Α.Σ Θεαγενης Tae Kwon Do

ΞΕΡΕΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΣΑΣ;

Πριν επιλέξετε προπονητή ή σύλλογο, υπάρχουν πράγματα που αξίζει να ελέγξετε.

Του Γιώργου Τάγκα
Καθηγητή Φυσικής Αγωγής (Τ.Ε.Φ.Α.Α.)
Ειδικότητα: Ταε Κβο Ντο και Πυγμαχία.

Η νέα αθλητική χρονιά πλησιάζει.

Πολλοί γονείς αυτές τις ημέρες ψάχνουν τον σύλλογο όπου θα κάνει το παιδί τους τα πρώτα του βήματα.

Άλλοι γονείς, με παιδιά που ήδη αγωνίζονται, σκέφτονται αν μια μεταγραφή σε διαφορετικό σύλλογο και προπονητή θα τα βοηθήσει να κάνουν το επόμενο βήμα.

Σίγουρα και στις δύο περιπτώσεις η απόφαση είναι σημαντική.

Θα δείτε μετάλλια, πρωταθλητές, τίτλους, σπουδές και εντυπωσιακά βιογραφικά.

Πόσα όμως από αυτά έχετε πραγματικά ελέγξει;

ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ;

Στον αθλητισμό δεν έχουν όλοι οι προπονητές την ίδια εκπαιδευτική διαδρομή και τα ίδια προσόντα.

Υπάρχουν πτυχιούχοι Τ.Ε.Φ.Α.Α./Σ.Ε.Φ.Α.Α., υπάρχουν απόφοιτοι σχολών προπονητών της Γ.Γ.Α. και υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα προπονητικής άδειας, σύμφωνα με όσα προβλέπονται για κάθε περίπτωση.

Γι’ αυτό, όταν βλέπετε έναν τίτλο ή μια ιδιότητα σε ένα βιογραφικό, μη μένετε μόνο στην ονομασία. Ρωτήστε τι ακριβώς σημαίνει και ποια είναι η εκπαιδευτική διαδρομή του προπονητή.

Περισσότερα πτυχία ή μεγαλύτεροι τίτλοι δεν σημαίνουν απαραίτητα και καλύτερο προπονητή.

Η γνώση έχει αξία. Η εμπειρία επίσης. Αλλά αξία έχει και η ακρίβεια με την οποία παρουσιάζουμε ποιοι είμαστε και τι έχουμε κάνει.

ΞΕΡΕΤΕ ΠΟΙΟ ΤΑΕ ΚΒΟ ΝΤΟ ΕΠΙΛΕΓΕΤΕ;

Ένας γονιός που έρχεται πρώτη φορά στο άθλημα είναι λογικό να μη γνωρίζει ότι στο Ταε Κβο Ντο συναντάμε δύο βασικές διεθνείς κατευθύνσεις, το WT και το ITF.

Η αγωνιστική μορφή του Ταε Κβο Ντο που περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων διεξάγεται υπό τη World Tae Kwon Do (WT), ενώ το ITF ακολουθεί διαφορετικό αγωνιστικό και τεχνικό σύστημα.

Δεν τίθεται θέμα ποιο είναι «καλύτερο». Το θέμα είναι ο γονιός να γνωρίζει από την αρχή τι επιλέγει.

Έχουν υπάρξει περιπτώσεις όπου γονείς αναζητούσαν το Ολυμπιακό Ταε Κβο Ντο και αργότερα διαπίστωσαν ότι το παιδί τους ακολουθούσε διαφορετική κατεύθυνση, έχοντας ήδη δεθεί με τον σύλλογο.

Γι’ αυτό μην αρκεστείτε στην ερώτηση «κάνετε Ολυμπιακό Ταε Κβο Ντο;».

Ρωτήστε συγκεκριμένα:

▪️Ο σύλλογός σας είναι μέλος της Ελληνικής
Ομοσπονδίας Ταε Κβο Ντό (ΕΛ.Ο.Τ.);

▪️Μπορεί το παιδί μου να εκδώσει δελτίο αθλητή
και να αγωνιστεί μέσω του συλλόγου σας στις
επίσημες διοργανώσεις της ΕΛ.Ο.Τ.;

Αν έχετε αμφιβολία, ελέγξτε το σωματείο στο επίσημο Μητρώο Αθλητικών Σωματείων και δείτε για ποιο άθλημα είναι καταχωρισμένο.

Το ζήτημα δεν είναι αν ο γονιός θα επιλέξει WT ή ITF.

Είναι να γνωρίζει τι επιλέγει πριν ξεκινήσει το παιδί του.

ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ;

Δεν έρχονται όλα τα παιδιά σε έναν σύλλογο για να γίνουν πρωταθλητές, και ούτε πρέπει.

Για ένα παιδί επιτυχία μπορεί να είναι να αγαπήσει την άσκηση, να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και πειθαρχία, να κάνει φίλους, να μάθει να προσπαθεί και να περιμένει με χαρά την επόμενη προπόνηση.

Ένας καλός σύλλογος δεν κρίνεται μόνο από τα μετάλλια που έχει στη βιτρίνα του. Κρίνεται και από το τι προσφέρει στο παιδί που δεν θα ανέβει ποτέ σε βάθρο.

Υπάρχουν όμως και παιδιά που θέλουν να ακολουθήσουν τον δρόμο του πρωταθλητισμού.

Εκεί είναι λογικό ο γονιός να κοιτάξει και την αγωνιστική διαδρομή του συλλόγου και του προπονητή.

Όταν διαβάζετε «Πανελλήνιος Πρωταθλητής», «Πανευρωπαϊκός Πρωταθλητής» ή «Παγκόσμια Διάκριση», αναζητήστε τη διοργάνωση, τη χρονιά και τη θέση.

Ένα διεθνές Open μπορεί να αποτελεί σημαντική επιτυχία. Δεν είναι όμως Ευρωπαϊκό ή Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

Και ειδικά όταν μιλάμε για μεταγραφές, υπάρχει μια διάκριση που θεωρώ σημαντική:

Άλλο ένας σύλλογος να έχει πρωταθλητές και άλλο να τους έχει δημιουργήσει ή εξελίξει.

Θα χρησιμοποιήσω ως παράδειγμα τον Α.Σ. ΘΕΑΓΕΝΗ, τον σύλλογο στον οποίο εργάζομαι.

Στον Α.Σ. ΘΕΑΓΕΝΗ είχαμε μεταγραφές αθλητών, κάποιοι ήρθαν χωρίς αγωνιστική εμπειρία και άλλοι έχοντας ήδη κάνει τα πρώτα τους αγωνιστικά βήματα αλλού.

Τη δουλειά των προηγούμενων προπονητών τη σεβόμαστε.

Στον ΘΕΑΓΕΝΗ συνάντησαν αθλητές υψηλού επιπέδου που είχαν δημιουργηθεί μέσα από το φυτώριο του συλλόγου και εξελίχθηκαν μέσα σε ένα απαιτητικό αγωνιστικό περιβάλλον.

Αθλητές που ήρθαν χωρίς να είναι ήδη Πανελλήνιοι ή Πανευρωπαϊκοί πρωταθλητές και χωρίς συμμετοχή στην Εθνική Ομάδα, κατάφεραν στη συνέχεια να φτάσουν σε τέτοιο επίπεδο.

Η δύναμη μιας αγωνιστικής ομάδας δεν φαίνεται μόνο από τις μεταγραφές της, αλλά και από τους αθλητές που έχει δημιουργήσει και από εκείνους που κατάφερε να εξελίξει.

Αν ένα παιδί δούλεψε δέκα χρόνια σε έναν σύλλογο, έγινε πρωταθλητής και μετά μεταγράφηκε, φυσικά πλέον εκπροσωπεί τον νέο του σύλλογο.

Μαζί με το δελτίο του όμως δεν μεταγράφονται και τα προηγούμενα δέκα χρόνια της ιστορίας του.

Γι’ αυτό, όταν βλέπετε μια μεγάλη αγωνιστική ομάδα, μη μετράτε μόνο μετάλλια.

Αναρωτηθείτε;

▪️Πόσοι ξεκίνησαν εκεί;
▪️Πόσοι εξελίχθηκαν εκεί;
▪️Πόσοι πήγαν ήδη πρωταθλητές;

Και τελικά, η σημαντικότερη ερώτηση είναι:

«Τι χρειάζεται το δικό μου παιδί από έναν σύλλογο;»

Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΣΕΒΑΣΜΟΥ

Σε συζητήσεις μεταξύ συναδέλφων, το θέμα της σωστής παρουσίασης τίτλων, επιτυχιών και προπονητικής διαδρομής έχει απασχολήσει αρκετούς από εμάς.

Έχω βρεθεί και απέναντι σε γονιό που, ύστερα από μια κακή εμπειρία, με ρώτησε:

«Τελικά, από όλα αυτά που μας έλεγε, τι ισχύει και τι όχι;»

Δεν χρειάζεται να αφαιρέσουμε τίποτα από κανέναν,
αρκεί να αποδίδουμε στον καθένα αυτό που πραγματικά του ανήκει: τις σπουδές του, τους τίτλους του, τις επιτυχίες του και τη δουλειά που έχει κάνει πάνω σε έναν αθλητή.

Αυτό είναι σεβασμός μεταξύ συναδέλφων και, κυρίως, απέναντι στον γονιό και το παιδί.

ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ

Σήμερα ένας γονιός μπορεί να γράψει δύο ονόματα σε μια εφαρμογή Τεχνητής Νοημοσύνης και να ρωτήσει:

«Ποιος είναι καλύτερος προπονητής;»

Η απάντηση μπορεί να ακούγεται πειστική και να είναι ελλιπής ή λανθασμένη.

Ένας τίτλος που επαναλαμβάνεται στο διαδίκτυο μπορεί να εμφανίζεται παντού, ενώ πραγματικές επιτυχίες κάποιου άλλου μπορεί να μην έχουν καταγραφεί σωστά.

Ρωτήστε καλύτερα:

«Ποια προσόντα, ιδιότητες και επιτυχίες αυτού του προπονητή ή του συλλόγου επιβεβαιώνονται από επίσημες πηγές; Δείξε μου τις πηγές και πες μου τι δεν μπόρεσες να επιβεβαιώσεις.»

Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι εργαλείο αναζήτησης. Δεν είναι πιστοποιητικό αλήθειας.

ΚΑΝΤΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΕΛΕΓΧΟ

1. Υπουργείο Αθλητισμού – Μητρώο Προπονητών:

▪️minsports.gov.gr⁠

2. e-Kouros – Μητρώο Αθλητικών Σωματείων:

▪️ekouros.minsports.gov.gr⁠

3. Ελληνική Ομοσπονδία Ταεκβοντό (ΕΛ.Ο.Τ.):

▪️elot-tkd.gr⁠

4. European Taekwondo Union / Europe Taekwondo:

▪️ europetaekwondo.org⁠

5. World Taekwondo:

▪️worldtaekwondo.org

6. World Taekwondo – Official Results:

▪️ results.worldtaekwondo.org⁠

ΠΡΙΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΤΕ, ΔΕΙΤΕ ΜΙΑ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ

Μην κοιτάξετε μόνο τον πρωταθλητή.

Δείτε πώς συμπεριφέρεται ο προπονητής στο παιδί που έκανε λάθος, σε εκείνο που έχασε, σε εκείνο που φοβάται και κυρίως σε εκείνο που ίσως δεν γίνει ποτέ πρωταθλητής.

Δείτε αν το παιδί χαίρεται να μπαίνει στον σύλλογο. Αν ο προπονητής το διορθώνει χωρίς να το ταπεινώνει. Αν ενδιαφέρεται μόνο για τα μετάλλια ή και για το παιδί πίσω από αυτά.

Γιατί καλός προπονητής δεν είναι μόνο αυτός που μπορεί να οδηγήσει ένα ταλαντούχο παιδί στο βάθρο.

Είναι κι αυτός που μπορεί να κάνει ένα παιδί να αγαπήσει τον αθλητισμό, ακόμη κι αν δεν ανέβει ποτέ σε βάθρο.

Ένα πτυχίο, ένας τίτλος ή ένα μετάλλιο μπορούν να ελεγχθούν.

Το ήθος πρέπει να το δείτε με τα μάτια σας.

Και επειδή δεν μπορώ να ζητώ από τους άλλους κάτι που δεν δέχομαι για τον εαυτό μου:

ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΟΥΤΕ ΕΜΕΝΑ. ΕΛΕΓΞΤΕ ΜΕ.

Ελέγξτε τις σπουδές μου, τις ιδιότητές μου και τις επιτυχίες που αναφέρω.

Ελέγξτε και τον σύλλογο στον οποίο εργάζομαι.
Η διαφάνεια δεν προσβάλλει κανέναν. Αντίθετα, προστατεύει τον γονιό και δικαιώνει εκείνους που έχουν πραγματικά δουλέψει για όσα παρουσιάζουν.

Οι πραγματικές σπουδές, η πραγματική δουλειά και οι πραγματικές επιτυχίες δεν χρειάζονται υπερβολές. Μιλούν από μόνες τους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ. ΡΩΤΗΣΤΕ. ΕΛΕΓΞΤΕ. ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΕ.

Σημείωση: Η συνοδευτική εικόνα του άρθρου δημιουργήθηκε με τη βοήθεια Τεχνητής Νοημοσύνης. Το άρθρο εκφράζει προσωπικές σκέψεις, απόψεις και εμπειρίες του υπογράφοντος.

«ΔΑΣΚΑΛΕ, ΕΓΩ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ…»

Τι κρύβεται πίσω από το «δεν μπορώ» ενός παιδιού και πώς μπορούν να βοηθήσουν προπονητής και γονείς.

Του Γιώργου Τάγκα
Καθηγητή Φυσικής Αγωγής (Τ.Ε.Φ.Α.Α.)
Ειδικότητα: Ταε Κβο Ντο και Πυγμαχία.

Υπάρχουν δύο λέξεις που έχω ακούσει αμέτρητες φορές όλα αυτά τα χρόνια μέσα στον σύλλογο:

«Δεν μπορώ.»

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι πολλές φορές το παιδί τις λέει πριν καν προσπαθήσει. Δεν έχει αποτύχει, δεν έχει δοκιμάσει, έχει όμως ήδη αποφασίσει ότι δεν θα τα καταφέρει.

Μια τέτοια περίπτωση είναι και η «Ελπίδα». Δεν είναι το πραγματικό της όνομα. Είναι μια αθλήτρια που συνεχίζει να προπονείται και θέλω φυσικά να προστατεύσω την ταυτότητά της.

Το όνομα όμως δεν το επέλεξα τυχαία. Πιστεύω ότι πίσω από κάθε «δεν μπορώ» πρέπει να υπάρχει πάντα η ελπίδα ότι κάποια στιγμή μπορεί να γίνει «μπορώ».

Η Ελπίδα αρκετές φορές, όταν έδειχνα μια καινούργια άσκηση ή ένα ανταγωνιστικό παιχνίδι, αντιδρούσε αμέσως:

«Δάσκαλε, εγώ αυτό δεν μπορώ να το κάνω.»
Θυμάμαι μια προπόνηση που της ζήτησα να εκτελέσει μια αγωνιστική τεχνική με μια συναθλήτριά της που ήταν αρκετά προχωρημένη.

«Δάσκαλε, δεν μπορώ να κάνω την άσκηση μαζί της. Είναι πολύ καλή.»

Τη ρώτησα: «Την ίδια άσκηση δεν την έκανες πριν από λίγο με την άλλη συναθλήτριά σου;»

«Ναι, αλλά αυτή είναι καλύτερη από εμένα και δεν θα μπορέσω να την κάνω καλά.»

Της απάντησα: «Η άσκηση είναι ίδια. Ο παρτενέρ αλλάζει, αλλά η ικανότητά σου δεν αλλάζει
επειδή απέναντί σου βρίσκεται κάποιος καλύτερος, προσπάθησε.»

Την έκανε και τα κατάφερε. Μόλις τελείωσε όμως, γύρισε και με ρώτησε:

«Δάσκαλε, την έκανα σωστά;»

Εκεί φαινόταν ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν ήταν η τεχνική, ήταν η αμφιβολία για τον εαυτό της και η συνεχής σύγκριση με τους άλλους.

Αυτό είναι κάτι που βλέπουμε συχνά στα παιδιά. Επειδή κάποιος άλλος είναι καλύτερος, πιο δυνατός, πιο γρήγορος ή πιο έμπειρος, αρχίζουν να πιστεύουν ότι τα ίδια δεν είναι αρκετά καλά.

Όμως πάντα θα υπάρχει κάποιος καλύτερος σε κάτι. Το ζητούμενο δεν είναι ένα παιδί να γίνει καλύτερο από όλους τους άλλους, αλλά να μάθει να συγκρίνει περισσότερο τον σημερινό του εαυτό με αυτόν που ήταν χθες.

Η Ελπίδα δεν σταμάτησε ξαφνικά να λέει «δεν μπορώ». Συνέχισε να έχει τις αμφιβολίες της και κάποιες φορές τις έχει ακόμη ασχέτως αν τα καταφέρνει.

Αυτό που έχει αλλάξει, όμως είναι το σημαντικότερο. Πλέον προσπαθεί πριν αποφασίσει ότι δεν μπορεί, και αυτή είναι για μένα η πραγματική πρόοδος.

Δεν περιμένω από ένα παιδί να αλλάξει μέσα σε μία προπόνηση. Περιμένω όμως, σιγά σιγά, να αρχίσει να δίνει στον εαυτό του την ευκαιρία να δοκιμάσει.

Σε αυτή την προσπάθεια το παιδί δεν είναι μόνο του. Ο τρόπος που θα αντιδράσει ο προπονητής αλλά και ο γονιός όταν ακούσουν το «δεν μπορώ» μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στο αν το παιδί θα προσπαθήσει ή θα εγκαταλείψει πριν καν δοκιμάσει.

Ως προπονητής έχω διαπιστώσει ότι δεν μπορείς να αντιμετωπίζεις όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο.

Υπάρχουν φορές που πρέπει να δώσεις χρόνο σε ένα παιδί, να καταλάβεις τι το φοβίζει και να το βοηθήσεις να αποκτήσει σταδιακά περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

Υπάρχουν όμως και στιγμές που γνωρίζεις τις δυνατότητές του και ξέρεις ότι μπορεί να κάνει αυτό που του ζητάς. Εκεί πιστεύω ότι πρέπει να επιμείνεις και να μην αφήσεις το «δεν μπορώ» να γίνει η εύκολη διέξοδος.

Σε αυτές τις περιπτώσεις πολλές φορές λέω:

«Προσπάθησε πρώτα και μετά αποφασίζουμε αν μπορείς ή όχι.»

Εξίσου σημαντική είναι και η στάση των γονιών. Φράσεις όπως «κοίτα πόσο καλά το κάνει το άλλο παιδί» ή «αφού μπορεί εκείνος, γιατί δεν μπορείς εσύ;» μπορεί να λέγονται με καλή πρόθεση, αλλά σε ένα παιδί που ήδη αμφιβάλλει για τον εαυτό του μπορεί να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο αυτή την αμφιβολία.

Χρειάζεται προσοχή και μετά από έναν αγώνα. Οι συνεχείς ερωτήσεις «γιατί δεν έκανες αυτό;», «γιατί έχασες;», «είδες πώς έπαιξε ο άλλος;» μπορεί τελικά να κάνουν το παιδί να φοβάται όχι μόνο την ήττα, αλλά και όσα θα ακολουθήσουν μετά από αυτή.

Μερικές φορές, μετά από έναν δύσκολο αγώνα, το παιδί δεν χρειάζεται άλλον έναν προπονητή. Χρειάζεται απλώς τον γονιό του.

Δεν πιστεύω ότι πρέπει να μαθαίνουμε στα παιδιά ότι «μπορούν να κάνουν τα πάντα». Δεν είναι αλήθεια. Ούτε κάθε προσπάθεια θα καταλήξει απαραίτητα σε επιτυχία.

Αυτό που πρέπει να τους μάθουμε είναι να μη λένε «δεν μπορώ» πριν προσπαθήσουν. Να μπορούν να πουν:

«Δεν ξέρω αν μπορώ, αλλά θα προσπαθήσω.»

Και αν προσπαθήσουν και δεν τα καταφέρουν;
Τότε υπάρχει μια μικρή λέξη που αλλάζει ολόκληρο το νόημα:

«Ακόμη δεν μπορώ.»

Γιατί όσο υπάρχει το «ακόμη», υπάρχει περιθώριο για προσπάθεια, βελτίωση και εξέλιξη, και όσο υπάρχει αυτό το περιθώριο, υπάρχει πάντα και η Ελπίδα.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΑΓΩΝΕΣ!

Του Γιώργου Τάγκα
Καθηγητή Φυσικής Αγωγής (Τ.Ε.Φ.Α.Α.)
Ειδικότητα: Ταε Κβο Ντο και Πυγμαχία.

ΜΕΡΟΣ Β΄

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΟΜΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ;

Η απάντηση βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος.

Για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, ο άνθρωπος έπρεπε να αξιολογεί, μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, αν ο άγνωστος που στεκόταν απέναντί του αποτελούσε απειλή.

Το ύψος, η σωματική διάπλαση, οι κινήσεις, η στάση του σώματος και η έκφραση του προσώπου ήταν στοιχεία που βοηθούσαν τον εγκέφαλο να παίρνει γρήγορες αποφάσεις επιβίωσης.

Ο μηχανισμός αυτός εξακολουθεί να υπάρχει και σήμερα. Η διαφορά είναι ότι πλέον δεν προσπαθούμε να επιβιώσουμε απέναντι σε έναν θηρευτή, αλλά να αγωνιστούμε απέναντι σε έναν αντίπαλο.

Κι όμως, ο εγκέφαλός μας πολλές φορές αντιδρά σαν να πρόκειται για την ίδια κατάσταση.

Αυτό εξηγεί γιατί αρκετοί αθλητές, μόλις αντικρίσουν έναν πιο μεγαλόσωμο ή πιο επιβλητικό αντίπαλο, νιώθουν τους παλμούς τους να αυξάνονται, την αναπνοή τους να γίνεται πιο γρήγορη και τις αρνητικές σκέψεις να πληθαίνουν.

Η αντίδραση αυτή είναι φυσιολογική. Εκείνο, όμως, που δεν είναι υποχρεωτικό, είναι να την αφήσουμε να καθορίσει την απόδοσή μας.

Ο εγκέφαλος μπορεί να δημιουργήσει μια πρώτη εντύπωση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η εντύπωση αυτή είναι σωστή.

Η πρώτη εντύπωση δεν είναι απόδειξη. Είναι απλώς μια υπόθεση και, στον αθλητισμό, οι υποθέσεις επιβεβαιώνονται ή καταρρίπτονται μόνο μέσα στον αγώνα.

ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΥΓΜΑΧΙΑ.

Το 2019, ο κόσμος της πυγμαχίας παρακολούθησε έναν αγώνα που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο πολλοί αντιλαμβάνονται την έννοια του «φαβορί».

Ο Anthony Joshua ανέβηκε στο ρινγκ ως παγκόσμιος πρωταθλητής. Ψηλός, εντυπωσιακά γυμνασμένος και με σωματική διάπλαση που αποτελούσε πρότυπο για έναν αθλητή βαρέων βαρών.

Απέναντί του στάθηκε ο Andy Ruiz Jr.
Αρκετοί τον υποτίμησαν πριν ακόμη ξεκινήσει ο αγώνας. Όχι επειδή γνώριζαν τις δυνατότητές του, αλλά επειδή η εξωτερική του εικόνα δεν ταίριαζε με αυτό που είχαν στο μυαλό τους ως «πρωταθλητή».

Όταν όμως χτύπησε το καμπανάκι, όλες αυτές οι εντυπώσεις εξαφανίστηκαν.
Η ταχύτητα των χεριών του Ruiz, η ψυχραιμία του, η ικανότητά του να διαβάζει τον αντίπαλο και να παίρνει σωστές αποφάσεις έγραψαν μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία της επαγγελματικής πυγμαχίας.

Ο αγώνας αυτός δίδαξε ένα πολύ σημαντικό μάθημα. Η εμφάνιση μπορεί να επηρεάζει την κοινή γνώμη. Δεν επηρεάζει, όμως, το αποτέλεσμα.

Ως προπονητής, αυτό προσπαθώ να διδάξω, γιατί με τα χρόνια έχω καταλάβει ότι η δουλειά ενός προπονητή δεν είναι μόνο να μάθει έναν αθλητή να εκτελεί σωστά μια τεχνική.

Είναι να τον βοηθήσει να σκέφτεται σωστά, να μην παρασύρεται από την πρώτη εντύπωση, να μη φοβάται κάποιον επειδή δείχνει δυνατός.

Αλλά ούτε και να υποτιμά κάποιον επειδή δείχνει αδύναμος.

Ο πραγματικός σεβασμός προς τον αντίπαλο δεν βασίζεται στην εμφάνισή του. Βασίζεται στην αναγνώριση ότι κάθε αθλητής αξίζει να αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα.

Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΝΕΟ ΑΘΛΗΤΗ.

Αν είσαι νέος αθλητής, θέλω να θυμάσαι κάτι κάθε φορά που μπαίνεις σε έναν αγωνιστικό χώρο.

Μην προσπαθείς να μαντέψεις ποιος είναι καλύτερος.

Μην επηρεάζεσαι από το σώμα, το πρόσωπο ή την αυτοπεποίθηση που δείχνει ο αντίπαλος.

Παρατήρησε, σεβάσου, προετοιμάσου.
Και άφησε τον αγώνα να σου αποκαλύψει την αλήθεια.

Γιατί ο καλύτερος αθλητής δεν είναι πάντα εκείνος που φαίνεται πιο δυνατός.

Είναι εκείνος που, όταν έρθει η στιγμή, μπορεί να αξιοποιήσει τις ικανότητές του καλύτερα από τον αντίπαλό του.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Όταν ο Σάββας με ρώτησε εκείνη την ημέρα αν ο αντίπαλός του ήταν πολύ καλός επειδή «φαινόταν σκληρός», στην πραγματικότητα εξέφρασε έναν φόβο που έχουν νιώσει σχεδόν όλοι οι αθλητές.

Η απάντηση, όμως, παραμένει η ίδια μέχρι σήμερα.

Μην κοιτάς ποτέ το περιτύλιγμα.
Η πραγματική αξία ενός αθλητή δεν φαίνεται στη ζύγιση, δεν φαίνεται στην προθέρμανση, δεν φαίνεται στις φωτογραφίες.

Αποκαλύπτεται μόνο όταν ξεκινήσει ο αγώνας, και αυτό είναι, ίσως, το σημαντικότερο μάθημα που μπορεί να πάρει ένας αθλητής στην αρχή της πορείας του.

-------------------------------------------------------------------------------

Αν θέλετε το παιδί σας να μάθει να παλεύει, να προσπαθεί, να εξελίσσεται, ελάτε να μας γνωρίσετε από κοντά.

👉 Α.Σ. ΘΕΑΓΕΝΗΣ – Εκεί όπου τα παιδιά μαθαίνουν να μην τα παρατούν ποτέ. 🥋💙

📍 Ελάτε να χτίσουμε μαζί χαρακτήρες.
Όχι απλώς αθλητές.

📍 Εκεί όπου ο χαρακτήρας προηγείται της νίκης.

1. Α.Σ. ΘΕΑΓΕΝΗΣ – Τάε Κβο Ντο Καλλιθέας

▪️Ελευθερίου Βενιζέλου 184

▪️Χαροκόπου 115 -117

📞 Επικοινωνία :
▪️210 9566309 & 210 9566368
▪️6974873656


2. Α.Σ. ΘΕΑΓΕΝΗΣ – Τάε Κβο Ντο Ζωγράφου

▪️Στρατηγού Μακρυγιάννη 8

📞 Επικοινωνία :
▪️210 7780473
▪️6974873656


Εγγραφές όλο τον χρόνο.

Υπεύθυνος Επικοινωνίας :

Γιώργος Τάγκας Καθηγητής Φυσικής Αγωγής.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΑΓΩΝΕΣ!

Του Γιώργου Τάγκα
Καθηγητή Φυσικής Αγωγής (Τ.Ε.Φ.Α.Α.)
Ειδικότητα: Ταε Κβο Ντο και Πυγμαχία.

ΜΕΡΟΣ Α΄

Υπάρχουν στιγμές στην προπονητική σου καριέρα που χαράζονται στη μνήμη περισσότερο ακόμη και από έναν μεγάλο τελικό.

Όχι επειδή κρίθηκε ένα μετάλλιο, όχι επειδή κατακτήθηκε ένας τίτλος, αλλά επειδή μέσα σε λίγα λεπτά βλέπεις έναν αθλητή να αλλάζει τρόπο σκέψης.

Όταν αλλάζει ο τρόπος που σκέφτεται ένας αθλητής, αλλάζει και ο τρόπος που αγωνίζεται.

Μία τέτοια στιγμή δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ. Ήμασταν σε ένα διεθνές πρωτάθλημα και περιμέναμε τη διαδικασία της ζύγισης.

Μαζί μου ήταν ο Σάββας, ένας μικρός αθλητής που από την πρώτη ημέρα ξεχώριζε για έναν λόγο.

Δεν ήταν ο πιο ψηλός, δεν ήταν ο πιο δυνατός, δεν είχε την επιβλητική εμφάνιση που τραβούσε τα βλέμματα.

Αντίθετα, ήταν από τους πιο μικρόσωμους αθλητές της κατηγορίας του. Όποιος τον έβλεπε για πρώτη φορά δύσκολα θα πίστευε ότι μπορούσε να πρωταγωνιστήσει.

Όσοι όμως τον είχαν αντιμετωπίσει μέσα στο τερέν γνώριζαν την αλήθεια. Ήταν γρήγορος, είχε εξαιρετική αντίληψη του αγώνα και δεν φοβόταν να πάρει πρωτοβουλίες.

Εκείνη την ημέρα, όμως, συνέβη κάτι διαφορετικό. Καθώς παρακολουθούσαμε τους αθλητές της κατηγορίας του, ο Σάββας γύρισε προς το μέρος μου και μου είπε χαμηλόφωνα:

— «Δάσκαλε... αυτός πρέπει να είναι πολύ καλός.»

Τον κοίταξα και τον ρώτησα:

— «Και από πού το συμπέρανες αυτό;»

Χωρίς να το σκεφτεί ούτε στιγμή, μου απάντησε:

— «Από τη φάτσα του. Φαίνεται πολύ σκληρός.»

Χαμογέλασα και του είπα:

— «Μην κοιτάς ποτέ το πρόσωπο του αντιπάλου. Δεν μπορείς να καταλάβεις τις ικανότητές του από την εμφάνισή του.

Περίμενε να τον γνωρίσεις μέσα στον αγώνα. Εγώ πιστεύω πως, αν τελικά συναντηθείτε, ο αγώνας θα είναι μια ευχάριστη έκπληξη για εσένα και μια δυσάρεστη για εκείνον.»

Δεν χρειάστηκε να πούμε τίποτε άλλο.
Λίγες ώρες αργότερα, η κλήρωση τούς έφερε αντιμέτωπους στον ημιτελικό. Ο Σάββας κέρδισε πιο εύκολα απ' όσο περίμενε ακόμη και ο ίδιος.

Όταν κατέβηκε από το τερέν, ήρθε κοντά μου χαμογελώντας.

— «Δάσκαλε... είχες δίκιο. Δεν ήταν τόσο δύσκολος όσο νόμιζα.»

Του χαμογέλασα και του είπα μόνο μία φράση.

— «Είδες; Μην κοιτάς ποτέ το περιτύλιγμα.»

Η ΠΡΩΤΗ ΜΑΧΗ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΤΕΡΕΝ.

Από την ιστορία που σας διηγήθηκα με τον Σάββα μέχρι σήμερα, έχω παρακολουθήσει χιλιάδες αγώνες και οι αθλητές μου έχουν αγωνιστεί σε άλλους τόσους όλα αυτά τα χρόνια που είμαι προπονητής στον Α.Σ. ΘΕΑΓΕΝΗ.

Έχω δει μεγάλα φαβορί να χάνουν από αθλητές που κανείς δεν υπολόγιζε, έχω δει πρωταθλητές να λυγίζουν από το άγχος, έχω δει παιδιά που έδειχναν «αουτσάιντερ» να πραγματοποιούν τους καλύτερους αγώνες της ζωής τους.

Αν όμως υπάρχει ένα λάθος που βλέπω να επαναλαμβάνεται συνεχώς, ιδιαίτερα στις μικρές ηλικίες, είναι ότι πολλοί αθλητές χάνουν τον πρώτο τους αγώνα πριν ακόμη φορέσουν τον θώρακά τους.

Η ΗΤΤΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ.

Πολλοί αθλητές, όταν βρεθούν στον χώρο της προθέρμανσης και δουν έναν αντίπαλο να εκτελεί δυνατά λακτίσματα, που συνοδεύονται από τον εκκωφαντικό ήχο των χτυπημάτων του, ή να εκτελεί μια θεαματική περιστροφική τεχνική ή, ακόμη χειρότερα, να τον δουν να κερδίζει εύκολα κάποιον άλλον, τότε εμφανίζεται ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος.

Όχι αυτός που βρίσκεται απέναντί τους, αλλά αυτός που βρίσκεται μέσα στο μυαλό τους.

Ξαφνικά αρχίζουν οι σκέψεις.

«Είναι πιο δυνατός από εμένα.»
«Δεν μπορώ να κάνω αυτά που κάνει.»
«Μάλλον θα χάσω.»

Το παράδοξο είναι ότι εκείνη τη στιγμή δεν γνωρίζουν σχεδόν τίποτα για τον πραγματικό τους αντίπαλο.

Δεν ξέρουν πώς αντιδρά όταν πιέζεται, δεν ξέρουν αν κουράζεται εύκολα, δεν ξέρουν αν πανικοβάλλεται όταν μένει πίσω στο σκορ.

Δεν γνωρίζουν αν αντέχει την πίεση ενός δύσκολου αγώνα. Έχουν όμως ήδη αποφασίσει ότι είναι καλύτερος.

Οι στόχοι δεν αντιδρούν, οι αντίπαλοι αντιδρούν.

Ο στόχος δεν κινείται, δεν αλλάζει απόσταση, δεν σκέφτεται, δεν αντεπιτίθεται, δεν προσπαθεί να σε παγιδεύσει. Ο πραγματικός αντίπαλος κάνει όλα τα παραπάνω.

Γι' αυτό μια τεχνική που στην προθέρμανση φαίνεται εντυπωσιακή μπορεί να μη βγει ούτε μία φορά μέσα στον αγώνα. Το ίδιο ισχύει και όταν βλέπουμε κάποιον να κερδίζει εύκολα έναν άλλο αθλητή.

Πολλοί βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα.

«Αφού κέρδισε εκείνον εύκολα, θα κερδίσει και εμένα.»

Οι αθλητές, όμως, πολλές φορές ξεχνούν ότι κάθε αγώνας είναι διαφορετικός, κάθε αντίπαλος δημιουργεί διαφορετικές συνθήκες και κάθε αναμέτρηση είναι μια νέα ιστορία.

Και αυτό είναι που κάνει τα αθλήματα επαφής τόσο απαιτητικά αλλά και τόσο όμορφα.

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ.

Με τα χρόνια κατάλαβα ότι οι μεγαλύτερες νίκες δεν κερδίζονται μόνο με τις τεχνικές ή τη φυσική κατάσταση.

Κερδίζονται πρώτα μέσα στο μυαλό.

Όταν ένας αθλητής σταματήσει να φοβάται την εικόνα του αντιπάλου και αρχίσει να εμπιστεύεται τον εαυτό του, τότε αγωνίζεται πραγματικά ελεύθερος.

Γιατί η εμφάνιση ενός αθλητή μπορεί να εντυπωσιάζει, αλλά η αυτοπεποίθηση είναι αυτή που κερδίζει τους αγώνες.

Αν υπάρχει ένα μήνυμα που θα ήθελα να περάσω μέσα από αυτό το άρθρο, είναι μόνο ένα.

Να σέβεσαι κάθε αντίπαλο, αλλά να μη φοβάσαι κανέναν πριν τον γνωρίσεις μέσα στο τερέν.

Η εμφάνιση μπορεί να ξεγελάσει, το όνομα μπορεί να ξεγελάσει, οι προηγούμενες νίκες μπορεί να ξεγελάσουν.

Ο αγώνας, όμως, λέει πάντα την αλήθεια.

Και πολλές φορές ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος δεν είναι αυτός που βρίσκεται απέναντί σου.

Είναι ο αντίπαλος που έχεις δημιουργήσει μόνος σου μέσα στο μυαλό σου, πριν ακόμη ακουστεί το «Shi-jak».

Αν καταφέρεις να νικήσεις αυτές τις σκέψεις, έχεις ήδη κάνει το πρώτο και, ίσως, το σημαντικότερο βήμα προς τη νίκη.

Στο Β΄ Μέρος θα δούμε γιατί ο εγκέφαλός μας πέφτει τόσο εύκολα στην παγίδα της πρώτης εντύπωσης και πώς μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία της παγκόσμιας πυγμαχίας αποδεικνύει ότι η εμφάνιση δεν κερδίζει ποτέ έναν αγώνα.

------------------------------------------------------------------------------------

Αν θέλετε το παιδί σας να μάθει να παλεύει, να προσπαθεί, να εξελίσσεται, ελάτε να μας γνωρίσετε από κοντά.

👉 Α.Σ. ΘΕΑΓΕΝΗΣ – Εκεί όπου τα παιδιά μαθαίνουν να μην τα παρατούν ποτέ. 🥋💙

📍 Ελάτε να χτίσουμε μαζί χαρακτήρες.
Όχι απλώς αθλητές.

📍 Εκεί όπου ο χαρακτήρας προηγείται της νίκης.

1. Α.Σ. ΘΕΑΓΕΝΗΣ – Τάε Κβο Ντο Καλλιθέας

▪️Ελευθερίου Βενιζέλου 184

▪️Χαροκόπου 115 -117

📞 Επικοινωνία :
▪️210 9566309 & 210 9566368
▪️6974873656


2. Α.Σ. ΘΕΑΓΕΝΗΣ – Τάε Κβο Ντο Ζωγράφου

▪️Στρατηγού Μακρυγιάννη 8

📞 Επικοινωνία :
▪️210 7780473
▪️6974873656


Εγγραφές όλο τον χρόνο.

Υπεύθυνος Επικοινωνίας :

Γιώργος Τάγκας Καθηγητής Φυσικής Αγωγής.

Η ΜΑΥΡΗ ΖΩΝΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣΚΟΠΟΣ…
ΑΛΛΑ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΜΑΣ.

✍️ Γιώργος Τάγκας
Καθηγητής Φυσικής Αγωγής ειδικότητα Ταε Κβο Ντο

«Δάσκαλε… πότε θα πάρω μαύρη ζώνη;»

Είναι ίσως η πιο συχνή ερώτηση που έχω ακούσει όλα αυτά τα 23 χρόνια που διδάσκω Ταε Κβο Ντο στο Α.Σ ΘΕΑΓΕΝΗ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ.

Κάθε φορά όμως που την ακούω, δεν σκέφτομαι απλώς τη μαύρη ζώνη. Σκέφτομαι όλα όσα κρύβονται πίσω από αυτή την ερώτηση. Γιατί πίσω της δεν βρίσκεται μόνο η επιθυμία ενός παιδιού να αλλάξει χρώμα στη ζώνη του. Κρύβεται η ανάγκη του να νιώσει ότι προχώρησε, ότι έγινε καλύτερο, ότι τα κατάφερε.

Θυμάμαι πριν από αρκετά χρόνια ένα μικρό παιδί τον Πέτρο στις εξετάσεις ζωνών. Περίμενε με αγωνία να ακούσει το όνομά του.

Όταν ολοκληρώθηκαν οι εξετάσεις και πήρε τη νέα του ζώνη, δεν έτρεξε να τη φορέσει. Την κράτησε για λίγες στιγμές στα χέρια του και μετά πήγε κατευθείαν στη μητέρα του.

«Τα κατάφερα…» της είπε.

Κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι μια ζώνη δεν είναι απλώς ένα κομμάτι υφάσματος. Για ένα παιδί είναι στόχος, προσπάθεια, πειθαρχία και η χαρά ότι έκανε ακόμη ένα βήμα μπροστά.

Στο Ταε Κβο Ντο κάθε ζώνη συμβολίζει ένα διαφορετικό στάδιο εξέλιξης, όχι μόνο ως αθλητή αλλά και ως άνθρωπο. Η λευκή ζώνη συμβολίζει την αρχή της διαδρομής· το καθαρό μυαλό που είναι έτοιμο να μάθει, να κάνει λάθη, να προσπαθήσει και να εξελιχθεί.

Μέσα από την προπόνηση, τις δυσκολίες και τη συνέπεια, ο αθλητής δεν μαθαίνει μόνο τεχνικές. Μαθαίνει σεβασμό, υπομονή, αυτοέλεγχο και επιμονή. Κάθε προπόνηση χτίζει λίγο περισσότερο τον χαρακτήρα του.

Έπειτα από τόσα χρόνια μέσα στα τατάμι, έχω δει εκατοντάδες παιδιά να δένουν για πρώτη φορά τη λευκή τους ζώνη και αρκετούς αθλητές να φτάνουν μέχρι τη μαύρη. Και κάθε φορά που συμμετέχω ως εξεταστής σε εξετάσεις μαύρων ζωνών, είτε για αθλητές του συλλόγου μου είτε για αθλητές άλλων συλλόγων, οι σκέψεις μου ταξιδεύουν πολλά χρόνια πίσω.

Επιστρέφω στη στιγμή που ο δικός μου δάσκαλος έδεσε στη μέση μου τη μαύρη ζώνη. Μέχρι τότε ήταν ένα όνειρο. Ένα όνειρο που μοιραζόμασταν πολλοί συναθλητές μου όταν ξεκινούσαμε ως λευκές ζώνες. Όσο όμως περνούσαν τα χρόνια, πολλοί εγκατέλειψαν την προσπάθεια.

Στο τέλος μείναμε ελάχιστοι που καταφέραμε να φτάσουμε σε εκείνη τη στιγμή και να νιώσουμε ότι κατακτήσαμε κάτι πραγματικά σπουδαίο.

Ήταν η πραγματική αρχή. Είναι εκεί που συνειδητοποίησα ότι η μαύρη ζώνη δεν είναι αυτό που δένεις στη μέση σου. Είναι αυτό που χτίζεις μέσα σου.

Γι' αυτό και με στεναχωρεί όταν βλέπω στις μέρες μας τη μαύρη ζώνη να αντιμετωπίζεται πολλές φορές σαν έναν τίτλο που πρέπει να αποκτηθεί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Σαν ένα πτυχίο που θα κρεμαστεί σε έναν τοίχο.

Όμως, αν το Ταε Κβο Ντο τελείωνε στη μαύρη ζώνη, τότε όλοι οι μεγάλοι δάσκαλοι θα σταματούσαν να προπονούνται μόλις την αποκτούσαν.
Κι όμως, οι περισσότεροι τότε ξεκινούσαν να δουλεύουν ακόμη πιο βαθιά με τον εαυτό τους.

Γιατί μέχρι τη μαύρη ζώνη μαθαίνεις κυρίως τεχνικές. Από εκεί και πέρα αρχίζεις να γνωρίζεις πραγματικά τον χαρακτήρα σου. Ανακαλύπτεις πόση υπομονή έχεις, πόσο μπορείς να ελέγξεις τον εγωισμό σου, πώς συμπεριφέρεσαι όταν αποκτάς δύναμη, πώς αντιδράς όταν χάνεις, πώς συνεχίζεις όταν κουράζεσαι και πώς στέκεσαι όρθιος όταν η ζωή γίνεται δύσκολη.

Κάτι ακόμη που προσωπικά με στεναχωρεί είναι ότι αρκετοί αθλητές κυνηγούν τη μαύρη ζώνη και λίγο αργότερα απομακρύνονται από το Ταε Κβο Ντο, σαν να τελείωσε εκεί το ταξίδι τους.

Γιατί η μαύρη ζώνη δεν είναι η στιγμή που αποδεικνύεις ότι ολοκληρώθηκες, αλλα η στιγμή που συνειδητοποιείς πόσα ακόμη έχεις να μάθεις.

Γι' αυτό δεν πρέπει ποτέ να σταματήσουμε αυτό το ταξίδι.

Το ταξίδι της αυτογνωσίας.
Της πειθαρχίας.
Της συνεχούς εξέλιξης.

Το ταξίδι να γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας και να προσπαθούμε καθημερινά να γινόμαστε λίγο καλύτεροι από χθες.

Στο τέλος, η πραγματική μαύρη ζώνη δεν βρίσκεται γύρω από τη μέση μας. Βρίσκεται μέσα στον χαρακτήρα μας. Και αυτή είναι η μόνη ζώνη που κατακτιέται ξανά, κάθε μέρα της ζωής μας.

------------------------------------------------------------------------------------

Αν θέλετε το παιδί σας να μάθει να παλεύει, να προσπαθεί, να εξελίσσεται, ελάτε να μας γνωρίσετε από κοντά.

👉 Α.Σ. ΘΕΑΓΕΝΗΣ – Εκεί όπου τα παιδιά μαθαίνουν να μην τα παρατούν ποτέ. 🥋💙

📍 Ελάτε να χτίσουμε μαζί χαρακτήρες.
Όχι απλώς αθλητές.

📍 Εκεί όπου ο χαρακτήρας προηγείται της νίκης.

1. Α.Σ. ΘΕΑΓΕΝΗΣ – Τάε Κβο Ντο Καλλιθέας

▪️Ελευθερίου Βενιζέλου 184

▪️Χαροκόπου 115 -117

📞 Επικοινωνία :
▪️210 9566309 & 210 9566368
▪️6974873656


2. Α.Σ. ΘΕΑΓΕΝΗΣ – Τάε Κβο Ντο Ζωγράφου

▪️Στρατηγού Μακρυγιάννη 8

📞 Επικοινωνία :
▪️210 7780473
▪️6974873656


Εγγραφές όλο τον χρόνο.

Υπεύθυνος Επικοινωνίας :

Γιώργος Τάγκας Καθηγητής Φυσικής Αγωγής.

«ΔΑΣΚΑΛΕ, ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ ΞΥΠΟΛΗΤΟΙ;»

✍️ Άρθρο του Γιώργου Τάγκα
Καθηγητή Φυσικής Αγωγής
Ειδικότητα Tae Kwon Do

Είναι μια ερώτηση που έχω ακούσει αμέτρητες φορές όλα αυτά τα χρόνια. Κυρίως από μικρά παιδιά που έρχονται πρώτη φορά στο Ταε Κβο Ντο, αλλά πολλές φορές και από γονείς.

«Μπορώ να κάνω με κάλτσες;»
«Γιατί πρέπει να βγάλω τα παπούτσια μου;»
«Ντρέπομαι λίγο…»

Και κάθε φορά προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι στις πολεμικές τέχνες σχεδόν τίποτα δεν γίνεται τυχαία.
Η ξυπόλυτη προπόνηση δεν είναι απλά μια παράδοση που έμεινε από τα παλιά χρόνια.

Υπήρχε και μια πραγματική αναγκαιότητα πίσω από αυτό.Οι άνθρωποι παλαιότερα, ανάλογα και με τον τόπο στον οποίο ζούσαν, είχαν πολύ μεγαλύτερη επαφή με το έδαφος στην καθημερινότητά τους. Δούλευαν στα χωράφια, περπατούσαν μεγάλες αποστάσεις, κινούνταν συνεχώς πάνω σε φυσικό έδαφος και το σώμα τους λειτουργούσε πολύ πιο “φυσικά” σε σχέση με σήμερα.

Τα πέλματα, οι αστράγαλοι και συνολικά η ισορροπία του σώματος αναπτύσσονταν διαφορετικά μέσα από αυτή τη συνεχή επαφή με τη γη.

Οι παραδοσιακές πολεμικές τέχνες γεννήθηκαν μέσα σε εκείνες τις κοινωνίες και διατήρησαν αυτή τη σύνδεση του ανθρώπου με το έδαφος, θεωρώντας ότι η σωστή βάση είναι το σημείο από το οποίο ξεκινά κάθε τεχνική, κάθε κίνηση και κάθε ισορροπία του σώματος.

Το ανθρώπινο πέλμα είναι γεμάτο νευρικές απολήξεις και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σημεία ισορροπίας του σώματος.

Όταν προπονείσαι χωρίς παπούτσια, το σώμα “διαβάζει” καλύτερα το έδαφος και ο εγκέφαλος λαμβάνει συνεχώς πληροφορίες για τη θέση και την κίνηση του σώματος.

Στην αθλητική επιστήμη αυτό ονομάζεται ιδιοδεκτικότητα (proprioception).
Με απλά λόγια, το σώμα μαθαίνει να ελέγχει καλύτερα τον εαυτό του στον χώρο. Γι’ αυτό και οι αθλητές που προπονούνται ξυπόλητοι αποκτούν καλύτερη ισορροπία, πιο δυνατούς αστραγάλους και μεγαλύτερο έλεγχο στις κινήσεις τους.

Στο Ταε Κβο Ντο η δύναμη δεν ξεκινά από το πόδι που χτυπά.

Ξεκινά από το πόδι που πατά.

Αν η βάση σου δεν είναι σωστή, τότε χάνεται η ισορροπία, η ταχύτητα και πολλές φορές ακόμα και η ίδια η τεχνική.

Υπάρχει όμως και κάτι βαθύτερο που προσωπικά θεωρώ πολύ σημαντικό. Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει χάσει αρκετά την επαφή του με τη γη και με το ίδιο του το σώμα.

Όλη μέρα μέσα σε παπούτσια, αυτοκίνητα, τσιμέντο, οθόνες και ένταση. Όταν όμως ένα παιδί ανεβαίνει ξυπόλυτο στο τατάμι, αρχίζει σιγά σιγά να αισθάνεται διαφορετικά: την ισορροπία του, την κίνηση του σώματός του, την επαφή με το έδαφος, τη συγκέντρωσή του.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο όμορφα στοιχεία των πολεμικών τεχνών. Ότι ακόμα και κάτι τόσο απλό, όπως το να αφήσεις τα παπούτσια έξω από το τατάμι, έχει λόγο.

Δεν είναι μόνο θέμα παράδοσης.
Είναι θέμα σεβασμού, πειθαρχίας, ελέγχου του σώματος αλλά και σύνδεσης του ανθρώπου με τον εαυτό του.

Για αυτό στο Ταε Κβο Ντο δεν κάνουμε προπόνηση ξυπόλητοι απλώς επειδή “έτσι γίνεται”.
Το κάνουμε γιατί υπάρχει ουσία πίσω από αυτό

------------------------------------------------------------------------------------

👉 Α.Σ. ΘΕΑΓΕΝΗΣ – Εκεί όπου ο χαρακτήρας προηγείται της νίκης.

💥 Α.Σ. ΘΕΑΓΕΝΗΣ – Tae Kwon Do Καλλιθέας

▪️Ελευθερίου Βενιζέλου 184
▪️Χαροκόπου 115–117, Καλλιθέα

📞 Επικοινωνία:
▪️210 9566309 & 210 9566368
▪️6974873656

🥋 Οι εγγραφές συνεχίζονται όλο τον χρόνο για παιδιά, εφήβους και ενήλικες.

Υπεύθυνος Επικοινωνίας:
Γιώργος Τάγκας
Καθηγητής Φυσικής Αγωγής