Wat zijn de openingstijden?

Dinsdag 10:00 - 20:00 Woensdag 10:00 - 17:00 Donderdag 10:00 - 17:00

http://www.zelfbewustzijn-academie.nl/

Kitty Geboers, Dorpsstraat 88b, Aarle (2026)

11/09/2026

Nikki heeft me gevraagd het even heel duidelijk te zeggen: 𝐳𝐞 𝐳𝐨𝐞𝐤𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐮𝐮𝐫𝐦𝐚𝐧.

Niet romantisch bedoeld hoor (dat voegde ze er meteen aan toe), maar iemand om straks een kopje koffie mee te drinken, iets te lenen, of samen de vuilnis buiten te zetten of ....

Bij project Domi worden 6 appartementen aan de John F. Kennedystraat, gerealiseerd door Goed Wonen voor jongeren met een VG en/of GGZ-indicatie en er is nog 1 plek vrij.

Nikki woont hier straks met veel plezier tussen haar toekomstige buren. Ken jij, of ben jij, iemand voor wie deze plek precies goed zou zijn?

Neem contact op via [email protected], of stuur gerust een DM.

Soms begint een thuis met een simpele oproep. Deze is die van ons. 🏡✨

Delen = Lief 🧡

09/09/2026

Al een tijdje droom ik hardop mee met een aantal andere ouders:
een plek waar onze kinderen, die net wat meer nodig hebben dan een "gewoon" appartement.
Zelfstandig kunnen wonen, zonder dat zelfstandigheid gelijk staat aan alleen zijn.

𝐃𝐢𝐞 𝐝𝐫𝐨𝐨𝐦 𝐤𝐫𝐢𝐣𝐠𝐭 𝐧𝐮 𝐯𝐨𝐫𝐦. 𝐏𝐫𝐨𝐣𝐞𝐜𝐭 𝐃𝐨𝐦𝐢.

Aan de John F. Kennedystraat realiseert woningcorporatie Goed Wonen 6 appartementen voor jongeren met een VG en/of GGZ-indicatie.
Goed Wonen is straks niet alleen de verhuurder, maar ook buren.

Ik ben een van de initiatiefnemers. En op dit moment vervul ik vooral een rol die me op het lijf geschreven is: de verbindende schakel. Tussen de woningcorporatie en de andere ouders. Tussen wat er organisatorisch geregeld moet worden en wat er emotioneel meespeelt als je je kind, hoe graag je het ook wilt, langzaam los moet laten.

Het is precies waar mijn missie en mijn moederschap samenkomen:
communicatie die mensen dichter bij elkaar brengt in plaats van verder uit elkaar.

We zijn heel dichtbij. Van de 6 appartementen is er nog 1 op zoek naar een bewoner.

Vrijdag vertel ik je daar meer over. 🏡

07/09/2026

Er zijn de laatste tijd een heleboel nieuwe gezichten bijgekomen hier, 𝘄𝗲𝗹𝗸𝗼𝗺! Tijd om mezelf (opnieuw) voor te stellen.

Ik ben Kitty, oprichter van Zelfbewustzijn Academie.

Als je me al langer volgt, ken je me van Just ACT en van verhalen over mijn dochters Nikki en Aniek. Wat je misschien nog niet weet: ik ben eigenlijk een duizendpoot.

Ik organiseer graag alles, projecten, trainingen, wooninitiatieven (daarover binnenkort meer!) en of het nu gaat om een training, een verbouwing of iets heel anders: communicatie is steevast de rode draad.

Ik geloof dat helderheid ontstaat in hóe je iets overbrengt, niet in hoevéél je zegt.

Daarnaast ben ik dol op etherische oliën. Niet als hype, maar als dagelijks hulpmiddel voor mijn hoofd als het te vol zit, voor mijn lijf als de dag zwaar is, voor mijn gemoed als ik weer even moet landen. Mentaal, emotioneel, fysiek: het hangt allemaal samen, en oliën horen inmiddels net zo bij mijn dag als koffie.

Kortom: ik ben niet alleen "de vrouw achter Just ACT". Ik ben iemand die graag dingen verbindt; mensen, projecten, ideeën.

Deze week neem ik je mee in een van de projecten die me op dit moment het meest aan het hart gaat. Woensdag vertel ik je er meer over.

Welkom, en fijn dat je hier bent. 🌿

04/09/2026

𝗗𝘂𝘀 𝘄𝗮𝘁 𝗱𝗼𝗲 𝗷𝗲 𝗱𝗮𝗻, 𝗶𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝗺𝗼𝗺𝗲𝗻𝘁 𝘇𝗲𝗹𝗳?

Want inzicht in de Drama Driehoek is mooi. Maar op het moment dat de tranen al komen, heb je niks aan theorie. Dan heb je een handeling nodig.

Dit is wat mij helpt om mezelf terug te halen naar de Volwassene, ook als ik er middenin zit:

→ Ik stel mezelf één vraag: "is dit een feit, of een gevoel dat ik feit noem?" De opmerking was er. Mijn gevoel van onrecht is een interpretatie.

→ Ik benoem hardop, of alleen bij mezelf welke rol ik aan het spelen ben. Zodra ik zeg "ik zit nu in het Slachtoffer", ben ik er al voor een deel uit.

→ Ik vraag niet om bevestiging dat ik gelijk heb. Ik vraag om overzicht: "wat zie jij, van een afstandje?"

Klein, maar het werkt. Niet omdat de emotie ineens weg is. Maar omdat ik hem niet meer laat sturen.

Voor de zorgprofessional: dit is ook wat je collega's, cliënten of hun ouders nodig hebben van jou. Niet iemand die meegaat in hun Slachtoffer of hen aanklaagt als Ouder. Iemand die vanuit de Volwassene contact maakt.

Voor de ouder van een kind dat anders is: dit is ook wat jij je kind kunt voordoen. Niet omdat je nooit meer emotioneel mag zijn. Maar omdat je laat zien: uit die driehoek stappen kan.

Zelfinzicht zonder deze vertaalslag blijft een dure hobby. Daarom beschrijf ik in Just ACT niet alleen het waarom, maar vooral de weg terug naar de Volwassene stap voor stap.

Het e-book staat gratis voor je klaar, link in de comments. 👇

02/09/2026

𝙄𝙠 𝙠𝙤𝙢 𝙚𝙧 𝙯𝙚𝙡𝙛 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙖𝙡𝙩𝙞𝙟𝙙 𝙪𝙞𝙩.

Zit ik eenmaal in die slachtofferrol, overtuigd dat het oordeel over mij onrechtvaardig is, dan heb ik iemand nodig die van bovenaf kijkt. Een helicopterview. Iemand die niet meegaat in mijn verhaal, maar me er zachtjes uit tilt.

Lange tijd dacht ik dat dat een zwakte was. Dat ik het zelf zou moeten kunnen.
Inmiddels weet ik: dat is precies hoe de Drama Driehoek werkt. Je kunt jezelf er zelden zelf uit redeneren, omdat je in de emotie zit, niet in het overzicht.

Het probleem is niet dat je hulp nodig hebt. Het probleem is wie die hulp geeft, en wat die hulp doet.

Een Redder die met je meehuilt in de slachtofferrol, houdt je erin vast.
Een Redder die je aanklaagt om je "wakker te schudden", duwt je juist verder omlaag.

Wat wél werkt: iemand of iets in jezelf dat je terugbrengt naar de Volwassene.
➡️ Niet het kind dat zich onrechtvaardig behandeld voelt.
➡️ Niet de innerlijke ouder die zegt "je had het beter moeten doen."
➡️ Maar het deel van jou dat kan kijken: wat is hier feitelijk gebeurd, en wat heb ik nu nodig?

Voor de zorgprofessional die altijd voor anderen de rust bewaart: wie brengt jou terug naar die Volwassene?

Voor de ouder die continu het gevoel heeft beoordeeld te worden: wie helpt jou het verschil zien tussen een oordeel en een observatie?

Verbinding begint niet bij de ander. Die begint bij het stukje in jezelf dat nog steeds denkt dat het overzicht van buiten moet komen.

31/08/2026

𝙄𝙠 𝙬𝙖𝙨 𝙞𝙚𝙩𝙨 𝙫𝙚𝙧𝙜𝙚𝙩𝙚𝙣.

Niet iets groots. Iets kleins, achteraf. Maar op het moment dat ik erop aangesproken werd, schoot mijn hele systeem in de hoogste versnelling.

Mijn zenuwstelsel stond al op scherp die dag. En toen kwam die opmerking en niet eens onaardig gebracht, geloof ik, maar ik hoorde alleen: aanklacht.

De tranen kwamen vanzelf. Ik voelde me onrechtvaardig behandeld. Beoordeeld. En voor ik het wist zat ik er middenin: het slachtoffer van een oordeel dat me niet eens zo hard had moeten raken.

Herken je dat?

Dit is de Drama Driehoek in het klein. Iemand zegt iets (of zegt niets, en jij vult het al in) en jij springt automatisch in een rol: Aanklager, Slachtoffer of Redder.
Niet omdat je zwak bent. Omdat je zenuwstelsel al vol zat voordat die zin uitgesproken werd.

Als zorgprofessional ken je dat gevoel: je geeft de hele dag, en dan is er één opmerking die alles laat overlopen.

Als ouder van een kind dat net wat anders nodig heeft, ken je dat gevoel misschien nog directer: iedere blik, iedere vraag voelt soms als een beoordeling van hoe je het doet.

Deze week duik ik in wat die driehoek met je doet en hoe je eruit stapt. Niet door harder te proberen. Maar door te snappen wat er onder die tranen zit.

28/08/2026

𝐁𝐞𝐰𝐮𝐬𝐭𝐰𝐨𝐫𝐝𝐢𝐧𝐠. 𝐕𝐞𝐫𝐛𝐢𝐧𝐝𝐢𝐧𝐠. 𝐕𝐞𝐫𝐭𝐚𝐥𝐢𝐧𝐠.

Drie woorden die ik niet uit een boekje heb, maar uit jaren vastzitten in precies díe volgorde.

Ik legde je woensdag uit hoe ik jarenlang bleef hangen in de Bewustwording, alles kunnen beredeneren, maar er niet naar handelen. En hoe de Verbinding met mezelf de lastigste stap was: wel weten wat ik wilde, maar de ander altijd op de eerste plek blijven zetten.

Wat ik toen miste, was de laatste stap. De Vertaling. Het moment waarop weten en voelen zich omzetten in een concrete handeling, een grens, een vraag, een "nee."

Dat is precies waar Just ACT vandaan komt. Niet als theorie, maar als de weg die ik zelf te lang aflegde en die jij korter kan maken.

𝗔𝘄𝗮𝗿𝗲𝗻𝗲𝘀𝘀: Merk het patroon. Die "ja hoor" die je klakkeloos aanneemt. Die aanname dat je al weet wat de ander bedoelt. Je hoeft het nog niet op te lossen. Alleen zien: hé, dit gebeurt er nu.

𝗩𝗲𝗿𝗯𝗶𝗻𝗱𝗶𝗻𝗴: Voel wat het met jou doet, vóórdat je reageert. De knoop in je maag tijdens dat overleg. Het moment dat je "ja" zegt terwijl je lijf iets anders seint. Dit is de stap die ik het langst oversloeg, ik dacht dat bewust zíjn genoeg was. Het is de brug, niet de bestemming.

𝗩𝗲𝗿𝘁𝗮𝗹𝗶𝗻𝗴: Zet het om in taal en actie. Eén simpele check: "Wat bedoel je precies?" Eén zin die je grens benoemt: "Dit lukt me nu niet." Klein, concreet, uitvoerbaar, geen jaren opleiding nodig, gewoon een gewoonte die je vandaag al kunt oppakken.

Op je werk. En daarbuiten.

Ik deed er jaren over om deze drie stappen te leren kennen en, belangrijker nog, om ze ook echt te doorlopen. Jij hoeft niet bij stap één te blijven hangen zoals ik deed.

Welke stap herken jij het meest, blijf jij hangen in bewustwording, in verbinding, of in de vertaling naar actie? Ik lees het graag in de comments.

Wil je meer weten over hoe je dit in jouw dagelijkse praktijk toepast? Zet 🍄 in de comments en ontvang het gratis e-book Just ACT.

26/08/2026

Vroeger ging ik gewoon door.

Overdag volledig in dienst van mijn cliënten. 's Avonds een volle agenda vol sociale "verplichtingen", want nee zeggen deed ik niet. Het ging allemaal.
Kitty ging door.

Tot de man met de hamer kwam. En ik helemaal niets meer kon.

Ik zie mijn burn-out inmiddels als een cadeautje. Niet omdat het licht was, het was verschrikkelijk, maar omdat mijn lijf me iets vertelde wat ik jarenlang had genegeerd: dit is niet vol te houden.
Er waren patronen die ik moest doorbreken.

Dat was voor mij het moment dat ik de bewustwording in ging. Ik stortte me op opleidingen, workshops, trainingen, jaren lang. Mijn rugzak raakte zo vol dat ik alles wel kon beredeneren. Ik wist precies waar mijn patronen vandaan kwamen. Ik kon het uittekenen, uitleggen, aan iedereen.

En toch bleef ik erin hangen.

Want weten waar iets vandaan komt is niet hetzelfde als het loslaten. Ik zat vast in mijn eigen bewustwording, beredeneren werd bijna een nieuwe manier om er niet echt doorheen te hoeven.

De verbinding met mezelf, dát was de echt lastige stap. Ik zette de ander altijd op de eerste plek. Zonder dat ik in verbinding stond met wie ik zelf was, wat ík nodig had. In mijn hoofd wist ik heus wel wat ik wilde. Alleen: ik handelde er niet naar. Wéten en dóén bleken twee compleet verschillende werelden.

Dat is een lange weg geweest. Langer dan nodig, achteraf gezien.

En daar is Just ACT uit geboren. Niet uit een theorie, maar uit alles wat ik zelf te lang volhield voordat ik het doorbrak. Want hé, jij hoeft er niet zo lang over te doen als ik.

Het kan echt anders.

21/08/2026

𝘐𝘬 𝘨𝘢 𝘥𝘦 𝘩𝘰𝘯𝘥 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘻𝘰𝘯𝘥𝘦𝘳 𝘨𝘦𝘥𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘯 𝘶𝘪𝘵𝘭𝘢𝘵𝘦𝘯.
𝐒𝐭𝐞𝐫𝐤𝐞𝐫 𝐧𝐨𝐠, 𝐢𝐤 𝐥𝐚𝐚𝐭 𝐝𝐞 𝐠𝐞𝐝𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧 𝐰é𝐥 𝐤𝐨𝐦𝐞𝐧, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐢𝐤 𝐠𝐫𝐢𝐣𝐩 𝐧𝐮 𝐡𝐞𝐭 𝐦𝐨𝐦𝐞𝐧𝐭 𝐞𝐫𝐭𝐮𝐬𝐬𝐞𝐧.

Dit is wat ik mezelf heb aangeleerd en wat ook voor jou kan werken:

Vang het moment. Zodra ik merk dat mijn hoofd naar iemand anders' planning springt, benoem ik het hardop, zelfs als het maar een half zinnetje is:
"𝗗𝗮𝗮𝗿 𝗴𝗮 𝗶𝗸 𝘄𝗲𝗲𝗿."

Stel de tegenvraag.
𝘕𝘪𝘦𝘵 "𝘸𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘻𝘪𝘫 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨 𝘷𝘢𝘯 𝘮𝘪𝘫", 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘦𝘦𝘳𝘴𝘵: "𝘸𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘣 í𝘬 𝘷𝘢𝘯𝘥𝘢𝘢𝘨 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨 𝘷𝘢𝘯 𝘮𝘦𝘻𝘦𝘭𝘧?"
Klinkt simpel. Voelt in het begin bijna onbeleefd.

Kies bewust, niet automatisch. Soms kies ik alsnog voor de ander, maar dan is het een keuze, geen reflex. En dat scheelt meer dan je denkt, want een keuze put je niet uit. Een reflex wel.

Mijn man hoeft dit niet te leren. Zijn oerbrein wijst hem vanzelf naar zichzelf. Het mijne niet en dat is oké.

Het betekent alleen dat ik een extra stap moet zetten die hij niet hoeft te zetten. Niet omdat ik zwakker ben.
𝙊𝙢𝙙𝙖𝙩 𝙢𝙞𝙟𝙣 𝙖𝙪𝙩𝙤𝙢𝙖𝙩𝙞𝙨𝙘𝙝𝙚 𝙥𝙞𝙡𝙤𝙤𝙩 𝙚𝙚𝙣 𝙖𝙣𝙙𝙚𝙧𝙚 𝙠𝙖𝙣𝙩 𝙤𝙥 𝙨𝙩𝙪𝙪𝙧𝙩.

Wil je leren hoe je dat moment tussen automatische piloot en bewuste keuze steeds beter gaat herkennen?

In mijn gratis e-book Just ACT deel ik hier de complete methode voor.

19/08/2026

𝘐𝘬 𝘻𝘰𝘤𝘩𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘷𝘦𝘳𝘬𝘭𝘢𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘸𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘮𝘢𝘢𝘯𝘥𝘢𝘨 𝘣𝘦𝘴𝘤𝘩𝘳𝘦𝘦𝘧.
𝗘𝗻 𝗸𝘄𝗮𝗺 𝘂𝗶𝘁 𝗯𝗶𝗷 𝗵𝗲𝘁 𝗼𝗲𝗿𝗯𝗿𝗲𝗶𝗻.

Mannen jaagden, vrouwen zorgden voor verbinding en de groep. Dat oerbrein is nog steeds diezelfde drijfveer in ons automatische systeem.

Logisch, dus, dat mijn hoofd 's ochtends meteen naar iedereen om me heen springt, en dat van mijn man naar zijn taak.

En toch. Vind ik dat lastig te accepteren.

𝑾𝒂𝒏𝒕 𝒐𝒎𝒅𝒂𝒕 "𝒉𝒆𝒕 𝒛𝒊𝒕 𝒏𝒖 𝒆𝒆𝒏𝒎𝒂𝒂𝒍 𝒛𝒐 𝒊𝒏 𝒐𝒏𝒔 𝒃𝒓𝒆𝒊𝒏" 𝒉𝒆𝒆𝒍 𝒅𝒊𝒄𝒉𝒕 𝒕𝒆𝒈𝒆𝒏 𝒆𝒆𝒏 𝒆𝒙𝒄𝒖𝒖𝒔 𝒂𝒂𝒏 𝒍𝒊𝒈𝒕.

En een excuus is precies waar ik mijn cliënten altijd op wijs: het voelt als een verklaring, maar het houdt je vast in hetzelfde patroon.

Het verschil zit 'm niet in of die automatische piloot bestaat. Die bestaat.

Het verschil zit 'm in of jij hem laat rijden, of dat je op een gegeven moment zelf instapt.

Bewustwording betekent niet dat het patroon verdwijnt. Het betekent dat je het ziet aankomen, voor het je ochtend heeft opgeslokt.

Waar in jouw dag springt jouw hoofd automatisch naar de ander?

Kitty Geboers

11/09/2026

09/09/2026

07/09/2026

04/09/2026

02/09/2026

31/08/2026

28/08/2026

26/08/2026

21/08/2026

19/08/2026

Adres

Openingstijden

Telefoon

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type

Verzoek om vermelding te verwijderen

Dinsdag	10:00 - 20:00
Woensdag	10:00 - 17:00
Donderdag	10:00 - 17:00