20/09/2026
Πάντα ένιωθα πως ο κρύος καιρός γίνεται ενός είδους χαλί που στηρίζει τη σύνδεση με τις πνευματικές πρακτικές, την προσωπική μελέτη, την έρευνα και την εξερεύνηση.
Σαν η θερμοκρασία, που μας καλεί προς τη φωτιά, να δημιουργεί γύρω της έναν χώρο όπου μπορούν να συναντηθούν μικρές και μεγάλες συνειδητοποιήσεις· μέσα από την επαφή, το μοίρασμα, τη σιωπή, το βλέμμα της μιας πάνω στον άλλο.
Η ζέστη διεγείρει αλλιώς τον οργανισμό. Φέρνει εξωστρέφεια, κίνηση, ένταση. Ζεσταίνει το σώμα πιο εύκολα, ίσως όμως κάποιες φορές μας απομακρύνει από εκείνη τη λεπτή, εσωτερική συγκέντρωση.
Σαν όταν η φωτιά λείπει από το κέντρο, να χάνεται λίγο και η αίσθηση του προσανατολισμού κι η πρόθεση να γίνεται πιο διάχυτη.
Ίσως όλα αυτά να είναι απλώς συγκεχυμένες δικές μου σκέψεις, ανακατεμένες και με μια έντονη αγωνία για το αν οι εποχές και οι μεταβάσεις από τη μία στην άλλη θα συνεχίσουν να υπάρχουν όπως τις γνωρίζαμε.
Ίσως να είναι επειδή, μετά από χρόνια, μύρισε λίγο φθινόπωρο και μαζί του ήρθε η ανυπομονησία για τις πρακτικές που θα μοιραστούμε, για τις συναντήσεις γύρω από τη φωτιά, για εκείνον τον διαφορετικό ρυθμό που γεννιέται όταν συναντιόμαστε σε κοινότητα.
Με νοσταλγία για τις μέρες στο βουνό, αφήνω εδώ μερικές εικόνες από το περσινό μας retreat στο βουνό του Πάρνωνα, στη Βαμβακού. Και κάπως έτσι, νιώθω πως σιγά σιγά επιστρέφουμε γύρω από τη φωτιά.
Λιλιάννα
📸 Πάντα με την ομορφιά μέσα στο βλέμμα της 🤍
