18/09/2026
«Ο Πάνος είναι πολύ καλό παιδί, πρόθυμος για όλα, πάντα θα σε βοηθήσει». Κι εσύ εκείνη την ώρα, ενώ νιώθεις μια τρομερή ικανοποίηση, νιώθεις παράλληλα ΤΟΣΟ κουρασμένος.
Αν νιώθεις την ανάγκη να είσαι πάντα ο «καλός» της υπόθεσης, αν αποφεύγεις τις συγκρούσεις για να μη χαλάσεις το κλίμα και αν λες «ναι» ενώ μέσα σου φωνάζεις «ΦΤΑΝΕΙ», τότε μάλλον έχεις πέσει στην παγίδα.
Το σύνδρομο του «καλού παιδιού» δεν είναι ευγένεια. Είναι έλλειψη ορίων.
Στην αρχή φαίνεται ιδανικό: «Είμαστε μια οικογένεια», «Είμαι δίπλα σε όλους». Όμως, σύντομα η κούραση σε προλαβαίνει και αρχίζεις να νιώθεις εξουθενωμένος, αδικημένος και χωρίς ψυχικά αποθέματα, τρέχοντας όλη την ώρα για τους άλλους.
Πώς θα εξελιχθείς αν αναλώνεσαι συνεχώς στις ανάγκες των άλλων; Πώς περιμένεις να σε σεβαστούν και να σε αναγνωρίσουν, αν εσύ ο ίδιος δεν σέβεσαι και δεν προφυλάσσεις τον εαυτό σου;
Το να θέτεις όρια δεν σε κάνει κακό άνθρωπο. Σε κάνει επαγγελματία που σέβεται τον χρόνο του, την ενέργειά του και την ποιότητα της δουλειάς του.
Εσύ, πόσες φορές θυσίασες την ηρεμία σου για να είσαι για άλλη μια μέρα το «καλό παιδί»;
