Helma de Wit Familie opstellingen

Stel je voor… hoe zou het zijn om je lichter te voelen? Om je automatische piloot te ontstijgen? Om gewoon even stil te staan en te kiezen wat écht bij je past, in plaats van je te laten meezuigen in dat wat je onbewust altijd al deed vanuit oude patronen?

In een opstelling krijg je inzicht in waar je gedrag vandaan komt. Je ziet het als het ware van een afstandje, van boven — en merkt dat er ruimte ontstaat om het anders te doen.

En soms voel je dan ineens hoe licht het kan zijn. Alsof er iets van je afvalt. Alsof je bijna zou kunnen vliegen, zó licht voelt het.

Hoe zou jouw leven zijn als je dat vaker kunt ervaren?

Zwaar
Soms wordt een lichaam zwaarder om te beschermen. Niet omdat je iets verkeerd doet of eet, maar omdat het lichaam probeert te zorgen voor een extra laagje. Een laagje om mensen op afstand te houden of om pijn te dempen die ooit te groot was.

Voor veel mensen speelt bij overgewicht ook de plek waar ze zijn opgegroeid mee. In sommige families is “stevig zijn” heel gewoon, bijna een vorm van erbij horen. Veranderen kan dan onbewust voelen als niet loyaal zijn of alleen komen te staan. Het lichaam houdt vast uit verbondenheid, niet uit onwil.

Groter worden kan twee dingen tegelijk betekenen: ruimte innemen om te mogen bestaan óf juist minder zichtbaar zijn, je verstoppen, om zo jezelf te beschermen. Dat lijkt tegenstrijdig, maar voor een lichaam kan het allebei kloppen.

Dit is geen beschuldiging. En niet elk overgewicht heeft deze betekenis. Factoren als aanleg, hormonen, medicatie en gezondheid spelen vaak net zo goed een rol.

Deze manier van kijken nodigt vooral uit tot mildheid: begrijpen dat een lichaam meestal doet wat het kan.

Het kan helpend en wellicht verhelderend zijn om met mij in alle rust en liefde samen je systeem in kaart te brengen tijdens een familie opstelling.

Boos

Anderen merken het heus niet (altijd) aan je, maar onder de oppervlakte ben je boos. Vaak en veel en het vreet energie en verteert je.

Terwijl je vriendelijk glimlacht naar de zoveelste persoon waar je 'ja' tegen zegt hoewel je eigenlijk een keiharde 'nee' voelt, borrelt het vanbinnen van de frustratie.

Op wie je nou eigenlijk boos bent, weet je misschien zelf niet eens. Op anderen, omdat ze je altijd weten te vinden met hun hulpvraag?
Of op jezelf, omdat het je maar niet lukt om je grenzen aan te geven of om zélf eens te vragen of te ontvangen?

Boosheid is heel vaak eigenlijk helemaal geen boosheid, maar gestold verdriet of machteloosheid.

Verdriet voelen doet echter veel meer pijn dan kwaad zijn - en dus kun je beter boos zijn bij wijze van beschermingsmechanisme.

Wil je van je boosheid af? Van machteloos naar de touwtjes in handen? Je weet me te vinden

Als er een kindje overlijdt is de impact daarvan immens. Niet alleen op de papa en mama, maar óók op het kindje dat er na het verlies geboren wordt.

Als jij dat kindje was, kun je bewust of onbewust vragen over je bestaan met je meezeulen. "Was ik echt gewenst, of ben ik hier om een lege plek op te vullen?"

Bewijsdrang kun je daarvan krijgen. De ongezonde soort. Alsof je altijd maar de beste, de liefste, de slimste, de leukste moet zijn om goed genoeg te zijn. Een verantwoordelijkheidsgevoel van heb ik jou daar, een even imposant perfectionisme.

Hoe zou je het vinden om je gewoon goed genoeg te voelen zoals je bent? Zonder al die overtreffende trappen? Ik kijk er graag naar met je: je hoeft het niet alleen te dragen.

Ziek

Je hebt je hele leven al kwalen, of kwaaltjes, je bent vaak ziek. �Geen grote ziektes, maar genoeg om je leven te vertragen.

Vroeger thuis was aandacht schaars. Wie het goed deed, viel niet op. Wie iets mankeerde, werd gezien. Zonder het te weten leerde je dat ziek zijn je een plek gaf. Dan was je welkom, dan hoorde je erbij, zonder iets te hoeven bewijzen.

Grenzen aangeven heb je nooit geleerd; doorgaan wel.
Je lichaam nam die taak over.�Elke klacht was een signaal.�Elke terugkerende ziekte een zachte, maar duidelijke grens.
Ziekte werd onbewust je noodrem.�Tot hier.�Niet verder.

Onder de kwalen en ziektes ligt wellicht een verlangen om er te mogen zijn zonder sterk te hoeven zijn. We kunnen hier samen eens naar kijken.
In alle rust.
Want je hoort er al bij.

De helper.

Altijd sta je voor iedereen klaar, door weer en wind en in voor- en tegenspoed. Je bent er, altijd en onvoorwaardelijk.
Het ding is: je kunt niet uit een lege beker schenken. Wanneer je doorlopend de zorg voor de mensen om je heen draagt, gaat dat ten koste van jezelf.

Als je je eigen behoeften minder belangrijk vindt dan die van anderen raakt je bekertje leger en leger, waardoor zorgen voor anderen je steeds minder goed afgaat. Daar word je dan weer neerslachtig van, want zorgen is jouw liefdestaal.

Misschien komt jouw drang naar ‘zorgen voor iedereen’ uit je positie in jouw gezin van vroeger.
Misschien moest je destijds op eieren lopen, was er een zorgbehoevende broer, zus of ouder of heb je te maken gehad met een sociaal emotioneel onbekwame ouder? Is er een overtuiging dat je geen ‘nee’ mag zeggen, omdat je er anders niet meer bij hoort?

Wanneer het genoeg is geweest en je bent eraan toe om dingen anders te gaan doen in je leven, omdat je beter voor jezelf wil zorgen, stel je familie systeem dan eens op.
Wie weet wat voor verhelderende inzichten je krijgt?

Je bent van harte welkom om dit in een veilige omgeving met mij te komen doen.

Dankbaar ben ik…
… voor alle mensen die mij het afgelopen jaar hun vertrouwen hebben gegeven en zo dapper waren om zich kwetsbaar op te stellen tijdens een sessie.

Ik wens je mooie betekenisvolle dagen met de mensen die je het liefste om je heen wilt hebben. Ik wens je waardevolle gesprekken, liefde en vooral ook plezier.

Wanneer het allemaal niet zo loopt als je zou willen kun je in het nieuwe jaar gewoon weer bij me terecht voor verhelderende inzichten.

Op je tenen

Je hebt het nooit zo benoemd, maar je kent het gevoel al je hele leven: op je tenen lopen. Alsof de vloer onder je elk moment kan kraken.
Vroeger thuis hing iets onzichtbaars in de lucht. Emoties waren er wel, maar ze mochten niet hardop bestaan. Verdriet werd ingeslikt, boosheid weggewuifd. Wie te veel voelde, werd te veel.

Je ontwikkelde een scherp afgestelde antenne, altijd gericht op de ander.
Was mama moe? Dan was jij rustig. Was papa gespannen? Dan verdween je naar je kamer. Je wist feilloos wat nodig was om de vrede te bewaren, of om de verbinding niet te verliezen.

Langzaam nestelde zich een overtuiging in jou, zonder woorden maar hardnekkig aanwezig: als ik mezelf ben, raak ik je kwijt. Of mag ik er niet bijhoren.
Dus werd je flexibel, meegaand, voorzichtig. Je paste je aan, maakte jezelf kleiner, zorgde dat niemand last van je had. Dat voelde veilig.

Nu je volwassen bent, merk je dat je lichaam nog steeds dezelfde beweging maakt. Op je werk, in relaties, zelfs bij vrienden. Altijd alert. Altijd afgestemd.
Je bent goed in aanvoelen wat anderen nodig hebben, maar vergeet te luisteren naar jezelf.

Ooit was het een overlevingsstrategie, een manier om liefde vast te houden, maar nu mag je leren dat je er mag zijn, precies zoals je bent.

Je bent van harte welkom om aan dat stuk van jezelf te werken.
Ik sta naast je, met een open blik en een warm hart.

Onveilig

Je vader was er, maar niet altijd op een manier die veilig voelde. Soms was hij snel boos, soms afwezig. Je wist nooit goed wat je kon verwachten.
Als kind leerde je daardoor om alert te zijn, om je aan te passen, om geen fouten te maken.

Nu merk je dat die manier van opletten nog steeds aanwezig is. Je wilt controle houden, hebt moeite met vertrouwen, en voelt je snel verantwoordelijk voor de stemming van anderen.

In relaties ben je vaak aan het zoeken: dichtbij komen voelt spannend, afstand houden ook.

Herken je jezelf in dit beeld en wil je onderzoeken hoe je anders naar je patronen kunt kijken? Je bent van harte welkom in mijn praktijk in Alkmaar.

Zelf doen
Jij trekt die kar wel! Komt goed joh! Je fixt het eigenhandig en zelfstandig! Jij dopt je eigen boontjes!

Maar.. word je daar nou niet eens moe van? Ga je écht zo prat op je autonomiteit, of vind je het stiekem gewoon heel erg lastig om hulp te accepteren of vragen? En ben je daar zelfs eigenlijk wel eens pissig om?
Je hoeft niet alles alleen te doen, echt niet.
Voor wat hulp bij wat meer voor jezelf kiezen mag je altijd bij me aankloppen.
Dan duiken we erin samen. Dat zal je goed doen!

Pesten
Van gepest worden brokkel je af. Soms psychisch, soms lichamelijk, soms sociaal - soms allemaal.
Als je vroeger fungeerde als voetveeg van de klas of zondebok van de familie, kan het goed zijn dat je daar nu nog steeds de lasten van ervaart. De spontaniteit die ooit in je huisde is uitgedoofd en nieuwe contacten aangaan vind je doodeng. Functioneren in groepen kost je bakken aan energie en je zelfbeeld is ronduit beroerd.
Of misschien voelt je hersenpan best opgeruimd, maar begrijp je maar niet waar die eeuwige steen in je maag of die slapeloosheid vandaan komt?
Aan de hand van een familie opstelling gooien we het juk van de plaaggeesten in de hoek, en maken we ruimte voor de grote empathie en veerkracht die je waarschijnlijk óók hebt overgehouden aan die tijd.