កម្មករធនាគារ-Banker

កម្មករធនាគារ-Banker ចែករំលែកចំណេះដឹង

16/06/2026

ដើម្បីអាចពង្រីកឥទ្ធិពល សាយភាយគុណតម្លៃ និងការគោរពស្រលាញ់ពីសំណាក់មនុស្សក្រោមបង្គាប់របស់អ្នកទាំងអស់។ ចូរអ្នកចងចាំចំណុចសំខាន់ៗ ខាងក្រោមនេះ

ក)-ពង្រឹងសក្តានុពលនៃស្ថាប័នរបស់អ្នក ដោយត្រូវអភិវឌ្ឍអ្នកដឹកនាំឱ្យបានច្រើន ជំនួសឱ្យអ្នកដើរតាម
ខ)-ដឹកនាំដោយភាពស្មោះត្រង់ និងចាប់ផ្តើមពីខ្លួនរបស់អ្នកផ្ទាល់
គ)-មិនខ្វល់ថាអ្នកមានអ្នកដើរតាមច្រើនប៉ុណ្ណានោះទេ ប៉ុន្តែអ្នកត្រូវព្យាយាមភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយពួកគេ ជាលក្ខណៈបុគ្គលម្នាក់ៗ តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។
ឃ)-មនុស្សនឹងធ្វើតាម ដើរតាមមេដឹកនាំជាមុន បន្ទាប់មកពួកគេនឹងធ្វើតាមផែនការរបស់អ្នកដឹកនាំ។
ង)-ការប្រើប្រាស់អំណាចបានល្អបំផុត ពេលខ្លះគឺជាការផ្តល់ឲ្យអ្នកដទៃ នៅអ្វីមួយទៅវិញទេ។
ច)-មេដឹកនាំពិតប្រាកដមិនទទួលយកអ្វី ក្រៅតែពីជ័យជម្នះសម្រាប់មនុស្សក្រោមបង្គាប់ និងស្ថាប័នរបស់ខ្លួនឡើយ។
ឆ)-ភាពជាអ្នកដឹកនាំទាមទារឱ្យមានការលះបង់គ្រប់បែបយ៉ាង ដើម្បីអាចដឹក និងនាំមនុស្សក្រោមបង្គាប់ឱ្យបានទៅដល់គោលដៅដែលបានប៉ងប្រាថ្នា។
ជ)-ដើម្បីភាពរីកចម្រើនប្រកបដោយចីរភាពរបស់ស្ថាប័ន កុំភ្លេចរៀបចំអ្នកដឹកនាំផ្សេងទៀតដើម្បីជំនួសអ្នក។

👇

ដោយ " ផ្នត់គំនិតភូមថ្មី

15/06/2026

ការជ្រើសរើសមនុស្សគឺសំខាន់ណាស់ ព្រោះជ្រើសរើសត្រូវគេជួយយើងឲ្យរីកចម្រើន ជ្រើសរើសខុសគេនឹងក្លាយជាបន្ទុកបន្ថែមមកលើយើង។
នៅក្មេង គេមើលអត្តចរិតនិងប្រវត្តិសិក្សា ព្រោះប្រវត្តិសិក្សាអាចបង្ហាញពីភាពឈ្លាសវៃក្នុងការសិក្សា និងសេចក្ដីព្យាយាម និងទេពកោសល្យតាមមុខវិជ្ជា។
ចាស់បន្តិច គេមើលបទពិសោធន៍និងលទ្ធផល អាយុលើស៣០ឆ្នាំហើយ គួរតែមានបទពិសោធន៍ការងារ ធ្លាប់ធ្វើការងារទំហំប៉ុន្មាន? ទំនួលខុសត្រូវប៉ុនណា? លទ្ធផលយ៉ាងណាដែរ? ព្រោះសមត្ថភាពក្នុងការងារ អាចបង្ហាញច្រើនយ៉ាង។
អាយុ៤០ឆ្នាំឡើង គេគួរមើលទ្រព្យសម្បត្តិ និងកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ព្រោះអាយុនេះធ្វើការបានច្រើនហើយ កេរ្តិ៍ឈ្មោះក៏សាងបានច្រើនដែរ បើអត់ចេះគ្រប់គ្រងហិរញ្ញវត្ថុទេ ច្បាស់ជាគ្មានសល់អ្វីឡើយ តែបើទ្រព្យច្រើន តែកេរ្តិ៍ឈ្មោះអត់ល្អ ក៏បានបង្ហាញពីអត្តចរិតរបស់គេផងដែរ។
មើលមនុស្សគឺសំខាន់ ព្រោះយើងអាចជ្រើសរើសគេជាមិត្តឬអត់ ជ្រើសរើសជាដៃគូរកស៊ីឬអត់? ជ្រើសរើសគេបុគ្គលិកធ្វើការឬអត់? ជ្រើសរើសគេជាមេឬអត់? ជ្រើសរើសគេជាគូជីវិតឬអត់?
Credit to: Dara Kim

13/06/2026

និស្សិត និងយុវជនជាច្រើនជួបសំណួរធំមួយ៖ “តើខ្ញុំគួរធ្វើការងារអ្វីទៅ?” សំណួរនេះមិនងាយឆ្លើយទេ ព្រោះវាភ្ជាប់ជាមួយប្រាក់ចំណូល កិត្តិយសគ្រួសារ ចំណង់ចំណូលចិត្ត សមត្ថភាព និងអនាគតជីវិត។ មនុស្សខ្លះជ្រើសជំនាញសិក្សាតាមមិត្តភក្តិ។ ខ្លះជ្រើសការងារតាមការណែនាំរបស់ឪពុកម្តាយ។ ខ្លះជ្រើសតាមប្រាក់ខែ។ ខ្លះទៀតជ្រើសតាមអ្វីដែលសង្គមគិតថា “ល្អ” ឬ “មានមុខមាត់”។

ប៉ុន្តែការជ្រើសអាជីពតាមសម្ពាធខាងក្រៅតែប៉ុណ្ណោះ អាចធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ថាមិនសមនឹងការងារ បាត់បង់កម្លាំងចិត្ត ឬមានស្ត្រេសយូរ។ ឧទាហរណ៍ មនុស្សម្នាក់ដែលចូលចិត្តជួយ បង្រៀន និងនិយាយជាមួយមនុស្ស អាចមានអារម្មណ៍តានតឹង បើត្រូវធ្វើការងារដែលអង្គុយមុខកុំព្យូទ័រ តែគ្មានការទាក់ទងមនុស្សសោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ មនុស្សដែលចូលចិត្តវិភាគទិន្នន័យ និងធ្វើការស្ងប់ៗ អាចហត់ចិត្ត បើត្រូវធ្វើការលក់ ឬនិយាយជាមួយអតិថិជនពេញមួយថ្ងៃ។

ដូច្នេះ ការស្គាល់បុគ្គលិកលក្ខណៈខ្លួនឯង គឺជាជំហានសំខាន់មួយក្នុងការជ្រើសផ្លូវអាជីព។ វាមិនមែនជាចម្លើយចុងក្រោយទេ ប៉ុន្តែជាផែនទីដំបូងដែលជួយឱ្យយើងដើរបានច្បាស់ជាងមុន។

- ហេតុអ្វីបុគ្គលិកលក្ខណៈសំខាន់ក្នុងការជ្រើសអាជីព?

បុគ្គលិកលក្ខណៈ (personality) មានឥទ្ធិពលលើរបៀបដែលយើងធ្វើការ ទាក់ទងមនុស្ស ដោះស្រាយបញ្ហា រៀនអ្វីថ្មី និងទទួលសម្ពាធ។ មនុស្សខ្លះមានថាមពលពេលធ្វើការជាក្រុម។ មនុស្សខ្លះមានថាមពលពេលធ្វើការឯករាជ្យ។ មនុស្សខ្លះចូលចិត្តបញ្ហាដែលមានចម្លើយច្បាស់។ មនុស្សខ្លះចូលចិត្តការងារបើកចំហ ដែលអាចច្នៃប្រឌិតបាន។

ការងារដែលសមនឹងបុគ្គលិកលក្ខណៈ អាចផ្តល់អារម្មណ៍ថា “ខ្ញុំប្រើសមត្ថភាពខ្លួនបានត្រឹមត្រូវ”។ ផ្ទុយទៅវិញ ការងារដែលផ្ទុយពីធម្មជាតិខ្លួនខ្លាំងពេក អាចធ្វើឱ្យមនុស្សអស់កម្លាំងលឿន ទោះការងារនោះមានប្រាក់ខែល្អក៏ដោយ។

ឧទាហរណ៍ នៅកម្ពុជា បុគ្គលិកធនាគារ ឬមីក្រូហិរញ្ញវត្ថុម្នាក់ត្រូវជួបអតិថិជន ពន្យល់ផលិតផល សម្រេចគោលដៅ និងទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្សរាល់ថ្ងៃ។ ការងារបែបនេះអាចសមជាមួយមនុស្សដែលចូលចិត្តនិយាយ ចូលចិត្តលក់ និងមានភាពក្លាហានក្នុងការបញ្ចុះបញ្ចូល។ ប៉ុន្តែវាអាចលំបាកសម្រាប់មនុស្សដែលចូលចិត្តការងារស្ងប់ៗ និងមិនសូវចូលចិត្តការប្រកួតប្រជែងខ្លាំង។

- ស្គាល់ខ្លួនឯងតាម RIASEC

ទ្រឹស្តី Holland RIASEC ជួយឱ្យយើងគិតអំពីប្រភេទចំណូលចិត្តការងារ។ មនុស្សម្នាក់អាចមានច្រើនប្រភេទលាយគ្នា មិនមែនមានតែមួយប្រភេទទេ។

១ Realistic — មនុស្សចូលចិត្តការងារអនុវត្តផ្ទាល់
មនុស្សប្រភេទនេះចូលចិត្តធ្វើអ្វីដោយដៃ ប្រើឧបករណ៍ សាងសង់ ជួសជុល ធ្វើការខាងបច្ចេកទេស ឬធ្វើការជាមួយរបស់ជាក់ស្តែង។

ឧទាហរណ៍អាជីព៖ ជាងអគ្គិសនី ជាងម៉ាស៊ីន វិស្វករ កម្មករបច្ចេកទេស ការងារកសិកម្ម ឬការងារផលិតកម្ម។

ក្នុងបរិបទកម្ពុជា អ្នកដែលចូលចិត្តការងារបែបនេះអាចសមនឹងវិស័យសំណង់ រោងចក្រ កសិកម្មទំនើប ឬជំនាញបច្ចេកទេសវិជ្ជាជីវៈ។

២ Investigative — មនុស្សចូលចិត្តស្រាវជ្រាវ និងវិភាគ

មនុស្សប្រភេទនេះចូលចិត្តសួរថា “ហេតុអ្វី?” ចូលចិត្តវិភាគទិន្នន័យ ស្រាវជ្រាវ ពិសោធន៍ ឬដោះស្រាយបញ្ហាលំបាកៗ។

ឧទាហរណ៍អាជីព៖ អ្នកវិភាគទិន្នន័យ (data analyst), អ្នកស្រាវជ្រាវ, វេជ្ជបណ្ឌិត, អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រ, អ្នកហិរញ្ញវត្ថុ, អ្នកអភិវឌ្ឍកម្មវិធី។

នៅកម្ពុជា មនុស្សប្រភេទនេះអាចសមនឹងការងារនៅអង្គការ (NGO), ស្ថាប័នស្រាវជ្រាវ, ក្រុមហ៊ុនបច្ចេកវិទ្យា, ធនាគារ, ឬការងារវិភាគទីផ្សារ។

៣ Artistic — មនុស្សចូលចិត្តច្នៃប្រឌិត

មនុស្សប្រភេទនេះចូលចិត្តបង្កើតអ្វីថ្មី ចូលចិត្តសិល្បៈ ការរចនា ការសរសេរ មាតិកា តន្ត្រី ឬការបង្ហាញគំនិតតាមរបៀបច្នៃប្រឌិត។

ឧទាហរណ៍អាជីព៖ អ្នករចនាក្រាហ្វិក (graphic designer), អ្នកបង្កើតមាតិកា (content creator), អ្នកថតវីដេអូ, អ្នកនិពន្ធ, អ្នកទីផ្សារឌីជីថល (digital marketer), គ្រូសិល្បៈ។

ក្នុងបរិបទកម្ពុជា វិស័យ content, marketing, design, media និងអាជីវកម្មអនឡាញកំពុងផ្តល់ឱកាសសម្រាប់មនុស្សដែលមានភាពច្នៃប្រឌិត ប៉ុន្តែត្រូវភ្ជាប់ជាមួយជំនាញបច្ចេកទេស និងការយល់ពីទីផ្សារ។

៤ Social — មនុស្សចូលចិត្តជួយ និងបង្រៀនមនុស្ស

មនុស្សប្រភេទនេះចូលចិត្តទំនាក់ទំនង ជួយ បង្រៀន ស្តាប់ និងគាំទ្រអ្នកដទៃ។

ឧទាហរណ៍អាជីព៖ គ្រូបង្រៀន អ្នកប្រឹក្សា (counselor), បុគ្គលិកសង្គម, គ្រូបណ្តុះបណ្តាល, បុគ្គលិកសុខាភិបាល, HR, អ្នកសម្របសម្រួលគម្រោងសហគមន៍។

នៅកម្ពុជា មនុស្សប្រភេទនេះអាចសមនឹងវិស័យអប់រំ សង្គមស៊ីវិល សុខាភិបាល ការងារសហគមន៍ និងធនធានមនុស្ស។

៥ Enterprising — មនុស្សចូលចិត្តដឹកនាំ លក់ និងបញ្ចុះបញ្ចូល

មនុស្សប្រភេទនេះចូលចិត្តដឹកនាំ ចរចា លក់ បង្កើតអាជីវកម្ម ឬជំរុញគំនិតឱ្យក្លាយជាសកម្មភាព។

ឧទាហរណ៍អាជីព៖ អ្នកលក់, អ្នកគ្រប់គ្រង, អ្នកជំនួញ, អ្នកទីផ្សារ, ប្រធានក្រុម, អ្នកអភិវឌ្ឍអាជីវកម្ម។

ក្នុងបរិបទកម្ពុជា អ្នកដែលចូលចិត្តការងារបែបនេះអាចសមនឹងវិស័យលក់ អាជីវកម្មខ្នាតតូច ក្រុមហ៊ុនធានារ៉ាប់រង អចលនទ្រព្យ ធនាគារ ឬការងារដឹកនាំក្រុម។

៦ Conventional — មនុស្សចូលចិត្តប្រព័ន្ធ ឯកសារ និងភាពរៀបរយ

មនុស្សប្រភេទនេះចូលចិត្តការងារដែលមានរចនាសម្ព័ន្ធ ច្បាប់ លំដាប់លំដោយ ឯកសារ គណនេយ្យ ឬទិន្នន័យ។

ឧទាហរណ៍អាជីព៖ គណនេយ្យករ, បុគ្គលិករដ្ឋបាល, បុគ្គលិកធនាគារ, អ្នកគ្រប់គ្រងឯកសារ, អ្នកបញ្ចូលទិន្នន័យ, បុគ្គលិកប្រតិបត្តិការ។

នៅកម្ពុជា ការងារបែបនេះអាចមាននៅក្នុងធនាគារ ក្រុមហ៊ុនឯកជន អង្គការ សាលារៀន មន្ទីរពេទ្យ និងស្ថាប័នរដ្ឋ/ឯកជនផ្សេងៗ។

- កុំជ្រើសអាជីពតាម Personality Test តែមួយមុខ

ការធ្វើតេស្តបុគ្គលិកលក្ខណៈ (personality test) អាចជួយឱ្យយើងចាប់ផ្តើមគិតអំពីខ្លួនឯង ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាអ្នកសម្រេចអនាគតរបស់យើងទេ។ តេស្តមួយអាចប្រាប់ពីទំនោរទូទៅ ប៉ុន្តែមិនអាចដឹងច្បាស់អំពីបទពិសោធន៍ជីវិត ស្ថានភាពគ្រួសារ ទីផ្សារការងារ និងការលូតលាស់របស់យើងទាំងមូលបានទេ។

មនុស្សម្នាក់អាចផ្លាស់ប្តូរ និងអភិវឌ្ឍបាន។ ឧទាហរណ៍ អ្នកដែលធម្មតាស្ងប់ស្ងាត់ អាចរៀនជំនាញទំនាក់ទំនងបាន។ អ្នកដែលមិនសូវចូលចិត្តលេខ អាចរៀនគណនេយ្យមូលដ្ឋានបាន ប្រសិនបើមានតម្រូវការអាជីព។ អ្នកដែលចូលចិត្តសិល្បៈ អាចរៀនជំនាញអាជីវកម្ម ដើម្បីធ្វើឱ្យភាពច្នៃប្រឌិតក្លាយជាចំណូល។

ដូច្នេះ តេស្តបុគ្គលិកលក្ខណៈគួរត្រូវបានប្រើជាឧបករណ៍សម្រាប់ស្គាល់ខ្លួន មិនមែនជាការកំណត់ព្រំដែនជីវិតទេ។

- សួរខ្លួនឯង ៥ សំណួរមុនជ្រើសផ្លូវអាជីព

១ តើខ្ញុំមានថាមពលពេលធ្វើអ្វី?

សូមសង្កេតថា អ្នកមានអារម្មណ៍រីករាយ និងមានថាមពលពេលធ្វើអ្វី។ តើអ្នកចូលចិត្តនិយាយជាមួយមនុស្ស? ចូលចិត្តវិភាគលេខ? ចូលចិត្តបង្រៀន? ចូលចិត្តរៀបចំឯកសារ? ចូលចិត្តរចនា? ចូលចិត្តដោះស្រាយបញ្ហាបច្ចេកទេស?

ការងារដែលសមនឹងថាមពលធម្មជាតិរបស់អ្នក អាចធ្វើឱ្យអ្នកអភិវឌ្ឍបានយូរជាងការងារដែលអ្នកត្រូវបង្ខំខ្លួនរាល់ថ្ងៃ។

២ តើខ្ញុំពូកែអ្វី ឬអាចរៀនអ្វីឱ្យពូកែបាន?

ចំណាប់អារម្មណ៍សំខាន់ ប៉ុន្តែជំនាញក៏សំខាន់ដែរ។ សូមសួរថា តើអ្នកមានជំនាញអ្វីខ្លះ? ហើយតើជំនាញអ្វីដែលអ្នកអាចរៀនបន្ថែមបាន? ឧទាហរណ៍ ភាសាអង់គ្លេស ការប្រើកុំព្យូទ័រ ការទំនាក់ទំនង ការគ្រប់គ្រងទិន្នន័យ ការសរសេរ ការរចនា ការលក់ ឬការគ្រប់គ្រងគម្រោង។

៣ តើខ្ញុំឱ្យតម្លៃលើអ្វី?

មនុស្សខ្លះឱ្យតម្លៃលើប្រាក់ចំណូលខ្ពស់។ ខ្លះឱ្យតម្លៃលើសុវត្ថិភាពការងារ។ ខ្លះឱ្យតម្លៃលើសេរីភាព។ ខ្លះឱ្យតម្លៃលើការជួយមនុស្ស។ ខ្លះឱ្យតម្លៃលើការរីកចម្រើនលឿន។ ខ្លះឱ្យតម្លៃលើការរស់នៅមានសុខភាពផ្លូវចិត្តល្អ។

បើអ្នកជ្រើសការងារដែលផ្ទុយពីតម្លៃជីវិតរបស់ខ្លួនខ្លាំងពេក អ្នកអាចមានអារម្មណ៍ថាការងារមានប្រាក់ខែ ប៉ុន្តែមិនមានន័យសម្រាប់ខ្លួន។

៤ តើទីផ្សារការងារត្រូវការអ្វី?

ការជ្រើសអាជីពមិនគួរផ្អែកតែទៅលើអ្វីដែលយើងចូលចិត្តទេ។ ត្រូវមើលថាទីផ្សារការងារត្រូវការជំនាញអ្វី។ ក្នុងសម័យបច្ចុប្បន្ន ជំនាញដូចជា ការគិតវិភាគ (analytical thinking), ការច្នៃប្រឌិត (creative thinking), ភាពបត់បែន (flexibility), ការរៀនអស់មួយជីវិត (lifelong learning), ជំនាញឌីជីថល (digital skills), និងជំនាញទំនាក់ទំនង (communication skills) កាន់តែសំខាន់ឡើង។

សម្រាប់កម្ពុជា ការសម្លឹងមើលទីផ្សារការងារមានសារៈសំខាន់ ព្រោះយុវជនមិនត្រឹមតែត្រូវជ្រើសអ្វីដែលស្រឡាញ់ទេ តែត្រូវរៀនជំនាញដែលអាចប្រើប្រាស់បានពិតក្នុងសេដ្ឋកិច្ចកំពុងផ្លាស់ប្តូរ។

៥ តើខ្ញុំអាចសាកល្បងដោយរបៀបណា?

មិនចាំបាច់សម្រេចអាជីពមួយសម្រាប់ជីវិតទាំងមូលភ្លាមៗទេ។ អ្នកអាចសាកល្បងតាមរយៈកម្មសិក្សា (internship), ការងារស្ម័គ្រចិត្ត (volunteer work), ការងារ part-time, ការសម្ភាសមនុស្សដែលធ្វើការនោះ, ការរៀនវគ្គខ្លី, ឬការធ្វើគម្រោងតូចៗ។

ឧទាហរណ៍ បើអ្នកគិតថាចង់ធ្វើ HR សូមសាកល្បងចូលរួមជាមួយក្រុមរៀបចំព្រឹត្តិការណ៍ ឬជួយការងារទំនាក់ទំនងមនុស្ស។ បើអ្នកចង់ធ្វើ marketing សូមសាកល្បងបង្កើត content តូចៗ។ បើអ្នកចង់ធ្វើ data analysis សូមសាកល្បងរៀន Excel, Google Sheets ឬ data visualization មូលដ្ឋាន។

- ការជ្រើសអាជីពគឺជាដំណើរ មិនមែនជាការសម្រេចម្តងហើយចប់

Donald Super បានលើកឡើងថា ការអភិវឌ្ឍអាជីពគឺជាដំណើររយៈពេលវែង ដែលភ្ជាប់ជាមួយរបៀបមនុស្សយល់ពីខ្លួនឯង និងតួនាទីផ្សេងៗក្នុងជីវិត (Super, 1980)។ នេះមានន័យថា អាជីពរបស់អ្នកអាចផ្លាស់ប្តូរតាមពេលវេលា។ អ្វីដែលសមនឹងអ្នកនៅអាយុ ២០ ឆ្នាំ អាចមិនសមនៅអាយុ ៣០ ឆ្នាំ។ អ្វីដែលអ្នកគិតថាមិនចូលចិត្តថ្ងៃនេះ អាចក្លាយជាអ្វីដែលអ្នកចូលចិត្តក្រោយពេលមានបទពិសោធន៍។

ក្នុងបរិបទកម្ពុជា មនុស្សម្នាក់អាចចាប់ផ្តើមជាគ្រូបង្រៀន បន្ទាប់មកក្លាយជាអ្នកបង្កើតមាតិកាអប់រំ។ មនុស្សម្នាក់អាចចាប់ផ្តើមជាបុគ្គលិកលក់ បន្ទាប់មកក្លាយជាអ្នកគ្រប់គ្រងទីផ្សារ។ មនុស្សម្នាក់អាចរៀនគណនេយ្យ ប៉ុន្តែក្រោយមកប្រើជំនាញនោះទៅបើកអាជីវកម្មផ្ទាល់ខ្លួន។ ដូច្នេះ កុំគិតថាការជ្រើសអាជីពមួយថ្ងៃនេះជាការបិទទ្វារផ្លូវផ្សេងទៀតទាំងអស់។ វាគ្រាន់តែជាជំហានមួយក្នុងដំណើរ។

- ឧទាហរណ៍ក្នុងបរិបទកម្ពុជា

ឧទាហរណ៍ទី១៖ និស្សិតដែលស្រឡាញ់ការជួយមនុស្ស
និស្សិតម្នាក់ចូលចិត្តស្តាប់មិត្តភក្តិ ជួយដោះស្រាយបញ្ហា និងពន្យល់មេរៀនឱ្យអ្នកដទៃ។ គាត់អាចមានទំនោរ Social។ ផ្លូវអាជីពសមអាចរួមមាន គ្រូបង្រៀន អ្នកប្រឹក្សា បុគ្គលិកសង្គម HR ឬការងារអង្គការ។ ប៉ុន្តែគាត់ត្រូវពិចារណាបន្ថែមថា តើទីផ្សារការងារមានតម្រូវការអ្វី? តើគាត់ត្រូវការជំនាញអ្វីបន្ថែម? តើគាត់អាចសាកល្បងតាម internship ឬ volunteer បានទេ?

ឧទាហរណ៍ទី២៖ បុគ្គលិកធនាគារដែលហត់ពីការលក់
បុគ្គលិកធនាគារម្នាក់មានសម្ពាធខ្លាំងពីគោលដៅលក់។ គាត់រកឃើញថា ខ្លួនមិនសូវចូលចិត្តការបញ្ចុះបញ្ចូលអតិថិជន ប៉ុន្តែចូលចិត្តរៀបចំទិន្នន័យ និងត្រួតពិនិត្យឯកសារ។ គាត់អាចមានទំនោរ Conventional ឬ Investigative។ ជំនួសឱ្យគិតថា “ខ្ញុំមិនសមធ្វើការធនាគារទេ” គាត់អាចពិចារណាប្តូរទៅតួនាទីប្រតិបត្តិការ ការគ្រប់គ្រងឯកសារ compliance ឬ data-related role។

ឧទាហរណ៍ទី៣៖ គ្រូបង្រៀនដែលចូលចិត្តច្នៃប្រឌិត
គ្រូម្នាក់ស្រឡាញ់ការបង្រៀន ប៉ុន្តែគាត់ក៏ចូលចិត្តសរសេរ ថតវីដេអូ និងរចនាមេរៀន។ គាត់អាចមានទំនោរ Social និង Artistic។ ផ្លូវអាជីពសមអាចមិនមែនត្រឹមតែបង្រៀនក្នុងថ្នាក់ទេ ប៉ុន្តែអាចរួមមាន instructional design, content creation, training, curriculum development ឬការបង្កើតមាតិកាអប់រំលើអនឡាញ។

ឧទាហរណ៍ទី៤៖ អ្នកលក់អនឡាញដែលចូលចិត្តដឹកនាំ
អ្នកលក់អនឡាញម្នាក់ចូលចិត្តចរចា បង្កើតយុទ្ធសាស្ត្រលក់ និងសាកល្បងផលិតផលថ្មីៗ។ គាត់អាចមានទំនោរ Enterprising។ ផ្លូវអាជីពសមអាចជា entrepreneurship, sales management, digital marketing ឬ business development។ ប៉ុន្តែគាត់ត្រូវបន្ថែមជំនាញដូចជា គណនេយ្យមូលដ្ឋាន ការគ្រប់គ្រងស្តុក ការស្រាវជ្រាវទីផ្សារ និងការប្រើទិន្នន័យ។

ឧទាហរណ៍ទី៥៖ យុវជននៅខេត្តដែលចូលចិត្តបច្ចេកទេស
យុវជនម្នាក់មិនសូវចូលចិត្តការងារការិយាល័យ ប៉ុន្តែចូលចិត្តជួសជុលម៉ាស៊ីន ឧបករណ៍ និងធ្វើអ្វីដោយដៃ។ គាត់អាចមានទំនោរ Realistic។ ផ្លូវអាជីពសមអាចមានជំនាញបច្ចេកទេស វិស័យសំណង់ កសិកម្មទំនើប ជួសជុលអគ្គិសនី ឬ TVET។ ការងារបច្ចេកទេសមិនគួរត្រូវបានមើលងាយទេ ព្រោះវាជាជំនាញដែលអាចបង្កើតចំណូល និងជួយសេដ្ឋកិច្ចពិត។

- កំហុសដែលគួរជៀសវាងពេលជ្រើសអាជីព

១ ជ្រើសតាមមិត្តភក្តិ

មិត្តភក្តិអាចជួយផ្តល់ព័ត៌មាន ប៉ុន្តែជីវិតរបស់អ្នកមិនដូចជីវិតគេទេ។ អ្វីដែលសមនឹងគេ អាចមិនសមនឹងអ្នក។

២ ជ្រើសតាមប្រាក់ខែតែមួយមុខ

ប្រាក់ខែសំខាន់ ប៉ុន្តែបើការងារនោះផ្ទុយពីបុគ្គលិកលក្ខណៈ និងតម្លៃជីវិតខ្លាំងពេក អ្នកអាចបង់ថ្លៃដោយសុខភាពផ្លូវចិត្ត។

៣ មើលងាយជំនាញបច្ចេកទេស
ក្នុងសង្គមខ្លះ មនុស្សអាចគិតថាការងារការិយាល័យល្អជាងការងារបច្ចេកទេស។ ប៉ុន្តែជំនាញបច្ចេកទេសអាចមានតម្លៃខ្ពស់ ប្រសិនបើមានគុណភាព វិន័យ និងការអភិវឌ្ឍបន្ត។

៤ មិនសាកល្បង

ការគិតតែប៉ុណ្ណោះមិនគ្រប់គ្រាន់ទេ។ អ្នកអាចមិនដឹងថាអ្នកសមនឹងការងារមួយឬអត់ រហូតដល់អ្នកបានសាកល្បង។ កម្មសិក្សា ការងារស្ម័គ្រចិត្ត និងគម្រោងតូចៗអាចជួយអ្នកស្គាល់ខ្លួនឯងបានច្រើន។

៥ គិតថាអាជីពមួយត្រូវសមល្អឥតខ្ចោះ

គ្មានការងារណាមួយសម ១០០% ទេ។ ការងារល្អក៏មានថ្ងៃហត់ មានមនុស្សពិបាក មានសម្ពាធ និងមានអ្វីដែលមិនចូលចិត្ត។ សំណួរមិនមែនថា “តើការងារនេះល្អឥតខ្ចោះទេ?” ប៉ុន្តែ “តើការងារនេះសមគ្រប់គ្រាន់ជាមួយខ្ញុំ និងអាចឱ្យខ្ញុំរីកចម្រើនបានទេ?”

- ជំហានអនុវត្តសម្រាប់អ្នកអាន

១. សរសេរអ្វីដែលអ្នកចូលចិត្តធ្វើ ១០ ចំណុច
២. សរសេរអ្វីដែលអ្នកមិនចូលចិត្តធ្វើ ១០ ចំណុច
៣. សួរមិត្តភក្តិ ឬគ្រូថា ពួកគេមើលឃើញអ្នកពូកែអ្វី
៤. សាកល្បងធ្វើ personality/career interest test ដើម្បីបើកគំនិត
៥. ជ្រើសអាជីព ៣ ដែលអ្នកចាប់អារម្មណ៍
៦. សម្ភាសមនុស្ស ១–២ នាក់ដែលកំពុងធ្វើការនោះ
៧. ស្វែងរកថាការងារនោះត្រូវការជំនាញអ្វី
៨. រៀនជំនាញមូលដ្ឋានមួយក្នុងរយៈពេល ៣០ ថ្ងៃ
៩. សាកល្បងតាម project, internship, volunteer ឬ part-time
១០. វាយតម្លៃឡើងវិញថា អ្វីសម អ្វីមិនសម និងត្រូវកែផ្លូវណា

- សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ការជ្រើសផ្លូវអាជីពឱ្យសមនឹងបុគ្គលិកលក្ខណៈ មិនមែនមានន័យថាត្រូវរកការងារដែលល្អឥតខ្ចោះទេ។ វាមានន័យថា យើងយល់ពីខ្លួនឯងកាន់តែច្បាស់ យល់ពីទីផ្សារការងារ ស្គាល់ជំនាញដែលត្រូវរៀន និងហ៊ានសាកល្បងមុនសម្រេចចិត្តធំៗ។
ក្នុងបរិបទកម្ពុជា យុវជន មនុស្សធ្វើការ និងអ្នកចង់ប្តូរអាជីព មិនគួរជ្រើសអាជីពតាមសម្ពាធសង្គមតែមួយមុខទេ។ សូមសួរខ្លួនឯងថា៖ តើខ្ញុំជាមនុស្សបែបណា? តើខ្ញុំមានថាមពលពេលធ្វើអ្វី? តើខ្ញុំចង់អភិវឌ្ឍជំនាញអ្វី? តើទីផ្សារត្រូវការអ្វី? ហើយតើខ្ញុំអាចសាកល្បងដោយរបៀបណា?

អាជីពល្អមិនមែនត្រឹមតែអ្វីដែលរកប្រាក់បានទេ។ វាគួរជាផ្លូវដែលអាចឱ្យអ្នកប្រើសមត្ថភាពរបស់ខ្លួន រៀនបន្ត រស់នៅមានអត្ថន័យ និងថែរក្សាសុខភាពផ្លូវចិត្តរបស់ខ្លួនផងដែរ។

Disclaimer / សេចក្តីបញ្ជាក់
អត្ថបទនេះមានគោលបំណងផ្តល់ចំណេះដឹងទូទៅអំពីការជ្រើសផ្លូវអាជីព និងការស្គាល់ខ្លួនឯង។ វាមិនមែនជាការប្រឹក្សាអាជីពផ្ទាល់ខ្លួន ឬការធានាថាអាជីពណាមួយសមនឹងអ្នកទាំងស្រុងនោះទេ។ ប្រសិនបើអ្នកកំពុងសម្រេចចិត្តធំៗអំពីការសិក្សា ការងារ ឬការប្តូរអាជីព សូមពិភាក្សាជាមួយគ្រូ មនុស្សមានបទពិសោធន៍ អ្នកប្រឹក្សាអាជីព ឬអ្នកជំនាញដែលទុកចិត្តបាន។
ប្រភព: ឆវ័ន

ប្រភពអានបន្ថែម
-Holland, J. L. (1997). Making vocational choices: A theory of vocational personalities and work environments.

-Super, D. E. (1980). A life-span, life-space approach to career development.

-Lent, R. W., Brown, S. D., & Hackett, G. (1994). Toward a unifying social cognitive theory of career and academic interest, choice, and performance.

-Ministry of Labour and Vocational Training. (2024). Cambodia Job Outlook Survey 2024.

-Cambodia Development Resource Institute & Ministry of Labour and Vocational Training. (2024). Survey on Skills Demand in Cambodia.

-World Economic Forum. (2025). The Future of Jobs Report 2025.

12/06/2026

«ទឹកហូរពីខ្ពស់ទៅទាប»
តាមក្បួនធម្មជាតិ «ទឹកតែងតែហូរពីទីតាំងខ្ពស់ទៅទីជម្រាបទាប»។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងចិត្តសាស្ត្រការងារ និងការគ្រប់គ្រងរដ្ឋបាល ឃ្លានេះគឺជាច្បាប់មាសដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពី «លំហូរនៃអំណាច វប្បធម៌ និងការទទួលខុសត្រូវ»។
វាបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា អ្វីៗដែលកើតឡើងនៅថ្នាក់ក្រោម សុទ្ធតែមានប្រភពចេញពីថ្នាក់លើ។
​នេះគឺជាទិដ្ឋភាព ៤ យ៉ាងនៃការបកស្រាយច្បាប់ «ទឹកហូរពីខ្ពស់ទៅទាប» នៅក្នុងកន្លែងការងារ៖
​🌊 ១. លំហូរនៃវប្បធម៌ និងសីលធម៌
«បើមេជាទឹកថ្លា កូនចៅក៏ទទួលបានទឹកថ្លាផឹក»។ ប៉ុន្តែបើមេកំពូលជា «មេដឹកនាំអគតិ» ដែលចូលចិត្តបង្កើតបក្ខពួក លេងល្បិច ឬប្រឡាក់ដោយអំពើពុករលួយ នោះទឹកដែលហូរចុះមកក្រោមច្បាស់ជាល្អក់កករ និងពុលរាលដាលដល់ថ្នាក់ក្រោមមិនខាន។ ស្ថាប័នមិនអាចទាមទារឱ្យមន្ត្រីថ្នាក់ក្រោមធ្វើការដោយស្អាតស្អំ និងសាមគ្គីគ្នាបានទេ បើប្រភពទឹកនៅថ្នាក់លើនៅតែបន្តបង្ហូរទឹកស្អុយចុះមកនោះ។
​🪨 ២. ទ្រឹស្តី «រុញកំហុសចុះក្រោម»
នៅក្នុងស្ថាប័នពុល ពេលមានស្នាដៃ និងការសរសើរ ទឹកនឹងត្រូវបានគេបូមបញ្ច្រាសទៅលើវិញ (មេប្រមូលយកមុខ)។ ប៉ុន្តែពេលមានបញ្ហាធ្លាក់ពីលើ ឬមានការរិះគន់ពីខាងក្រៅ ការស្តីបន្ទោស និងសម្ពាធ តែងតែហូរយ៉ាងគំហុកពីលើចុះមកក្រោមជានិច្ច។ មេធំបន្ទោសមេកណ្តាល មេកណ្តាលរុញកំហុសទៅប្រធានផ្នែក ហើយចុងក្រោយ «មន្ត្រីថ្នាក់ក្រោមបង្អស់» ឬមន្ត្រីប្រតិបត្តិដែលនៅបាតក្រោមគេ គឺជាអ្នករងសម្ពាធ និងជាអ្នកត្រងយកកំហុសទាំងអស់ដោយគ្មានកំហុស។
​🛑 ៣. ការកកស្ទះនៅ «ទំនប់ថ្នាក់កណ្តាល»
ជួនកាលថ្នាក់ដឹកនាំកំពូលមានចេតនាល្អ បញ្ចេញធនធាន ឱកាស និងគោលនយោបាយល្អៗ (ទឹកថ្លា) ចុះមកក្រោម។ ប៉ុន្តែវាហូរមកមិនដល់បុគ្គលិកថ្នាក់ក្រោមទេ ព្រោះត្រូវកកស្ទះនៅត្រង់ «មេកណ្តាល» ដែលប្រើអំណាចរបស់ខ្លួនធ្វើជាទំនប់ទប់ទឹក ដើម្បីកេងចំណេញ និងបិទបាំងមិនឱ្យកូនចៅមានឱកាសលេចធ្លោ។ លទ្ធផលគឺ កូនចៅនៅខាងក្រោមនៅតែ «រាំងស្ងួត» មិនទទួលបានការគាំទ្រដដែល។
​🌋 ៤. ប្រយ័ត្ន «ទឹកជន់បាក់ទំនប់»
ទោះបីទឹកហូរចុះក្រោមជារឿងធម្មជាតិមែន តែបើមេដឹកនាំបន្តបង្ហូរសម្ពាធ ការគាបសង្កត់ និងភាពអយុត្តិធម៌ចុះមកមិនឈប់ឈរ ហើយគ្មានយន្តការសម្រាប់កូនចៅបញ្ចេញមតិ (គ្មានប្រឡាយរំដោះទឹក) នោះទឹកនឹងដក់ពេញប្រៀប ក្លាយជាកម្លាំងសម្ពាធដ៏មហិមា។ ពេលដល់ចំណុចកំពូល វានឹងបង្កើតជាបាតុភូត «បាក់ទំនប់» គឺបុគ្គលិកឆ្នើមៗលាឈប់ព្រមគ្នា ទម្លាយការពិតជាសាធារណៈ ឬធ្វើកូដកម្មដោយស្ងៀមស្ងាត់ ដែលធ្វើឱ្យស្ថាប័នទាំងមូលខូចខាតយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។
​🍀 «វប្បធម៌ស្ថាប័ន គឺប្រៀបដូចជាចរន្តទឹក។ អ្នកមិនអាចសម្អាតទន្លេដោយចាប់ផ្តើមពីចុងទឹកបានទេ គឺត្រូវលាងសម្អាតពីប្រភពដើមនៅខាងលើ។ ថ្នាក់ដឹកនាំជាអ្នកកំណត់ទិសដៅ និងគុណភាពនៃទឹក បើប្រភពទឹកហូរមកល្អក់ កុំបន្ទោសកូនចៅដែលនៅខាងក្រោមថាជាអ្នកធ្វើឱ្យទឹកស្អុយ!»
Credit to: ឯកសារច្បាប់ និងរដ្ឋបាល

10/06/2026

«ជាអ្នកដឹកនាំ គួរប្រើភ្នែកមើលសកម្មភាព និងលទ្ធផលការងាររបស់បុគ្គលិក មិនមែនប្រើតែត្រចៀកស្ដាប់ការនិយាយដ៏ពិរោះរបស់បុគ្គលិកឡើយ។»

05/06/2026

ការយកដុំថ្មទៅធៀបនឹងផ្លាកទីន វាគ្រាន់តែជាការបង្ហាញពីភាពខុសគ្នាដាច់ស្រឡះនៃតម្លៃមូលដ្ឋានតែប៉ុណ្ណោះ។ សុក្រឹតភាពនៅក្នុងសង្គម បើយើងយកអ្នកវិជ្ជាជីវៈ (ដូចជា គ្រូបង្រៀន គ្រូពេទ្យ ឬអ្នកច្បាប់) ទៅប្រៀបធៀបជាមួយក្រុមមនុស្សដែលគ្មានវិជ្ជាជីវៈ វានឹងឃើញភ្លាមថាអ្នកវិជ្ជាជីវ: ល្អជាងដាច់តែម្ដង។ ប៉ុន្តែ នេះជាការប្រៀបធៀបកម្រិតទាប ដែលមិនបានជួយជំរុញ ឬវាស់វែងរកភាពល្អត្រឹមត្រូវនោះឡើយ វាគ្រាន់តែជាការស្វែងរកការលួងចិត្តថា «យើងមិនទាន់អាក្រក់បំផុត» តែប៉ុណ្ណោះ។
គោលការណ៍ប្រៀបធៀបក្នុងតក្កវិជ្ជា វាតម្រូវឱ្យវាយតម្លៃក្នុងកម្រិតស្តង់ដារដូចគ្នា។ ដើម្បីចង់ដឹងថា អ្នកអាជីពម្នាក់ ឬក្រុមណាមួយ ប្រតិបត្តិការងារបានល្អកម្រិតណា ឬមានចំណុចខ្វះខាតត្រង់ណា គឺត្រូវតែយកទៅប្រៀបធៀបជាមួយ អ្នកដែលមានវិជ្ជាជីវៈដូចគ្នា ឋានៈស្មើគ្នា ឬស្តង់ដារវិជ្ជាជីវៈជាគោល។
ដើម្បីឈានទៅរកការអភិវឌ្ឍពិតប្រាកដ ផ្លាកទីនត្រូវតែធៀបនឹងផ្លាកទីនដូចគ្នា។ រីអ្នកវិជ្ជាជីវៈ ត្រូវធៀបនឹងអ្នកវិជ្ជាជីវៈដែលឆ្នើម ឬធៀបនឹងក្រមសីលធម៌ដែលបានចែង។ ហើយដើម្បីវាស់ពីចំណុចខ្វះខាត ត្រូវតែមានការធៀបជាមួយអ្នកល្អដូចគ្នា ឬល្អជាង ទើបមើលឃើញពីស្នាមប្រេះ ឬចំណុចដែលត្រូវកែលម្អ។ បើធៀបជាមួយនឹងដុំថ្ម ផ្លាកទីននឹងមើលទៅល្អឥតខ្ចោះរហូត ដោយគ្មានការអភិវឌ្ឍខ្លួនឡើយ។
ស្ដង់ដារនៃសង្គមមួយនឹងត្រូវបានធ្លាក់ចុះ ប្រសិនបើបុគ្គល ឬស្ថាប័ននានា យកភាពអសីលធម៌ ឬភាពខ្សោយរបស់អ្នកដទៃ មកធ្វើជាម៉ែត្រវាស់វែង ដើម្បីដោះសារចំពោះចំណុចខ្វះខាតរបស់ខ្លួន។ ការរីកចម្រើនពិតប្រាកដ គឺការប្រកួតប្រជែងជាមួយនឹងស្ដង់ដារខ្ពស់ មិនមែនការប្រៀបធៀបជាមួយបាតសង្គមនោះឡើយ។
ប្រភព៖ សុភាសិត កាព្យខ្មែរ

01/06/2026

របៀបគ្រប់គ្រងបុគ្គលិក​ Gen Z
Gen Z គឺជាក្រុមមនុស្សដែលមានសក្តានុពលខ្ពស់ មានគំនិតច្នៃប្រឌិត និងពូកែខាងបច្ចេកវិទ្យា។ ការបើកចិត្តទូលាយ យល់ពីតម្រូវការ និងការកែសម្រួលរបៀបដឹកនាំឱ្យស្របតាមពួកគេ នឹងជួយឱ្យក្រុមហ៊ុនអាចទាញយកផលប្រយោជន៍ដ៏អស្ចារ្យពីពួកគេបាន។
ផ្ដោតលើចំណុចគួរធ្វើ (Do)
១. ផ្តល់សេរីភាពក្នុងការសម្រេចចិត្ត (ផ្ដោតលើលទ្ធផលការងារជាធំ)
- ការផ្ដល់សេរីភាពមិនមែនមានន័យថា បោះបង់ចោលការគ្រប់គ្រងនោះទេ ប៉ុន្តែជាការផ្លាស់ប្តូរពីការបញ្ជា «ត្រូវធ្វើរបៀបណា» មកជាការកំណត់ «គោលដៅ និងលទ្ធផលចុងក្រោយដែលចង់បាន» វិញ។ អនុញ្ញាតឲ្យពួកគេមានសិទ្ធិជ្រើសរើសវិធីសាស្ត្រការងារ រៀបចំពេលវេលា និងទីកន្លែងធ្វើការដោយខ្លួនឯង (ដូចជាការធ្វើការពីផ្ទះ ឬកន្លែងណាក៏បាន ប្រសិនបើអាច)។
- អត្ថប្រយោជន៍៖ នៅពេលបុគ្គលិកមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនជា «ម្ចាស់នៃកិច្ចការងារ» នោះ ពួកគេនឹងបង្កើតការទទួលខុសត្រូវខ្ពស់ជាងមុន និងខំប្រឹងបញ្ចេញសមត្ថភាពឲ្យអស់ពីលទ្ធភាព។
២. ប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យា (កាត់បន្ថយការងាររដ្ឋបាលដែលប្រើក្រដាសស្នាម)
- គួរផ្លាស់ប្តូរប្រព័ន្ធការងារបែបបុរាណដែលយឺតយ៉ាវ មកប្រើប្រាស់កម្មវិធីទំនើបៗវិញ។ ឧទាហរណ៍៖ ប្រើប្រាស់កម្មវិធីគ្រប់គ្រងគម្រោង កម្មវិធីទាក់ទងគ្នាក្នុងក្រុម និងកម្មវិធីគ្រប់គ្រងវត្តមានឌីជីថល (CheckinMe) ការអនុម័តឯកសារតាមអនឡាញ ដោយមិនបាច់ក្រដាស និងដើរចុះហត្ថលេខាដែលខាតពេលនោះទេ។
- អត្ថប្រយោជន៍៖ ជួយកាត់បន្ថយភាពស៊ាំញ៉ាំក្នុងផ្នែករដ្ឋបាល ធ្វើឲ្យការងារដើរលឿន ងាយស្រួលតាមដាន និងជួយឲ្យបុគ្គលិកមានពេលផ្ដោតលើការងារស្នូលដែលមានតម្លៃពិតប្រាកដ។
៣. យកចិត្តទុកដាក់លើសុខភាពផ្លូវចិត្ត (បង្កើតបរិយាកាសគ្មានសម្ពាធអវិជ្ជមាន)
- សម្ពាធការងារគឺជារឿងធម្មតា ប៉ុន្តែសម្ពាធអវិជ្ជមាន (ដូចជា ការស្ដីបន្ទោសបង្អាប់បង្អោន ការគៀបសង្កត់ ឬការទាមទារឲ្យធ្វើការថែមម៉ោងហួសហេតុ) គឺជាថ្នាំពុល។ អ្វីដែលគួរធ្វើគឺ បង្កើតវប្បធម៌ការងារដែលមាន «សុវត្ថិភាពផ្លូវចិត្ត» ពោលគឺ បុគ្គលិកហ៊ាននិយាយការពិត ហ៊ានប្រាប់ពីបញ្ហាប្រឈម និងហ៊ានសុំជំនួយដោយគ្មានការភ័យខ្លាច។ រៀបចំឲ្យមានតុល្យភាពរវាងការងារ និងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួន (Work-Life Balance)។
- អត្ថប្រយោជន៍៖ កាត់បន្ថយការហត់នឿយ និងរក្សាបាននូវបុគ្គលិកពូកែៗឲ្យនៅធ្វើការជាមួយក្រុមហ៊ុនបានយូរអង្វែង។
ផ្ដោតលើចំណុចគួរចៀសវាង (Don't)
១. ការគ្រប់គ្រងតាមដានគ្រប់ជំហាន
- របៀបគ្រប់គ្រងដែលប្រធានក្រុមចូលទៅកែខៃ និងតាមដានរាល់សកម្មភាពតូចតាចរបស់បុគ្គលិក ដូចជា ត្រូវអង្គុយធ្វើការរបៀបណា ឬត្រូវរាយការណ៍រៀងរាល់ម៉ោង។ ការធ្វើបែបនេះបង្ហាញពី «ភាពមិនទុកចិត្ត»។
- ផលប៉ះពាល់៖ ធ្វើឲ្យបុគ្គលិកបាត់បង់ទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯង ឈប់ខ្វល់ខ្វាយពីការច្នៃប្រឌិត ព្រោះពួកគេគិតថា «ទោះខំគិតក៏គង់តែប្រធានមកកែតាមចិត្តគាត់ដដែល»។
២. វប្បធម៌ការងារបុរាណពេក
- ចៀសវាងការបង្កើតការប្រជុំគ្រាន់តែដើម្បី «ចង់ជួបជុំ» ឬការប្រជុំដែលគ្មានរបៀបវារៈ (Agenda) ច្បាស់លាស់។ ការប្រជុំខ្លះចំណាយពេលរាប់ម៉ោង ប៉ុន្តែលទ្ធផលដែលទទួលបានអាចជំនួសដោយផ្ញើសារសង្ខេបត្រឹម ៥ នាទីបានយ៉ាងងាយ។ រួមទាំងវប្បធម៌ដែលឱ្យតម្លៃលើ «ការអង្គុយនៅការិយាល័យយូរម៉ោង» ជាង «លទ្ធផលការងារ»។
- ផលប៉ះពាល់៖ បំផ្លាញពេលវេលាធ្វើការជាក់ស្ដែងរបស់បុគ្គលិក ធ្វើឲ្យពួកគេមានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់ និងមានអារម្មណ៍ថាការិយាល័យជាកន្លែងដែលគ្មានប្រសិទ្ធភាព។
៣. ការរើសអើង ឬមើលរំលងគំនិតច្នៃប្រឌិត (ដោយសារអាយុ ឬបទពិសោធន៍តិច)
- គំនិតល្អៗមិនអាស្រ័យលើអាយុនោះទេ។ ការវាយតម្លៃនៃគំនិតមួយ ដោយផ្អែកតែលើអតីតភាពការងារ (Seniority) ឬការគិតថា «ក្មេងមិនដឹងអី» គឺជាកំហុសធំ។ ពិភពលោកបច្ចុប្បន្នផ្លាស់ប្តូរលឿន ជារឿយៗក្រុមការងារវ័យក្មេងអាចនឹងយល់ដឹងពីបច្ចេកវិទ្យា និន្នាការទីផ្សារថ្មីៗ និងតម្រូវការរបស់អតិថិជនជំនាន់ថ្មីបានល្អជាង។
- ផលប៉ះពាល់៖ ធ្វើឲ្យក្រុមហ៊ុនបាត់បង់ឱកាសទទួលបានគំនិតច្នៃប្រឌិតថ្មីៗ (Innovation) ហើយបុគ្គលិកវ័យក្មេងនឹងមានអារម្មណ៍ថាមិនត្រូវបានគេផ្ដល់តម្លៃ ដែលនាំឲ្យពួកគេសម្រេចចិត្តចាកចេញពីស្ថាប័ន។
: HR Club of Cambodia - HRCC

25/05/2026

មន្ត្រីជំនាញដែលមានសមត្ថភាព គ្មាននរណាម្នាក់ចង់បោះបង់ការងារដែលខ្លួនខំប្រឹងកសាងរាប់ឆ្នាំ ដោយគ្រាន់តែរឿងកំប៉ិកកំប៉ុកនោះទេ។ ការដែលពួកគេដើរដល់ចំណុច «ចង់ឈប់» គឺដោយសារតែកត្តា ៤ យ៉ាងនេះ៖
📍 ១. មិនមែន «អន់ចិត្ត» ទេ តែគឺ «អស់ចិត្ត»
«អន់ចិត្ត» កើតឡើងដោយសារអារម្មណ៍មួយឆាវ តែ «អស់ចិត្ត» កើតចេញពីការសន្សំភាពអយុត្តិធម៌រាប់ខែឆ្នាំ។ ពួកគេស៊ូទ្រាំនឹងការវាយតម្លៃអយុត្តិធម៌ ការកេងប្រវ័ញ្ចស្នាដៃ វប្បធម៌បក្ខពួក និងការត្រូវមេគុំគួនដដែលៗ រហូតដល់កែវទឹកនៃការអត់ធ្មត់វាពេញហូរហៀរ។ ពេលតំណក់ទឹកចុងក្រោយស្រក់មកដល់ មេមើលឃើញថាជារឿងតូចតាច តែសម្រាប់កូនចៅ វាគឺជាការដាច់ដោចនូវខ្សែចំណងនៃសេចក្តីទុកចិត្តទាំងស្រុង។

📍 ២. ការទាមទារសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ មិនមែនជាភាពទន់ខ្សោយទេ
មេអគតិតែងតែចង់បានកូនចៅដែលចេះតែ «បាទ/ចាស» ព្រមឱនក្បាលទទួលរងការជាន់ឈ្លីដោយមិនតវ៉ា។ ពេលមន្ត្រីជំនាញចាប់ផ្តើមឈរការពារតម្លៃខ្លួនឯង ទាមទារភាពត្រឹមត្រូវ និងបដិសេធមិនធ្វើជាពពែរងបាប មេបែរជាចោទប្រកាន់ថាពួកគេ «ឆាប់អន់ចិត្ត» ទៅវិញ។ តាមពិត នេះមិនមែនជាភាពទន់ខ្សោយទេ តែជាសញ្ញានៃភាពចាស់ទុំ និងការចេះឱ្យតម្លៃវិជ្ជាជីវៈខ្លួនឯង។

📍 ៣. ល្បិចលាងខ្លួន
ប្រយោគនេះ គឺជាខែលការពារខ្លួនរបស់មេដឹកនាំដែលគ្មានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងមនុស្ស។ ជំនួសឱ្យការសួរខ្លួនឯងថា៖ "តើខ្ញុំបានដឹកនាំខុសឆ្គងត្រង់ណា ទើបធ្វើឱ្យមនុស្សពូកែៗអស់ទឹកចិត្តចង់តែលាឈប់?" គាត់បែរជាចង្អុលដៃទៅកូនចៅ ហើយបន្ទោសថាពួកគេខ្វះការអត់ធ្មត់។ ការធ្វើបែបនេះ ជួយឱ្យគាត់មានអារម្មណ៍ល្អចំពោះខ្លួនឯង ដោយមិនបាច់ទទួលខុសត្រូវលើបរិយាកាសការិយាល័យដែលខ្លួនបានបំផ្លាញ។

📍 ៤. រោគសញ្ញានៃការរលំរលាយស្ថាប័ន
បើមានកូនចៅម្នាក់ចង់ឈប់ វាអាចជាបញ្ហាបុគ្គល។ ប៉ុន្តែ បើមន្ត្រីជំនាញល្អៗភាគច្រើន សុទ្ធតែបង្ហាញអាការៈ «អស់ចិត្ត» ហើយចង់ចាកចេញ នោះវាលែងជាកំហុសរបស់កូនចៅទៀតហើយ តែវាគឺជាសញ្ញាព្រមានយ៉ាងច្បាស់ថា ចង្កូតស្ថាប័នកំពុងតែស្ថិតក្នុងដៃអ្នកបើកបរដែលគ្មានប័ណ្ណបើកបរអ្នកដឹកនាំពិតប្រាកដ។

🍀«មនុស្សមិនដែលដើរចេញពីការងារដែលគេស្រឡាញ់នោះទេ តែពួកគេដើរចេញពីថ្នាក់ដឹកនាំដែលមិនចេះផ្តល់តម្លៃ។ មុននឹងចោទកូនចៅថាឆាប់អន់ចិត្ត មេដឹកនាំគួរសួរខ្លួនឯងសិនថា តើបានផ្តល់ភាពយុត្តិធម៌ និងសេចក្តីថ្លៃថ្នូរប៉ុនណាដល់ពួកគេ ទើបសង្ឃឹមឱ្យពួកគេលះបង់បន្តទៀតនោះ?»
ប្រភព: ឯកសារច្បាប់និងរដ្ឋបាល

24/05/2026

💡 សិល្បៈនៃការ "យកចិត្ត" នៅកន្លែងធ្វើការ ដោយមិនបាត់បង់តម្លៃខ្លួនឯង!

ការចេះសម្របខ្លួន និងកសាងទំនាក់ទំនងល្អជាមួយរៀមច្បង ឬថ្នាក់លើ គឺជាជំនាញទន់ (Soft Skill) ដ៏សំខាន់មួយ។ តែធ្វើយ៉ាងណាទើបការប្រាស្រ័យទាក់ទងរបស់យើង មើលទៅប្រកបដោយវិជ្ជាជីវៈ ស្មោះត្រង់ និងមិនបាត់បង់សេចក្តីថ្លៃថ្នូរ?

ខាងក្រោមនេះជាយុទ្ធសាស្ត្រឆ្លាតវៃមួយចំនួនដែលអ្នកអាចអនុវត្តបាន៖

✅ ១. ដោះស្រាយបញ្ហាមុនពេលសួរ៖
ពេលយកបញ្ហាទៅរាយការណ៍ កុំយកទៅតែបញ្ហាទទេ! ត្រូវគិតរកដំណោះស្រាយ ១ ឬ ២ ជម្រើសភ្ជាប់ទៅជាមួយជានិច្ច ដើម្បីជួយសម្រួលការសម្រេចចិត្តរបស់គាត់។ ការធ្វើឲ្យការងារគាត់រលូន ក៏ជាការបើកឱកាសសម្រាប់ខ្លួនឯងដែរ។

✅ ២. សុំយោបល់ និងការណែនាំ៖
នេះគឺជាទម្រង់នៃការផ្តល់កិត្តិយសដ៏ខ្ពស់បំផុត។ មនុស្សទូទៅតែងតែឲ្យតម្លៃនៅពេលមានគេចង់រៀនសូត្រពីបទពិសោធន៍របស់ខ្លួន។ ការសួរថា "តើបងយល់យ៉ាងណាដែរចំពោះចំណុចនេះ?" ធ្វើឲ្យគាត់មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងសំខាន់។

✅ ៣. សរសើរលើចំណុចជាក់ស្តែង៖
ជៀសវាងការសរសើរស្ងួតៗ ឬអួតហួសហេតុ! គួរសរសើរពីសកម្មភាពពិតៗ ឧទាហរណ៍៖ "របៀបដែលបងរៀបចំប្រព័ន្ធការងារកាលពីម្សិលមិញ ពិតជាជួយឲ្យការងារដើរលឿនមែន។" ការសរសើរបែបនេះ ស្តាប់ទៅស្មោះត្រង់ និងគួរឲ្យជឿជាក់បំផុត។

✅ ៤. ក្លាយជាអ្នកស្តាប់ដ៏សកម្ម៖
ការចងចាំរឿងរ៉ាវតូចៗ ដូចជាចំណង់ចំណូលចិត្ត ឬការយកចិត្តទុកដាក់ស្តាប់ដោយមិនលេងទូរស័ព្ទពេលគាត់កំពុងនិយាយ គឺជាការបង្ហាញការគោរពដ៏ធំបំផុត។

🎯 ចំណុចសំខាន់៖ កុំក្លាយជាមនុស្សដែលយល់ស្របគ្រប់រឿង (Yes Man) ដោយមិនហ៊ានបញ្ចេញគំនិតខ្លួនឯងឲ្យសោះ។ សមត្ថភាពការងារពិតប្រាកដ បូករួមជាមួយភាពទន់ភ្លន់ ទើបជាភាពជោគជ័យដ៏យូរអង្វែង!

តើបងប្អូនមានយុទ្ធសាស្ត្រ ឬបទពិសោធន៍អ្វីផ្សេងទៀតក្នុងការធ្វើការងារជាមួយថ្នាក់លើដែរឬទេ? ចូលរួមចែករំលែកនៅក្នុងខមិនខាងក្រោមទាំងអស់គ្នា! 👇

ប្រភព៖ ឯកសារច្បាប់និងរដ្ឋបាល

21/05/2026

ហេតុអ្វីបុគ្គលិកឆ្នើមងាយចាកចេញ ?

ការបាត់បង់ “បុគ្គលិកឆ្នើម” គឺជាការខាតបង់ដ៏ធំធេងសម្រាប់ក្រុមហ៊ុន ព្រោះពួកគេជាអ្នករុញច្រានលទ្ធផលការងារ ដល់ទៅ ៧០-៨០% នៅក្នុងក្រុម។
ជាទូទៅ បុគ្គលិកពូកែៗមិនសូវចាកចេញពីការងារដោយសារតែ "ខ្លឹមសារការងារ" នោះទេ ប៉ុន្តែភាគច្រើនគឺដោយសារ "បរិយាកាសការងារ និងការគ្រប់គ្រង"។ ខាងក្រោមនេះជាមូលហេតុចម្បងៗ៖
១. គ្មានឱកាសរីកចម្រើន (Lack of Career Growth)
បុគ្គលិកឆ្នើមតែងតែមានមហិច្ឆតាខ្ពស់ និងចង់អភិវឌ្ឍខ្លួនជានិច្ច។ ប្រសិនបើពួកគេមានអារម្មណ៍ថា៖
- មុខតំណែងនៅទ្រឹង គ្មានផ្លូវឡើង (No clear career path)
- គ្មានអ្វីថ្មីសម្រាប់រៀនសូត្រ (Stagnant learning)
- ស្វែងរកកន្លែងថ្មីដែលអាចផ្តល់ "ឆាក" ធំជាងមុន ដើម្បីបង្ហាញសមត្ថភាព។
២. ទទួលបានរង្វាន់ជា "ការងារថែម" (The Reward for Good Work is More Work)
នេះជាកំហុសឆ្គងដ៏ធំបំផុតរបស់អ្នកគ្រប់គ្រងមួយចំនួន។ នៅពេលឃើញបុគ្គលិកម្នាក់ធ្វើការបានល្អ ក្រុមហ៊ុនច្រើនតែ៖
- បន្ថែមការងារ និងការទទួលខុសត្រូវលើសលប់មកឱ្យបុគ្គលិកនោះ (ព្រោះទុកចិត្តថាគេធ្វើបានល្អ)
- ប៉ុន្តែ ប្រាក់ខែ អត្ថប្រយោជន៍ ឬឋានៈ គឺនៅដដែល
ចំណុចនេះធ្វើឱ្យបុគ្គលិកឆ្នើមមានអារម្មណ៍ថា ពួកគេកំពុងត្រូវគេកេងប្រវ័ញ្ច និងឈានទៅរកការបាក់កម្លាំង (Burnout)។
៣. ថ្នាក់លើមិនល្អ ឬគ្មានសមត្ថភាពដឹកនាំ (Bad Leadership)
មានពាក្យស្លោកមួយពោលថា៖ "បុគ្គលិកមិនមែនដើរចេញពីក្រុមហ៊ុនទេ គឺពួកគេដើរចេញពីអ្នកដឹកនាំ"។ បុគ្គលិកពូកែៗងាយនឹងចាកចេញណាស់ ប្រសិនបើអ្នកគ្រប់គ្រងរបស់ពួកគេ៖
- ចូលចិត្តតាមដានការងារគ្រប់ជំហានពេក (Micromanagement) មិនផ្តល់សិទ្ធិសម្រេចចិត្ត
- គ្មានភាពស្មោះត្រង់ ឬលំអៀង
- មិនចេះលើកទឹកចិត្ត ឬយកស្នាដៃរបស់កូនចៅធ្វើជាជោគជ័យផ្ទាល់ខ្លួន។
៤. ប្រព័ន្ធវាយតម្លៃមិនយុត្តិធម៌ (Unfair Performance & Reward)
បុគ្គលិកឆ្នើមមើលឃើញតម្លៃ និងលទ្ធផលការងារជាធំ។ ប្រសិនបើក្រុមហ៊ុនមានវប្បធម៌៖
- ធ្វើការល្អ ឬធ្វើការខ្ជិល ទទួលបានលទ្ធផល/ប្រាក់ខែស្មើគ្នា
- ការឡើងប្រាក់ខែ ឬតំណែងផ្អែកលើ "ខ្សែស្រឡាយ ឬការអែបអប" ជាជាងសមត្ថភាពពិត (Politics over Merit)។
ពួកគេនឹងមានអារម្មណ៍ថា កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ពួកគេគ្មានតម្លៃ ហើយក៏សម្រេចចិត្តដើរចេញ។
៥. ទីផ្សារការងារផ្តល់ឱកាសល្អជាងជានិច្ច (High Market Demand)
យើងត្រូវទទួលស្គាល់ការពិតមួយថា "មនុស្សពូកែ តែងតែមានជម្រើសច្រើន"។ ក្រុមហ៊ុនគូប្រជែងតែងតែតាមសម្លឹងមើល និងត្រៀមខ្លួនផ្តល់ប្រាក់ខែខ្ពស់ជាង អត្ថប្រយោជន៍ល្អជាង និងបរិយាកាសការងារទាក់ទាញជាង ដើម្បីឆក់យកពួកគេ។ បើក្រុមហ៊ុនបច្ចុប្បន្នមិនផ្តល់តម្លៃឱ្យសមរម្យទេ ពួកគេមិនចាំបាច់ទ្រាំនោះទេ។
💡 ដំណោះស្រាយសម្រាប់ស្ថាប័ន៖ ដើម្បីរក្សាមនុស្សពូកែបាន ក្រុមហ៊ុនមិនមែនគ្រាន់តែដំឡើងប្រាក់ខែមួយមុខនោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវផ្តល់ សិទ្ធិអំណាច (Autonomy) ក្នុងការធ្វើការងារ ការទទួលស្គាល់ (Recognition) នូវសមត្ថភាពរបស់ពួកគេ និង ចក្ខុវិស័យ (Vision) វែងឆ្ងាយដែលពួកគេអាចលូតលាស់ទៅជាមួយបាន។"
CREDIT: HR Club of Cambodia - HRC

Address

Phnom Penh

Opening Hours

Monday 07:30 - 17:00
Tuesday 07:30 - 17:00
Wednesday 07:30 - 17:00
Thursday 07:30 - 17:00
Friday 07:30 - 17:00

Telephone

+85593970007

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when កម្មករធនាគារ-Banker posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to កម្មករធនាគារ-Banker:

Shortcuts

Share