ABC Grzybiarza by Łowca

Stało się!
Dobiliśmy 1000 polubien!!!
Przyznam szczerze że zakładając stronę nie spodziewałem się więcej niż 5-10 polubien, a tu proszę. Mimo mizernego prowadzenia grono grzybo - łowców osiaglo okrągła liczbe.
Dziękuję wszystkim który do tej pory nie odlubili mojej strony 😅
Rozpocząłem nowa pracę co za tym idzie mocno ograniczony czas na prowadzenie strony. Ale spokojnie. Nie składam nożyka do kieszeni.
Będę dalej opisywał grzybki, na tyle na ile czas pozwoli 🙃

A teraz mała UWAGA!
Z okazji 1000 polubien poprosiłbym was drodzy czytelnicy o wrzucenie zdjęć swoich zbiorów. Nie muszą byc tegoroczne. Z chęcią zobaczę jak wasze koszyczki, taczki, bagażniki samochodow się zapełniały.

UWAGA! NAJRZADSZY GRZYB NA SWIECIE!
Grzyb 23: Chorioactis geaster (Jadalny)
Znany tez jako Devil's cigar (Diabelskie cygaro), lub Texas star (gwiazda texasu)
Jest na tyle rzadki i na tyle slabo udokumentowany iz polskiej nazwy sie nie doczekal.

Chorioactis geaster – gatunek grzybów należący do rodziny Chorioactidaceae. Należy do monotypowego rodzaju Chorioactis. Jest bardzo rzadko spotykany, występuje jedynie w Teksasie i w Japonii, na wyspie Kiusiu w prefekturze Miyazaki, na wyspie Sikoku w prefekturze Kōchi, i na wyspie Honsiu w prefekturze Nara. W Stanach Zjednoczonych nosi popularną nazwę „Devil’s Cigar” (z ang. diabelskie cygaro), którą zawdzięcza wydłużonemu kształtowi niedojrzałych owocników i uwalnianej po dojrzeniu chmurze zarodników wyglądającej jak dym. Dojrzałe owocniki pękają i rozpościerają się na kształt gwiazdy, uwidaczniając białawą warstwę zarodnionośną. Jest jednym z niewielu gatunków grzybów, u których uwolnieniu zarodników towarzyszy efekt dźwiękowy.

Występowanie
Gatunek odnaleziono jedynie w stanie Teksas oraz w kilku prefekturach Japonii.

W Teksasie stanowiska grzyba znajdują się w hrabstwach Collin, Travis, Dallas, Hays, Denton, Guadalupe, Tarrant i Hunt. Określany jest tam jako "Texas star" albo "Devils' cigar"; owocniki pojawiają się w chłodniejszych miesiącach, zazwyczaj od października do kwietnia; temperatura i wilgotność w tym czasie wydają się być optymalne dla wzrostu owocników.

W Japonii ten sam gatunek został rozpoznany po raz pierwszy w 1938 roku w prefekturze Miyazaki na wyspie Kiusiu i ponownie napotkany dopiero po 38 latach. Stanowisko grzyba odnaleziono też w prefekturze Kōchi na Sikoku. W 2006 roku kolejne stanowisko grzyba odkryto w lesie w pobliżu Kawakami, w prefekturze Nara na wyspie Honsiu. Nosi tam nazwę Kirinomitake (j*p. キリノミタケ). Ze względu na swoją rzadkość został umieszczony na czerwonej liście zagrożonych grzybów Japonii.

Owocniki wyrastają u podstawy martwych pni lub z korzeni, przy czym w Teksasie są to pnie Ulmus crassifolia lub Symplocos myrtaceae, zaś w Japonii martwe pnie dębów.

Nie ma różnic morfologicznych między populacjami grzybów z Teksasu i Japonii. Różnice w sekwencji DNA świadczą o tym, że rozdzielenie populacji nastąpiło co najmniej 19 milionów lat temu[.

Nie wytłumaczono do tej pory niezwykłego zasięgu tego gatunku. Fred Seaver pisał: "To tylko kolejny przykład niezwykłego i nieprzewidywalnego rozmieszczenia spotykanego u wielu gatunków grzybów. Trudno to wyjaśnić, po prostu akceptujemy fakty takimi, jakie są".

Grzyb 22: Morchella Dill. ex Pers. (smardz) – rodzaj grzybów należący do rodziny smardzowatych (Morchellaceae) (Jadalny)

Charakterystyka:
Saprotrofy rozwijające się w glebie. Wytwarzają owocniki z kulistymi, jajowatymi lub stożkowatymi kapeluszami w formie główek o warstwie hymenialnej wewnątrz wnęk (alweoli) rozmieszczonych na całej ich powierzchni. Kapelusze umieszczone są na pustych w środku trzonach. Zarodniki smardzów są eliptyczne, gładkie, a ich wysyp jest kremowy.

Smardz jadalny - grzyb, który poprawia samopoczucie
Jadalny miąższ smardza jadalnego zawiera znaczące ilości białka i błonnika, a także sporo tłuszczów i węglowodanów. Stanowi on naturalne źródło witamin i minerałów. Ze względu na jego cenne właściwości, zielarze, zwłaszcza w Rosji, robią na bazie tego grzyba nalewki, które mają mieć lecznicze zastosowanie w przypadku chorób narządu wzroku.

I cos dla wege:
Zawarte w smardzu białko jest dość dobrze przyswajane przez organizm człowieka, co czyni je dobrą jakościowo alternatywą dla białka zwierzęcego. Grzyb ten obfituje w takie aminokwasy, jak arginina, alanina, glicyna, cysteina, kwas glutaminowy, glutamina, izoleucyna, lizyna, metionina, fenyloalanina, seryna, tyrozyna, walina, leucyna, tryptofan i prolina. Znajdziemy w nim również błonnik, potas i żelazo. Niektóre substancje zawarte w smardzu jadalnym wykazują działanie antyoksydacyjne, wspomagające pamięć, przyspieszające proces spalania tkanki tłuszczowej, przeciwzapalnie i poprawiające nastrój.

Kolejny grzyb do listy naturalnych lekow + wege ;)

Grzyb 21: Czernidłak kołpakowaty (Coprinus comatus (O.F. Müll.) Pers.) – gatunek grzybów należący do rodziny pieczarkowatych (Agaricaceae) (Jadalny)
Znany tez jako "Shaggy mane", "Shaggy Ink"

Występowanie i siedlisko:
Występuje na wszystkich kontynentach poza Afryką i Antarktydą. W Polsce jest grzybem bardzo pospolitym.

Występuje dość często w bliskim sąsiedztwie człowieka, w przydomowych ogródkach, trawnikach osiedlowych, nad brzegami rzek, na śmietniskach i innych siedliskach ruderalnych, a także na łąkach, pastwiskach i w lasach. Owocniki wytwarza od kwietnia do listopada.

Znaczenie:
Dobry grzyb jadalny, ale jadalne są tylko zupełnie młode, zamknięte, w całości białe okazy. Starsze owocniki ciemno zabarwione, rozpływają się i nie nadają się do spożycia. Rozkład komórek grzyba w trakcie dojrzewania (autoliza) trwa zaledwie kilka godzin. Z tego też powodu dla celów spożywczych mogą być zbierane tylko bardzo młode kapelusze, bez śladów czernienia. Nadaje się do zup i ciemnych sosów. Ma subtelny smak i delikatny miąższ. Aby zachować ten jego oryginalny smak, nie należy dodawać czosnku, ani innych mocnych przypraw. Bardzo smaczną przystawkę stanowią jego kapelusze zanurzone w cieście piwnym i przysmażane na tłuszczu.

W niektórych atlasach grzybów podawano dawniej, że grzyb ten jest trujący w połączeniu z alkoholem. Badania naukowe wykazały jednak, że czernidłak kołpakowaty nie zawiera związków chemicznych, które mogłyby być trujące w połączeniu z alkoholem, lub blokujące metabolizm alkoholu etylowego.

Jesli nie zbierzemy go na czas, po paru dniach zobaczymy jak zamienia sie w atrament.

Grzyb 20:
Opieńka miodowa (Armillaria mellea (Vahl) P. Kumm.) – gatunek grzybów z rodziny obrzękowcowatych (Physalacriaceae) (Jadalny)

Występowanie i siedlisko
Występuje na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktydy i Ameryki Południowej[7]. W Europie Środkowej jest pospolita[8], w Polsce również[9].

Występuje najczęściej jesienią od września do listopada, ale czasami może pojawić się nawet na początku sierpnia. Zwykle występuje gromadnie, czasami bardzo licznie. Rośnie na drewnie (pnie, pniaki, gałęzie, korzenie) różnych gatunków drzew liściastych w lasach, ogrodach, parkach i sadach. Czasami rosnąc na korzeniach drzew lub zagrzebanych w ziemi kawałkach drewna sprawia wrażenie, jakby rosła na ziemi. Wytwarza charakterystyczne ryzomorfy, przerastające znaczne odległości w glebie i ściółce; pełnią one rolę narządów infekcyjnych, dokonując zakażenia korzeni drzew.

Znaczenie:
Saprotrof i pasożyt, atakujący zarówno martwe, jak i żywe drzewa. Wywołuje u zaatakowanych drzew chorobę o nazwie opieńkowa zgnilizna korzeni prowadzącą do obumarcia drzewa i powodującą białą zgniliznę drewna.
Grzyb jadalny lub określany jako warunkowo jadalny. Surowe opieńki są w smaku początkowo łagodne, pozostawiają cierpki posmak, zapach mają słaby, ale przyjemny (przypomina trochę ser Camembert). Są smaczne, twarde, o łykowatym, mniej wykorzystywanym do konsumpcji trzonie. Do spożycia używa się najczęściej młodych kapeluszy. W stanie surowym lub niedogotowanym opieńka miodowa może być trująca. Dlatego też należy ją najpierw obgotować przez około 5 minut i odlać wywar, po czym dopiero poddaje się ją dalszej obróbce. Należy unikać oparów podczas obgotowywania, gdyż mogą powodować ból głowy i problemy z koncentracją.

Natura potrafi być nie tylko piekna, ale i przerażająca.
Grzyb wyrastający z ciała konika polnego.

Grzyb 19: Czasznica olbrzymia, purchawica olbrzymia (Calvatia gigantea – gatunek grzybów należący do rodziny purchawkowatych (Lycoperdaceae) Jadalny.
Znany tez jako "Puffball"
Osiaga gigantyczne rozmiary, im wiekszy tym lepszy (smaczniejszy)

Wystepowanie:

Czasznica olbrzymia występuje głównie w Ameryce Północnej i Europie – na tych kontynentach jest szeroko rozprzestrzeniona i potwierdzono jej występowanie na wielu stanowiskach. Poza tym występuje na Tajwanie, Nowej Zelandii i w Singapurze. W Polsce jest gatunkiem bardziej rozpowszechnionym w północnej części kraju, na południu rzadko spotykanym.

Zastosowanie:

Młode owocniki są jadalne. W Polsce jednak nie są zbyt chętnie wykorzystywane w celach spożywczych. Ze względu na swoje duże rozmiary często bywają natomiast niszczone. W Czechach są chętnie zbierane. Po pocięciu na plastry smaży się je i panieruje. Jiri Baier twierdzi, że można dość łatwo hodować je w przydomowym ogródku; wystarczy część dojrzałego owocnika zakopać w ziemi i podlewać.

Wytwarza kalwacynę. Jest to nierozpuszczalny antybiotyk. Laboratoryjne badania wykazały, że u gryzoni wykazuje bakteriobójcze działanie, zwalcza też niektóre rodzaje raka

Dorzucamy kolejnego leczniczego grzybka do listy zwalczajacego raka ;)

Książka "Alicja w krainie czarów" pod wpływem wilgoci, zaczęły wyrastać z niej grzybki. Smutne, zarazem jakże idealnie dopasowane.

Grzyb 18: Wrośniak różnobarwny (Trametes versicolor (L.) Lloyd) – gatunek grzybów z rodziny żagwiowatych (Polyporaceae) Znany tez jako "turkey tail" czyli ogonek indyka :)

Znaczenie:
W Europie i w Polsce uważany jest za grzyb niejadalny. Jednak na opracowanej dla FAO liście grzybów jest wymieniony jako jadalny w Chinach, Hongkongu, Laosie i Meksyku.

Innymi slowy, jesli chcesz go zjesc, to dobrze przeczytaj jak go przygotowac do stanu jadalnego, i pamietaj, ze robisz to na wlasna odpowiedzialnosc.

Saprotrof rosnący na pniach i pniakach drzew, często już wkrótce po ścięciu drzewa lub jego obumarciu. Powoduje białą zgniliznę drewna.

Testuje się możliwość wykorzystania wrośniaka różnobarwnego do ochrony drzewostanów przed opieńkami. W tym celu zakaża się pniaki drzew liściastych jego grzybnią, która szybko w nich rozwijając się uniemożliwia wykorzystanie ich przez opieńki.

Wrośniak różnobarwny jest czasami wykorzystywany do tworzenia ozdobnych kompozycji. Często jednak w jego miąższu znajdują się larwy owadów, które nie giną podczas suszenia wrośniaka na słońcu i po kilku tygodniach powodują zniszczenia owocnika. Można temu zapobiec przetrzymując okazy w zamrażarce. Aby zapobiec blaknięciu kolorów, można owocniki spryskać lakierem do włosów lub pomalować lakierem bezbarwnym.

Z owocników wrośniaka różnobarwnego izolowany jest polisacharyd związany z resztą białkową, określany nazwą polisacharyd K i wykorzystywany w niektórych krajach jako obiecujący adiuwant przeciwnowotworowy.

W 1973 roku wprowadzono na rynek otrzymywany z wrośniaka różnobarwnego preparat o nazwie Krestin. Zawiera coriolan – substancję o działaniu imunostymulujacym i przeciwnowotworowym. Używa się go w leczeniu raka żołądka i ostrej białaczki.
Czyli kolejny grzyb z wlasciwosciami leczniczymi, w tym przypadku pomaga w walce z nowotworami!

Występowanie i siedlisko:
Gatunek kosmopolityczny; poza Antarktydą występuje na wszystkich kontynentach, a także na wielu wyspach. Prawdopodobnie jest jednym z najczęściej występujących w Europie gatunków grzybów z rzędu żagwiowców. W Europie i w Polsce jest bardzo pospolity, rzadszy jest tylko na nadrzecznych łęgach – tam występują inne gatunki bardziej przystosowane do życia na miękkim drzewie tych lasów.

https://www.facebook.com/passionefunghi/videos/3462102367167609/?extid=Jg7MiGXtzHe4HKkl

Tym czasem gdzieś w Azji...

E niente, questo è un boleto "asiatico" ritrovato allo stato spontaneo, pubblicato da Huang YanJun. Si tratta probabilmente una Boletacea affine al noto Phlebopus portentosus che è oggetto di coltivazione in Asia e che può raggiungere notevoli dimensioni. Nemmeno il nostro amico con gli occhi a mandorla, ha il cesto adatto alla raccolta :D

Grzyb 17: Mleczaj rydz, rydz (Lactarius deliciosus (L.) Pers.) – gatunek grzybów należący do rodziny gołąbkowatych (Russulaceae)
Występowanie i siedlisko:
Jest szeroko rozprzestrzeniony na całej półkuli północnej na obszarach o klimacie umiarkowanym. Występuje także w Australii. W Polsce jest pospolity.
Rośnie na ziemi w lasach i młodnikach iglastych, na piaszczystych glebach. Tworzy mikoryzę z sosnami (Pinus sp.). W Polsce pojawia się od sierpnia do listopada.
Mleczko:
Pomarańczowe, nie zmienia barwy na powietrzu, ulega tylko powolnemu rozjaśnieniu lub pociemnieniu. W smaku jest łagodne, zostawia jednak gorzki posmak.
Znaczenie:
Grzyb jadalny. Owocniki mleczaja rydza są jadalne, określane jako „wysoko cenione”, „wyborne” i najbardziej poszukiwane grzyby jadalne. Najczęściej używa się ich do marynowania w occie, gdyż przy takim przyrządzeniu nabierają doskonałego, korzennego smaku. Nadają się również do panierowania i smażenia, nie nadają się natomiast do suszenia, ani jako dodatek do zup. Podczas przyrządzania cierpki posmak owocników znika.

Z owocników wyizolowano związki seskwiterpenowe o nazwie laktarowiolina, laktarazulen i laktarofulwen. Laktarowiolina wykazuje działanie antybiotyczne w stosunku np. do prątka gruźlicy i pałeczki duru brzusznego.
Rydze sa niezwykle smaczne, i jak wyzej wspomiane staja sie kolejnym naturalnym antybiotykiem :) Osobiscie w zyciu malo rydzy znalazlem (widac takie moje szczescie) jednak za kazdym razem dobrze przygotowane przez moja babcie smakowaly nie samowicie.