11/08/2026
🦋Υπάρχουν δύο ειδών πρακτικές για μένα. Ή τουλάχιστον, έτσι τις βιώνω εγώ.
Η μία είναι η πρακτική του εγώ.
Αυτή που με βάζει σε ανταγωνισμό, κυρίως με τον εαυτό μου αλλά και με τους γύρω μου.
Να πάω πιο βαθιά.
Να αντέξω περισσότερο.
Να πιέσω λίγο ακόμα.
Να αποδείξω ότι μπορώ.
Είναι η πρακτική που, όπως λέω εγώ, «μου δίνω ξύλο».
Και συνήθως τελειώνω με το σώμα μου σφιγμένο, κουρασμένο και πολλές φορές να πονάει.
Και υπάρχει και η πρακτική της ψυχής.
Αυτή που για μένα είναι πιο θεραπευτική. Που μου δίνει χώρο να νιώσω, να αναπνεύσω, να ακούσω το σώμα μου αντί να απαιτώ συνέχεια κάτι από αυτό.
Όταν τελειώνω, το σώμα μου έχει ανοίξει, η αναπνοή μου είναι πιο ελεύθερη. Δεν φεύγω διαλυμένη. Φεύγω καλύτερα απ’ ό,τι μπήκα.
Δεν ήμουν πάντα έτσι.
Για πολλά χρόνια δεν ήξερα πώς να είμαι τρυφερή με τον εαυτό μου. Δεν ήξερα πότε να σταματήσω. Δεν ήξερα καν ποια ήταν τα όριά μου.
Νόμιζα ότι όσο περισσότερο πονάω, τόσο καλύτερη γυμναστική έχω κάνει.
Αν έφευγα από το γυμναστήριο και δεν πονούσα, ένιωθα ότι δεν είχα γυμναστεί αρκετά.
Μπορούσα να γυμνάζομαι τρεις και τέσσερις ώρες την ημέρα και να πιστεύω ότι κάνω καλό στο σώμα μου.
Το ίδιο και με το φαγητό. Όσο πιο αυστηρή ήμουν, όσο περισσότερα μου στερούσα, τόσο περισσότερο πίστευα ότι το φρόντιζα.
Σήμερα το βλέπω αλλιώς.
Για μένα αυτό δεν ήταν φροντίδα.
Ήταν τιμωρία και πολλές φορές κακοποίηση.
Απλώς τότε δεν το έβλεπα.
Είχα βαφτίσει την κακοποίηση «πειθαρχία».
Την υπερβολή «δύναμη».
Και την εξάντληση «καλή φυσική κατάσταση».
Και δεν θα πω ότι αυτό το μοτίβο έχει εξαφανιστεί.
Ακόμα και σήμερα, όταν δεν είμαι καλά ψυχολογικά, το βλέπω να επιστρέφει.
Να θέλω να κάνω περισσότερα.
Να πιεστώ περισσότερο.
Να εξαντληθώ.
Η διαφορά είναι ότι σήμερα μπορώ να το αναγνωρίσω.
Και μπορώ να επιλέξω διαφορετικά.
Δεν χρειάζεται πια να πονάω για να νιώσω ότι έκανα κάτι καλά.
Μπορώ να ακούω το σώμα μου.
Να του δίνω χώρο.
Να το φροντίζω.
Και για μένα, αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη εξέλιξη απ’ όλες.
〰️Το flow σε speed up… ✨
