Ιφιγένεια Παρασκευοπούλου Coaching-Psychology Hub

Συχνά ακούμε για το «χάσμα των γενεών» στις επιχειρήσεις. Από τη μία, οι νέοι που «είναι συνεχώς σε άρνηση, φέρνουν αντιρρήσεις, αμφισβητούν και δεν σέβονται». Από την άλλη, οι παλαιότεροι που «είναι κολλημένοι στα δικά τους, απόλυτοι και αυταρχικοί».

Φανταστείτε, όμως, μια συνεργασία που συνδέει τη γνώση και την εμπειρία—δηλαδή το «Πώς»:

«Πώς στήνεται μια διαδικασία; Πώς διαχειρίζεσαι μια κρίση; Πώς χτίζεις ανθεκτικότητα;»

..με το «Γιατί»:

«Γιατί να το κάνουμε έτσι; Γιατί να μη δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο; Γιατί να μην αλλάξουμε τον κόσμο;»

Αυτές οι δύο δυνάμεις δεν είναι αντίπαλες· είναι συμπληρωματικές. Και αν συνεργαστούν σωστά, μπορούν να φέρουν μαγικά αποτελέσματα. Όταν σταματάς να βάζεις ταμπέλες και εστιάζεις στον κοινό στόχο της ομάδας, τότε η σύγκρουση μετατρέπεται σε συνεργασία.

Η Points of You σου προσφέρει την κατάλληλη μέθοδο και τα εργαλεία για να ενώσεις τις γενιές της ομάδας σου και να σιγουρευτείς ότι βρίσκεστε όλοι στην ίδια σελίδα.

«Άστο, θα το τελειώσω εγώ πιο γρήγορα». «Αν δεν το ελέγξω εγώ, θα γίνει λάθος». Πόσες φορές έχεις πει αυτές τις φράσεις στον εαυτό σου;

Στο business το λέμε micromanagement. Στο coaching, όμως, το λέμε φόβο. Φόβο ότι, αν χάσεις έστω και λίγο τον έλεγχο, όλα θα πάνε λάθος και η ευθύνη θα βαρύνει εσένα. Έτσι καταλήγεις να τρέχεις για όλα, να περνάνε όλα από τα χέρια σου, ενώ η ομάδα σου μένει στάσιμη και εσύ αδειάζεις από ενέργεια.

Η πραγματική ηγεσία ξεκινά εκεί που τελειώνει η ανάγκη σου να έχεις τον τελευταίο λόγο. Ξεκινά όταν εμπιστεύεσαι τον συνεργάτη σου να κάνει το δικό του λάθος και να βρει τη δική του λύση. Γιατί ένας ηγέτης δεν κρίνεται από το πόσα tasks ολοκληρώνει ο ίδιος, αλλά από το πόσους ηγέτες καταφέρνει να αναδείξει γύρω του.

Η Points of You δεν είναι απλώς ένα εργαλείο αυτογνωσίας. Είναι η μέθοδος που όχι μόνο σε βοηθάει να ανακαλύψεις τον ηγέτη που κρύβεις μέσα σου και να πάρεις πίσω τον χρόνο σου, αλλά και να απελευθερωθείς από τον έλεγχο που σε πνίγει, δείχνοντάς σου μια νέα οπτική.

Η αλλαγή από το «Εγώ» στο «Εμείς» βρίσκεται μπροστά σου.

Πάμε να την κάνουμε παρέα;

Όταν ο καθένας τρέχει μόνο για να προλάβει το δικό του deadline, δεν έχετε ομάδα.
Έχετε μια συλλογή από μονάδες που προσπαθούν απλώς να επιβιώσουν.

Η σύνδεση δεν έρχεται από τα τυπικά meetings και τα κοινά tasks.
Έρχεται τη στιγμή που οι ατομικότητες αποφασίζουν από κοινού να λειτουργήσουν σαν ομάδα και να αναπτύξουν την εμπιστοσύνη.

Κάποιος όμως πρέπει να κάνει την αρχή.

Στο Coaching, χρησιμοποιούμε τη μέθοδο Points of You για να δημιουργήσουμε έναν ασφαλή χώρο.
Μια εικόνα γίνεται η αφορμή για να ειπωθούν όλα όσα κρύβουμε κάτω από το χαλάκι, για να μη χαλάσουμε το κλίμα του γραφείου.

Όταν η διαφωνία παύει να είναι «επίθεση» και γίνεται «διαφορετική οπτική», τότε ξεκινάει η πραγματική συνεργασία.

Η αλλαγή από το «Εγώ» στο «Εμείς» βρίσκεται μπροστά σου.
Πάμε να την κάνουμε παρέα;

Έχεις τους πελάτες.
Έχεις τα νούμερα.
Έχεις την αναγνώριση.

Κι όμως, κάθε φορά που κλείνει η πόρτα, μια φωνή μέσα σου ψιθυρίζει:

«Σύντομα θα καταλάβουν ότι τους έχεις εξαπατήσει».

Αυτό το ονομάζουμε Imposter Syndrome.
Είναι η τάση μας να υποτιμάμε τα επιτεύγματά μας και να πιστεύουμε ότι η επιτυχία μας οφείλεται στην τύχη, και όχι στην αξία μας.

Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη ικανοτήτων.

Είναι η έλλειψη εσωτερικής αποδοχής.
Αν δεν μάθεις να αποδέχεσαι τις νίκες σου, θα τρέχεις πάντα για την επόμενη, χωρίς να απολαμβάνεις καμία.

Η αυτοβελτίωση στο business δεν είναι μόνο νέα skills.
Είναι η αναδόμηση της αυτοεικόνας σου.
Είναι το να επιτρέψεις στον εαυτό σου να νιώσει αντάξιος των όσων έχει καταφέρει.

Όταν τα οικονομικά μου σταθεροποιηθούν.
Όταν η ομάδα μεγαλώσει.
Όταν θα έχω περισσότερο χρόνο.
Όταν νιώσω 100% έτοιμος.

Στο Business, η «τέλεια στιγμή» είναι ένας μύθος που τροφοδοτεί την αναβλητικότητα.
Είναι ο τρόπος του μυαλού μας να μας κρατάει ασφαλείς στη ζώνη άνεσής μας.

Κανένα πλάνο δεν μπορεί να προβλέψει όσα θα μάθεις κάνοντας το πρώτο βήμα.

Αυτοβελτίωση σημαίνει να συνεχίζεις να περπατάς, ενώ δεν ξέρεις την διαδρομή.
Να εμπιστεύεσαι τη διαδικασία περισσότερο από το αποτέλεσμα.

Τι είναι αυτό που αναβάλλεις επειδή περιμένεις τις ιδανικές συνθήκες;

Ξεκίνα το σήμερα.

«Ο Πάνος είναι πολύ καλό παιδί, πρόθυμος για όλα, πάντα θα σε βοηθήσει». Κι εσύ εκείνη την ώρα, ενώ νιώθεις μια τρομερή ικανοποίηση, νιώθεις παράλληλα ΤΟΣΟ κουρασμένος. Αν νιώθεις την ανάγκη να είσαι πάντα ο «καλός» της υπόθεσης, αν αποφεύγεις τις συγκρούσεις για να μη χαλάσεις το κλίμα και αν λες «ναι» ενώ μέσα σου φωνάζεις «ΦΤΑΝΕΙ», τότε μάλλον έχεις πέσει στην παγίδα.

Το σύνδρομο του «καλού παιδιού» δεν είναι ευγένεια. Είναι έλλειψη ορίων.

Στην αρχή φαίνεται ιδανικό: «Είμαστε μια οικογένεια», «Είμαι δίπλα σε όλους». Όμως, σύντομα η κούραση σε προλαβαίνει και αρχίζεις να νιώθεις εξουθενωμένος, αδικημένος και χωρίς ψυχικά αποθέματα, τρέχοντας όλη την ώρα για τους άλλους.

Πώς θα εξελιχθείς αν αναλώνεσαι συνεχώς στις ανάγκες των άλλων; Πώς περιμένεις να σε σεβαστούν και να σε αναγνωρίσουν, αν εσύ ο ίδιος δεν σέβεσαι και δεν προφυλάσσεις τον εαυτό σου;

Το να θέτεις όρια δεν σε κάνει κακό άνθρωπο. Σε κάνει επαγγελματία που σέβεται τον χρόνο του, την ενέργειά του και την ποιότητα της δουλειάς του.

Εσύ, πόσες φορές θυσίασες την ηρεμία σου για να είσαι για άλλη μια μέρα το «καλό παιδί»;