FC Engelen Jo-17/1

Eind goed genoeg, al goed genoeg. Objectief gezien een prima seizoen voor onze JO17-1. Keurig conform beleid FC Engelen aankomend seizoen uitkomend in de hoofdklasse,
een halve finale plaats in de Provincie Brabant Cup en eveneens een halve finale gespeeld in de KNVB Zwaluwen jeugdbeker. Van iets meer afstand wordt het alleen maar beter: FC Engelen eerste en tweede senioren team kampioen, we hebben de JO19-1 mogen helpen ook kampioen te worden, fijn dat we uitgenodigd waren dat met jullie te vieren! En dan weten we ook allemaal uit de krant en van TV dat het tegenwoordig helemaal niet zo normaal meer is dat 16-17 jarigen een keer of drie per week intensief sporten.
Toch voelt het nu bij de afsluiting van het seizoen niet zo hosanna. Wat meer ingezoomd moest de gifbeker, of misschien: een aantal gifbekertjes, wel helemaal leeg. Een erg lelijke blessure, gelukkig prima aan het herstellen Quinten! Langdurig ziek, met forse gevolgen thuis, op school en inderdaad op het voetbalveld, Tobias, het ga je goed! Pijntjes, blessures, fijn dat de fysio er vaak was, en meters tape om met name de enkels van Sahin en Nordin. Teamwissels van Max en Daniël, altijd gedoe en lastig om je aan en in te passen. Veel werk op school, een aantal eindexamens die veel aandacht vragen. Te weinig spelers, te weinig spelers, te weinig spelers. Dank voor de vele invalbeurten van met name Thijs, maar ook Reda, Morris, Thomas, Eljounai, Jim en dan vergeet ik er zeker nog een paar. Spelers uit het “eigen team” gepasseerd door invallers, zowel bij JO19-1 als bij onze boys verhitte discussies, sowieso is de “hoezo ik reserve” vraag een paar keer te vaak gesteld. Scheids- en lijnrechters, gaan we het natuurlijk niet over hebben, maar in een aantal wedstrijden erg bepalend geweest. Sander en Onno, dank! Een druppel of wat teveel voor trainer Ronny, uiteindelijk prima opgevangen met Jaouad, Achmed, Edwin, Antony, maar natuurlijk net even wat te weinig stabiliteit / continuïteit. Hebben we het nog niet gehad over basisspelers in file, inderhaast opgetrommelde club-leidsmannen, gedoe en nog meer gedoe met pasjes, en zo nog wel het een en ander. Allemaal niet zo raar dat dat zeker bij deze leeftijdscategorie tot de nodige boosheid, frustratie, maar ook gelatenheid zorgt.
Laat ik afsluiten met een paar dingen zie ik ook als heel positief zie. De JO17-1 hooligans, de ouders die er vaak en in een aantal gevallen bijna altijd waren, super: nooit gezeur om vervoer, altijd koffie en desnoods een biertje… Volop beleving ook... En dan natuurlijk de boys zelf: wat een mooie ploeg mensen is dat, ik heb er al een aantal genoemd maar ik wil graag ook Stan, Anouar, aanvoerder Milan, Niek, Menno, Olivier, Bram, Olivier, Wouter, Mikey, Frenzo, Sam bedanken dat ik jullie leider mocht zijn. Erg veel lol gehad, stapels slappe klets, een enkele weddenschapje, een paar heel serieuze gesprekken en een hoop herrie in de auto en kleedkamer. Het seizoen is nu klaar, ook geen trainingen meer, hoop dat de examens goed uitpakken voor iedereen! We zien elkaar eind juni, na de ramadan, voor het teamuitje, maar daar komt later nog wel wat meer info over. En voor alle anderen: tot volgend seizoen, verheug me er nu al weer op!

Dank je wel, Mascha! Plaatjes altijd beter dan praatjes.

Het gaat niet echt lekker met paars-wit. Een aantal aanwijsbare oorzaken, soms ook wel wat excuses. De fut lijkt er een beetje uit. Terwijl er in de tweede competitie periode nog kans was op die periode, is er de afgelopen wedstrijden welgeteld 1 punt gehaald.
Nu dan de derby tegen OJC voor de KNVB jeugdbeker. Altijd bijzondere ontmoetingen, met van tevoren mooie uitspraken als “de bal is rond, kan alle kanten op, zo’n wedstrijd brengt altijd iets anders mee”. Aan het team is goed te merken dat deze wedstrijd inderdaad wat speciaals heeft; vrienden en familie in verschillende kleuren shirts op het veld, het nodige App contact op voorhand en wat ludieke weddenschappen.
OJC JO17-1, op de derde plaats in de derde divisie, dat dan weer wel, en ook niet al teveel tegengoals. Voetballend - zo is de verwachting - zal OJC de bovenliggende partij zijn.
Na veel wikken en wegen van de staf, zijn er wat aanpassingen in de “basis” opstelling. Als ik het allemaal goed begrepen heb, was het doel om compact te voetballen, met zo min mogelijk ruimte achter onze linies en de snelheid voorin te benutten om toe te slaan in de counter. Op het formulier in eerste instantie alleen B1 spelers op het veld en de bank deze keer, maar Thijs van de C1 kan uiteindelijk toch nog aansluiten, net even wat meer rek in de reserves, het zal nodig blijken, dank!
We starten met Stan, Anouar, Milan, Wouter, Niek, Bram, Sahin, Olivier, Nordin, Mikey en Sam. Een droomstart dan; al na een paar minuten een bal op de hand van een OJC verdediger, de scheidsrechter fluit, “dat is toch in de 16?” twijfel langs de kant, en inderdaad: de bal gaat op de stip. Bram twijfelt helemaal niet, heeft van de week ook nog even geoefend, en knalt de bal onberispelijk hoog de touwen in, 1-0!
Engelen blijft aan kunnen vallen, en een aanval over rechts wordt weliswaar afgeslagen maar niet best uitverdedigd. Anouar krijgt de bal voor zijn voeten en schiet met zijn “slechte” rechter de bal met een mooie krul achter de keeper. De tegenstander is nu helemaal wakker en zet meer en meer druk, maar onze verdediging staat goed en geeft weinig kansen weg. Bij een overname wordt Mikey keurig van achteruit bediend, en waar een lobje twee weken geleden nog naast de goal zeilde, lukt het nu wel, prachtige goal, en daarmee dus 3-0.
Olivier valt vroeg uit met een enkelblessure, nadat hij na een kopduel lelijk terechtkomt en wordt vervangen door Daniël. OJC heeft in deze fase na de spelhervattingen steeds te snel balbezit en weet daar ook wel mee om te gaan. Een paar hachelijke momenten voor de goal en Rosmalen komt terug tot de ruststand 3-1.
Blijdschap, maar ook ongeloof, onder andere vanuit de Spaanse zon; een vakantie vierende moeder die nog eens extra vraagt of ik het wel meen in mijn antwoord op haar “hoe gaat het?” App-je.
We verwachten en krijgen na rust een nog feller OJC te zien, maar onze mannen gaan goed mee in de felheid van de duels en laten zich niet aftroeven. Nordin trapt uit frustratie over een dubieuze beslissing de bal weg, die landt midden op veld 1, de scheids kan en wil dat niet negeren en geeft de tweede gele kaart; we moeten met 10 man verder. Weer wat omzettingen, Frenzo’s kracht voorin erbij, Sam valt uit met een combinatie van kramp en toch ook nog last van oude blessure, Menno in de verdediging, Niek naar het middenveld. Zwoegen en ploeteren is het nu, maar paars-wit houdt stand. Als dan 10 minuten voor tijd uit een scrimmage de 3-2 wordt gescoord en Mikey uitvalt met kramp wordt het allemaal wel erg spannend nog. Rasverdediger Thijs gaat tot zijn verbazing in de spits spelen en OJC probeert alles om op gelijke hoogte te komen, en zetten nu ook hun keeper in bij corners. De tweede helft duurt uiteindelijk ruim 46 minuten, maar dan klinkt dan toch het verlossende eindsignaal. Een 3-2 winst voor onze JO17-1, een mooiere opsteker voor de komende competitiewedstrijd tegen Pelikaan konden we ons echt niet wensen!
Sander, dank je wel voor het vlaggen!

Thuis tegen Nivo Sparta, de koploper in de competitie. Mooie wedstrijd uit, twee ploegen die goed aan elkaar gewaagd waren, met een nipte 2-1 nederlaag.
Niet alle spelers hebben voldoende kunnen trainen vanwege de proefwerkweken, maar hebben misschien door al die toetsen ook wel extra motivatie om de wei in te gaan.
Vandaag twaalf JO17-1 spelers beschikbaar voor deze wedstrijd, en na de zoveelste discussie over te laat komen uiteindelijk zelfs maar 11. Vijf gastspelers; Joep, Thomas, Damian, Reda en Jim, heel veel dank dat jullie er weer voor ons waren!
Een prachtig begin van de wedstrijd, met snelle counters van paars-wit waar Nivo Sparta niet direct raad mee weet. Mikey kan al na een paar minuten de wat ver voor zijn doel staande keeper verrassen, en Sam mist zo’n voorzet voor een verder open doel ook maar zelden. Wat zonde, het had binnen tien minuten 2-0 kunnen en eigenlijk moeten staan.
De tegenstander nu helemaal alert en de wedstrijd wordt snel zwaarder en fysieker. Nivo scoort dan na een kwartier, de aanvaller gebruikt zijn hand opzichtig maar de scheids staat er niet bij en kan het niet zien. Soms pech hebben, soms ook gewoon fouten maken, ook dat gebeurt natuurlijk. Een lange mee opgekomen verdediger wordt bij een corner niet gedekt en kan ongehinderd inschieten: 0-2 is de stand bij rust. De boys staan onder druk, er moet meer gevoetbald worden om nog een kans te maken, met wissels net voor en na de rust om dat voor elkaar te krijgen. Mikey valt uit met een blessure, Sam scoort in de 25e minuut de aansluitingstreffer maar moet dan ook gewisseld worden.
De laatste tien minuten worden dan nog erg spannend: FC Engelen speelt met een 3-3-4 opstelling om het maximale eruit te halen, krijgt ook nog kansen, maar geeft ondanks alle kunst en vliegwerk achterin ook ruimte weg. Goals vallen er niet meer, de Nivo Sparta toeschouwers vegen zoals ze zelf zeggen wat zweetdruppels weg maar onze boys komen helaas weer met lege handen van het veld. Het blijft aardig spannend zo….

Weer lekker bijtijds op pad, deze keer naar Sliedrecht, één speler die een soort omgekeerd zomertijd idee in zijn wekker had gezet maar verder iedereen keurig op tijd. Een paar auto’s die richting Eindhoven startten, en toen nog het lokale zwembad wilden bezoeken, betekende toch wat later dan gepland compleet op de plaats van bestemming. Begeleiding vandaag door Edwin en Antony, fijn, dank!
Ingedeeld op het prachtige (nieuwe?) hoofdveld, nog even in discussie met de scheids over een tweetal missende pasjes en dan beide ploegen samen in colonne de kleedkamers uit het veld op.
Startend met een voor de boys wat onwennig 4-4-2 systeem, was er ook nog wel de nodige coaching nodig vanuit de dug-out, prima hoorbaar op de tribune aan de andere kant van het veld dus konden we ook nog wat van leren daar. Paars-wit vaak wat te laat bij de bal, pas de actie inzettend als de bal netjes in de buurt komt, beetje meer vuur had zeker wat gebracht. Mede hierdoor Sliedrecht met het overwicht, maar het is ook niet echt een gevaarlijke ploeg en achterin hield het goed genoeg stand om de rust in te gaan met 0-0.
In de rust dan de nodige peptalk en zeker ook wat extra tekst en uitleg over de posities, linies, omschakelingen etc. Onze JO17-1 komt anders het veld op, speelt anders, en krijgt ook kansen. Eigenlijk een prima tweede helft, zeker het betere van het spel, Sliedrecht weinig meer in de buurt van onze 16, maar helaas wordt er niet gescoord. Na een corner schakelt Sliedrecht goed om, en nadat Stan het schot op goal had gekeerd kwam de bal redelijk lucky in de voeten van een mee opkomende middenvelder die de bal alsnog prachtig de goal in knalde. Nog steeds de betere kansen, maar geen goals voor paars-wit. Sliedrecht ging helaas wat effectiever met de spaarzame mogelijkheden om en scoort de 2-0 eindstand. Helemaal niet fijn, we hebben echt nog een paar punten nodig om geen nacompetitie te hoeven spelen. Moet lukken maar wordt wel spannender zo.
Leuke opsteker in de beker, de door een aantal spelers zo gewenste pot tegen OJC JO17-1 gaat er komen, en wel op 15 april thuis om 15:00. Reda, Eljounai en Thijs van de JO15-1; heel veel dank dat jullie er weer bij waren!

Het wedstrijdverslag is wat later dan gebruikelijk, het is deze keer ook lastig om het alleen maar over voetbal te hebben.
Om voor wie het nog niet weten maar met de deur in huis te vallen: door een opeenstapeling van factoren heeft Ronny afgelopen week zijn taken neergelegd.
We hebben afgesproken vooral geen echt afscheid te willen nemen, hij draagt ons / het team nog steeds een warm hart toe, maar er zullen hierdoor natuurlijk nogal wat zaken veranderen en nieuwe afspraken moeten worden gemaakt.
Ik weet dat velen persoonlijk met Ronny hebben gesproken, ik wil hier nu alleen nog maar eens zeggen dat we het ontzettend waarderen wat hij de afgelopen seizoenen allemaal voor de jongens heeft gedaan, super!!!
De wedstrijd dan, thuis tegen Alblasserdam. Boys door alle commotie ook een beetje de kluts kwijt, een stukje basisbezetting geleverd aan de JO19-1 voor de belangrijke wedstrijd tegen Emplina, een aantal positionele wijzigingen die niet allemaal lekker uitpakten, en last minute aanpassingen door een laatkomer.
Alblasserdam in de eerste helft toch nauwelijks gevaarlijk, op één zwervende krachtpatser na, maar Engelen creëert ook geen echte kansen en is met name tegen zichzelf aan het knokken. Uit een moment van onoplettendheid waarbij Alblasserdam teveel ruimte krijgt, na een scrimmage voor het doel dan toch de 0-1, zonde.
Na de rust een compleet ander wedstrijdbeeld. Een paar wissels en omzettingen, en een stukje “koppie omhoog” vechtlust, zorgen ervoor dat JO17-1 meer en meer greep op de tegenstander krijgt. Buiten met wat lange ballen komt Alblasserdam niet meer echt in de buurt van het strafschopgebied. Een aantal “randje buitenspel” gevallen zorgen voor wat beroering op het terras, het was wachten op de gelijkmaker en dan erop en erover. Dat wachten duurde helaas langer dan de wedstrijd zelf, ook de begeleiding van de tegenstander vond na afloop dat we onszelf tekort hadden gedaan. Jammer, winst had ook naar de rest van de competitie een mooie opsteker geweest. Aankomende zaterdag tegen Sliedrecht gaan we er weer vol voor! Dank aan Morris, Redda en Jim van JO15-1 voor het invallen!

Uit tegen de Leerdamse Racing Club, kortweg LRC. Wel weer erg vroeg, onze boys zijn echt nog niet gewend aan half negen vertrekken, al was het maar omdat sommigen op vrijdagavond juist een baantje hebben genomen. Na wat wachten, bellen, terugrijden, dan toch nog prima op tijd in Leerdam. Thuiswedstrijd na een aarzelend begin een klinkende overwinning, tot grote vreugde van onze scheidsrechters coördinator. LRC heel sterk begonnen aan de competitie, en na een flinke terugval weer terug op weg met goede uitslagen. JO17-1 bezig aan een prima reeks, zowel in competitie als beker, misschien net wat weinig wedstrijdritme, ook na die rare afgelasting van afgelopen week.
Als ik een tijdje terug niet zou hebben beloofd niet meer te beginnen over “in slaapzak het veld opkomen” had ik het nu denk ik toch gedaan. Beste van het spel, maar wel een beetje gezapige boel. Fors wat kansen, en een voor LRC erg mooie rol van hun keeper, in de 25e minuut Wouter op een voorzet van Sam 0-1. Bij de rust had het zomaar 0-4 of 1-5 kunnen staan, maar helaas. De tweede helft geeft een compleet ander spelbeeld, nauwelijks meer kansen voor paars-wit, linies niet meer netjes bezet en LRC op jacht naar de gelijkmaker. Die komt er dan ook in de 20e minuut: 1-1. Daarna nog wat hachelijke momenten, waaronder een wonderlijke bal op onze lat. Uiteindelijk kan iedereen wel leven met het gelijkspel. Competitie kan nog alle kanten op, en ook in de beker(s) nog goede kansen. Eljounai, dank voor het invallen!

Met dank aan Mascha, mooie beelden!

Iedere seconde spannend. Eerste competitiewedstrijd na de winterstop. De ziekenboeg is inderdaad zoals gehoopt leeggelopen, maar is inmiddels ook weer aangevuld. Tegen Kozakken Boys, de nummer drie. De uitwedstrijd nog aardig vers in het geheugen, veel te vroeg naar Werkendam, 4-0 verloren, een wedstrijd waar we - ondanks het veldevenwicht in de eerste helft - niet echt van vonden dat er heel veel meer te halen was. Spelers met de JO19-1 mee, App contact om uit te vogelen wie speelt en hoe we de opstelling kunnen maken. Met acht spelers in de kleedkamer bij de start van de voorbereiding, een laatkomer, en de vraag hoe en wanneer de invallers aan kunnen sluiten. Uiteindelijk om 15:00 toch met een 11 mans JO17-1 basis kunnen starten, extra dienst voor Sahin, blessure proberen te voorkomen maar wel in volle sterke aan de wedstrijd beginnen.
Paars-wit start fel, met inzet en beleving. Tegen een geduchte opponent; ballen komen alleen aan als ze precies worden gepassed, duels worden alleen gewonnen als je dat ook echt wil, dribbels stuiten op meerdere tegenstanders, en ieder foutje kan worden afgestraft. Gelukkig maken onze boys nauwelijks fouten, er wordt eigenlijk geen kans weggegeven, en de slordigheidjes die er nog zijn worden prima opgelost. In minuut 27 volgt Mikey de volledige linkerlijn van het veld, en bedient vanaf de achterlijn dan Sam die de bal de touwen in jaagt. Redelijk wat emotie op en naast het veld, en de rust in met de wetenschap dat het nog lang niet gedaan is. Na de pauze hetzelfde spelbeeld; een FC Engelen met prima veldbezetting en organisatie. Helaas ook wel twee blessures, en daarmee een fors stuk middenveld ingeleverd. Fijn dat we twee JO15-1 spelers op de bank hebben, Thijs en Eljounai, dank jullie wel! Met al die omzettingen weer even extra spannend. Het spel “wie gaat liggen krijgt een penalty” eindigt dankzij Bram in 1-1, tussenstand in de wedstrijd dus 2-1. Kozakken Boys zet nu alles op alles; lange ballen, extra rappe speler in de voorhoede. Zeker bij de supporters hartslag omhoog en ook links en rechts wat zweetdruppels. Paar minuten extra tijd maar dan is het dan toch zover: mooie overwinning behaald en met een beetje mazzel ook nog kans op de tweede periode. Met goed gevoel op naar Carnaval en 4 maart weer verder.

Vrijgeloot, direct door naar de derde ronde in de Zwaluwen jeugdbeker, zo gingen we de winterstop in. Het liep toch anders: door een incident in een andere wedstrijd mochten onze boys toch aantreden tegen Helvoirt, voor de competitie spelend in de eerste klasse.
Lekkere pot afgelopen week tegen Wilhelmina, twee keer getraind, moest toch wel kunnen lukken. Helaas twee spelers ziek en één langdurig geblesseerd, dus wel wat minder wissels dan gewenst.
Een beetje miezeren bij aankomst, aanhoudende regen en kou gedurende de hele wedstrijd. Een beetje gemopper “Helvoirt laat ons express op dat knollenveld spelen, ze hebben toch ook kunstgras”, ook niet echt onbegrijpelijk van ze.
In de eerste helft domineert paars-wit, heeft de controle maar komt in aanraking met “de bus”, ongelofelijk hoeveel acties mislukten en ballen niet aankwamen. Helvoirt speelt erg fysiek, de scheidsrechter laat misschien net wat teveel toe. Gelukkig na 20 minuten de 0-1: Menno komt op vanuit de verdediging, en bedient Bram keurig op maat.
Na de rust is het eigenlijk geen wedstrijd meer geworden: strijden tegen de elementen, op een steeds belabberder veld, en vooral ook tegen onszelf. P**l en lat geraakt, penalty gemist, en dan is die ene goal net wat weinig marge voor rust in dug-out en op tribune…
Na tachtig minuten de felicitaties van de tegenstander met “de beste heeft gewonnen” en door na de derde ronde in de beker, daar is eigenlijk alles wel mee gezegd.

Dank aan de Wilhelmina toeschouwers voor deze foto's!