The Football Romantics

Το ημερολόγιο έγραφε 30/04/1995 ο Ατρόμητος έπαιζε στην Ελευσίνα με την τοπική ομάδα, ο Μουκαντι Τσίμανγκα το «μαύρο διαμάντι» όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι του Ατρόμητου δέχεται μια αγκωνιά αντιπάλου και σωριάζεται στο γρασίδι βρίσκοντας ακαριαίο θάνατο.
31 χρόνια τώρα η μέρα αυτή αποτελεί μέρα πένθους για τον σύλλογο του Περιστεριού και οι οπαδοί του, τιμούν την μνήμη του αδικοχαμένου Κονγκολέζου με κάθε δυνατό τρόπο!

Παρακάτω παραθέτουμε απόσπασμα από το Ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε πριν περίπου δύο χρόνια για τα 100 χρόνια ζωής του Ατρόμητου:

"Στις 30 Απριλίου του 1995, στο γήπεδο της Ελευσίνας εκτυλίσσεται μια τραγωδία.. Πέρα από τους υποβιβασμούς, πέρα από τις ήττες...Η πιο μεγάλη πίκρα για έναν Σύλλογο και τους οπαδούς του...
Ο Μουκάντι Τσιμάγκα, το μαύρο διαμάντι μας, δέχεται μια ακούσια αγκωνιά αντιπάλου και σωριάζεται στο γρασίδι... Οι προσπάθειες επαναφοράς του πολλές.. το άγχος όλων έκδηλο και το ασθενοφόρο ανύπαρκτο... Ο Τσιμάγκα δεν άντεξε.. Μετά από ώρα το ασθενοφόρο τον παρέλαβε αλλά ήταν πλέον αργά... Τις επόμενες μέρες στο μικρό φτωχικό σπίτι που έμενε λίγο πιο πάνω από το γήπεδο εκτυλίχθηκε ένα δράμα ... Η γυναίκα και τα τρία παιδιά του έπρεπε να αφήσουν τον Μουκάντι στο χώμα του Περιστερίου και να επιστρέψουν στο Ζαίρ.. Ο κόσμος του Ατρόμητου αφού πρώτα αποχαιρέτησε τον παίκτη του, προσπάθησε να βοηθήσει την οικογένεια να ανταπεξέλθει και να κάνει το δύσκολο ταξίδι της επιστροφής...""

100 χρόνια Ατρόμητος - Ντοκιμαντέρ

Mamá solo hay una

Λίγα λόγια περί επικαιρότητας:
Σε ένα ποδόσφαιρο που διοικείται από ανθρώπους σαν τον Jim Ratcliffe, οι οποίοι έχουν σαν μοναδικό στοχο να εκμεταλλευτούν την αγνή αγάπη του φιλάθλου για να γεμίσουν τις ήδη υπέρχειλες απο κερδη τσεπες τους, θα θέλαμε να ακούμε περισσότερο απόψεις σαν του Gary Lineker και του Pep Guardiola.
Σε μια περίοδο που το "no politica" έχει εφαρμογή μόνο και μόνο όταν θίγονται συμφέροντα, υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν το βήμα τους για να πουν, κατά την άποψή μας, το αυτονόητο... οτι δηλαδή οι ανθρώπινες ζωές δεν είναι απλοί αριθμοί, οτι όλοι ζητάμε μια καλύτερη ζωή για μας και για τις οικογένειές μας και ότι όταν εκφράζεις άποψη για μισθωτούς και φορολογούμενους, καλό θα ήταν να φορολογούνται και τα δικά σου υπερκέρδη.
Γιατί η πολιτική ειναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, από τα ρούχα που διαλέγεις να φορέσεις, τον τρόπο που πίνεις τον καφέ σου μέχρι τον τρόπο με τον οποίο επιλέγεις να υποστηρίξεις την ομάδα σου.

Η μέρα είναι δύσκολη τα λόγια είναι φτωχά η καλημέρα δεν λέγεται με την ίδια χαρά, άλλωστε όσοι έχουμε κάνει χιλιόμετρα για την ομάδα μας μπορούμε να νιώσουμε στο πετσί μας αυτή την τραγωδία!

Ο οργανισμός ΠΑΟΚ και μαζί του όλη η Ελλάδα πενθεί και η UEFA το «χαβά» της.

Αυτοί οι τύποι που νοιάζονται μόνο για τα χρήματα δεν έκαναν δεκτό το αίτημα για αναβολή της αναμέτρησης!

Πώς μπορεί κάποιος να βγει στον αγωνιστικό χώρο να παίξει όταν αυτοί που φωνάζουν 90 λεπτά δεν θα είναι εκεί επειδή θα πενθούν;
Όταν αυτοί που άφησαν τα σπίτια τους τις οικογένειες τους για να σταθούν στο πλάι της αγαπημένης τους ομάδας, δεν έφτασαν ποτέ;

Όλες οι εκδρομές οδικές και αεροπορικές γυρίζουν πίσω άλλες στην Ελλάδα, να αποδώσουν φόρο τιμής στα αδέλφια τους και άλλοι στην Τιμισοαρα να είναι κοντά στους τραυματίες!

🇷🇴Οι οπαδοί της Poli Timisoara με ανακοίνωση τους έχουν ξεκινήσει να συγκεντρώνουν χρήματα για να βοηθήσουν τους τραυματίες καθώς και τις οικογένειες των αδικοχαμένων οπαδών.
Ο κόσμος παρακολουθεί συγκλονισμένος σε όλη την Ευρώπη και για άλλη μια φορά η UEFA βάζει τα χρήματα πάνω από οποιαδήποτε ανθρώπινη ζωή και μετά αναρωτιόμαστε που χάθηκε ο ρομαντισμός για το ποδόσφαιρο…

⚫️⚪️ Η Θύρα 4 του γηπέδου της Τούμπας θα είναι ανοιχτή σήμερα μέχρι τις 22:00 για να αποδώσει, όποιος το επιθυμεί, φόρο τιμής στα αδικοχαμένα παιδιά του ΠΑΟΚ!

Όλοι οι σύνδεσμοι οπαδών της χώρας στέλνουν τα συλλυπητήρια τους με ανακοινώσεις αποδεικνύοντας τελικά ότι το μόνο που έχουμε είμαστε εμείς!

Να ξεκινάς να δεις την αγαπημένη σου ομάδα να γράφεις χιλιόμετρα για την καψούρα σου και να μη γυρίζεις ποτέ!

Μακάρι η είδηση να ήτανε ψεμα!

7 οπαδοί του ΠΑΟΚ χάσανε την ζωή τους στην άσφαλτο ταξιδεύοντας για το ματς της Πέμπτης στη Λυών!

Καλό ταξίδι στο φως αλάνια!
Συλλυπητήρια σε όλη την οικογένεια του ΠΑΟΚ και στις οικογενείς των θυμάτων.

Άτλας Κυψέλης

Μια ομάδα που δεν χτίστηκε για τα αποτελέσματα, αλλά για τους ανθρώπους

Ο Άτλας Κυψέλης δεν είναι απλώς μια ποδοσφαιρική ομάδα. Είναι μια ιδέα. Είναι μια γειτονιά. Είναι μια καθημερινή μάχη για να μείνει το φως αναμμένο εκεί που συχνά επικρατεί το σκοτάδι.

Ο Άτλας Κυψέλης γεννήθηκε από τη συγχώνευση δύο μεγάλων ιστοριών.

Από τη μία, η ιστορική Longlived, ιδρυθείσα το 1965, μια ακαδημία-σύμβολο που ανέδειξε πάνω από 700 επαγγελματίες ποδοσφαιριστές.
Από την άλλη, ο ιστορικός Άτλας Θυμαρακίων, ιδρυμένος το 1928, μια ομάδα με βαθιές ρίζες στο ποδόσφαιρο των γειτονιών της Αθήνας.
Η συγχώνευση έγινε το 1995. Δεν ήταν απλώς μια διοικητική απόφαση. Ήταν ένα όραμα.
Κεντρικό πρόσωπο αυτής της ιστορίας υπήρξε ο Στράτος Σάββας. Ιδρυτής της Longlived, προπονητής, παιδαγωγός, άνθρωπος. Μαζί με τον Βασίλη Τσέγα , παιδικό φίλο του Στράτου και Πρόεδρο του Άτλαντα Θυμαρακίων επί σειρά ετών, συνεχίζει την μεγάλη προσφορά του στην ομάδα μας. Ηταν οι δύο άνθρωποι που κατάφεραν να ενώσουν δύο κόσμους σε έναν.
Ο Στράτος Σάββας έφυγε από τη ζωή στις 2/1/2022, αλλά το αποτύπωμά του παραμένει ζωντανό κάθε απόγευμα στο γήπεδο, σε κάθε παιδί που μαθαίνει τι σημαίνει να είσαι πρώτα άνθρωπος και μετά ποδοσφαιριστής.

Η έδρα του Άτλα Κυψέλης είναι το γήπεδο Κυψέλης, η γνωστή σε όλους Αλεπότρυπα, στη συμβολή των οδών Μεγίστης και Κυθήρων, στον λόφο του Ελικώνα. Ένας χώρος μικρός για τα δεδομένα της πόλης, αλλά τεράστιος για την καρδιά της γειτονιάς.

Δίπλα στο γήπεδο, τα γραφεία της ομάδας δεν είναι απλώς γραφεία. Είναι χώρος συγκέντρωσης, λέσχη, γυμναστήριο, χώρος παιχνιδιού και αναψυχής, γηπεδάκι 3×3 – ένα καταφύγιο. Ένα ασφαλές λιμάνι.

Ο Άτλας Κυψέλης φιλοξενεί παιδιά κυρίως από την Κυψέλη, τα Πατήσια, το Γαλάτσι, τη Γκράβα. Περιοχές λαϊκές, ζωντανές, αλλά και δύσκολες. Παιδιά από οικογένειες εργατικές, από μεσαία και φτωχότερα στρώματα, παιδιά μεταναστών. Παιδιά που χρειάζονται χώρο, χρόνο και ανθρώπους να τα κοιτάξουν στα μάτια.

Οι προπονήσεις γίνονται καθημερινά. Από τις 15:00 το μεσημέρι έως και τις 21:00 το βράδυ, ανάλογα με το τμήμα. Η λέσχη της ομάδας ανοίγει καθημερινά 17:30–21:30, ώστε τα παιδιά να παραμένουν σε έναν ασφαλή και οργανωμένο χώρο, με σεβασμό, καθοδήγηση και ουσιαστική παρουσία.

Ο Άτλας Κυψέλης λειτουργεί διαφορετικά. Δεν κλείνει το καλοκαίρι. Δεν κάνει διακοπές. Δεν χαλαρώνει τις αρχές του. Όλο τον χρόνο, διοίκηση, προπονητές και ποδοσφαιριστές ακολουθούν τους ίδιους κανόνες.

Πειθαρχία, για να στέκεσαι όρθιος όταν όλα γύρω σου σε τραβάνε κάτω.

Σεμνότητα, για να θυμάσαι ποιος είσαι, ό,τι κι αν καταφέρεις.

Ταπεινότητα, για να σέβεσαι τον συμπαίκτη, τον αντίπαλο, τον εαυτό σου.

Θέληση για σκληρή δουλειά, γιατί τίποτα δεν χαρίζεται.

Το σχολείο πάνω απ’ όλα, γιατί ο άνθρωπος προηγείται του ποδοσφαιριστή.

Σοβαρότητα, στις πράξεις, στα λόγια, στις επιλογές.

Τυπικότητα, γιατί ο σεβασμός φαίνεται στις λεπτομέρειες.

Η βία, οι τσακωμοί και οι βρισιές είναι κάθετα απαγορευμένα. Αντίθετα, η φιλοξενία του αντιπάλου είναι υποχρέωση – όποια κι αν είναι η συμπεριφορά του. Γιατί το ποδόσφαιρο εδώ δεν είναι πεδίο σύγκρουσης. Είναι εργαλείο διαμόρφωσης χαρακτήρων.

Ο Άτλας Κυψέλης δεν υπόσχεται καριέρες.
Υπόσχεται όμως κάτι πολύ πιο σπάνιο:
να βγάλει σωστούς ανθρώπους στην κοινωνία.
Και αυτό, ίσως, είναι το μεγαλύτερο πρωτάθλημα.

#ποδοσφαιρικόςρομαντισμός #Κυψέλη #Αθήνα

Καλά Χριστούγεννα🎄 γεμάτα υγεια για όλους και ρομαντισμό για το αγαπημένο μας άθλημα ❤️⚽️

-Κι εκείνο το απόγευμα;
-Ποιο απόγευμα;
-Στο γήπεδο; Με τον Παραστάτοφ; Ο Παραστάτοφ, αδερφέ.
-Όχι πάλι ρε μαλάκα. Όχι πάλι ο Παραστάτοφ ρε. Όχι πάλι. Ο Παραστάτοφ. Ο Παραστάτοφ Λευτέρη, ε; Ναι ρε Λευτέρη. Αυτό γίνεται. Αυτό ξαναγίνεται.
-Έτσι λέω κι εγώ ρε αδερφέ.
-Λευτέρη, να η μπάλα της Σπαρτάκ.
-Σπαρτάκ! Σπαρτάκ! Περνάει τα χαφ!
-Τα περνάει.
-Ναι όμως εσύ θα πρέπει να…
-Τι ρε;
-Έτσι λέω εγώ δηλαδή, ότι για να παίξω σωστά τον Παραστάτοφ εσύ θα πρέπει…
-Να κάτσω τέρμα; Εντάξει Λευτέρη, κάθομαι τέρμα. Εκεί θα είναι το τέρμα.
-Έτσι λέω κι εγώ ρε Αντώνη, ε; Περνάει τα μπακ!
-Τα περνάει.
-Περνάει το λίμπερο!
-Τον περνάει.
-Περνάει το τραπέζι!
-Το περνάει.
-Όχι όχι όχι, πες το ΓΑΜΗΜΕΝΟ το τραπέζι!
-Το περνάει το γαμημένο το τραπέζι.
-Περνάει τις καρέκλες!
-Τις περνάει και τις καρέκλες.
-Ο τερματοφύλακας κάνει έξοδο!
-Ο τερματοφύλακας κάνει έξοδο.
-Κάνε έξοδο! Κάνε έξοδο! Τον περνάει κι αυτόν!
-Τον περνάει.
-Και ξεχύνεται ελεύθερος στο άδειο τέρμα!
-Ναι, ελεύθερος.
-Κι εκεί, επάνω στη γραμμή, σταματάει. Αφήνει τη μπάλα πάνω στη γραμμή και γυρίζει να κοιτάξει. Κοιτάζει όλους αυτούς που άφησε πίσω του. Κανένας δεν κινείται και το πλήθος όλο κρατάει την ανάσα του. Και τότε ο τερματοφυλάκας σηκώνεται, αργά, χωρίς να βιάζεται, κι έρχεται στον Παραστάτοφ που περιμένει. Χαμογελάει και περιμένει. Κι εκεί, επάνω στη γραμμή, τον αγκαλιάζει! Και μένουνε εκεί αγκαλιασμένοι! Το πλήθος ξεσπάει! Αγκαλιασμένοι όλοι μαζί τραγουδάνε: Σπαρτάκ! Σπαρτάκ! Κι η μπάλα να είναι πάντα επάνω στη γραμμή, ούτε πιο μέσα ούτε πιο έξω. Δεν έχει πια καμία σημασία αν είναι γκολ ή όχι. Ε λοιπόν, αυτό είναι ο θεός.

Δυστυχώς είναι αδύνατον στο ελληνικό ίντερνετ να επαληθεύσει κανείς αν η παραπάνω ιστορία του Παραστάτοφ είναι αληθινή, ή ακόμα και αν υπήρξε ποτέ παίκτης της Σπαρτάκ με αυτό το όνομα. Όμως ο χαρακτήρας του Λεφτέρη από το έργο «Το Γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη θα μας κάνει πάντα να νιώθουμε ότι βρισκόμαστε εκεί, μαζί του, στην εξέδρα της Σπαρτάκ, πανηγυρίζοντας αυτή τη γιορτή του ποδοσφαίρου ή μάλλον του αθλητισμού ή καλύτερα της ανθρωπότητας, αν όχι να νομίζουμε ότι ο Λεφτέρης παίρνει τη θέση του Παραστάτοφ ή και εμείς οι ίδιοι, ο καθένας μας.

Μια χειμωνιάτικη, χριστουγεννιάτικη νύχτα σαν κι αυτή, τι καλύτερο από το να απολαύσετε το έργο κάτω από την κουβέρτα σας και γιατί όχι να γίνετε σκατά όπως κι εμείς άλλωστε όταν το είδαμε.

Για την θεατρική παράσταση από το Εθνικό:

Το γάλα-Εθνικό Θέατρο ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ.Εθνικό Θέατρο: «Το Γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη έχει σκηνοθετήσει ο Νίκος Μαστοράκης. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Εύας Μανιδά...

❞𝞜𝞐 𝞑𝞠𝞔𝞘𝞣𝞔 𝞙𝞐𝞟𝞞𝞘𝞞𝞜 𝞜𝞐 𝞢𝞐𝞢 𝞙𝞞𝞘𝞣𝞐𝞔𝞘 𝞞𝞟𝞨𝞢 𝞞 𝞑𝞔𝞠𝞞𝞜 𝞣𝞞𝞤𝞢 𝞥𝞘𝞚𝞐𝞗𝞚𝞞𝞤𝞢 𝞣𝞖𝞢 𝙀𝙎𝙏𝙐𝘿𝙄𝘼𝙉𝙏𝙀𝙎 𝞢𝞖𝞙𝞨𝞜𝞞𝞜𝞣𝞐𝞢 𝞣𝞖𝞜 𝞙𝞞𝞤𝞟𝞐 𝞢𝞣𝞖𝞜 𝞐𝞠𝞒𝞔𝞜𝞣𝞘𝞜𝞖❞

Ο Sebastián Verón πέρασε όλο τον αγώνα στο πέταλο φωνάζοντας συνθήματα ,καθώς η ομοσπονδία της Αργεντινής αρνήθηκε να τον βάλει στα επίσημα, όντας τιμωρημένος.

Αυτός δεν έχασε καμία ευκαιρία, είδε με πάθος την αγαπημένη του ομάδα να σηκώνει την κούπα του πρωταθλήματος και γούσταρε σαν τρελός!

Αγνή ποδοσφαιρική-οπαδική αγάπη από τις λίγες!

🔴⚪️🇦🇷