26/09/2026
Όταν τον γνώρισα, μου είπε: “Κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει πραγματικά”.
Είχα πάει στο κατάστημά του για ένα μασάζ.
Η κοπέλα που έκανε το μασάζ ήταν εκπαιδευόμενη, στο πλαίσιο της πρακτικής της, και κάπως έτσι, το ένα έφερε το άλλο, μέσα από μια απλή κουβέντα, άρχισε να μου ανοίγεται.
Ήταν ένας άνθρωπος πολύ θυμωμένος.
Πολύ απογοητευμένος.Είχε χάσει τον ύπνο του.
Μου μιλούσε για την πρώην γυναίκα του, για τις συγκρούσεις τους, για τα δικαστήρια, για το πόσο δύσκολο ήταν να βλέπει τα παιδιά του όσο συχνά θα ήθελε.
«Έχω πάει σε ψυχολόγους. Έχω μιλήσει στους γονείς μου, στους φίλους μου. Κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει πραγματικά. Ό,τι και να κάνω, αυτή η κατάσταση δεν αλλάζει.»
Με ρώτησε αν είχα λίγο χρόνο. Είχα.
Καθίσαμε λοιπόν στο γραφείο του και τον άκουσα.
Όχι για να του πω πώς να αλλάξει την πρώην του.
Όχι για να του δείξω πώς να της μιλάει καλύτερα.
Αυτά τα είχε ήδη δοκιμάσει.
Εστιάσαμε σε κάτι άλλο.
Σε εκείνον. ΝΑΙ ΣΕ ΕΚΕΙΝΟΝ.
Στο πώς ένιωθε.
Στο τι είχε αρχίσει να πιστεύει για τον εαυτό του.
Στο ποιος ήταν πριν όλη αυτή η κατάσταση καταλάβει τη ζωή του.
Και κάπου εκεί άρχισε να αλλάζει κάτι.
Άρχισε να βάζει ξανά τον εαυτό του σε προτεραιότητα.
Να θυμάται ποιος ήταν πριν από αυτή τη σχέση, πριν από τον θυμό, πριν από τις συγκρούσεις.
Κάποια στιγμή μου είπε:
Νιώθω τόσο ήρεμα μέσα μου. Είχα να νιώσω έτσι από πριν γνωρίσω αυτή τη γυναίκα.
Και μετά συνέβη κάτι ακόμη.
Η πρώην του άρχισε να του δίνει περισσότερο χρόνο με τα παιδιά του.
Όχι επειδή εκείνη άλλαξε ξαφνικά.
Αλλά επειδή, εκείνος είχε αλλάξει τον τρόπο που στεκόταν μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση.
Γιατί ο άλλος άνθρωπος μπορεί να συμπεριφέρεται όπως θέλει.
Το ερώτημα είναι:
Εσύ πώς επιλέγεις να στέκεσαι μέσα σε αυτό που σε ενοχλεί;
Αν έχεις δοκιμάσει τα πάντα για να βρεις ηρεμία στη σχέση σου και νιώθεις ότι τίποτα δεν αλλάζει, ίσως το πρώτο πράγμα που χρειάζεται να βελτιωθεί δεν είναι ο άλλος. Είσαι εσύ.
