წიგნების მაღაზია

Nick Cave and Warren Ellis - "Push the Sky Away" | Live at Sydney Opera House Nick Cave and Warren Ellis perform a triumphant rendition of "Push the Sky Away" recorded at their Film Music concert in December 2019 with the Sydney Sympho...

-ღმერთმა მითხრა, რომ ახლა ჩემს ოთახში შემოხვიდოდით. (წინასწარმეტყველი)

-ღმერთს გრძელი ენა ჰქონია...

ადამიანი, რომელსაც არ შეუძლია ღმერთთან, უზენაეს ძალასთან დამოკიდებულებას იუმორითაც შეხედოს, საერთოდ არაფერი ესმის, ვისაც და რასაც არ უნდა წარმოადგენდეს ის. უფრო მეტიც - მას ადამიანების არ ესმის საერთოდ. რაღა შორს წავიდე. დასავლეთში ამ ტიპის იუმორი სარკაზმითაა შეფერილი ხანდახან და ცოტა მოქუფრულიცაა ხოლმე (ღმერთის მიმართ ნეგატიური მოლოდინიდან გამომდინარე ალბათ). ამიტომ დუმბაძეს მოვიყვან მაგალითად, მის ულაღეს მოთხრობას ღმერთთან საუბარზე(სახელი ზუსტად არ მახსოვს). ბავშვობაში ეს ჩემთვის იყო შოკი, კარგი შოკი, რომ შეეძლო ვინმეს თურმე ასეც შეეხედა ღმერთისთვის. კარგი იმიტომ, რომ ბავშვისთვის უფროსების მიერ შექმნილი ღმერთის ხატი "ხელშეუხებლად" გამოიყურება. ბავშვის აზრებისთვის ფორმის და ვექტორის მიცემა ან შეცვლა მარტივია, მითუმეტეს რელიგიურ საკითხებში, ვინაიდან მას ამგვარი გამოცდილება არ აქვს და ძირითადად უფროსებს ეყრდნობა. თეორიულად რა თქმა უნდა უნდა, თორემ ღმერთის "განცდა" მაინც ბავშვური რჩება.

ღმერთთან ადამიანის ურთიერთობა ოცნების ასრულებასავითაა. რაც უფრო რთული და მიუღწეველი გგონია ის, ხშირად, მით ნაკლებ ძალისხმევას იჩენ და თანდათან შორდები მას. და რაც უფრო რეალურად გეჩვენება, მით მეტი შანსია უფრო მიუახლოვდე მას...

"ჭეშმარიტი მორალურობა, ნიცშეს აზრით, ისაა, რომელსაც ინდივიდი საკუთარი თავისთვის მოიპოვებს ცდისა და შეცდომების დაშვების მტკივნეული პროცესის გავლით. მხოლოდ ტანჯვით საკუთარი ღირებულებების მოსაპოვებლად, საკუთარი ინდივიდუალური ჭეშმარიტებისა, შეუძლია ადამიანს ჭეშმარიტი მორალუროის მოპოვება."

მომისმენია ასეთი რაღაც, რომ თეორიულად არ არსებობს აზრი, რომელიც შიეძლება პროფესორს დაებადოს თავში და ესკიმოსს არა. ჰოდა როცა ნიშცეს რამეს ვკითხულობ ან ნიცშეზე ვკითხუობ რამეს, სულ ეს ფრაზა მახსენდება. განსაკუთრებულად მასთან ვპოულობ იმ ფიქრებს, რაც ოდესმე თავში გამივლია. გქონიათ თქვენც ასეთი შემთხვევები. ეს მხოლოდ დროის ამბავია, იმის, რომ ყველა სწორი თუ არასწორი, მაგრამ ღრმა აზრი, უკვე გამოთქვეს ჩვენამდე დიდი ხნით ადრე( ჩვენც მოგვდის ტვინის წვალებისას აზრად, მაგრამ სიღრმე ისეთივე არაა). ეს ალბათ კაცობრიობის საერთო, ერთიანი ცნობიერების საკითხიცაა. ჰოდა იმ ესკიმოსად წარმოვიდგენ ხოლმე თავს...

შეიძლება იყო დრო, როცა მეგონა რომ ნიცშეს და მის მსგავს მოაზროვნეებს და "გაღმა ნაპირზე" ვინმეს, მავანს არათუ ერთმანეთის მსგავსად ჩამოეყალიბებინათ რამე აზრი, არამედ ეს აზრი საერთო ყოფილიყო მათთვის. ისეთი ეტაპიც იყო, როცა მესმოდა, რომ არცერთი ადამინი არის მეორეზე რაიმეთი მეტი ან ნაკლები (და აღმოჩნდა, რომ ეს დიდი ტყუილია, კონსტიტუციურ უფლებებს თუ არ გავითვალისწინებთ რა თქმა უნდა😊 მარტივია, გადავხედავთ კაცობრიობის ისტორიას და ეგაა)... და დადგა ეტაპიც, როცა ეს ზღაპრები შორს დარჩა და ვფიქრობ , რომ გადაჭრით აღარაფერზე არ მაქვს პასუხი. ამაზე ცუდი მდგომარეობა არ არსებობს. არასდროს არ გრძნობ თავს „მშვიდად“, რთულია, როცა გადაჭრით ვერ ამბობ, რომ რაღაც ცუდია და მისი განდევნა, უარყოფა გინდა. ყველაფერ „ცუდში“ არის რაღაც კარგი. ეს ის მომენტია, როცა მშურს რელიგიური ადამიანების, რომლებიც რაღაც ზღვარს, მათ შორის მგონი ფიქრშიც არ გადადიან და ეს იძლევა სიმშვიდეს, რაღაც გარანტირებულობის თუნდაც ტყუილ შეგრძნებას...

If you stare into the abyss, the abyss stares back at you"

Nietzsche
"თუ დიდხანს უყურებ უფსკრულს, უფსკრული ჩაიხედავს შენში."

სიყვარულის "გრძნობით" ან უფრო "გრძნობა - სიყვარულით" იმეგაცრუება დაახლოებით იმას გავს, შემთხვევით რომელიმე შენთვის ჯერ არ გაგონილ, ულამაზეს და უცნაურზე უცნაურ უცხო ენას რომ მოისმენ, მერე გადაწყვეტ ძირფესვიანად შეისწავლო და ბოლოს როცა ამ ენაზე მოლაპარაკეთა ქვეყანაშიც დააპირებ ჩასვლას , რომ ნახო ასე ღვთაებრივ ენაზე რა არაამქვეყნიერი ხალხი მეტყველებს,აღმოაჩენ, რომ ისეთი ჩამოფხავებული და გაუბედურებულია იქაურობა, უკანმოუხედავად გამორბიხარ, თან ამბობ: აქ რა ჯანდაბა მინდოდა😉

„ბრმა ბუ“ - პირველი შეხება ირანთან

ამ წიგნის მოყოლა იგივეა, ვინმეს სიურრეალისტური ნახატი მოუყვე.

"მზე ოქროს სამართებელივით პარსავდა და იღებდა კედელთან დაფენილ ჩრდილს“

ეს იყო პირველი „ნახატი“ და არა ნაწერი წიგნი ჩემთვის. სანამ ორ სიტყვას მე თვითონ გეტყოდეთ, ამ ფრაზებს მოუსმინეთ.

„სხეულზე სისხლის წებოვან სიცივეს ვგრძნობდი“,
„მერე კი ფიქრები ერთბაშად გაქრა და ჩამობნელდა. თითქოს მთელი ჩემი არსებობა უძირო შავ ჭაში ჩაკიდებულ წვრილ კაუჭს ჩამოება“;
„მსურს მთელი ჩემი ცხოვრება ხელებში მოვიქციო და ყურძნის მტევანივით დავსრისო, მერე კი მისი წვენი - არა, მისი ღვინო ჩემს ჩრდილს წმინდა წყლის წვეთებად ჩავაწურო გამომშრალ ყელში. მხოლოდ ის მინდა, წასვლამდე იმ ტკივილების ქაღალდზე გადატანა მოვასწრო, ამ ოთახში ნაწილ-ნაწილ რომ გამომხრა, როგორც კეთრმა ან კიბომ.“
„მკვრივი სიბნელე იდგა“, „
„იმდენი განხვავებული რამ მინახავს, იმდენი სხვადასხვა სიტყვა მომისმენია, ჩემს მზერას იმდენი საგნის ზედაპირიდან აუთლია ის ნატიფი თუ ტლანქი ფენები, რომელთა უკანაც სული მიმალულა, რომ ახლა აღარაფრის მწამს - საგანთა წონა-სიმყარისაც კი...ეზოს კუთხეში ჩადგმულ ქვის როდინს რომ ვკითხო: „შენ მძიმე და მყარი ხარ?“ და მისი „დიახ“ მოვისმინო, არ ვიცი, უნდა ვენდო კი?!!“

რა არის ის, რის გამოც შეძლება დაუგროვდეს ამდენი და ასეთი სათქმელი ადამიანს, რა უნდა იყოს ისეთი, მეორე ადამიანთან ან საკუთრ თავთან კომუნიკაციით რომ არ ეშველება და ზრდასრული, ყოველმხრივ განათლებული ადამიანი თვითმკვლელობამდე შეიძლება მიიყვანოს. (ჰედაიათმა, წიგნის ავტორმა თავი მოიკლა). არა უპასუხო სიყვარული, არა მითუმეტეს სამშობლო, არც რამე ზოგადსაკაცობრიო, თუნდაც ყველაზე საშინელი თემები. ადამიანი, ჩემი აზრით, ასეთი მოწყვლადი, სამყაროს მიმართ, იბადება. მიზეზებს არ ჩამოვთვლი. მხოლოდ წარმოუდგენელ მარტოსულობას მიჰყავს ადამიანი აქამდე. ცხოვრების რაღაც ეტაპზე ეს მარტოსულობა ალბათ ყველა ადამიანს გაკრავს ხოლმე თავის ცოფიან კბილს და წამლავს, მაგრამ არიან ისეთები, როგორც ამ წიგნის ავტორია, სადეყ ჰედაიათი. და ასეთებისთვის, მარტოსულობის განცდა არაა ცხოვრების ეტაპი, სამწუხაროდ...

მგონია, რომ ისინი, არ ვიცი რა ძალით, მაგრამ თავიდანვე „ჩაფიქრებულნი“ არიან ასეთი ბოლოსთვის. არ ვგულისხმობ, რომ ეს ბედია, მაგრამ... რაც გინდათ ის დაარქვით ამას, გინდათ ის თქვით, რომ მათ სამყარო ვერ შეიცნეს, სწორი შეკითხვები ვერ დასვეს მასთან და შესაბამისად ვერც სწორი პასუხები მიიღეს, სიყვარული აკლდათ მიღებული თუ თავისივე გაცემული და ათასგვარი ფილოსოფიური კუთხით მოუძებნოთ მიზეზები; ოღონდ არ აიძლულოს თავი ადამიანმა ბოლომდე შევიდეს ასეთი ადამიანის ტყავში, რომელმაც შესაძლოა ყველა აქ ზემოთ ჩამოთვლილი და ასჯერ ამაზე მეტიც გადასინჯა და ბოლოს მაინც ისე დაასრულა, როგორც დაასრულა. ფაქტი ხომ ესაა?!... ფაქტი ხომ დასასრულია?!... არიან ადამიანები, რომელთაც სამყარო, როგორც ჩანს, ყველა თავისი სიკეთით არ უღირთ... და შორიდან ეს როგორღაც დაღლას გავს, დაღლას კარგითაც და ცუდითაც. სხვა სიტყვებით ვერ ავხსნი... და რა ირონიული და აბსურდულია ამდროს რელიგია თვითმკვლელობის წინაღმდეგ

არ მიჩნდება არანაირი სურვილი ჟანრობრივად განვიხილო ეს წიგნი, ვილაპარაკო ან ცნობიერების ნაკადზე ან სიმბოლიზმზე და ასე შემდეგ, იმ ყველა მეათასე ხარისხოვანზე, რაც წიგნის უკან დგას. ეს ჩემთვის ამ წიგნის შეურაცხყოფაა, თუ სპეციალურ ლექციას არ ატარებ. და ამ წიგნის მოყოლაც შეუძლებელია. გულწრფელად გეუბნებით. ვერ გაიგებთ სად იწყება და მთავრდება ხაზი, სად წარსულია და სად აქვე წინ გიზის მთვარი გმირი და გელაპარაკება, არა, თავის თავს, აჩრდილს ელაპარაკება. ამ წიგნის მოყოლა მართლაც იგივეა, ვინმეს სიურრეალისტური ნახატი მოუყვე...

წიგნში ყველა ფაქტურას ზუსტად შეიგრძნობ, რასაც კი ავტორი აღწერს. გცემს ყველა სუნი,ზუსტად გესმის ბერიკაცის ხითხითიც, და ამ ხითხითის გაგონებაზე შენც ისევე თავზარი გეცემა, როგორც წიგნის მთავარ გმირს. ის ლოტოსის ყვავილიც კი, რომელსაც ასე ხშირად ახსენებს ჰედაიათი, თითქოს ხელის გაწვდენაზეა შენგან, იმ ულამაზეს ქალსაც, რომელიც ადამიანის გარდა ყველაფრის შთაბეჭდილებას ტოვებს, ათასჯერ ხატავ გონებით...

„ჩაწითლებული ქუთუთოები, ჯიუტი და აბეზარი სნება რომ შესჯდომია. მკლავზე თილისმა შეუბამს, ხუთშაბათ ღამით კი ჩაყვითლებულ-ჩაფცქვნილი კბილებით ყურანს ჩიფჩიფებს...ნეტავ მის დაჩორკნილ-დაბრეცილ თავის ქალაში, რომელიზეც ყვითელი ჩალმა შემოუკრავს, მის ვიწრო შუბლს მიღმა რა ბრიყვული და აბეზარი ფიქრები მრავლდებიან სარეველა ბალახივით?“...

„მთელი ეს ფაციფუცი, სხვათა ცხოვრების აღლუმი, მდაბიოები, სულხორცეულად ერთმანეთს რომ ემსგავსებოდნენ - ჩემთვის სრულიად უცხონი და უფასურნი გახდნენ.“ (სხვებზე აღმატებულობის შეგრძნება ისაა, რაც სულ წითელი ხაზივით დაყვება წიგნს და ერთი წამით არ გიჩნდება კრიტიკის და გაკიცხვის სურვილი... აქ მარტო თანაგრძნობა იღვიძებს.

„ერთი მათგანი ყველა დანარჩენს განასახიერებდა - „ნაწლავებჩამობმულ პირს, რომელიც სასქესო ორგანოთი ბოლოვდება“.

„სულმთლად იმ ბოზს ჰგავდა და მისი უწმინდური სულის ერთ ნაგლეჯსაც ატარებდა - გრძნობებისგან და სულიერებისგან დაცლილ თურქმენულ სახეს, რომელიც ცხოვრებასთან ჭიდილისთვის იყო შექმნილი; იერს, რომელსაც სიცოცხლის გასაგრძელებლად ყველა გზა დასაშვებად მიაჩნდა“.

„მისი სახის, მისი თვალების მრცხვენოდა, ქალის, რომელიც საკუთარ სხეულს ჩემ გარდა ყველას სთვაზობდა, მე კი გულს მისი ბუნდოვანი ბავშვობის მოგონებითღა ვიამებდი".

„მხოლოდ ის მაინტერესებდა დილამდე გავაწევდი თუ არა. ვგრძნობდი სიკვდილისი წინაშე რა უმწეო და გულუბრყვილო იყო რჯული, რელიგია და სარწმუნოება, ისინი თითქოს ჯანსაღი და ბედნიერი ადამიანების გასართობად არსებობდა.“

„ჩემი ჩრდილი ჩემს არსებობაზე უფრო რეალური გამხდარიყო. თითქოს მეწვრილმანე ბერიკაცი, ყასაბი, გადია და ბოზი ცოლი - ყველანი ჩემი ჩრდილები იყვნენ... ბუს დავმსაგავსებოდი, მაგრამ კივილი ყელში ჩამხშობოდა და მას სისხლის ნაფლეთებად ვაფურთხებდი... ქვეშ-ქვეშად ვუყურებდი საკუთარ ჩრდილს და მეშინოდა“.

„ბოლოს და ბოლოს მივხვდი, რომ თითქიმის ღმერთად ვიქეცი; ადამიანის პატარა, მდაბალი მოთხოვნილებების მიღმა დავდექი, საკუთარ თავში მარადისობის დაუსაბამო მოძარაობა შევიგრძენი. რა არის დაუსაბამობა? დაუსაბამობა ჩაემთვის ნაჰრ-ე სურენის პირას იმ ბოზთან დამალობანას თამაში, წამიერად თვალის დახუჭვა და მის კალთაში თავის ჩამალვა იყო“.

სულ თვალწინ გიდგას სურათი - საროს ხის ძირას ფეხმორთხმით მჯდარი ბერიკაცი, რომელსაც შავ კაბაში ჩაცმული ქალი ლოტოსის ყვავილს აწვდის. მათ შორის კი ნაკადული მიედინება...

სულ ბოლოს კიმ კი-დუკის ულამაზესი ფილმის მუსიკას გიტოვებთ, რომელიც არ ვიცი რატომ მაგონებს ამ წიგნს...

ყველაზე "ჯეინ ეარი" ... საყვარელი, ახალგაზრდა, მაგრამ მაინც ცოტა პირქუში და "მოღრუბლული"... მაგრამ ძალიან საყვარელი და სუფთა... მაგრამ ცოტათი პირქუში... მაგრამ ძალიან რეალური... საუნდტრეკია... ცივი და მაინც გამათბობელი

ერთის გარდა (1996)ალბათ სხვა არცერთი ვერსიის განხილვა არ ღირს და ისიც ძეფირელისაა. ამ კაცს კიდე სხვა თუ არაფერი, ფილმის სილამაზე ნამდვილად კარგად ესმოდა.

სხვაგან ნახავთ ლამის 50-55 წლის ჯეინ "ეარებს", ცოტა ოლიგარქის სახის "როჩესტერი-ბიძიებს"... და ა.შ. ბევრი მიუხვედრელობა და "ვერმიზანშიგარტყმა" თუ რეჟისორის, თუ კომპოზიტორის.

არა იმიტომ რომ ქალი ვარ, უბრალოდ ვთვლი, რომ როჩესტერისნაირ წყალწაღებულებს ძალიან უმართლებთ, როცა ასეთი მფარველი ანგელოზები გამოეცხადებიან ხოლმე, მათი დაჭაობებული, ხავსმოდებული, "აღარცკიმახსოვსვინვიყავი" პიროვნების გადასარჩენად...

ამ, 2011 წლის ვერსიის მუსიკაც ასეთია, ახალგაზრდული სუნთქვით გაჟღენთილი, როჩესტერი მარტო ახალგაზრდამ უნდა "იხსნას", მასთან შედარებით მე ვიტყოდი "tabula rasa"- მ...

ან შეიძლება პირიქით. მოდი ესეც ვთქვათ. როჩესტერმა ზუსტად მაშინ შეიძლება დაკარგა შანსი "გადარჩენის", თუ თავის პოვნის ...... როცა ისეთი ძლიერი პერსონა აღმოჩნდა მის გვერდით, როგორიც ჯეინია, რადგან მოდი ვთქვათ სიმართლე _ ცალკე აღებული ჯეინი ისაა, ვისაც შეუძლია ცხოვრება დუელში გამოიწვიოს, როჩესტერი კი რა... ერთი მრავალჭირნახული, გაუბედურებული, საკუთარი თავისგან გაქცეული კაცია...

და მაინც მუსიკამდე მივდივართ. თუ ფილმი უმია, ვერაფერს მოუხერხებს, კარგი ფილმის შემთხვევაში კი მუსიკა სასწაულებს ახდენს.

ვისაც არ გჯერათ, რომ მუსიკამ შეიძლება ფილმს ბედი გადაუწყვიტოს, გააზავეთ ტარანტინო რავიცი, მაგალითად "აფრებით". რას მიიღებთ თვითონაც იცით

მგონი მარტო ბახია უნივერსალური, რასაც არ უხდება იმასაც "უხდება" გროტესკის ამბავში.

„დღის მიწურულს“

სასწაული წიგნი პროფესიონალიზმზე, რომელიც „კლავს“, შენგან აღარაფერს ტოვებს, ასე რომ „დღის მიწურულს“, უფრო სწორად კი ცხოვრების ფინალში ისღა დაგრჩენია, გვერდით მჯდომის მიერ მოწოდებული ხელსახოცით შეიმშრალო დარჩენილი ორი ცრემლი(იმიტომ, რომ გამოფიტულს ესეც აღარ გაქვს). ბოლო დროს წაკითხული წიგნებიდან ერთერთი იშვიათი, რომელმაც იმედი არ გამიცრუა. ისე რომ თავიდან ვერ ამოვიგდე და მინდა სხვებსაც გადაედოს. ვისაც ინგლისი უყვარს, თავისი "დახვეწილი სიცივით"(რაც ასეთი კონტრასტია ჩვენთან და ამით უფრო მიზიდავს), სადა, დიდებული და უმშვიდესი ხედებითა და არქიტექტურით, ეს წიგნი მისთვისაა.

ფილმი _ შესანიშნავი. თუ გავითვალისწინებთ, რომ ჰოპკინსი განასახიერებს ბატლერს, მსახურთუფროსს ულამაზეს ინგლისურ სახლში, დარლინგტონ ჰოლში. ერთადერთი ვიფიქრე, რომ უკეთესი იქნებოდა, სერიებად გადაეღოთ. ერთ ფილმში ძნელია მთელი იმ შინაგანი მონოლოგების გარეშე წარმოჩენა მსახურთუფროსისა, რომელმაც მთელი ცხოვრება ერთ ადამიანს, ლორდ დარლინგტონს შესწირა და თავისთვის აღარაფერი დაიტოვა.

და კიდევ ერთი დეტალი. სათაური პრინციპში კარგადაა გადმოტანილი ორიგინალიდან (The Remains of the Day), უბრალოდ საქმე ისაა, რომ სიტყვის “remains” პირდაპირი მნიშვნელობაა „ნარჩენები“ და პირდაპირ მისწრებაა იმ წიგნის შინაარსისთვის, იმ ცხოვრებისთვის, რაც მსახურთუფროსს „სხვისთვის ცხოვრებისგან“ დარჩა. ესაა ცხოვრების ნარჩენები უფრო, ვიდრე „დღის მიწურულს“. არაფერზე ვდებ თავს, უბრალოდ თუ წიგნს წაიკითხავთ, მიხვდებით, რაზეც ვსაუბრობ. ზუსტად ნარჩენებია ის, რაც ადამიანს ცხოვრების ბოლოს ხელში შერჩება, თუ მხოლოდ სხვ(ებ)ისთვის, ვინც არ უნდა იყოს ეს სხვა, გადადებს თავს.

ცოტა ხნით გადავუხვევ)) ჩვენს რეალობაში თუ გადმოვიტანთ, ქართველი მშობლის შვილისადმი დამოკიდებულება მახსენდება (რომელიც საბედნიეროდ თანდათან იცვლება), როცა შვილისათვის თავის შეწირვა, სხვა ყველაფრის დავიწყება, ბოლომდე განადგურება და დაცემაა საჭირო. მოკლედ სმეგოლს უნდა დაემსგავსო „ბეჭდების მბრძანებლიდან“, რომ ღირსეულ მშობლად ჩაითვალო.
სამაგიეროდ ქართველს ინგლისელი სტივენზის მსგავსი პროფესიონალიზმი, უბრალოდ არ "ემუქრება". არ ემუქრება მოწიფულ ასაკში მარტო მყოფს იმაზე ფიქრი, რომ პირნათლად ასრულებდა თავის სამუშაოს, იმაზე ბევრად მეტს აკეთებდა, ვიდრე შეეძლო. არა, ქართველს, ლაღს, ყველაზე სახედაკარგულ მდგომარეობაშიც კი სიმღერის და ღრიანცელის შემძლეს, ეს არ ემუქრება. კარგია ეს თუ ცუდი ამაზე პასუხი არ მაქვს. ეს წიგნი კიდევ ერთი დასტურია იმის, რომ უკიდურესობას ყველაზე ლირიულად რომ ვთქვათ, სევდიან დასასრულამდე მივყავართ, რისი უკიდურესობაც არ უნდა იყოს ეს. რა თქმა უნდა ყველა ერთ ქვაბში არ იხარშება, აქ იმაზეა საუბარი, რაც ამ ერს გამოარჩევს სხვებისგან, ისევე, როგორც იმ სხვებს კიდევ სხვებისგან. ვითომ მართლა ჩვენ გეოგრაფიულ მდებარეობას და მთებით შემოსაზღვრულობას დავაბრალოთ ეს?! იმას რომ წარმოდგენა არ ქონდა ქართველს, ამ მთებს იქით რა ხდეოდა?!

წიგნში არის ერთი სახალისო და პატარა „დიდი“ დეტალი. როცა სტივენზი(მსახურთუფროსი) მოგზაურობს ინგლისში, ერთ-ერთ სოფელში გზაზე ქათამი გადაურბენს და ავტომობილს დაამუხრუჭებს. ფერმიდან ახლგაზრდა ქალი გამოვა, ფრინველს ხელში აიტაცებს და უამრავ მადლობას გადაუხდის, რომ მისი ქათამი(სხვთაშორის სახელად ნელი

გქონიათ აუცილებლად ისეთი შემთხვევა, სიზმრიდან გამოსულს გიფიქრიათ, რომ საერთოდ სხვა ვინმე ხარ და რაღაც გადაწყვეტილებები მიგიღიათ. თქვენი
ცხოვრებისთვის ზედმეტად რადიკალური და ცოტა მისტიურივით რომ არის. ისეთი, რომ გამოფხიზლებული ფიქრობ ეს გადაწყვეტილება შენს რეალობას არ შეესაბამება, სიგიჟეა, მაგრამ რაღაც არ ვიცი, გული, გინდათ არაცნობიერი ან ალბათ შენი თავის საუკეთესო, სრულყოფილი ვარიანტი გეუბნება ჩუმად, ასე რადიკალურად მოქცევა ყველაზე სწორია იმ გაგებით, რომ ეს მოიტანს რეალურ თავისუფლებას და ასევე... ვერ ვწერ სიტყვას, იმდენი მოდის თავში, არ ვიცი სწორს ავირჩევ თუ არა, მგონი საკუთარი თავის ნამდვილი ბრწყინვალების დანახვას, კი ბრწყინვალების, როცა გააცნობიერებ რა დონის ქმნილება ხარ და ამდროს რა სამარცხვინოდ ფიქრობ და ნერვიულობ წვრილმანებზე, მაშინ როცა ისე შეგიძლია შენი ცხოვრება გამოიყენო, როგორც ამას შიშებისგან თავისუფალი გააკეთებდი, რომელიც თავის მხრივ სხვა ადამიანების ასევე ჯერ კიდევ მშიშარა აზრების, საკუთარი თავისუფლება რომ უნდა შეირგო აი ამის შეგრძნების და გაცნობიერების გამო ცახცახით არის გაგუდული, კიდევ მილიონი პატარპატარა, ყველაზე დიდი, გენერალური, ბატონი შიშის შვილებით, სტერეოტიპებით გაგუდული, და არ დაგავიწყდეთ შიშის მეუღლე_ ქალი მორალიც გვახრჩობს (ქალი ალბათ ამ სიტყვის ჟღერადობის გამო, არა მოიცათ, რატო, თავისი ბუნებით ასეთია მორალი, ქალივით, ქალური საწყისივით მაინც სულ ნამუსზე უნდა აგაგდოს. (ქალებს ხო ხშირად კაცების დანამუსება ჩვევიათ, ნამუსზე აგდება და ამდროს ვაჟკაცობით აპელირებენ, მაშინ როცა ეს ვაჟკაცობა ზუსტად იმ დოზით უნდა ჰქონდეთ თვითონაც, მათ შორის სხვაობა ეს არ უნდა იყოს, სხვა კი ბატონო...)

რომ ვაცნობიერებ, ყველაზე კარგად სიზმარში ვგრძნობ თავს, მანდ ვხვდები რა სრული ინვალიდი, უვარგისი ვარ იმ სულის ტარებისთვის, რომელიც სატარებლად მაჩუქეს, ვიღაცამ არ ვიცი, თქვენ დაარქვა სახელი

ჰოო, სიზმარი ნამდვილი უნებური ჯახია ცნობიერსა და არაცნობიერს შორის, აქ ზავის დადება არ გამოდგება, დროებითობის გამო, ის ყოველთვის დროებითია. აქ საბოლოო, ერთმანეთის აღიარებისა და ერთმანეთის არსებობასთან შეგუების ნიშნად ხელის ჩამორთმევაა საჭირო, მანამ ალბათ სანამ, ერთ-ერთი არ დარჩება საბოლოოდ მარტო და არ გაიხსენებს მეორეს, როგორც ყოფილ მაგრამ ოდესღაც არსებულ ნაწილს. ეს გადარჩენილი, ალბათ თუ კონკრეტული სულის პოტენციაშია, ცნობიერი იქნება, ბოლომდე გადავსებული.

თუ მოხდა პირიქით და არაცნობიერმა გადასანსლა თავისი საყვარელი ძმა, ვერ ვიტყვი მნიშვნელობით ეს როგორი იქნება, მაგრამ სანახავად კი ნამდვილად მისტიური ...

წიგნის(ჰიპერრომანს რომ " უწოდებს" თავს) ავტორი რომ გაფიქრებინებს - ამ ბოდვას და უკეთესს ხვალვე დავწერდიო, იმ წიგნის კითხვა აღარ უნდა გააგრძელო. თანამედროვე (ზოგი ცოცხალი, ზოგი "მკვდარ-ცოცხალი") მწერლები - კი, მართალი ხართ, ყველა არა, რაღაცით დაემსგავსნენ ერთმანეთს. ამდენ ფეიკ ემოციას ხარჯავენ წერისას და აბზაცის ბოლოს ვერაფერს გრძნობ. ვითომ რაღაცის თქმა უნდათ და ვერც ამოთქვეს. ამდენი რევერანსი და ჟაბო... თუ შეგიძლია, ორი სიტყვით ხდება მკითხველის გამოფხიზლება, გულის განგმირვა, ნამუსზე აგდება, გაწითლებაც კი...
..თუ ჩემი ბრალია, ჩემი ემოციები გაცვდა. ალბათ ესეც არის. 13 წლის ასაკში იგივე აბზაცს რამდენჯერ გადავიკითხავდი ალბათ...
მაგრამ ისიც კარგად მახსოვს და მომეხსენება, რომ არიან მწერლები, რომლებიც არ ცვდებიან, არ ც დ ე ბ ი ა ნ (ყოველ შემთხვევაში fiction-ის ამბავში თორე რეალობასთან ახლოსაც შეიძლება არ იყვნენ)

ვნახოთ... შეიძლება ეს რამდენიმე გვერდი მწერალს ჩაეძინა, ჩვეულებრივი (ჩა)ვარდნაა და უფრო სერიოზული არაფერი...

ფოტოზე მარცხნიდან მარჯვნივ: ფრთოსანი ჯაზკუნჯი, მისი ტიტლიკანა მუზა,...