Coaching praktijk De Vuursmederij

"Bij mijn moeder kom ik thuis, bij mijn vader ga ik op visite."

Eén zin. Gezegd door een man in de cirkel.
Bleef hangen.

Ik schreef erover. Over het pantser dat we dragen. Over de jongen die lang alleen bleef. En over oefenen met thuiskomen — op plekken waar we ooit op visite gingen.

Nieuwe blog online. Link in bio.

💫
Mama
In haar prime
Een foto
Van voor
Mijn tijd
Nu
Is
Het
Erna

Ik mis je.
💫

“Ik mis je.”

Ze zegt het niet als verwijt. Eerder als verlangen.

Terwijl hij gewoon naast haar.

Aan tafel.
In bed.
Op vakantie.

Aanwezig, maar niet echt aanwezig.

Dan begint het traject.
Voor haar.
Omdat ze het verlangt.

Omdat je niet wil verliezen wat je hebt.

Dat voelt als liefde.
Het is een overlevingsstrategie.

Wie echt terug wil komen — bij zichzelf, bij haar — moet eerst de weg naar zijn eigen land vinden.

Nieuwe blog online. Link in bio. 🔗

Ik verklaar liever
dan dat ik de pijn van het gemis voel.

Ik beland liever
in het tussenland dat onbeantwoord heet
dan dat ik echt aankom
en mijn tas uitpak.

Boosheid?
Die berg ik het liefst op.

En zo zit ik zomaar
in de verkeerde gemeente,
open ik het verkeerde kadaster,
kies ik het verkeerde nummer,
klop ik op de verkeerde deur.

Ik beken.

Ik ben retebang
om zoon te zijn.

Ik ben Kris.
Ik oefen.

Met mijn adres.
Mijn perceel.
Mijn grens.
Mijn gevoel.
Mijn vader.
Mijn zoon.

En met mezelf.

Vanavond de laatste ontmoeting van de Mannengroep voorjaar 2026.

De avond staat in het teken van afronding.
Stilstaan bij wat ieder voor zichzelf heeft meegenomen uit de afgelopen ontmoetingen.

Nog één avond samen in een kleine kring mannen.

Het uitgangspunt van deze mannengroep is eenvoudig.
En tegelijkertijd vaak rete ingewikkeld.

Herkansen in mannenogen.

Ja, onze vaders waren niet perfect.

Maar vaak wel precies goed genoeg om ons iets essentieels mee te geven.

Én soms precies genoeg om ergens diep vanbinnen mis te grijpen.

Hoe leer je als man opnieuw vertrouwen?
Hoe maak je contact met delen van jezelf die zich ooit moesten beschermen?

Want wat toen een beschermingsmechanisme was,
is later soms onderdeel van je identiteit geworden.

Vanavond gaat over die beweging.
Niet door harder te worden.
Maar door een stap te wagen.

In het najaar start een nieuwe mannengroep.

Man,
welkom.

Toen mijn moeder afgelopen jaar overleed, raakte dat niet alleen het verlies van nu.
Het raakte ook iets veel ouder.

Vandaag ben ik te horen in de podcast NRC Vandaag over het rouwende lichaam.

In de aflevering spreek ik niet alleen als coach, maar ook als zoon.

Toen ik zestien was werd mijn moeder geestelijk ziek en opgenomen. Het overlijden van mijn moeder afgelopen jaar maakte niet alleen nieuw verdriet voelbaar, maar raakte ook het onafgemaakte verlies van toen.

Dat zie ik vaker terug: nieuw verlies kan oude lagen openen.
Het lichaam vergeet niet wat ooit te groot was om volledig te voelen.

Op mijn website deel ik de podcastaflevering én schrijf ik verder over hoe rouw zich niet alleen in ons hoofd, maar ook in ons lichaam afspeelt.

🎧 Lees en luister hier:

https://devuursmederij.nl/het-rouwende-lichaam-verlies/

Soms loop je al jaren hetzelfde pad.
Met verhalen die niet alleen van jou zijn.

In de ontmoeting met andere mannen
kan iets nieuws ontstaan.

Meer verbinding.
Meer zachtheid.
Meer jezelf.

Mannengroep najaar 2026 ( Link in bio )

Soms was liefde tussen mannen wel aanwezig.
Maar niet altijd voelbaar.

Deze week schreef ik een persoonlijke blog over vaders, zonen, afstand, gestolde rouw en de vraag:

Heb je me gezien?

Over hoe oude patronen generaties lang kunnen doorwerken.
En hoe ze zichtbaar worden in relaties, vaderschap en het leven van alledag.

Misschien herken je iets.

De volledige blog lees je via de link in bio.

Afgelopen donderdag was mijn oudste zoon jarig.

14 jaar.

Een feest met de familie.
En tegelijkertijd zoeken we hoe we dat doen.
Met lege plekken van oma en opa.

Iedereen is onderweg op zijn of haar manier.
Zo goed als zo kwaad als het gaat.

Papa arriveerde met de boot.
Dat was misschien wel mijn grootste cadeau.

De haven van Alem
is nooit een gebruikelijke tussenstop geweest.

Maar donderdag wel.

De jongens die de Najade mee binnenvaarden met de rubberboot.
En gisteren, voor vertrek richting Gorinchem,
nog snel samen een koffie.

Vanochtend kon ik zoals afgesproken
nog even oversteken om het liggeld te betalen.
Verrekend met een tikkie.

Ik ben onderweg.
Van jongen
naar man.
Van ver
Naar steeds meer
dichterbij
Mezelf
En jou.

Papa, ik hou van jou ❤️

Volwassen man zijn vraagt ook iets van de zoon in ons.

Over aanwezig blijven.
Uitreiken.
Risico nemen.
En tevoorschijn komen.

Een gedicht van vandaag.

Onderweg naar een nieuwe mannengroep die in het najaar start.

Je bent welkom.

Check de link 🔗 in de bio.

devuursmederij