Spiros Gianniotis

Είχα την τιμή να συμμετάσχω ως Αρχηγός Αποστολής και Προπονητής της Εθνικής Ομάδας Κολύμβησης των Ενόπλων Δυνάμεων στο 53ο Παγκόσμιο Στρατιωτικό Πρωτάθλημα Κολύμβησης του CISM, που πραγματοποιήθηκε από 10 έως 13 Δεκεμβρίου 2024 στο Βάρεντορφ της Γερμανίας.

Μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια να βλέπω τους αθλητές μας να αγωνίζονται με ψυχή και να πετυχαίνουν σπουδαίες διακρίσεις:

Ο Στρατιώτης Γκικόπουλος Σπυρίδων διακρίθηκε στα 50μ. Πρόσθιο και κατέκτησε την 1 η θέση και την 4η θέση στα 100μ. Πρόσθιο.

Ο Στρατιώτης Ζαφειρόπουλος Μάριος κατέκτησε την 3η θέση στα 100μ. Πρόσθιο, ενώ κατέλαβε την ίδια θέση και στα 200μ. Πρόσθιο.

Αισθάνομαι ευγνώμων που είχα την ευκαιρία να συμβάλω σε αυτήν την προσπάθεια και να εκπροσωπήσουμε τη χώρα μας με αξιοπρέπεια και αγωνιστικότητα.
Συγχαρητήρια Σπύρο και Μάριε για την προσπάθεια και τις διακρίσεις σας!

Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που ανανεώνω τη συνεργασία μου με τη και την ομάδα των Τα τελευταία χρόνια, μαζί έχουμε δημιουργήσει μοναδικές και ουσιαστικές δράσεις που κάνουν τη διαφορά, στηρίζοντας την κοινωνία, τον αθλητισμό και τις αξίες που μας ενώνουν.

Μέσα από αυτή τη συνεργασία, καταφέραμε να φέρουμε θετική αλλαγή, προωθώντας δράσεις που εμπνέουν και στηρίζουν όσους έχουν ανάγκη. Από πρωτοβουλίες που ενδυναμώνουν την αθλητική κοινότητα, μέχρι κοινωνικά προγράμματα που υποστηρίζουν ευαίσθητες ομάδες, κάθε μας βήμα είχε στόχο να αφήσει ένα αποτύπωμα προσφοράς.

Η νέα χρονιά έρχεται με ακόμα περισσότερα σχέδια, γεμάτα έμπνευση και όραμα. Μαζί θα συνεχίσουμε να δημιουργούμε ευκαιρίες, να δίνουμε δύναμη και να παραμένουμε δίπλα σε αυτούς που μας χρειάζονται.

Ευχαριστώ τη Stoiximan και τους iroes για την εμπιστοσύνη και τη στήριξη, και ανυπομονώ να δούμε τι όμορφο μπορούμε να πετύχουμε στα επόμενα βήματά μας!

#ΜαζίΣυνεχίζουμε #ΔύναμηΣτηνΠράξη

Όταν πειραματιζόμουν με το μαλλί…

Ήταν το 2000, λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, και ήθελα να κάνω τα μαλλιά μου σαν τον Scooter (για τους γνώστες της εποχής!). Πάω, λοιπόν, στο κομμωτήριο και λέω “θέλω το μαλλί άσπρο”. Μου βάζει η κομμώτρια κάτι στο κεφάλι, και για μία ώρα είχα την αίσθηση ότι το κρανίο μου είχε πάρει φωτιά!

Γυρνάω σπίτι, και η μητέρα μου, που είχε έρθει από Κέρκυρα για να με βοηθήσει τις τελευταίες εβδομάδες πριν φύγω για Σίδνεϊ, με βλέπει και μένει άφωνη. Ξεπερνώντας το πρώτο σοκ, το πήρε στην πλάκα, και έπεσε αρκετό γέλιο και δούλεμα!

Τελικά το κράτησα – δεν είχα και πολλές εναλλακτικές! Έκανα το ίδιο look για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, κάθε καλοκαίρι, μέχρι και τους επόμενους Ολυμπιακούς, έτσι για το στυλ!

Το ευτύχημα είναι ότι, παρά τα τόσα χημικά και το χλώριο που έχει φάει, το μαλλί αντέχει ακόμα! Το μόνο που έχει αλλάξει είναι οι άσπρες τρίχες που φέρνουν τα χρόνια!

Είχα τη χαρά να είμαι ανάμεσα σε καταξιωμένους επιστήμονες στην ομιλία με θέμα: «Links – Συνδέσεις», στο 1ο Φεστιβάλ We are UoA του ΕΚΠΑ.

Μοιράστηκα την προσωπική μου μετάβαση από τον πρωταθλητισμό στην ακαδημαϊκή πορεία μου, καθώς και την εμπειρία μου στην καθοδήγηση και οργάνωση του αθλήματος που υπηρετώ.

Στο δεύτερο μέρος της ομιλίας, τόνισα την επιτακτική ανάγκη για ισχυροποίηση και εκπαίδευση όλων των εμπλεκόμενων φορέων σε θέματα διπλής καριέρας.

Ευχαριστώ θερμά τον κοσμήτορα του Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού για το βήμα και τον λόγο που μου έδωσε.

Πρώτοι αγώνες στα Γιάννενα.

Ήμουν δεν ήμουν 10 χρονών και είχα τους πρώτους μου αγώνες εκτός Κέρκυρας – μεγάλο ζήτημα για μένα τότε. Ο προπονητής μου είχε πει ότι θα κολυμπήσω 50μ και 100μ πρόσθιο! Ήμουν πρόσθιος τότε, αν και η αλήθεια είναι ότι με αδίκησαν όταν με έβαλαν μετά στις αποστάσεις, χαχα!
Φτάνουμε στους αγώνες, έρχεται η ώρα για τα 100 μέτρα, με καλούν στη διαδρομή μου, ανεβαίνω στον βατήρα και ακριβώς πριν δοθεί η εκκίνηση, κατεβαίνω και λέω: ‘Δεν πέφτω, φοβάμαι’. Έγινε ένας μικρός χαμός, αλλά τελικά με έβαλαν να κολυμπήσω στην αμέσως επόμενη σειρά. Και, το καλύτερο; Τα πήγα καλά!

Το άγχος και ο φόβος πολλές φορές μάς κυριεύουν και μας κάνουν να διστάζουμε. Αν δεν είχα κολυμπήσει στην επόμενη σειρά, δεν θα είχα μάθει ποτέ το αποτέλεσμα.

📷 Από (Ανοιχτό τότε) κολυμβητήριο Κέρκυρας

Beijing 2008

Όλα ξεκίνησαν δυο χρονια και κάτι πίσω. Ήμουν στους Βαλκανικούς αγώνες στον Βόλο και κουβέντιαζα με έναν φίλο συναθλητή από τη Βουλγαρία. Μου λέει ότι τα 10.000μ μαραθώνιας κολύμβησης είναι Ολυμπιακό αγώνισμα και ότι πίστευε πως θα μπορούσα να το κολυμπήσω και να προκριθώ για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν ένα βήμα πριν σταματήσω το κολύμπι, και κάπου εκεί άρχισα να βάζω ξανά στόχους και να έχω βλέψεις για τα 10.000μ.
Για να φτάσω όμως να διεκδικήσω, θα ξεκινούσα από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Μελβούρνη, όπου ήταν και η πρώτη φορά που θα κολυμπούσα σε αγώνα open water. Τα αγωνίσματα που κολύμπησα ήταν τα 5 και 10 χιλιόμετρα. Στα 5 χιλιόμετρα κατέκτησα την 3η θέση, που ήταν έκπληξη, και με έκανε να νιώθω αισιόδοξος ότι και στα 10 χιλιόμετρα θα τα πήγαινα εξίσου καλά. Αυτό, όμως, δεν συνέβη. Τερμάτισα 3 λεπτά πίσω από τους πρώτους, με τρομερή κούραση και απίστευτο πόνο. Εκεί κατάλαβα ότι δεν είχα την κατάλληλη προετοιμασία για αυτά τα μέτρα. Δούλεψα, έμαθα, και έναν χρόνο μετά προκρίθηκα.
Στο Πεκίνο συμμετείχα και στα αγωνίσματα της πισίνας, τα οποία μέχρι τότε έκανα αποκλειστικά. Μάλιστα, στα 1500μ κατέρριψα το ΠΡ που ήταν από τους προηγούμενους Ολυμπιακούς Αγώνες, με χρόνο 14:53 και κάτι.
Στα 10.000μ, ενώ ήμουν σε πολύ καλή κατάσταση και ενώ σε όλη την κούρσα ήμουν ελεγχόμενος, αποφάσισα 1500μ πριν το τέλος να πιέσω και να τους ξεφύγω. Όντως, έκανα μια διαφορά 20-25 μέτρων, αλλά μπαίνοντας στην τελική ευθεία, άρχισα να μένω από ενέργεια και αποφάσισα να κόψω ρυθμό για να τους περιμένω, ώστε να εξοικονομήσω ενέργεια για το τέλος. Αυτό όμως δεν έγινε. Μόλις με έφτασαν, και ως άπειρος στο open water, έφαγα ξύλο. Εκεί που είχα καλή ψυχολογία, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα όλα άλλαξαν. Ένιωσα να «κόβομαι» απίστευτα, και στο τέλος το μόνο που κατάφερα ήταν να τερματίσω.
Η απογοήτευση (βλέπε και στη φωτογραφία) ήταν μεγάλη. Το ψυχολογικό άδειασμα, η σκέψη που με βασάνιζε ήταν: γιατί έκανα αυτά τα λάθη και κόστισαν; Γιατί να μην είχα κρατηθεί και να έκανα την επίθεση στο τέλος; Είναι εξαιρετικά δύσκολο να έχεις προετοιμαστεί για τόσο μεγάλο διάστημα και να μην τα καταφέρνεις όπως στόχευες, ενώ ήταν στις δυνατότητές σου.

Μαρεσουν αυτές οι ιστορικές αναδρομές.
Ήταν το 15 Σεπτέμβρη 2000 στους Ολυμπιακούς αγώνες στο Σύδνεϊ και λέω δεν χάνω τελετή έναρξης και ενώ την επόμενη μέρα το πρωί είχα τα 400 Ελεθευρο. Φοράμε το κοστούμι που μας είχαν δώσει με κάτι παπούτσια από πέτσα και πέτρα σχεδόν, λέω από μέσα μου ότι αυτό δεν θα πάει καλά αλλά λέω Ποσο ώρα να κρατήσει η τελετή έναρξης; Εεε δεν ήξερες δεν ρώταγες που λένε… φτάνω λοιπόν μετά από αρκετές ώρες και ταλαιπωρία στο στάδιο και η Ελλάδα μπαίνει πρώτη, όλη κουραση και ο πόνος στα πόδια και στην φτέρνα έχει περάσει! Φοβερό και απίστευτη ικανοποίηση ότι τα κατάφερα και είμαι μέρος αυτής της γιορτής. Μόλις μας βάζουν στην μέση του γηπέδου λέω την κοπανάω για να πάω για ύπνο για να είμαι οκ το πρωί φεύγω, ξεχνάω το κλειδί του δωματίου και σκαρφαλώνω το πρώτο όροφο με την βοήθεια ενός κάδου, ξαπλώσω και λέω οκ όλα καλά, κοιμάμαι και ξυπνάω το πρωί με ένα τρομερό πιάσιμο στα πόδια και πληγές από τους τάφους που φοραγα, δεν λέω σε κανέναν κάτι πάω κολυμβητήριο και είμαι από τα πρώτα αγωνίσματα, νιώθω κάπως κουρασμένος αλλά παράλληλα και ενθουσιασμένος. Φτάνει η σειρά μου να πέσω 400αρι και είμαι στην σειρά το Γκαρντ Χαγκετ, ένα από τα μεγάλα φαβορί του αγωνίσματος και από τους αγαπημένους αθλητές της Αυστραλίας, ένα κολυμβητήριο που είχα σίγουρα 15.000 χιλιάδες θεατές με την πλειοψηφία Αυστραλοί, μόλις ανακοινώνουν το ονόματα του και ανεβαίνουμε στο βατήρα γίνεται πανικός στην πισίνα, ήταν απίστευτο το συναίσθημα και χαρά ότι μετέχω και εγώ, πέφτω λοιπόν κάνω ότι καλύτερο μπορώ και είναι λίγο κάτω από τι ρεκορ μου, όπως και τις επόμενες μέρες που έπεσα 4x200 ελεύθερο και 1500μ ελεύθερο.

Χαίρομαι που ήμουν και μέρος αυτής της γενιάς που με τρομερή δυσκολία καταφέραμε ότι καταφέραμε και αφήσαμε παρακαταθήκη για τις επόμενες γενεές.

Αύγουστος, ο πιο γεμάτος μήνας του χρόνου, γεμάτος μοναδικές στιγμές που έζησα μέσα στην πισίνα αλλά και στο open water. Αυτές οι στιγμές είναι πλέον αξέχαστες μνήμες χαράς, έντασης, αλλά και λύπης. Υπάρχουν πολλές που ξεχωρίζω, αλλά αυτή που μένει στο τέλος είναι η κατάκτηση του μεταλλίου στους τελευταίους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο το 2016. Ένα μετάλλιο που λίγο έλειψε να είναι χρυσό, αλλά για μένα, μετά από τόσα χρόνια επιμονής, υπομονής και δουλειάς, το ότι ανέβηκα στο βάθρο των νικητών είναι αυτό που έχει σημασία. Έφυγα γεμάτος αναμνήσεις και στιγμές.

My first Olympics, not as an athlete, but on the sidelines as a coach. Proud to be part of Team Hellas, alongside our amazing athletes, coaches, team leaders and staff. There’s something special in the air…
Love my 🇬🇷!

Συγχαρητήρια Αλκη για την πρόκριση σου στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι!

Μετά από 5 Ολυμπιακούς αγώνες σαν αθλητής θα είναι η πρώτη σε άλλο πόστο, αυτό του προπονητή!

ΥΓ. Σκληρή δουλειά και αυτό που ονειρεύεσαι θα Πραγματοποιηθεί!!!!💪💪🇬🇷

Δίπλα στα παιδιά της Παιδικής Στέγης Λάρνακας 🙏❤️

Ευχαριστώ πολύ την Σχολή μου για την τιμητική βράβευση.
Είναι ιδιαίτερη στιγμή να με βραβεύει η Σχολή που φοίτησα αρκετά πρόσφατα ομολογουμένως.
Μετα το Ριο το 2016 είχα έντονα  την σκέψη να παρακολουθήσω τα ΣΕΦΑΑ (ΤΕΦΑΑ ακόμα για μένα), έτσι και έγινε με αρκετή δυσκολία στη αρχή, με αμφιβολίες, αλλά και φόβο να γυρίσω στα θρανία που τόσο πολύ με είχαν δυσκολέψει στα παιδικά και εφηβικά μου χρονια.
 
Θέλω να ευχαριστήσω ολους τους καθηγητές-τριες  που μου έδωσαν τις γνώσεις για να με κάνουν καλύτερο!