Kitty Geboers

Er was een tijd dat ik dacht dat "sterk zijn" betekende: alles dragen.

In mijn jaren in loondienst bouwde ik daar een harnas voor. Niet laten merken dat iets binnenkwam. Doorgaan. Geven. Het goed doen tot ik mezelf was kwijtgeraakt onder al dat harnas.

Wat me terugbracht was geen assertiviteitstraining, maar leren om één vraag weer te stellen "wat is er nú bij mij?" en het antwoord hardop serieus te nemen.

Dat is precies wat ik nu zie gebeuren bij de zorgprofessionals die ik begeleid. Vrouwen die alles geven aan hun cliënten, behalve aan zichzelf.

En die ontdekken dat eerlijk zijn over je eigen grens geen afstand schept, maar juist nabijheid.

Niet meer communiceren vanuit je harnas, maar vanuit jezelf.

Daar gaat mijn werk over en daar schreef ik een gratis e-book over: Communicatie verhelderend.

Over communiceren vanuit kracht, helderheid en verbinding, zonder jezelf onderweg kwijt te raken.

De link staat in mijn profiel.

Waar draag jij nog een harnas dat je allang niet meer nodig hebt?

𝗠𝗮𝗮𝗻𝗱𝗮𝗴 𝗱𝗲𝗲𝗹𝗱𝗲 𝗶𝗸 𝗲𝗲𝗻 𝗲𝗲𝗿𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗺𝗼𝗺𝗲𝗻𝘁:
te moe om de nabijheid te geven die mijn dochter zocht. Het raakte veel mensen.

Vandaag wil ik uitpakken wat eronder zit.

We denken vaak dat nabijheid betekent: er altijd zijn. Beschikbaar. Geven, ook als we leeg zijn.

En juist daar gaat het mis.

In mijn werk met zorgprofessionals zie ik het telkens terug: we verwarren afstemmen op de ander met onszelf wegcijferen.

We voelen haarscherp aan wat een cliënt nodig heeft, maar de vraag "en wat heb ík nu nodig?" slaan we over.

𝘏𝘦𝘵 𝘭𝘪𝘫𝘬𝘵 𝘰𝘱 𝘷𝘦𝘳𝘣𝘪𝘯𝘥𝘪𝘯𝘨.
Maar het is jezelf verlaten, met een glimlach. En de ander voelt dat verschil.

Echte nabijheid begint daarom niet bij de ander, maar bij één ongemakkelijke vraag aan jezelf: "𝗪𝗮𝘁 𝗶𝘀 𝗲𝗿 𝗻ú 𝗯𝗶𝗷 𝗺𝗶𝗷?"

Pas dan kun je kiezen wat je geeft vanuit kracht in plaats van vanuit schuld.

In mijn werk noem ik dat de eerste pijler: Awareness. Het is geen egoïsme.
Het is de enige plek waar verbinding écht kan beginnen.

Welke vraag stel jij vaker aan een ander dan aan jezelf?

Mijn dochter zoekt nabijheid. En ik heb het haar even niet te geven.

Ze is net terug van haar eigen avontuur aan de andere kant van de wereld. Ik zie het meteen: ze zoekt haar plek weer. Ze zoekt mij en niet haar bonusvader.

En ik ben zelf ook nét geland. Zes uur tijdsverschil zit nog in mijn lijf, mijn hoofd half in New York. Ik wíl er voor haar zijn. Ik wil het goed doen.
Maar ik ben simpelweg te moe.

En dan komt de schuld. Het stemmetje dat zegt dat ik tekortschiet.

Misschien herken je het, niet als moeder, maar in je werk. Jij die er voor je cliënten bent. Die geeft, afstemt, draagt. En die soms merkt dat iemand iets van je vraagt wat je op dat moment gewoon even niet hébt.

Wat ik telkens opnieuw leer: nabijheid begint bij mezelf. Ik kan een ander pas echt iets geven als ik eerst eerlijk ben over wat er bij míj leeft. Ook als dat is: "Ik ben op. Geef me even."

Dat is geen tekortschieten. Dat is bewustzijn en precies daar begint communiceren vanuit kracht.

In mijn werk noem ik die eerste stap Awareness: eerlijk voelen wat er bij jóu is, vóór je afstemt op de ander.

Hoe blijf jij bij jezelf op de momenten dat iedereen iets van je vraagt?

𝐃𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟𝐝𝐞 𝐫𝐨𝐥𝐭𝐫𝐚𝐩. 𝐓𝐰𝐞𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐞𝐥𝐝𝐞𝐧.

In New York liep ik met mijn dochter door Macy's. En daar stonden ze: roltrappen van écht hout.

Ik werd er stil van. Ik voelde iets onder mijn voeten, geschiedenis, warmte, iets wat ik niet eens meteen in woorden kreeg. Kippenvel.

Mijn dochter? "Het is een roltrap, mam." Klaar.

En weet je: geen van ons had ongelijk.

Want we namen niet dezelfde wereld waar. Ik neem waar via wat ik vóel, wat iets met mijn lijf doet.
Zij veel meer via wat ze ziet en hoort. Zelfde trap.

Compleet ander beleven.

En precies dáár loopt communicatie zo vaak vast.

We denken: "Ik voel dit zó sterk, waarom raakt het de ander niet net zo?"

Maar de ander stáát niet waar jij staat. En neemt niet waar zoals jij waarneemt.

Dat is voor mij de kern van Translation in Just ACT.

Niet harder herhalen wat voor jou vanzelfsprekend is. Maar je afvragen: hóe neemt de ander dit waar?

En je boodschap daarop afstemmen zonder jezelf weg te cijferen.

Mijn dochter ging die houten trap nooit voelen zoals ik. En dat hoeft ook niet. Maar toen ik het haar vertelde vanuit wat zíj wél oppikte, het hout, de kleur, hoe oud het eruitzag, knikte ze. "Oh, zó bedoel je."

Dát is verbinding. Niet hetzelfde voelen. Wél elkaar bereiken.

👉 Heb jij ooit gemerkt dat jij iets totaal anders beleefde dan iemand naast je bij precies hetzelfde? 🗽

𝐄𝐫 𝐢𝐬 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐦𝐞𝐭 𝐫𝐞𝐢𝐳𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐣𝐞 𝐤𝐢𝐧𝐝.

Thuis ben ik haar moeder. Met alles wat daarbij hoort.

Ik regel. Ik stuur. Ik zorg. Soms ook: ik irriteer. 😄

Maar in New York zijn we even gewoon twee mensen.
Twee mensen die samen een stad ontdekken.

Die allebei niet weten waar we naartoe gaan. Die allebei een mening hebben over waar we eten, de hare luider dan de mijne trouwens.

En in die gelijkwaardigheid ontstaat iets moois.

Ze vertelt dingen die ze thuis niet zo snel zegt. Ik luister op een manier die thuis niet altijd lukt.

Verbinding heeft soms een andere omgeving nodig.

Niet omdat de relatie niet goed is. Maar omdat de context thuis soms te veel ruis heeft.

Ik denk dat dat voor veel relaties geldt.

Op het werk. Met een cliënt. Met een collega. Soms is een andere plek genoeg om een ander gesprek mogelijk te maken.

Wanneer heb jij voor het laatst bewust de context veranderd om een beter gesprek te voeren? 🤍

𝐈𝐤 𝐛𝐞𝐧 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐨𝐩 𝐯𝐚𝐤𝐚𝐧𝐭𝐢𝐞 𝐠𝐞𝐠𝐚𝐚𝐧 𝐨𝐦 𝐭𝐞 𝐨𝐧𝐭𝐬𝐩𝐚𝐧𝐧𝐞𝐧.

Ik ben naar New York gegaan.
Met Aniek, mijn jongste. De generatie Z met de uitgesproken mening binnenskamers.

Ze heeft net haar eindexamens afgerond. Gedaan. Klaar.

En wij hebben bewust gekozen voor het tegendeel van rust.

Drukte. Lawaai. Prikkels. Energie. Mensen. Leven.

Omdat ik iets heb geleerd over mezelf:
Soms heb ik geen stilte nodig om bij mezelf te komen. Soms heb ik juist het tegenovergestelde nodig.

Dat klinkt misschien gek. Maar het is heel bewust.

Want stilte dwingt me soms om te blijven denken. Terwijl een stad die nooit slaapt me dwingt om gewoon te zijn.

Awareness gaat niet altijd over naar binnen keren. Soms gaat het over weten wat jóuw systeem nodig heeft.

Niet wat werkt voor anderen. Wat werkt voor jou.

Weet jij wat jouw hoofd nodig heeft om echt leeg te worden?

👁️ Schrijf het op. Soms verras je jezelf.

𝐃𝐢𝐭 𝐢𝐬 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐨𝐦 𝐢𝐤 𝐝𝐢𝐭 𝐝𝐨𝐞.

Niet omdat ik alle antwoorden heb.
Maar omdat ik weet hoe het voelt als je niet gezien wordt.

Als je kind niet gezien wordt.
Als je je in bochten wringt om iets uit te leggen aan mensen die het gewoon niet snappen.

En ik weet ook hoe het voelt als het wél lukt.
Als een gesprek ineens landt.
Als iemand echt luistert.
Als je merkt dat de ander jou of jouw kind écht ziet.

Dat gevoel.
Dáár doe ik het voor.

Ik ben Kitty. Moeder van twee meiden.
Oprichter van de Zelfbewustzijn Academie. Ontwikkelaar van de Just ACT-methode.

Ik schrijf voor zorgprofessionals die werken met kinderen en jongeren met een beperking.

En voor moeders die meer rollen dragen dan waarvoor ze zijn opgeleid.

Als jij je herkent — volg me.
Want dit is nog maar het begin. 🤍

𝐖𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐳𝐢𝐞𝐭, 𝐯𝐨𝐞𝐥 𝐣𝐞 𝐰𝐞𝐥.

Mijn dochter is 23.
Ze lacht veel. Ze praat makkelijk. Ze komt vrolijk over.

En toch kost haar een dag vol prikkels, verwachtingen en onverwachte veranderingen zóveel energie dat ze daarna dagenlang moet bijkomen.

Dat zie je niet.
Ik wel. Inmiddels.

Maar dat heeft jaren gekost.
Jaren van verkeerde aannames.

Van te hoog gegrepen verwachtingen.
Van onbegrip, jazeker ook van mijn kant.

Totdat ik leerde om anders te kijken.
Niet naar wat ik zag.
Maar naar wat er was.
Niet naar wat ze zei.
Maar naar wat ze bedoelde.

Dat is wat ik bedoel als ik zeg:
communicatie begint niet bij woorden.
Het begint bij de bereidheid om verder te kijken dan de buitenkant.

Hoe vaak kijk jij verder dan wat je ziet? 👁️

𝐍𝐢𝐞𝐦𝐚𝐧𝐝 𝐯𝐞𝐫𝐭𝐞𝐥𝐭 𝐣𝐞 𝐝𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐝𝐢𝐭 𝐨𝐨𝐤 𝐧𝐨𝐠 𝐤𝐫𝐢𝐣𝐠𝐭.

Het moment dat je hoort dat je kind een beperking heeft, verandert er iets.

Niet alleen in je kind.
In jou.

Ineens ben jij ook zorgcoördinator.
Belangenbehartiger.
Tolk tussen je kind en de wereld.
Vertaler tussen de wereld en je kind.
Emotionele steunpilaar.

En dat allemaal - naast alles wat je al was.
Zonder handleiding.
Zonder opleiding.
Zonder dat iemand vraagt hoe het met jóu gaat.

Ik ken dat gevoel.

Ik ken de vergaderingen waarbij jij de enige bent die je kind echt kent - maar toch het gevoel hebt dat je moet bewijzen dat je gehoord mag worden.

Ik ken de momenten waarop je zo moe bent van het uitleggen.
Van het opkomen.
Van het vertalen.

En ik ken ook het moment waarop je ontdekt dat jouw stem - precies die stem, gevormd door alles wat je hebt meegemaakt - het krachtigste instrument is dat je hebt.

Je hebt meer geleerd dan je denkt.
Je bent sterker dan je voelt.

En je verdient het om ook voor jezelf op te komen.

Dit schrijf ik voor jou. 🤍
Herken jij dit?

𝐌𝐢𝐣𝐧 𝐣𝐨𝐧𝐠𝐬𝐭𝐞 𝐢𝐬 𝟏𝟕. 𝐙𝐞 𝐠𝐚𝐚𝐭 𝐠𝐞𝐧𝐞𝐞𝐬𝐤𝐮𝐧𝐝𝐞 𝐬𝐭𝐮𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧.

En ik ben ontzettend trots op haar.
Maar laat ik eerlijk zijn.

Aniek is echte generatie Z. Geen geduld. Directe mening. Weet precies wat ze vindt binnenskamers dan.
Want naar buiten brengen? Dat is nog een ander verhaal.

Ze heeft thuis geleerd dat de wereld voor iedereen er anders uitziet. Dat zien wat een ander nodig heeft niet vanzelfsprekend is. Dat communicatie meer is dan zeggen wat je denkt.

Dat laatste snapt ze al heel goed in theorie.
De praktijk? Daar werken we nog aan. Samen. 😄

En eigenlijk is dat precies wat ik iedereen gun.
Niet de perfecte communicatie.

Maar het bewustzijn dat je er nog in mag groeien.

Dat je een uitgesproken mening mag hebben én mag leren hoe je die overbrengt naar een ander.

Dat je scherp mag zijn én zacht tegelijk.

Aniek leert het op haar manier.
Ik leer het op de mijne via de lange weg, via vallen en opstaan, via twee dochters die me elke dag iets nieuws leren.

Communicatie is nooit af.
Gelukkig maar. 🤍

Is er iemand in jouw leven die jou - bewust of onbewust - iets leert over communicatie?