08/07/2026
Η ζωή μας μια βροχή, ομίχλη, υγρασία, βουνά και σόμπα. Ένα τσίπουρο, μια αφίσα με 5 μαλλιάδες πάνω σε κιτρινισμένο τοίχο και ένα λαβαράκι στον καθρέφτη του αυτοκινήτου.
Η ζωή μας 3 γράμματα και 4 δρόμοι: Τζαβέλλα, Πινδάρου, Μιχαηλίδη και Σταδίου. Άντε και κάτι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, με ένα κασκολ να ανεμίζει έξω από το παράθυρο ενός σκονισμένου λεωφορείου Mercedes των ΚΤΕΛ.
Η ζωή μας ένα κασκόλ σε φέρετρο επάνω.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΖΩΗ ΜΑΣ.
ΚΑΙ ΣΤΑ 100...
01/06/2026
Τι μπορείς να γράψεις και τι να πεις. Αλίμονο στην μάνα και τον πατέρα...Γέννημα θρέμμα αυτής της πόλης, αυτής της ομάδας. Τι και αν έκατσες λίγα χρόνια σε αυτήν, ως επαγγελματίας. Υπήρχαν κάποιοι αγώνες που ένιωθες ότι και η πόλη και η ομάδα ήταν μικρές για το ταλέντο σου. Αρχοντικός παίχτης, υπερβολική τεχνική για την θέση σου. Χαρακτήρας διαμάντι. Ακόμα και αν έπαιξες σε ομάδα του ΠΟΚ, ακόμα και αν έπαιξες στο Αγρίνιο, ο κόσμος σε θεωρούσε δικό του παιδί. Σαν το καλό παιδί μιας οικογένειας, που ζει και προοδεύει μακριά και που όλοι το αγαπάνε.
Δεν πούλησες ποτέ οπαδιλίκι, δεν το έπαιξες βεντέντα, δεν έγινες ποτέ μαϊντανός, πετυχαίνοντας πολλά περισσότερά από κάτι παιδάκια που τώρα ξεκινούν την μπάλα και την έχουν δει "βουνά".
Θα μπορούσες να ζήσεις σε όποια πόλη θες. Γύρισες όμως στην πόλη σου, σαν γνήσιο τέκνο αυτής. Σε εποχές που άλλοι επιλέγουν την φυγή και την αποσύνδεση από την πόλη μας, εσυ επέλεξες να γυρίσεις εκεί που σε αγαπούν αληθινά. Για αυτό και η πόλη σου εδώ και 10 μέρες ήταν βουβή. Δεν μπορούσε να βγάλει λέξη μετά το ατύχημα. Όλα ερχόντουσαν σε δεύτερη μοίρα.
Θα μπορούσες να παίξεις και άλλα χρόνια και να να βγάλεις περισσότερα, αλλά επέλεξες να φύγεις με το κεφάλι ψηλά. Έφυγες και έζησες, όπως έπαιζες μπάλα. ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΨΗΛΑ. Καλή αντάμωση Μαρούτσι μας.
