Dommel Communicatie

DERTIEN - David Mitchell

Boeken zijn homo. Discodansen is voor leipo’s. Als je scharrelt met een meisje kun je rekenen op publiekelijke shaming. Het is oppassen als je een jongen van 13 bent. Vooral als je stamelt, zoals Jason Taylor.

Jason heeft ‘miljoenen’ problemen en niemand die hij om raad kan vragen. Op school pesten ‘harde jongens’ hem met zijn spraakgebrek. Thuis vechten zijn ouders hun 3-, 4- en 5-sterrenruzies uit - voor zijn oudere zus is hij ‘het ding’. Op de achtergrond zwaait Margaret Thatcher de scepter over een land in economische crisis.

Wat beklijft is het beeld van een jongen die zich niet laat kisten. Jason bestrijdt zijn onzekerheid met open vizier en (Britse) humor. Hij is ontwapenend - slim, gevoelig en argeloos tegelijk. Volgens kenners heeft David Mitchell er elementen van zijn eigen jeugd in verwerkt.

Een fijne coming-of-age, ingedeeld in 13 hoofdstukken die zich uitstrekken over een jaar. Zeker weten dat iedere voormalige puber er iets van zichzelf in herkent.

NIEMAND KAN TERUG - Alba de Céspedes

‘Wie kan ooit vergeten dat ze haar eigen baas is geweest?’

Italië, jaren ‘30.
Acht jonge vrouwen - afkomstig uit verschillende regio’s en sociale milieus - studeren in een nonneninternaat in Rome. Het tijdelijke verblijf in het Grimaldi-college geeft hen een onverwachte vrijheid, een omgeving om te onderzoeken wie ze zijn en wie ze willen worden.

Na verschijning (1938) verbood het Italiaanse fascistische regime dit boek meteen. Té vrij. Té eigenzinnig. Té veel vrouw.

NIEMAND KAN TERUG laat zien hoe hobbelig de weg was voor vrouwen die weigeren binnen de lijntjes te kleuren. Thematisch niet nieuw, helaas nog altijd actueel.

Vertaald door Manon Smits.

MIJN KLEINE WAANZIN - Jan Brokken

Dit is mijn eerste Brokken - ik word helemaal zen van zijn kalme vertelstem. MIJN KLEINE WAANZIN (2004) is een autobiografische terugblik van Jan Brokken op zijn jeugd in het Zuid-Hollandse Rhoon in de jaren ’50 en ’60. De motto’s geven de leesrichting aan 📷

In zijn jeugdjaren ontkiemen de talenten waar Brokken nu om geroemd wordt: zijn observatievermogen, zijn teksten en verhalen, zijn reislust en liefde voor kunst en cultuur.

Als jongste zoon in een domineesgezin groeit hij op in de schaduw van het Jappenkamp - het verleden van zijn ouders en broers. Ook Jan - ‘van na de oorlog’ - wordt erdoor getekend, al blijft hij de eeuwige buitenstaander.

Wat het gezin wél bindt, is ‘de winkel’. Vader - filiaalhouder van het geloof - spreekt vanaf de kansel de gemeente toe. Moeder en zoons pal achter hem - altijd keurig in het gelid, want: vól in de kijker van de keurende gemeenschap. De bemoeicultuur beklemt, maar de positie van domineeskind opent deuren.

Door de toestroom van forenzen uit het naburige Rotterdam verandert het dorp. Aanzien en macht verschuiven, kerkelijke stromingen botsen en individuele vrijheden worden fel bevochten. Niet in de laatste plaats door Jan zelf die langzaam zijn eigen weg vindt - en uiteindelijk ook het Indië/Indonesië van zijn ouders.