Λευτέρης Δούκας - doctor

Με τον Μάκη συμβαίνει το εξής παράδοξο: Ενώ θέλουμε όλοι να τον καμαρώσουμε ως τον νέο πρόεδρο της ΕΠΟ, από μέσα μας ευχόμασταν να στραβώσει κάτι και να κάτσει στ΄ αυγά του.
Μια λύση θα ήταν να τον κόβαμε στην μέση, να κρατούσαμε τον μισό εδώ και να στέλναμε τον άλλο μισό στην ΕΠΟ.
Ούτε αυτό θα αρκούσε όμως, εμείς τον θέλαμε ολόκληρο.
Ακόμα κι αν γνωρίζουμε πως η καρδιά και η ψυχή του ήταν και θα παραμείνουν για πάντα στην Τούμπα...
Ο Μάκης έκλεισε τα αυτιά του, σε ότι κι αν ακουγόταν και με την συμπεριφορά και τις επιδόσεις του κέρδισε τους πάντες. Από τους προϊσταμένους, τους συνεργάτες και τους υφισταμένους του, μέχρι τους πολέμιους του...επιθέτου.
Προσωπικότητα που σε καθήλωνε εξ΄ αρχής, εξαιρετική αντιληπτική ικανότητα, μοναδική ευφυΐα, μυαλό που θα ζήλευε και σκληρός δίσκος.
Ότι ήθελε να σου πει, στο έλεγε κοιτώντας σε στα μάτια.
Απαιτητικός και συνάμα δίκαιος, προτιμούσε να γίνει δυσάρεστος αλλά χρήσιμος, παρά ευχάριστος και αδιάφορος.
Στην χώρα που διάλογος σημαίνει ΄΄μιλάμε ταυτόχρονα όλοι μαζί΄΄ αντί του ορθού ΄΄μιλάει ένας για να τον ακούνε οι υπόλοιποι΄΄, ο Μάκης άκουγε τους πάντες.
Κι όταν αποφάσιζε να μιλήσει οι υπόλοιποι σιωπούσαν χωρίς να τους ζητήσει να κάνουν ησυχία, επειδή απλά ήξεραν ότι σχεδόν πάντα, θα πει το πιο ορθό και σοφό από όλους.
Κι αν το έλεγε άλλος, το αναγνώριζε πρώτος απ΄ όλους.
Ο Μάκης πάντα σου εξηγούσε για να καταλάβεις, ουδέποτε αποφάσιζε ερήμην σου για να σε διατάξει μετά.
Εργασιομανής και ακούραστος, πήγαινε στο γραφείο όταν ξημέρωνε και έφευγε τελευταίος.
Δεν χρειαζόταν να σου εξηγήσει πως πρέπει να είσαι, όταν έδινε ο ίδιος το παράδειγμα.
Όντας ο αντί-Σαββίδης μέσα στα γραφεία, κατάφερνε να είναι με όλους και φίλος και προϊστάμενος, ισορροπώντας μαεστρικά και χωρίς να παρεκκλίνει.
ΥΓ. Το χαρακτηριστικό του Μάκη πάνω στο οποίο ευδοκίμησαν όλα τα υπόλοιπα χαρίσματά του, είναι πως είναι αδύνατον να τον κοροϊδέψεις.
Βασικά είναι αδύνατον να περάσει από το μυαλό σου να το προσπαθήσεις έστω, γιατί θα το καταλάβει πριν προλάβεις καλά καλά να το σκεφτείς.
Το κουσούρι του είναι πως ξυπνούσε πριν χαράξει και σε χρόνο dt διάβαζε πρωτοσέλιδα, ρεπορτάζ εφημερίδων, ιστοσελίδων, τα πάντα όλα, έχοντας αναλύσει και δρομολογήσει όλα τα δεδομένα της ημέρας.
Στο μυαλό του είχε καταστρώσει το πλάνο πριν καλά καλά ανατείλει ο ήλιος κι έπρεπε να το μοιραστεί με τους υπόλοιπους «νορμάλ» ανθρώπους, που τέτοιες ώρες έμοιαζαν με zomby και παλεύαν με το ξυπνητήρι.
ΥΓ. 1 Όταν όλες οι ΠΑΕ λειτουργούν προσωποκεντρικά με επίκεντρο τον ιδιοκτήτη που πρέπει να αποφασίσει για κάθε λεπτομέρεια, ο Μάκης επί μια 10ετία κουβαλούσε στην πλάτη του την δύσκολη καθημερινότητα -και όχι μόνο- της μεγαλύτερης βιομηχανίας της Β. Ελλάδας.
Τα κατάφερε με το παραπάνω, καταρρίπτοντας τον μύθο της παραγοντικής ανεπάρκειας στην Θεσσαλονίκη, αποδεικνύοντας ταυτόχρονα στην πράξη πως η παραγωγικότητα των...ακαδημιών του ΠΑΟΚ δεν περιορίζεται στην Ν. Μεσήμβρια

Τι 27 λεπτά ρε, σε 1.2 sec το κάνουμε. .
Σήκωσε το γ@@@@@νο, πέντε χρο-πέντε χρόνια περιμένω

Σε πρόσφατη ανάρτηση με αφορμή κάποια λεγόμενα του Ντέμη Νικολαΐδη για τον Λουτσέσκου, είχα μια σύντομη συζήτηση μέσω μηνυμάτων με φίλο της ΑΕΚ.
Με πολύ ευγενικό τρόπο εξέφρασε τις ενστάσεις για τις αναφορές στην πρώην σημαία της ομάδας του και για να μην τα πολυλογώ, του απάντησα:
«Ακριβώς επειδή μιλάμε για μια προσωπικότητα σαν τον Ντέμη, είχα την προσμονή να μην ταυτιστεί με τον κλασικό συρφετό που βρίζει τον Λουτσέσκου βγάζοντας κόμπλεξ. Με τους άλλους δεν ασχολήθηκα διότι οι στόχοι είναι προφανείς αφενός, δεν πείθουν κανέναν αφετέρου. Ειδικά τους κολλημένους που παπαγαλίζουν ακατάπαυστα και δεν έχουν την ανάγκη κάποιου ινστρούχτορα για να τους δώσει σύνθημα.
Δεν περίμενα όμως να πέσει στην ίδια λούμπα κι ο Ντέμης, κατηγορώντας έναν προπονητή που κάνει το αυτονόητο, υπερασπιζόμενος τα δίκαια του και τον ιδρώτα των παικτών του.
Όποιος έχει διαφορετική άποψη μπορεί να εξηγήσει το λάθος του Ρασβάν ή να παραθέσει τα ψέματα που λέει.
Κανένας δεν το έκανε, απλώς κρύβονταν πίσω από ανούσια και ανόητα κλισέ περί διχασμού»
Ο Ντέμης δεν είναι ένας ακόμη πρώην ποδοσφαιριστής ή παράγοντας, ήταν και παραμένει χαρισματική φυσιογνωμία.
Σωστή ή λάθος, η οπτική του είναι -σχεδόν- πάντα αποστασιοποιημένη από συμπάθειες ή και προτιμήσεις που ποτέ δεν έκρυψε...
Σήμερα μίλησε σε ημερίδα, όπου μεταξύ άλλων εξιστόρησε προσωπικά βιώματα από την καριέρα του αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο.
Όση λάμψη κι αν συνοδεύει μια πετυχημένη αθλητική καριέρα, καθιστά αόρατη στο κοινό την σκληρότητα της επόμενης μέρας. Στην πραγματικότητα, όσο πιο απαστράπτουσα είναι η καριέρα τόσο δυσχεραίνει την προσαρμογή στο αύριο.
Ουσιαστικά, πρόκειται για μετάβαση σε μια άλλη ζωή, που ισοδυναμεί με Γολγοθά για κάποιον που έμαθε να ζει αλλιώς για 2-3 δεκαετίες.
Και ξαφνικά μέσα σε μια μέρα πρέπει να αλλάξει τα πάντα εξ΄ ολοκλήρου, στην ουσία να ξαναγεννηθεί στα 30 φεύγα, όντας αναγκασμένος να ξεριζώσει μονομιάς μια καθημερινότητα που ήταν το οξυγόνο του και τρόπος ζωής.
Ο Ντέμης δεν δίστασε να αναφερθεί σε προσωπικές περιπέτειες και...πτώσεις, με τα λεγόμενα του να αποτελούν φάρο.
Όχι μόνο για νυν αθλητές που αργά ή γρήγορα θα βρεθούν στην ίδια θέση, αλλά για κάθε άνθρωπο που το αναπάντεχο της ζωής τον οδηγεί σε αδιέξοδα, αναγκάζοντας τον να χάσει το νόημα της ύπαρξης του.
Τα μισά σχόλια που διάβασα, ήταν του τύπου «μα έχασε τον βηματισμό του, κάποιος που έβγαλε τόσο χρήματα;»
Δεν είναι μόνο ο Ντέμης βέβαια, υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα πιο πλούσιων και διάσημων που δεν έχασαν απλώς το νόημα της ζωής για ένα διάστημα, αλλά την κατέστρεψαν για πάντα.
Κι ενώ τα παραδείγματα μαρτυρούν πως πρόκειται για κανόνα και όχι για εξαίρεση, εντούτοις συνεχίζει να υπάρχει κόσμος που επιμένει πως η ευτυχία βρίσκεται εκεί που όσοι πήγαν τους λένε ότι βασιλεύουν η δυστυχία και τα ανυπέρβλητα ψυχικά αδιέξοδα.
Είναι πραγματικά τρομερό, να σου εξηγούν οι κάτοικοι μιας τοποθεσίας ότι εκεί κάνει παγωνιά κι εσύ που δεν έχεις πάει ποτέ, να επιμένεις ότι κάνει ζέστη!
Και φυσικά δεν μιλάμε για τον στόχο ή την επιθυμία να ζήσεις άνετα, χωρίς προβλήματα επιβίωσης.
Είναι εντελώς διαφορετικό όμως, να πιστεύεις πως το νόημα της ύπαρξης κρύβεται στην πισίνα μιας μεζονέτας και στην πολυτέλεια της Ferrari..
Πολλά συγχαρητήρια στον Ντέμη λοιπόν, όχι μόνο επειδή κάθε λόγος ανθρώπου με τέτοιο εκτόπισμα, βγαλμένος από προσωπικές εμπειρίες, έχει ξεχωριστή απήχηση στο κοινό.
Κυρίως γιατί με τα social να έχουν μετατραπεί σε τόπο έξαρσης συσσωρευμένων συμπλεγμάτων, προτίμησε να δώσει ένα σωστό μάθημα ζωής, αν και γνώριζε πως μεταξύ άλλων θα εισπράξει ειρωνεία και χυδαίες αναφορές στην προσωπική του ζωή...

Έχω στην κατοχή μου την μπάλα του τελικού της Ναντ, αυτήν με την οποία ο Μπάνε είχε σκοράρει εκείνο το απίθανο τρίποντο.
Με την κόρνα της λήξης, είδα με την άκρη του ματιού κάποιον παίκτη να την σουτάρει ψηλά, να κατευθύνεται πάνω μου και έτσι την μπλόκαρα.
Φεύγοντας από το γήπεδο την δείχνω σε έναν φίλο, λέγοντας του με μικρή δόση ενθουσιασμού «έχω την μπάλα του τελικού!!»
Εκείνος μου απαντά θυμωμένος «καλά, χάσαμε το Ευρωπαϊκό κι εσύ καμαρώνεις για την μπάλα;»
Την προόριζα για το μουσείο της ΚΑΕ, μετά την απόσυρση της φανέλας του Μπάνε όμως αποφάσισα να την δώσω στον ίδιο.
Μια στιγμή απογοήτευσης που άλλοι θα ήθελαν να διαγράψουν, ένα αντικείμενο χαμένου τελικού που για τους υπόλοιπους θα ήταν καταραμένο, για εμάς αποκτά αξία κειμηλίου.
Γιατί εκείνο το κλάμα του Μπάνε, έχει χαραχθεί τόσο ανεξίτηλα μέσα μας, όσο αν το τρίποντο ήταν νικηφόρο και είχαμε κατακτήσει το κύπελλο.
Δεν είναι απλά δυο χρώματα κι ένα έμβλημα λοιπόν, δεν είναι μόνο ένας αετός σε άσπρο κι μαύρο φόντο, είναι το πάντρεμα ακραίων αντιθέσεων που συνδυάζεται μοναδικά από το 1926 μέχρι σήμερα.
Πρόκειται για μια τέλεια αρμονία αντιφάσεων, που ενώ η συνύπαρξή τους θα έμοιαζε ουτοπική, δημιουργούν κάτι μεγαλειώδες.
Γι αυτό, ενώ θεωρητικά φαινόταν αδύνατον να γεννηθεί κάτι από τους ταλαιπωρημένους πρόσφυγες της εποχής κι ακόμα περισσότερο να κρατηθεί στην ζωή στην συνέχεια, μεγάλωνε χρόνο με τον χρόνο.
Και κάθε δυσκολία, το γιγάντωνε περισσότερο.
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, έχω την ίδια ακριβώς αίσθηση.
Ότι δεν θα καταλάβει κανένας τρίτος, εμείς όμως καταλαβαινόμαστε απόλυτα...

«Άλλους έσωσε, τον εαυτό του δε δύναται να σώσει, ας κατεβεί τώρα από το σταυρό και θα πιστέψουμε..» ήταν μερικές από τις ομορφιές που ακούστηκαν από τους σταυρωτές του Χριστού.
Μοιάζει τρελό, αλλά ζητούσαν ένα θαύμα για να πιστέψουν, χωρίς ωστόσο να αμφισβητήσουν αυτά ήδη είχε κάνει.
Αποδέχονταν ότι θεράπευσε ασθενείς, ότι έκανε τον παράλυτο να περπατήσει, ότι ανέστησε τον Λάζαρο, αλλά αφού δεν κατέβηκε από τον Σταυρό...
Αν εκείνοι οι πιο απλοί και εξοικειωμένοι με την φύση άνθρωποι ήταν τόσο τυφλοί και θολωμένοι που δεν έβλεπαν αυτό που και οι ίδιοι παραδέχονταν, φανταστείτε πόσο δυσκολότερο είναι για τον περισσότερο υλιστή, εγωιστή, αχόρταγο, άνθρωπο του σήμερα, να αποδεχτεί τον Χριστό, τα έργα, τους λόγους και την Ανάσταση που γιορτάζουμε σήμερα.
Η εικόνα της κηδείας ενός εκ των θυμάτων των Τεμπών όπου συγγενείς και φίλοι αποχαιρετούν με χαμόγελα τον νεκρό, είναι ότι πιο κοντινό στο νόημα και τον συμβολισμό της σημερινής ημέρας.
Και ενισχύεται περισσότερο από τα θεόπνευστα λόγια του πατέρα, που μέσα σε λίγα λεπτά ανέδειξε την χαώδη απόσταση γήινου σκότους και ουράνιου φωτός. https://www.youtube.com/watch?v=cHR4a6kAB9E
Όταν κάθε αναφορά σε θέματα θρησκείας ερμηνεύεται από τους θολοκουλτουριάρηδες ως «ωραίο παραμυθάκι» και κάθε μήνυμα που πηγάζει από αυτήν ως σκοταδισμός, όχι μια διδαχή ή μια παράδοση μιας άλλης εποχής, αλλά μια πράξη, ένα γεγονός και μερικά λόγια του πατέρα, περικλείουν όλη την υπερβατικότητα της πίστης και όσων πηγάζουν από αυτήν.
Καλή Ανάσταση σε όλους

Σίγουρα υπάρχουν ομάδες που ο δικός τους παίκτης σύμβολο ήταν καλύτερος του Μπάνε, ίσως πέρασαν και από τον ΠΑΟΚ κάποιοι αθλητές με μεγαλύτερη ποιότητα.
Κανένας όμως ποτέ και σε καμμία ομάδα δεν εξέφρασε με τόσο εμφατικό και απόλυτο τρόπο, τον ψυχισμό του κοινού της.
Χωρίς ποτέ του να φιλήσει φανέλα, αποφεύγοντας τον λαϊκισμό, απέχοντας ακόμα και από την τυπική επικοινωνία με τον κόσμο, που αρέσει ειδικά στους σταρ.
Ίσως αυτός ήταν ο λόγος που το σύνθημα με το οποίο ο κόσμος εκδήλωνε την λατρεία του, ήταν ότι πιο λιτό και περιεκτικό ακούστηκε ποτέ.
Αρκούσε ένα φωνήεν που υποδήλωνε θαυμασμό-δέος και το όνομα του παίκτη, για να περιλάβει τα πάντα.
YΓ. Αύριο αποθεώνουμε τον Μπάνε όχι τόσο για τα τρόπαια, τις χαρές, τις νίκες, τα τρίποντα και τα δάκρυα, αλλά γιατί υπέγραψε το σενάριο και την σκηνοθεσία των ονείρων μας..
Τον ευχαριστούμε απλά επειδή υπάρχει ως οντότητα και σημάδεψε τον σύλλογο και τις ζωές μας...

Ο γαμπρός-influencer, κατά περίσταση fashion icon που στον ελεύθερο χρόνο του υποδύεται τον παράγοντα, χαρακτήρισε την ομάδα που στους αγώνες της νομίζεις πως καταργήθηκε το var, ως την πιο ευνοημένη..
Θεωρεί ύποπτο να γευματίζει ο πρόεδρος της ΕΠΟ με παράγοντες, παραδεχόμενος ωστόσο πως επικοινωνεί τακτικά μαζί του.
Προφανής ο στόχος να επιβάλλει την αποκλειστικότητα των επισκέψεων στον χορηγό του, τακτικό θαμώνα ΕΠΟ (πάντα με την απαραίτητη συνοδεία).
Ίσως πάλι, θέλησε να καλοπιάσει τους συνδεσμίτες-στηρίγματά του, που από χειροκροτητές άρχισαν να καταρτίζουν 11άδες απαιτώντας μέχρι και απομάκρυνση στελεχών.
Ας δείξουμε κατανόηση πάντως, είναι βαρύ όταν μετά από αλλεπάλληλες κατακτήσεις τίτλων «Χ στην Τούμπα», φέτος ακόμα και στην έδρα τους, να μένουν με ακτινίδια στο χέρι...

Eίπε να επιστρέψει για λίγο, να περάσει μια τελευταία φορά από γνώριμα μέρη
και να συνεχίσει πιο χαρούμενος το ταξίδι στην αιωνιότητα...

Ο Μάκης δεν περιγράφεται, δεν ερμηνεύεται, μόνο βιώνεται.
Η επικεφαλίδα της ζωής του προκύπτει από τα δικά του λόγια «ο ΠΑΟΚ να πούμε ήταν ένα μωρό και μπήκε η δικιά μας η φουρνιά τότες και τον κάναμε ξέρω ΄γω τον κάναμε πρωταθλητή Ευρώπης τον κάναμε...»
Ο Μάκης δεν ήταν μόνο αυτό που έμαθαν, άκουσαν ή νομίζουν οι περισσότεροι.
Ο Μάκης ήταν σχολείο, κάθε στιγμή μαζί του αποτελούσε μάθημα ζωής.
Χωρίς αυτόν ο ΠΑΟΚ δεν θα ήταν αυτό που μάθαμε, κολλήσαμε και αγαπήσαμε....

Όταν αποχωρείς από την Εθνική Ελλάδος επειδή θεωρείς ότι οι διαιτητές αδικούν την ομάδα σου, προκαλείς βία ενάντια στους διαιτητές;
Όταν κατηγορείς την Ομοσπονδία ως στημένη για την υπόθεση Βάλνερ, προκαλείς βία εναντίον των προσώπων της;
Από πότε ο Ντέμης θεωρεί την αντίδραση σε κάθε μορφής αδικία ως πρόκληση σε βία και σε διαχωρισμό της Ελλάδας;
Τι έχουμε χάσει εντωμεταξύ;
Το συστηματάκι που επιμένει να ασχολείται με τον τρόπο που διαμαρτύρεται ο Λουτσέσκου, αντί να αναλύσει για το αν οι λόγοι που τον οδηγούν εκεί είναι οι υπαρκτοί, βρήκε έναν απρόσμενο συμπαραστάτη στο πρόσωπο ενός «επαναστάτη» του ποδοσφαίρου..

Κάθεσαι σταθερά σε κάποιο σημείο, βλέποντας μπροστά σου μια αμαξοστοιχία και το μόνο που διακρίνεις είναι ανθρώπινες φιγούρες.
Περνάνε τόσο φευγαλέα που δεν προλαβαίνεις να μετρήσεις πόσες είναι, ούτε να ξεχωρίσεις πρόσωπα, ηλικίες, χαρακτηριστικά.
Τόσο διαρκεί το πέρασμα του καθενός μας από αυτήν την ζωή, στην ιστορία της ανθρωπότητας ο αριθμός όσων έζησαν, πέθαναν, ξεχάστηκαν, θα γεννηθούν και θα ζήσουν, μέχρι να πεθάνουν κι αυτοί, είναι απροσδιόριστα αμέτρητος.
Όλοι εμπίπτουν όμως στον ίδιο κανόνα, πως η ζωή μας παραμένει ένα στιγμιαίο πέρασμα.
Σε αυτό το πέρασμα κάθε φιγούρα έχει στόχο να γίνει πανίσχυρη και άτρωτη, ζει για να κατακτήσει κάθε ορατό τρόπαιο, θέλει να προσαρμόσει τους υπόλοιπους στα δικά της «θέλω» ή και να τους τα επιβάλλει.
Θεωρεί πως ο λόγος της έχει αξία δόγματος, επαναστατεί αν κάποιος δεν τον αποδέχεται, εξαγριώνεται σε βάρος όποιου δεν υποτάσσεται.
Ατελείωτος ο κατάλογος των «θέλω» του καθενός, ακόμα κι οι παραπάνω ενδεικτικές αναφορές όμως, δεν προλαβαίνουν να χωρέσουν στο...πέρασμα.
Για όλους εμάς τους θεατές, που αρκούμαστε σε πένθιμες αναρτήσεις ενίοτε και κακεντρεχή σχόλια, τραγωδίες σαν κι αυτή των Τεμπών μας προσφέρουν ιδανική ευκαιρία για να συνειδητοποιήσουμε το πραγματικό νόημα αυτής της ζωής.
Δεν γίνεται να τα έχουμε ΌΛΑ και μάλιστα, όπως τα θέλουμε, στον χρόνο και με τον τρόπο που μας βολεύει.
Ακόμα κι αν ποτέ πετυχαίναμε κάτι, θα καταλαβαίναμε την ασημαντότητα του, καθώς και πόσο άδικος ήταν ο χρόνος που ξοδέψαμε για να κατακτήσουμε το τίποτα.
Μπορώ να αναπνέω, χωρίς να περιορίζω την ανάσα του άλλου.
Το δικαίωμά μου να υποστηρίζω τις απόψεις και τις ιδέες μου είναι αναφαίρετο, το ίδιο ισχύει όμως για τον καθένα.
Δεν είναι απαραίτητο πάντα να συμφωνούμε, είμαστε πάντα χαμένοι όμως όταν μισούμε.
Σπουδαίο πράγμα η αγάπη, η κατανόηση και η αναγνώριση, άρρωστο όμως όταν τα απαιτούμε από τους υπόλοιπους.
Έχει αξία να διεκδικούμε, όχι όμως να εκδικούμαστε.
Μπορούμε να παίζουμε, αρκεί να μην ξεχνάμε πως στο πρόγραμμα υπάρχει και η ήττα.
Η ύλη είναι νόστιμη, αλλά δεν σε χορταίνει ποτέ.
Με το ποδόσφαιρο να μας φτάνει ώρες ώρες στα άκρα ή και σε περιπτώσεις οργής και απογοήτευσης, κάπου κάπου το «φιλοσοφούμε» λέγοντας ΄΄αυτά είναι δευτερεύοντα πράγματα, τα σημαντικά στην ζωή είναι η υγεία μας, η οικογένεια μας΄΄.
Τέτοιες στιγμές, γίνεται αντιληπτό απ΄ όλους ότι κι αυτά περνάνε επίσης σε δεύτερη μοίρα, αν δεν κατανοήσουμε το νόημα της ζωής που ζούμε.
Διαφορετικά, ούτε την υγειά μας θα χαρούμε και θα δυστυχήσουμε παρέα με τον περίγυρό μας.
Και το χειρότερο δεν είναι πως χρειάζονται τραγωδίες για το συνειδητοποιήσουμε, αλλά πως είναι θέμα χρόνου να το ξεχάσουμε, μέχρι την επόμενη τραγωδία...