greek_montessori_mama_of_3

Πάσχα = διακοπές… αλλά και «να διαβάσει λίγο το παιδί;» 🤔

Η μάθηση δεν συμβαίνει μόνο όταν το παιδί είναι πάνω από ένα βιβλίο. Συμβαίνει και όταν παίζει, όταν βαριέται (ναι, καλά διάβασες), όταν ο νους του έχει τον χώρο να «κάτσει» πάνω σε όσα ήδη έμαθε.

Ο χρόνος για παιχνίδι δεν είναι ποτέ χάσιμο.
Είναι επένδυση!
Μέσα από το ελεύθερο παιχνίδι, το παιδί οργανώνει τη σκέψη του, καλλιεργεί τη φαντασία του και ενισχύει δεξιότητες που κανένα τετράδιο και μολύβι δεν μπορεί να διδάξει πλήρως.

Και ο χρόνος αδράνειας;
Εκεί γίνεται η «μαγεία». Έρευνες δείχνουν ότι όταν το παιδί χαλαρώνει, ο εγκέφαλος επεξεργάζεται και σταθεροποιεί τη γνώση. Με απλά λόγια: όσα έμαθε στο σχολείο… μπαίνουν στη θέση τους.

Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να ανοίξει ποτέ βιβλίο στις διακοπές; Όχι απαραίτητα. Λίγη επανάληψη, με χαλαρό και παιγνιώδη τρόπο, μπορεί και να βοηθήσει.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ένα παιδί που έπαιξε, ξεκουράστηκε και γέμισε εικόνες… επιστρέφει στο σχολείο πιο έτοιμο να μάθει.

Οπότε φέτος το Πάσχα:
λιγότερο «διάβασε!» και περισσότερο «πήγαινε παίξε!» 🐣🌿
(και αν βαρεθεί… άστο λίγο. Κάτι καλό συμβαίνει εκεί 😉)

Η γονεικη φροντίδα σε συνδυασμό με την έλλειψη χρόνου μας οδηγούν πολλες φορες να αναλαμβανουμε τα παντα διχως να εμπλέκούμε τα παιδια.
Τα ντύνουμε το πρωι, κουβαλάμε τις τσάντες τους, σερβίρουμε το φαγητό τους, μαζεύουμε τα πιάτα τους, τα άπλυτα ρουχα τους, τα τακτοποιουμε εμείς στις ντουλάπες τους και πολλα άλλα.
Μπορει προσωρινά να αισθανόμαστε οτι ολα γίνονται πιο γρήγορα και δίχως ατυχηματα όταν τα κανουμε εμείς όμως αυτό έχει 'ευνουχιστικές' συνέπειες στο ένστικτο επιβίωσης των παιδιών.

Υπάρχουν πολλές επιστημονικές μελέτες που επιβεβαιώνουν πως τα παιδιά μόνο ωφελημένα καταλήγουν όταν συμμετέχουν ή αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας εργασίες του σπιτιού & υης αυτοφροντίδας ενώ στην περίπτωση που τα βρίσκουν όλα έτοιμα καταλήγουν οκνηρά & ανίκανα ακομα και για βασικές δεξιότητες.

Κι αν δεν το έχουμε κάνει μέχρι σήμερα, ποτέ δεν είναι αργά για μια νέα αρχή!

Εμενα με κινητοποίησαν 2 γεγονότα.
Το πρώτο οταν ζήτησα απο τον σχεδόν 11αχρονο γιο μου να φέρει ξύλα για το τζάκι & αντέδρασε "γιατί εγω, δεν ειναι δικη μου υποχρεωση" & από τις βόλτες που εχει ξεκινήσει να κανει με τους φίλους του στην Πλατεία της πόλης διχως γονικό έλεγχο.
Επίσης φοράμε το ιδιο νούμερο ρουχα & παπούτσια πια!
Για κάθε ανεξαρτησία που αποκτούν καλο ειναι να αποκτούν και μια υποχρέωση. Για να μπορουν να 'εκτιμούν' κάθε τι στη ζωή, διχως να το θεωρούν δεδομένο.
"Αφού αισθάνεσαι αρκετά μεγαλος και ικανός να κάνεις βόλτες χωρίς τους γονείς σου είσαι αρκετά ικανός και να σιδερωνεις τα ρουχα σου"
Σάστισε αρχικά..
Ομως τα σιδερωσε!
Ναι το σίδερο πήγε να πέσει 5 φορες, τα ρούχα δεν ηταν καλοσιδερωμενα ουτε καλοδοπλωμενα, πηρε και τον πολλαπλασιασιο χρόνο απ οτι αν τα εκανα εγω, αλλά μολις ειχε μαθει να σιδερώνει & να διπλώνει ρουχα. Και θα το κάνει κάθε Σάββατο, μονο τα δικά του ρουχα! (+ μια λίστα εργασιες για το δωμάτιό του)

Ένιωσα καπως οτι ηταν περήφανος για την εργασια του. Φώναξε την αδερφή του & της έμαθε να διπλώνει κι αυτη τις μπλούζες της!💪

Βίντεο στα Stories

Save the 'play' 🧩

"Όλος ο κόσμος στα χερια σου" 🌎

Φαντάσου ένα παιδί να κοιτάζει την υδρόγειο σφαίρα και να αναρωτιέται:
«Πού είναι η Ελλάδα; Πού ζουν οι πιγκουίνοι; Πού βρίσκεται η Αφρική;»

Η περιέργεια ενός παιδιού είναι η αρχή κάθε γνώσης. Από την ηλικία των 5 ετών και πάνω, τα παιδιά αρχίζουν να ανακαλύπτουν τον κόσμο γύρω τους — και τι πιο όμορφο από το να μπορούν να τον δουν μπροστά τους, να τον αγγίξουν και να τον εξερευνήσουν!

Η υδρόγειος σφαίρα που κατασκευάζουν μόνα τους δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι. Είναι μια περιπέτεια γνώσης. Καθώς τη συναρμολογούν, τα παιδιά μαθαίνουν για τις ηπείρους, τις χώρες και τους ωκεανούς. Και με τις μικρές σημαίες μπορούν να σημειώνουν μέρη που θέλουν να γνωρίσουν, χώρες που άκουσαν σε μια ιστορία ή τόπους που ονειρεύονται να ταξιδέψουν.

✨ Γιατί η γνώση του κόσμου ξεκινά από την περιέργεια.
✨ Και η περιέργεια γίνεται όνειρο όταν τα παιδιά μπορούν να εξερευνήσουν.

Δίνουμε στα παιδιά την ευκαιρία να γνωρίσουν τη Γη, να ανοίξουν τους ορίζοντές τους και να κάνουν το πρώτο τους ταξίδι… χωρίς να φύγουν από το δωμάτιό τους.

📍 Μια υδρόγειος σφαίρα που φτιάχνουν μόνα τους.
📍 Ένας κόσμος που περιμένει να τον ανακαλύψουν.

ℹ️ Αγόρασέ το στο .gr

Τάδε έφη..

"Αλεξάνδρα, δε σε περίμενα να πάρεις εσύ το παιδί σήμερα & δεν κατάφερα να σου μιλήσω μπροστά της.

Στο προηγούμενο μαθημα καναμε άλλο βιβλίο κι έπαιζε εύκολα τις νοτες, σημερα της έδωσα πιο προχωρημένο και δυσκολεύτηκε χάνοντας τον ενθουσιασμό της. Την επόμενη εβδομάδα θα της δωσω ενα αλλο!
Τα παιδιά Αλεξάνδρα όταν δυσκολευονται δεν μπορούν να προχωρήσουν. Υπάρχουν εκατοντάδες κομμάτια να τους δώσουμε, γιατί να κολλαμε σε ενα;;
Το πρώτο που εχει σημασία ειναι να αγαπήσει το παιδί το πιανο, να εχει ενθουσιασμό γι αυτό! Να θελει να ασχοληθεί και μονη της, χωρίς αυτό δεν παμε μπροστά!
Δε θελω να της ξαναπείς να μελετήσει στο σπίτι, ξερει πολυ καλα η ιδια τι πρεπει να κανει. Είναι πανέξυπνη! Αν θελεις να το ενισχύσεις μονο μπράβο θα λες.
Πες της "ποσο θα ηθελα να ακούσω τι παίξατε στο μάθημα του πιανου!" "Μπράβο σου παίζεις τοσο ωραία"

Πρωτα να το αγαπήσει. Κι ολα τα αλλα θα έρθουν πολύ φυσικά"


Ο συγκλονιστικός μονόλογος της νέας δασκάλας πιανου της κόρης μας..

Η κόρη μας άλλαξε πρόσφατα δασκάλα στο πιάνο, γιατί αντί για χαρά έβλεπα στα μάτια της θλίψη κι απογοήτευση. Όχι γιατι η προηγούμενη ηταν κακή, ίσα ίσα εξαιρετική ηταν!
Απλα δεν ταίριαζε στην κόρη μου & είμαι βεβαία οτι ταίριαζε σε πολλά άλλα παιδιά!

Είναι δύσκολο να ξέρεις ότι το παιδί σου ειναι καλό κάπου και να το αποσυρεις επειδη το βλεπεις να δυστυχεί.

Ναι όλες οι επιτυχίες στη ζωή θέλουν δουλεια και κόπο! Αρκεί να παίρνεις χαρά κι ευχαρίστηση! Όχι μονο κόπωση κ θλίψη. Αυτο μαθηματικά οδηγεί σε κατάθλιψη..

Για μενα ηταν νίκη & γενναιότητα να της "επιβάλω" να σταματήσει το πιάνο.
Μουσικός δεν είμαι αλλά κανένας επαγγελματίες δεν με πείθει να αμφισβητήσω το μητρικό μου ένστικτο.

Τι να το κανω αν κλαις πάνω απο το πιάνο & τις παρτιτούρες σου...;
Στην πυρά ολα!
Και τα μετάλλια και οι διακρίσεις και τα πτυχία και τα μουσικά όργανα, στην πυρά!
Αρκεί να χαμογελάς!

Όπως χαμογελούσες σημερα μετα το μαθημα πιανου σου.
Μονο τοτε αξίζει να το κάνεις!

Η μαμά σου

Πρόσφατα κλείσανε τα σχολεία εκτάκτως στη πόλη μας και στην διπλανή πόλη, λόγω υψηλής συγκέντρωσης σκόνης στην ατμόσφαιρα, το οποίο ορίζει να μην λειτουργούν τα σχολεία για λόγους υγείας.

Διάβαζα σε άρθρα, ομάδες στο viber και προσωπικά προφίλ το παραλληρημα των εργαζομένων γονέων γι αυτήν την απόφαση. "Τι θα τα κάνουμε τα παιδιά μας εμείς που δουλεύουμε".

Πράγματι είναι άξιο απορίας τι γίνονται τα παιδιά όταν ειναι κλειστά τα σχολεία;

Για μας που έχουμε 3 παιδιά και καθόλου δευτερεύουσα υποστήριξη ήταν ανέκαθεν άξιο απορίας τι θα γίνουν τα παιδια μας οταν θα αρρωσταινουν, όταν θα απεργούν, όταν δε θα χουνε σχολείο..;
2 επιλογές ειχα, ή να μείνω άνεργη -δύσκολο για την εποχή μας- ή να έχω μια δουλειά δικη μου την οποία κάπως θα μπορώ να ρυθμίζω. Υπήρχε και η επιλογή να μην κάνω καθόλου παιδια και να εργάζομαι.

Σε αυτήν την έκτακτη περίπτωση λοιπον έμεινε πίσω η δουλειά μου για να φροντίσω τα 3 παιδιά μας.

Υπήρχαν εργασιακες συνέπειες μια μερα που δεν εργάστηκα;
Σαφώς!

Αλλά ποιανού είναι η ευθύνη των παιδιων του όταν αυτά αρρωσταίνουν για μέρες, όταν οι δάσκαλοι απεργούν ή όταν συμβαίνουν έκτακτα καιρικά φαινόμενα ;
Της πολιτείας;
Μηπως φταίει το παιδί που αρρώστησε; ή μηπως ο εκπαιδευτικός που παλεύει για τα εργασιακά του δικαιώματα;
Μήπως ο Θεός που στέλνει τις Θεομηνίες;

Ποιος έχει την ευθύνη να φροντίσει το παιδί που δεν πάει σχολείο;;;;;

Η πολιτεία έχει προνοήσει μερικώς να δίνει καποιες γονικές άδειες για τη φροντίδα των παιδιών.
Επιπλέον η εργασια του γονέα οταν προσλαμβάνει γονείς έχει ηθικό χρεος να παραχωρεί επιπλεον άδειες στον γονέα που εκτάκτως θα απουσιάσει κι όχι να τον απειλεί με απόλυση.

Σε καμία περίπτωση ωστόσο δεν ειναι ευθύνη κανενός να φροντίσει το παιδί του εκτός απο του ίδιου του γονέα!
Και η ευθυνη αυτή έχει μεγάλες και σοβαρές συνέπειες στη ζωή του ενήλικα γονέα, θα μείνει πίσω, θα στερηθεί βόλτες, λούσα, πιθανό να στερηθεί και καποια επαγγελματική ανέλιξη.

Πόσο ηθικό είναι τελικά να γεμίζουν τα πνευμόνια των παιδιων με σκόνη για να μην χάσουμε μια μερα δουλειάς;
Πόσο ηθικό να κινδυνεύουν απο παντός τυπου ακραία καιρικά φαινόμενα;
Ποσο ηθικό να πηγαίνουν άρρωστα στο σχολείο;

Για να μην χάσουμε μια μερα δουλειά...!

Ναι!

Θέλει γενναιότητα και για να τα παρατήσεις! Δεν είναι εύκολο να αποσύρεσαι από όσα εχεις κατακτήσει και όσα πίστευες ότι θα κατακτήσεις στο μέλλον!

Η κόρη μας κάνει πιάνο 3 χρόνια, από την Α Δημοτικού!
Μαζι με την αλφαβήτα έμαθε και μουσική!

Με εντυπωσίαζε από τα πρώτα κι όλας μαθήματα έβρισκε τις νοτες κι έπαιζε δικα της αγαπημένα κομμάτια μουσικής!!

Έτσι κύλησαν τα χρόνια με αγάπη προς το πιάνο ώσπου φέτος άλλαξαν τα πράγματα...

Δεν υπήρχε διάθεση να κάνει πρόβες στο σπίτι.. όλα την ενοχλούσαν μπροστά στο πιάνο, ειχε κρύο, είναι χαμηλά το πιάνο, διψάει, πεινάει, φου και ξεφού καθε φορά..

Έμαθα η ίδια νοτες και πλήκτρα για να τη βοηθήσω αλλά τα 'φου' συνεχίστηκαν.. την άφηνα εξω απο το ωδείο όπως κάθε φορα κι οταν γύριζα το κεφαλι καθόταν στα σκαλοπάτια σκυφτή χωρίς να μπαίνει μέσα.

Γιατί δε μπαίνεις; απάντηση δεν έπαιρνα ποτέ, μονο αγκαλιά και σιωπη. Και στην προταση "έλα να σταματήσουμε το πιανο" έλεγε κάθετα ΟΧΙ.

Με την δασκάλα της το διαπραγματευτηκα αρκετά, ν αλλάξει τρόπο διδαχης, να της βάζει και κομμάτια που της αρέσουν,, αλλά δεν βρηκα αντίκρισμα..

Ώσπου ήρθε η μερα που μπροστά στο πιάνο ξεκίνησαν τα φου και ξεφού και σφραγισε το πρόσωπο της με μια θλιμμένη & θυμωμένη όψη ξανά..

Έστειλα μήνυμα στη δασκάλα της οτι σταματάει και βρηκα τη κόρη μου θλιμμένη που ειχε αποσυρθεί απο το πιάνο σε μια γωνιά του καναπέ..

Ελα δω της είπα.. Τέλος το πιάνο! Κι έβαλε τα κλάματα. Εδω θελω να είστε χαρούμενοι. Να κλαίμε πανω απο το πιανο; Γιατί; Να πάει στο καλό το πιάνο.. Να πηγαίνεις στις δραστηριότητες που περνάς ωραία.

Κι επιτέλους μίλησε

"Και θα πάνε χαμένα όσα έχω μάθει; Τοσο κόπο εκανα"

Γιατί ποιος θα σου παρει το πιάνο απο το σπίτι και ποιος σου απαγορεύει να ξαναρχίσεις; και μετα να ξανασταματησεις. Και ν αλλάξεις δασκάλα και αν δε σου κανει κ η νέα ν αλλάξεις ξανά. Δε σημαίνει οτι επειδή σταματάμε κατι τωρα σταματάμε και για παντα. Δικη σου ειναι η ζωή, ό,τι θελεις θα κανεις. Αρκεί να είσαι ευτυχισμένη μ αυτο που κάνεις!

Εδω σ αυτο το σπίτι δε θα κλαίμε πανω απο πιάνα και βιβλία.

Πήγαινε τωρα να κάνεις ρολερς που σ αρέσει τοσο πολυ.. εχω πει στην κυρια οτι δε θα ξαναπάς

Χαμογέλασε κι έτρεξε εξω ⛸️

Θέλει θάρρος να τα παρατάς! 💪

Τους εχω δει ακόμα και να γράφουν σε στάση νυχτερίδας 🙃

😂😂

Κάποια στιγμή - γύρω στην 5η Δημοτικού - τα παιδια αρχίζουν να διαβάζουν μονα τους.

Όχι επειδή μεγάλωσαν ξαφνικά, αλλά επειδή προηγουμένως κάποιος στάθηκε δίπλα τους..

Ένας γονιός στο τραπέζι της κουζίνας, μια σταθερή ώρα, ένας ίδιος χώρος, μια ήρεμη φωνή.

Η αυτονομία δεν έρχεται μονη της, χτίζεται με φροντίδα κι επανάληψη.

Σε ηλικία 8-10 τα παιδιά αναπτύσσουν προηγμένες δεξιότητες οργάνωσης χρόνου, σκέψης αλλά και στρατηγικές!

Κι όταν τελικά το παιδι ανοίγει το βιβλίο μόνο του, κουβαλά μέσα του όλα αυτά που του μάθαμε χωρίς να το καταλάβει 📚🔎

ΥΓ ο γιος μας στην 5η Δημοτικού μελετά πλεον τελείως ανεξάρτητα. Σπάνια ακούω μια απορία να πετάγεται.
Για μενα αυτη η επιτυχία είναι αποτέλεσμα πολλων παραγόντων:
1. Εχει εξαιρετική εκπαιδευτικό που διασφαλίζει οτι το παιδι εχει παρακολουθήσει, κατανοήσει το μάθημα & τις εργασίες για το σπίτι.
2. Τα προηγούμενα χρόνια μελετούσα μαζι του προσπαθώντας να διατηρήσω ρουτίνα μελέτης (η δικιά μας ήταν σχολαω-τρωω-διαβάζω).
3. Ο τρόπος που οργανώναμε τη μελετη ειχε επισης σημασία κ βοηθησε ώστε να ξέρει σήμερα "πως" να διαβάσει.

Για τον χώρο μελέτης δε θα δεσμευτώ ιδιαίτερα, με 3 παιδια και μια μετακόμιση ο χώρος μεταβαλλόταν διαρκώς. Τα τελευταία 3 χρόνια ομως καπως επικράτησε να διαβάζουμε στην τραπεζαρία, γι αυτο και μέχρι σήμερα ο γιος μας παρόλο που δε χρειάζεται υποστήριξη στο διάβασμα επιμένει να διαβάζει στον χώρο της τραπεζαρίας. Ε λιγο πιο πέρα ξαπλωμένος στο πάτωμα 🤭