HealthEx by Dimitrios Voudouris

"Γενικώς, αν θεωρείς πως η ζωή θα έπρεπε να είναι λιγώτερο αγχωτική, θα νιώθεις συχνά ανεπαρκής. Δεν είσαι, Η ζωή έχει άγχος...Αν προσπαθείς να αποφύγεις το άγχος, τότε είναι πιο πιθανό να πάθεις κατάθλιψη και να αντιμετωπίσεις προβλήματα στην οικογενειακή και εργασιακή σου ζωή. 'Ολα είναι πιο δύσκολα. 'Οσο πιο ασφαλής προσπαθείς να νιώθεις, τόσο πιο πολύ αυτοπεριορίζεσαι. Όσο πιο πολλές ασφαλειστικές δικλείδες προσπαθείς να βάλεις στη ζωή σου, τόσο περισσότερο φυλακίζεσαι σε μια λειψή πραγματικότητα..."

"Το άγχος σου είναι ένδειξη ότι υπάρχει κάτι σημαντικό για σένα. Και αυτό αλλάζει την αντίδρασή σου από το "θα ανοίξω το ψυγείο" στο "θα ανοίξω το κινητό για να στείλω μήνυμα". Αυτό είναι το ζητούμενο. Όχι να μην αγχώνεσαι. Αυτό δε γίνεται. Αλλά να αντλείς περισσότερο νόημα από τη ζωή σου, ενώ αγχώνεσαι.."

Το άγχος είναι μια φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού σου για να αντιμετωπίσεις μια κατάσταση που είναι σημαντική για σένα. Δε θέλω να το εξαφανίσεις. Θέλω να το μεταμορφώσεις. Είναι πηγή δύναμης..."

Τα πράγματα που με αγχώνουν δεν έχουν αλλάξει. Αλλά δεν θέλω να χάσω κάτι. Έτσι σκέφτηκα να αλλάξω εγώ. Είμαι τυχερή...που έχω πράγματα που φοβάμαι να χάσω. Ai Yazawa

Aπό το βιβλίο του Δημήτρη Φλαμούρη " Το παράδοξο μονοπάτι προς το νόημα της ζωής"

Την Κυριακή 10 Μάη ξεκινάμε την πρώτη βιωματική μας συνάντηση με βασικό θέμα "ΚΑΝΕ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΣΟΥ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ". Δήλωσε έγκαιρα συμμετοχή. Έχουν, ήδη, κλείσει οι 7 από τις 15 θέσεις.

Και ασφαλώς, όσα λέμε και σχεδιάζουμε με τον Δημήτρη τα κάνουμε πράξη. Το πρώτο από μια σειρά 7 εργαστηρίων που θα τρέξουν μέσα στους προσεχείς μήνες είναι εδώ.

ΚΑΝΕ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΣΟΥ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ

Στις 10 Μαϊου, την Κυριακή, θα είμαστε εκεί από τις 10,00 έως τις 13,00, στον κατάλληλα προετοιμασμένο χώρο του γυμναστηρίου μας, και θα σας περιμένουμε. Για να κλείσεις έγκαιρα τη θέση σου στείλε μου προσωπικό μήνυμα και το οργανώνουμε παρέα.

Δε θα μπορέσουμε να έχουμε παραπάνω από 15 θέσεις στο εργαστήρι, οπότε θα το εκφράσω ως εξής: oι θέσεις είναι συγκεκριμένες!

Ίσως ένα από τα 2-3 σημαντικότερα "κλειδιά" για μια, το δυνατόν, πιο όμορφη ζωή: Όχι να μην έχεις άγχος. Αυτό ακούγεται και είναι ουτοπικό αλλά και "άνοστο" θα έλεγα. Αλλά πως να μετουσιώσεις το άγχος, που δικαίως νιώθεις, σε προωθητική ενέργεια...Κάνε το άγχος σου λοιπόν ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ.

Θα σας περιμένουμε!

Λοιπόν, σε συνέχεια της προ 2 εβδομάδων ανάρτησής μου για τη σκέψη που υλοποιούμε μαζί με τον εξαιρετικό Ψυχολόγο και συγγραφέα Δημήτρη Φλαμούρη, πάμε ένα βήμα παραπέρα...

Σας αφήνω εδώ μια φόρμα όπου μπορείτε να μπείτε και να βάλετε σε σειρά ανάλογα με την εντελώς δική σας προτίμηση τις θεματικές οι οποίες θα αποτελέσουν τον κύκλο των διαδραστικών ψυχο- εργαστηρίων τα οποία θα πραγματοποιηθούν εδώ στο γυμναστήριό μας τους επόμενους μήνες.

Ας βάλουμε τα πράγματα λοιπόν σε μια σειρά!

Στις επόμενες 2 εβδομάδες θα ανακοινώσουμε το αναλυτικό πρόγραμμα, τις ημερομηνίες καθώς και το κόστος των εργαστηρίων. Θα απευθύνονται τόσο για τα μέλη της γυμναστικής μας κοινότητας αλλά και για όλους όσους "εξωτερικούς" ενδιαφέρονται!

Για τη συμπλήρωση της φόρμας παρακαλώ, μπείτε εδώ: https://docs.google.com/.../1FAIpQLSfte1ygkOT.../viewform

Η στιγμή που έχει προκύψει ένα κενό από το πουθενά για 90'...

Στέλιος: τι κάνουμε τώρα Δημήτρη;
Εγώ: Μια θαυμάσια ευκαιρία να προπονηθούμε παρέα!

Κι έτσι κι έγινε. Ο κόσμος μας εδώ περνάει υπέροχα, πρώτα απ' όλα, γιατί εμείς οι γυμναστές είμαστε (και μεταξύ μας) υπέροχα.

Και για κανα δυο φίλους που με ρωτούν που τα βρίσκω τόσο καλά παιδιά ~ για τους γυμναστές μου ο λόγος ~ έχω πάντα έτοιμη την απάντηση:

Εάν εσύ ξέρεις ποιος είσαι και τι θέλεις και δε μπερδεύεσαι και δε μπερδεύεις και τον κόσμο τριγύρω σου, στο τέλος, θα βρεις όλα όσα ψάχνεις.

Ισχύει λίγο πολύ στα πάντα.

Φώτο: Ο Στέλιος κι εγώ. Ο ένας με upper body και ο άλλος με lower body sessions για σήμερα!

Ζούμε σε έναν κόσμο που παράγει παχυσαρκία: ένα κοινωνικό σύμπτωμα χωρίς επιστροφή;

"Παρά τις αμέτρητες πληροφορίες, τις δίαιτες, τα προγράμματα, τις θεραπείες και τα νέα φάρμακα όπως τα GLP-1, η παχυσαρκία όχι μόνο δεν μειώνεται, αλλά διογκώνεται. Η επιστημονική γνώση ας θεωρήσουμε ως δεδομένο πως υπάρχει.

Δεν είμαι αισιόδοξος. Όχι επειδή δεν υπάρχουν λύσεις, αλλά επειδή ο κόσμος μας οργανώνεται γύρω από συνθήκες που αποτελούν το τέλειο έδαφος για την άνθηση των εθισμών. Κι ένας από τους βασικότερους, σήμερα, είναι το φαγητό. Ο άνθρωπος δεν γίνεται παχύσαρκος επειδή πεινά. Γίνεται παχύσαρκος επειδή «πονά». Το υπερβολικό φαγητό λειτουργεί όπως κάθε εθισμός: παράγει ντοπαμίνη, μουδιάζει τη θλίψη, κατευνάζει την αγωνία, σβήνει για λίγο το εσωτερικό κενό. Κάνει ακριβώς αυτό που κάνουν το αλκοόλ, ο τζόγος, οι εξαρτήσεις στην ταχύτητα, η υπερβολική κατανάλωση, η ψηφιακή φυγή. Στην ουσία, κάνουν όλοι το ίδιο πράγμα: προσφέρουν μια προσωρινή έξοδο από ένα συναίσθημα που δεν αντέχεται. Όλα αυτά έχουν κοινή ρίζα: την ανάγκη να μη νιώσω.

Στο παραπάνω πλαίσιο προστίθεται και ένας ακόμη παράγοντας, εξίσου καθοριστικός: η εύκολη πρόσβαση σε εξαιρετικά επεξεργασμένες τροφές. Τροφές σχεδιασμένες τεχνικά για να «νικούν» το νευρικό μας σύστημα, να παρακάμπτουν τους φυσικούς μηχανισμούς κορεσμού και να πυροδοτούν συνεχείς εκρήξεις ντοπαμίνης. Δεν μιλάμε πια για τροφή που θρέφει, αλλά για τροφή που διεγείρει. Για προϊόντα που λειτουργούν σαν ουσίες, όχι σαν γεύματα. Αυτές οι τροφές μεταβάλλουν την χημεία του εγκεφάλου, τροποποιούν το σύστημα ανταμοιβής και δημιουργούν έναν αυτοενισχυόμενο κύκλο craving–κατανάλωσης, όπου το σώμα δεν ζητά τροφή, αλλά το «χτύπημα» που προσφέρει.

Το πλήρες άρθρο θα το βρεις εδώ: https://todaypress.gr/2026/02/09/zoume-se-enan-kosmo-pou-paragei-pachysarkia-ena-koinoniko-sybtoma-choris-epistrofi/

Καλή ανάγνωση!

Οι Δευτέρες μας έχουν πάψει από χρόνια να είναι "τσαγκαροΔευτέρες". Ένας από τους λόγους;

Βρήκαμε σκοπό και νόημα!

Επιλέγουμε το πως και με ποιους θα "γεράσουμε". Γιατί όλοι θα γεράσουμε...

Το θέμα είναι πως και με ποιους. Η άσκηση είναι ένα "πρώτης γραμμής" εργαλείο!

Έχουμε έτοιμο το podcast με τον Βαγγέλη Ζουμπανέα με το σχετικό θέμα!
Τις επόμενες ημέρες...stay tuned!

Παχυσαρκία: Απέτυχαν οι δίαιτες ή “παρεξηγήσαμε” τη διατροφή;

Χμμμ....
Σημειώνω στο τελευταίο άρθρο μου στο TODAYPRESS:
"Η επιστήμη δεν απέτυχε. Η προσδοκία απέτυχε.

Σήμερα, γνωρίζουμε ότι η διαχείριση του σωματικού βάρους δεν είναι γεγονός αλλά διαδικασία. Όχι στόχος, αλλά πλαίσιο. Όχι μόνο θερμίδες, αλλά ύπνος, στρες, μυϊκή μάζα, κίνηση, συμπεριφορά, κοινωνικό περιβάλλον.

Γνωρίζουμε επίσης ότι η επιτυχία δεν μετριέται αποκλειστικά στη ζυγαριά, αλλά στη σύσταση σώματος, στη λειτουργικότητα, στη μεταβολική υγεία. Ίσως, λοιπόν, το σωστό ερώτημα δεν είναι αν οι δίαιτες απέτυχαν. Ίσως το ερώτημα είναι αν ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να ζητάμε από μια δίαιτα να κάνει τη δουλειά μιας ολόκληρης ζωής. Γιατί η υγεία δεν είναι ένα πρόγραμμα. Είναι μια σχέση. Και όπως κάθε σχέση που αξίζει, απαιτεί χρόνο, κατανόηση και συνέχεια.

Η επιστήμη της ψυχολογίας μας δείχνει ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν μέσα από εχθρότητα προς τον εαυτό τους. Η ντροπή, η αυτοκριτική και η συνεχής αίσθηση αποτυχίας δεν κινητοποιούν…απορρυθμίζουν. Αντίθετα, η συμπάθεια προς τον εαυτό, όχι η δικαιολογία, αλλά η κατανόηση, δημιουργεί το έδαφος για βιώσιμη αλλαγή.

Όταν ο άνθρωπος αποκτά αίσθηση εαυτού μέσα στο περιβάλλον του, όταν παύει να βλέπει το σώμα του ως πρόβλημα προς διόρθωση και αρχίζει να το αντιλαμβάνεται ως σύμμαχο προς φροντίδα, τότε η συμπεριφορά αλλάζει εκ των έσω. Η άσκηση παύει να είναι τιμωρία. Η διατροφή παύει να είναι διαρκής μάχη. Γίνονται μορφές σχέσης.

Η υγεία, τελικά, δεν είναι αποτέλεσμα ενός προγράμματος. Είναι αποτέλεσμα συνεργασίας επιστημών: Της διατροφής που θρέφει, της άσκησης που δυναμώνει και της ψυχολογίας που συμφιλιώνει τον άνθρωπο με τον εαυτό του."

Δύσκολα σου βάζω αλλά αυτός είναι ο άνθρωπος. Ένα μαγικό πολυσύνθετο πλάσμα...Έτσι είναι και οι ζωές μας.

Στο πρώτο σχόλιο το πλήρες άρθρο μου. Εάν το βρίσκεις βοηθητικό, στείλε το με μια αναδημοσίευση να φύγει μακριά.

Φώτο: Σε αγαπημένο στέκι της Νέας Φιλαδέλφειας. Για φαγητό και καφέ.

Χάζευα ένα βίντεο που ανέβασε ένας συνάδελφος σήμερα το μεσημέρι. Στο βίντεο αυτό υπήρχε ένας άλλος "συνάδελφος" ο οποίος προσπαθούσε να συμβουλεύσει αλλά το έκανε και με τον λάθος τρόπο και ασφαλώς ~πιθανότατα ο ίδιος να μην το αντιλαμβάνεται~ για τους δικούς του, λάθος, λόγους...
Πάμε λοιπόν να εξηγήσω τι εννοώ..

Η διαδικασία της καθοδήγησης στον χώρο του fitness δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Ο τρόπος με τον οποίο ένας επαγγελματίας (ή ακόμα και ένας έμπειρος ασκούμενος) μεταφέρει γνώσεις και εμπειρίες σε έναν αρχάριο αντικατοπτρίζει τόσο την επιστημονική του κατάρτιση όσο και την προσωπική του στάση απέναντι στον άνθρωπο. Η επιστήμη της ψυχολογίας της άσκησης έχει δείξει πως ο τρόπος επικοινωνίας μπορεί να ενισχύσει ή να υπονομεύσει την κινητοποίηση του ασκούμενου.

Όταν η συμβουλή δίνεται με επίκεντρο την κριτική, το «κράξιμο» ή τον υπαινιγμό ότι ο άλλος είναι αδύναμος ή ακατάλληλος, συχνά το αποτέλεσμα είναι αντίθετο από το επιθυμητό: αυξάνεται το άγχος, ενισχύεται το αίσθημα ανεπάρκειας, και η πιθανότητα εγκατάλειψης της προσπάθειας μεγαλώνει. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η καθοδήγηση δεν εξυπηρετεί τον στόχο του ασκούμενου αλλά λειτουργεί περισσότερο ως εργαλείο αυτοπροβολής του coach ή του «γυμναστηριακού γκουρού».

Ουσιαστικά, ο άλλος χρησιμοποιείται σαν καθρέφτης για να τονιστεί η δική μας υπεροχή.

Αντίθετα, όταν η καθοδήγηση βασίζεται στην ενσυναίσθηση, στον σεβασμό και στην εξατομικευμένη προσέγγιση, τότε ο ασκούμενος νιώθει ενδυνάμωση, εσωτερικό κίνητρο και μεγαλύτερη προσκόλληση στη διαδικασία. Τα δεδομένα δείχνουν πως η ενδυνάμωση (empowerment), η θετική ανατροφοδότηση και η δημιουργία ενός υποστηρικτικού περιβάλλοντος αυξάνουν την πιθανότητα μακροπρόθεσμης αλλαγής στη συμπεριφορά υγείας.

Επομένως, το ερώτημα "διδάσκουμε για να βοηθήσουμε ή για να ανυψώσουμε τον εαυτό μας;" δεν είναι ρητορικό. Είναι το θεμέλιο της επαγγελματικής δεοντολογίας στον χώρο της άσκησης και της διατροφής. Η απάντηση κρίνει όχι μόνο την αποτελεσματικότητα της παρέμβασης, αλλά και το είδος της σχέσης που χτίζεται: σχέση εξουσίας ή σχέση συνεργασίας.

Αυτά και ελπίζω να βοήθησα!

Η ιστορία μας με τον Κ. ξεκίνησε πέρσι το Σεπτέμβρη του '24. Τον καλοδέχθηκα, τον καθησύχασα και του εξήγησα πως ο στόχος μας είναι να γυμναστούμε και να περνάμε όμορφα. Να γίνει μια ιστορία ευχάριστη την οποία να θέλει να έχει στη ζωή του.

Σε όσο αφορά το φαγητό του, του εξήγησα πως καμιά δίαιτα δε θα δουλέψει. Αυτό που θα δουλέψει είνα να μάθει να τρώει σωστά και να μάθει να διαχειρίζεται την τροφή μέσα στην πραγματική ζωή. Συχνά πυκνά κατά τη διάρκεια της προπόνησής μας μου έθετε ερωτήσεις για σενάρια και τα κουβεντιάζαμε.

Πολλές φορές στη διάρκεια των μηνών μου έλεγε πως η βελόνα της ζυγαριάς είναι κολλημένη. Του έλεγα πως εφόσον κάνει σωστά τη διαδικασία θα ξεκολλήσει και αυτή. Η ανυπομονησία και η απογοήτευση είναι κακές σύμβουλοι. Η εγκατάλειψη καιροφυλακτεί...

Κάποια στιγμή φέτος μέσα στο Νοέμβρη και ενώ πλέον πολλά πράγματα είχαν αλλάξει (15 μήνες μετά) του είπα:

- Να γνωρίζεις, πως όταν πρωτοξεκινήσαμε και είδα τις βιοχημικές σου δε σου είπα κάτι...Ήσουν με το ένα πόδι στο μνήμα...

Γελάσαμε τόσο πολύ. Μα του έλεγα την αλήθεια. Στην ερώτησή του γιατί δεν του το είπα του απάντησα πως δεν ήθελα η σχέση μας να στηρίζεται στο φόβο...

17 μήνες μετά, πλέον 12 κιλά ελαφρύτερος από λίπος, με περισσότερη μυΪκή μάζα και με άλλη δύναμη και εμφάνιση αναγκάσαμε και τον γιατρό να "αποσύρει" την φαρμακευτική αγωγή.

Ο τυπάρας κερδίζει τη ζωή του πίσω!

Ένα από τα μυστικά μας;

Της δικαιολογημένης κατά διαστήματα απογοήτευσης υπερίσχυε κάθε φορά η πίστη στο στόχο, στον εαυτό του και σε αυτά που του έλεγα. Ποιος ήταν ο στόχος;

Να γυμνάζεται και να μάθει να δουλεύει σενάρια ζωής. Γιατί η ζωή απαιτεί ευλελιξία. Τιμωρεί τους "δογματικούς"....

Η αναθεώρηση της πυραμίδας διατροφής από το USDA (όπως και κάθε προηγούμενη εκδοχή της) δημιουργεί συχνά την ψευδαίσθηση ότι το πρόβλημα της παχυσαρκίας είναι πρωτίστως πρόβλημα γνώσης. Ότι δηλαδή «τρώγαμε λάθος γιατί μας είπαν λάθος». Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ πιο σύνθετη…

Ο κόσμος δεν πάχυνε επειδή έτρωγε πολλά φρούτα, όσπρια ή δημητριακά ολικής άλεσης. Δεν πάχυνε επειδή ακολούθησε πιστά την προηγούμενη πυραμίδα. Πάχυνε επειδή: Καταναλώνει τροφές σε μεγαλύτερες ποσότητες απ’ όσο έχει ανάγκη, τις καταναλώνει γρήγορα, τις καταναλώνει δίχως συναίσθηση. Και κυρίως καταναλώνει τρόφιμα σχεδιασμένα να παρακάμπτουν τα φυσικά σήματα κορεσμού.

Η διατροφή, τελικά, είναι συμπεριφορά. Και η συμπεριφορά αλλάζει μόνο όταν αλλάζει η σχέση με τον εαυτό.

Γι’ αυτό και ίσως η πιο τίμια «πυραμίδα» θα έπρεπε να έχει στη βάση της άλλα συστατικά. Να ρίξω ιδέες;

ψυχική ανθεκτικότητα, κοινωνική σύνδεση, αίσθηση νοήματος, και, ασφαλώς, στοιχειώδη φροντίδα σώματος μέσω άσκησης και ποιοτικού ύπνου.

Χωρίς αυτά, όποια πυραμίδα κι αν σχεδιάσουμε, ο κόσμος θα συνεχίσει να κάνει αυτό που ήδη κάνει.

Άρθρο μου στο TODAYPRESS,

Καλή ανάγνωση.

Xtra tip: κοινοποιείστε ελεύθερα... https://todaypress.gr/2026/01/13/giati-kamia-diatrofiki-pyramida-den-borei-na-dosei-apo-moni-tis-sovari-lysi-sto-provlima-tis-pachysarkias/

Το πρόβλημα δεν είναι από μόνα τους τα φάρμακα που στοχεύουν το διαβήτη και την παχυσαρκία (βλ GLP1/GIP). To πρόβλημα προκύπτει από τη χρήση τους χωρίς ιατρική, διαιτολογική και προπονητική καθοδήγηση.

Το πρόβλημα παραμένει άλυτο επιπλέον όταν ο ενδιαφερόμενος δυσκολεύεται ή αρνείται να δουλέψει με την καθοδήγηση εξειδικευμένου ειδικού (επαγγελματίες ψυχικής υγείας) τις πεποιθήσεις του γύρω από το ζήτημα της αυτοφροντίδας, τα κίνητρα και ενδεχομένως το βαθύτερο τραύμα του που τον οδηγεί σε αυτοκαταστροφικά patterns και επαναλαμβανόμενα μοτίβα συμπεριφοράς.

Δύσκολα...