Ρέκβιεμ για έναν Ημίθεο

Η Τέχνη είναι ένας τόπος
όπου η Φαντασία μας,
σε συνουσία με την Αισθητική μας,
γεννούν την Μορφή και το Νόημα.
Δηλαδή «Το Έργον».

Στην Ποίηση,
-μια από τις εκφράσεις της Τέχνης-
αυτό το συστατικό που την εξυψώνει,

είναι η μαεστρία του να δημιουργείς
ένα σχετικά μικρό κείμενο,
όπου κάθε λέξη/έκφραση
δύναται να περιβάλλεται από
πολυεπίπεδη νοηματοδότηση, ή/και
ένα συμπυκνωμένο συναίσθημα.

Πχ:
«Όταν σε λέω λεβεντιά μου,
μη ξεχνάς πως είσαι μαλάκας

Όταν σε λέω γλυκά μου
μη ξεχνάς τι ξυλάγγουρο είσαι

Όταν μου λες πως μ’ αγαπάς
μη ξεχνάς τα παζάρια που προηγήθηκαν

Και μη θαρρείς πως είσαι τίποτα
επειδή σε προσκυνώ»

Στην ουσία, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος
δραματοποιεί ένα συναίσθημα,
που στην απλή του μορφή μεταφράζεται ως:

«Σ’ αγαπάω, σ’ εκτιμάω,
αλλά μη μας ζαλίζεις και τ’ @ρχίδι@!»

Αυτό είναι η Τέχνη.

Σαν ένας ευγενικός ψίθυρος,
πριν ν’ αρχίσουν οι κραυγές.

Έτη Φωτός Ηρακλής αδέρφια
🔵✊🏼⚪️

#ηρακλης

Να τα βλέπουμε, να τα θυμόμαστε,
για να μην χρειαστεί να τα ξαναζήσουμε…

Όποιος θέλει τα αρχεία σε pdf ας μου στείλει προσωπικό μήνυμα να του τα στείλω μαζί με το πρόγραμμα όλων των αγώνων του Ηρακλή από το 2011 έως και χθες.

#ηρακλής

Η παρακάτω συζήτηση είναι προϊόν πραγματικότητας και λαμβάνει χώρα στα πέριξ του Ιβανωφείου,
μετά το παιχνίδι με τους πράσινους.

Στη συζήτηση παίρνουν μέρος τρεις κοπέλες,
γύρω στα είκοσι χρονών.

«Ρε συ, ο Τάδε κι ο Τάδε μετά το ματς έκλαιγαν», λέει η μία.

«Πλάκα κάνεις; Εδώ και ένα μήνα στον Ηρακλή όλοι κλαίνε. Και την προηγούμενη εβδομάδα, στην άφιξη, πάλι όλοι έκλαιγαν», απαντά η δεύτερη.

Τότε μπαίνει στην κουβέντα η τρίτη.
Με έναν περίεργο, σχεδόν απογοητευμένο τόνο στη φωνή της.

«Ναι ρε πούστη… αυτοί έχουν ζήσει τα δύσκολα.
Και τώρα τα ζουν όλα στα κόκκινα.
Μακάρι, ρε γαμώτο, να τα είχαμε ζήσει κι εμείς».

Και κάπου εκεί κρύβεται όλο το νόημα.

Γιατί αυτή η κοπέλα θα διάλεγε να ζήσει όλη την πίκρα και όλον τον πόνο που κουβαλούν οι άλλοι,
μόνο και μόνο για να μπορέσει να νιώσει
με την ίδια ένταση
τη χαρά και τη συγκίνηση
που έβλεπε στα μάτια των ανθρώπων γύρω της.

Ο Ηρακλής δεν γεννάει πια φιλάθλους.
Ούτε απλούς οπαδούς.

Γεννάει μάρτυρες.

Ανθρώπους που έχουν μάθει πως η ύπαρξη
είναι ένας διαρκής αγώνας.

Μια πνευματική και συναισθηματική πάλη
ανάμεσα στο καλό και το κακό,
το δίκαιο και το άδικο,
τον πόνο και την εξιλέωση.

Δεν ξέρω αν ποτέ επιστρέψουν οι «παλιοί» Ηρακληδεις και δεν με αφορά κιόλας.

Η νέα γενιά που είναι εδώ
δεν έλκεται από την επιτυχία και τη δόξα,
αλλά από την γοητευτική αξιοπρέπεια,
του να παλεύεις όρθιος.

Έτη φωτός Ηρακλής αδέρφια!
🔵✊🏼⚪

Όσα ζούμε τον τελευταίο 1,5 χρόνο,
αυτές οι έντονες στιγμές πηγαίας χαράς,
συγκίνησης και έκστασης,
είναι σταγόνες πριν την καταιγίδα.

Σταγόνες που μοιάζουν στα μάτια μας
με δάκρυα ευτυχίας και εξιλέωσης.
Ξέρω, γίνομαι μελοδραματικός πάλι.
Σταρχίδιαμου!

Τα τόσα δάκρυα λύπης που έχουμε ρίξει,
σαν ποιητική αδεία της μοίρας,
αναζωπύρωσαν τη φλόγα στην ψυχή μας.
Μετενσαρκωθήκαμε Ζωντανοί!

Σας βλέπω όλους έναν-έναν.
Εσάς που σας έχω δει τόσες φορές αγανακτισμένους, απογοητευμένους, θλιμμένους. Μίζερους.

Κοιτάς τον διπλανό σου στην κερκίδα
και ξέρεις τι έχει περάσει τόσα χρόνια.
Όλοι περάσαμε απ’την κοιλάδα του θανάτου.
Ο καθένας κουβαλώντας τον δικό του σταυρό.

«Ο πιο βαθύς τρόπος να αισθανθούμε κάτι,
είναι να υποφέρουμε γι’ αυτό»

Κι εμείς υποφέραμε μαζί.
Αυτό είναι που μας ενώνει σαν αδέρφια.

Δεν έχει καμία σημασία αν είμαστε
1.000 ή 10.000 ή 100.000.
Κάθε ενεργός Ηρακληδέας
μετράει πλέον για δέκα.-

Γουστάρω για μένα,
γουστάρω και για σένα.
Γουστάρω να βλέπω
ΣΑΛΕΜΕΝΕΣ ΓΡΙΕΣ!

🔵👵🏻⚪️

Η Ιθάκη δεν έρχεται από μόνη της κοντά σου.
Πρέπει να μοχθήσεις για να την κοντέψεις.

Ο Οδυσσέας έφτιαξε καράβι γερό
και διάλεξε τους καλύτερους συντρόφους.
Ξεχρέωσε παλιά φαντάσματα
κι έβαλε πανιά ακριβά.

Ο Πολύτροπος ταξιδευτής το ’ξερε:
Η θάλασσα πάντα έχει τρικυμίες.
Παντού έχει Σκύλλες και Χάρυβδες.

Μα κάποιες φορές τον πιάνει τρέλα
και προκαλεί τους θεούς με τα τερτίπια του.

Και έκλεισε πρώτο τραπέζι στις Σειρήνες.
Πήγε σώγαμπρος στην Κίρκη.
Είπε τ’ όνομά του στον Πολύφημο,
απλά για να καυχηθεί.

Κι όλα αυτά, έτσι. Για το γούστο.

Και το πλήρωμα, μοιάζει σαν να ταξιδεύει
με τον χάρτη του Μαο Κουν
που αλλάζει μεσοπέλαγα και δεν ξες
που είναι το πάνω και που το κάτω.

Κι όμως…
Η Ιθάκη δεν είναι μύθος.
Είναι ραντεβού που δεν παίρνει καθυστέρηση.

Δέστε σκοινιά. Σφίξτε δόντια.
Μπροστά σας είναι το λιμάνι,
όχι το τέλος.

Κι αν φτάσατε εκεί πρώτοι,
θα ’ναι γιατί οι έξω από το καράβι
δεν σταματήσαν ποτέ να πιστεύουν
πως η Ιθάκη εκτιμά,
αυτούς που επιμένουν.

Το Σάββατο όλοι εκεί!
Η-ΡΑ-ΚΛΗΣ
🔵✊🏼⚪️

Είχες την ευκαιρία Στράτο.

Την ευκαιρία να σε τιμάει ένας Σύλλογος,
που κουβαλάει πάνω του έναν αιώνα Ιστορίας.

Την ευκαιρία να μπαίνεις στο Καυτανζόγλειο και να σηκώνεται όλο το γήπεδο για χάρη σου.
Να έχεις μια θέση στα επίσημα,
μια θέση στις καρδιές μας.

Θα μπορούσες να μείνεις στην Ιστορία του Ηρακλή ως κομμάτι της Αναγέννησης.
Ως ο άνθρωπος που μπήκε σε αυτόν τον βάλτο και δεν τρόμαξε.
Ως εκείνος που στάθηκε δίπλα μας,
όχι απέναντι μας Στρατό.

Και εσύ τι έκανες;

Μαγκιές, φωνές, ύβρεις.
Χειρονομίες.
Απειλές.
Εμετικές δηλώσεις σε κάθε μικρόφωνο.

Έδειξες ασέβεια σε όσους προσπάθησαν να σε στηρίξουν.

Αλλα το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι;

Πηγες και συμμάχησες με αυτούς που μια ζωή προσπαθούν να μας ρημάξουν.
Έβαλες πλάτη στους λάθος ανθρώπους,
για τους λάθος λόγους,
στη λάθος στιγμή.

Έτσι γράφτηκε το τέλος σου.

Φεύγεις με άδεια χέρια.
Αλλά πιο άδειο είναι το όνομα σου.
Λερωμένο.
Μικρό.
Όχι επειδή το λέμε εμείς,
αλλά επειδή έτσι διάλεξες να μείνεις στην Ιστορία.

Κι αν κάτι μένει από εσένα;

Η υπενθύμιση πως όταν κάποιος πάει να λερώσει τον Ηρακλή,
στο τέλος λερώνει τον εαυτό του.

Αντίο και καλή τύχη Στρατο.