MMOON coaching

Jij bent de vangrail.

Als ouder is het bijna een reflex. Je ziet dat je kind worstelt en denkt: hoe kan ik dit oplossen? Maar wat ik in mijn praktijk vaak terug hoor van pubers is:
‘’Ze luisteren niet’’
‘’Ze denkt dat ze het beter weten’’
‘’Ze begrijpen niet hoe dit voor mij voelt’’
‘’Ik wil gewoon dat ze luisteren naar mij’’

Hoe goedbedoeld deze adviezen ook zijn, ze komen in zulke situatie niet aan. Een puber voelt zich juist meer gezien wanneer een ouder gewoon aanwezig blijft en even niet wil oplossen.

Pubers hebben het nodig om hun eigen stenen op hun pad op te rapen. Om te ervaren dat ze vallen, opstaan, ervan leren en weer doorgaan.

Dat ze het zelf kunnen.

Als jij als ouder steeds voor hen uitloopt om die stenen weg te halen, kan onbedoeld de boodschap ontstaan: ‘’Ik denk niet dat jij dit zelf kunt’’.

En natuurlijk raakt het je als je kind het moeilijk heeft. Dat is normaal.

Probeer je rol anders te bekijken.

Jij bent niet degene die het pad loopt. Het is niet jouw pad. Jij bent de vangrail. Jij staat langs de zijlijn met de EHBO-doos, flesje water en een handdoek. Je vangt op. Je verzorgt. Biedt veiligheid en vertrouwen. Om ze vervolgens op eigen kracht verder te laten gaan.

Laat de routebeschrijving van hun pad, in hun tas zitten. Of hun telefoon.

Peuterspeelzaal. De volgende fase. Een proces van loslaten zonder los te laten.

James heeft moeite met wennen. Logisch en dat mag er zijn.

Zijn verdriet raakt niet alleen mijn moederhart in het hier en nu maar ook een ouder deel in mij dat weet hoe pijnlijk missen en afscheid kunnen zijn. Daardoor krijgt zijn verdriet automatisch meer lading voor mij.

Mijn zenuwstel voelt onbewust: �Dit gevoel ken ik. Dit is gevaarlijk. Dit moet ik oplossen.

Gedachten als:�‘’Voelt hij zich verlaten?’’ �‘’Beschadig ik de hechting?’’ �‘’Ik moet voorkomen dat hij dit voelt’’ vliegen voorbij.
�James denkt waarschijnlijk niet: mijn moeder laat mij in de steek. Eerder: dit is nieuw, dit is spannend en ik moet nog leren dat het veilig is en dat mama terugkomt.

Mijn eigen geschiedenis kan ervoor zorgen dat ik zijn emoties sneller interpreteer vanuit verlies of verlating terwijl een peuter heel sterk emoties kan voelen binnen veilige hechting. Kinderen hoeven niet op te groeien zonder frustratie, verdriet of gemis om veilig gehecht te zijn.

Hij heeft nodig dat ik zijn emoties kan dragen. Nabij blijf zonder alles weg te nemen. Niet handel vanuit mijn eigen oude pijn.

Het ouderschap legt zulke stukken genadeloos bloot. Ongevraagd. Ook als je daar helemaal geen zin in hebt of dacht dat je die oude pijn allang had aangekeken. Niet omdat we iets fout doen maar omdat kinderen precies op die diepste knoppen kunnen drukken.

Dit bewust kunnen zien van jezelf is al een enorme stap. Zeg ik nu ook tegen mezelf.

Zijn verdriet hoeft niet automatisch te betekenen dat hij beschadigd raakt.

Belangrijker: wij hoeven als ouders niet alles draaglijk te maken om liefdevol te zijn.

Dat maakt het ouderschap zo bijzonder en soms confronterend tegelijk: terwijl we onze kinderen begeleiden op hun pad, worden we steeds opnieuw uitgenodigd om ook naar onszelf te kijken.

GET READY WITH US ✨

Je huid verzorgen kan best verwarrend zijn.
Zoveel producten en zoveel advies.
Wat klopt er eigenlijk van en is het ook voor jouw huid het beste?

Tijdens het GET READY WITH US event krijg je eerlijke uitleg over wat jouw huid nodig heeft.

Dit kun je verwachten:
– do’s & don’ts uit de cosmetica-industrie
– een routine die bij jou past
– DIY huidolie
– mindfulness moment
– gezonde lunch

Kleine groep (max. 12 meiden)
Persoonlijk, ontspannen en leerzaam 🤍
Je investeert in je huid en dus in jezelf.

📅 Zaterdag 23 mei
⏰ 10.00 - 14.00
📍Rosmalensedijk 4, Gewande
💰€75
❤️ vanaf 14 jaar

Meer informatie of aanmelden? Stuur ons een DM. 💌

Kan iemand mij uitleggen waarom kinderen pas hulp krijgen als er een indicatie is?

Waarom mogen we pas begeleiden als er doelen geformuleerd zijn, terwijl een kind soms gewoon gezien wil worden? 
Waarom pas als een probleem groot genoeg is?
Als het binnen een kader past?
Of als er überhaupt plek is?
Wat als een kind vooral iemand nodig heeft die luistert?

Laagdrempelig.

Waar veiligheid voor meetbare vooruitgang komt. 
Waar voorkomen belangrijker is dan repareren.
Kinderen en jongeren die vastlopen. 
Die schreeuwen in gedrag om gezien te worden. 
Wachtlijsten die voelen dat je vergeten wordt. 
Alsof je er niet toe doet.

Voor ouders voelt het als loslaten zonder vangnet. 
Wachten terwijl gedrag escaleert.
Wachten terwijl systemen vastlopen. 
Wachten terwijl wij weten: dit kind heeft nu iemand nodig.

In mijn praktijk ontvang ik jongeren. 
Die vastlopen met zichzelf of in omgeving. 
Die zelf komen. Openstaan voor hulp.
Ouders die dit zelf kunnen betalen. 
Maar hoe zit het met de jongeren
waarvan de ouders dat niet kunnen?

Waarom worden kinder-, jongeren, gezinscoaches hier niet structureel ingezet? 
Waarom krijgt preventie zo weinig plek in een tijd waar de nood zo hoog is? 
Waarom staan gemotiveerde professionals hand in hand te wachten met de kinderen en jongeren op een wachtlijst? 
Waarom werken we naast elkaar in plaats van met elkaar?

Niet alles wat helpend is, is te vangen in een indicatie.
Niet alles wat werkt, laat zich meten.

Als je niet luistert, mag je vanavond niet je schoen zetten

🎁 We hebben het allemaal weleens gedaan: de alwetende Sint inzetten om gehoorzaamheid af te dwingen.

‘’Als je niet lief bent, ga je mee naar Spanje!’’
‘’Anders krijg je geen cadeautjes van Sinterklaas he!’’

🎁 Tegenwoordig kunnen we zelfs ‘bellen’ met Sinterklaas. Het werkt alleen niet op de manier die je eigenlijk zou willen. Angst maakt kinderen niet beter, het maakt kleiner. Deze tijd kan bij kinderen al veel spanningen veroorzaken en los daarvan.. wie zetten wij in als de Sint weer uit het land is?

🎁 Gedrag van een kind is communicatie. Het wil ons iets vertellen. Ook tijdens Sinterklaas. Misschien zegt het iets over ons als ouders: dat we controle willen, bang om grip te verliezen of gewoon moe zijn aan het einde van de dag. De Sint is dan makkelijk en snel inzetbaar. En dat is oké. Je hoeft niet altijd perfect pedagogisch te handelen.

🎁 Maar laten we ons bewust zijn dat Sinterklaas zoveel meer kan zijn dan een beloning of straf. Het is een kans om samen te verwonderen, kinderen iets te laten voelen over zichzelf, de ander, de wereld waarin ze opgroeien, over geven en ontvangen. Traditie en verbeelding.

Wie weet als we zelf ook een beetje loslaten, ontdekken we dat verwondering en plezier niet alleen voor kinderen is. ✨