Cándida Kroezen - Vita-HRM

🎉 Memento is alweer 4 geworden vandaag. Ik weet nog zo goed hoe dit idee midden in de nacht binnen flitste in mijn hoofd en voelde alsof het door mij gemaakt moest worden. Het was een heel bijzonder proces. Misschien wel de eerste keer dat ik volledig mijn gevoel volgde en daar tot het eind trouw aan bleef.

En inmiddels heeft het al veel mensen aan dierbare verhalen geholpen.

Iedere bestelling weer voel ik mee met degene die zijn vader of moeder heeft verloren en voel ik tegelijkertijd de dankbaarheid dat hij door de Memento waarschijnlijk hele mooie tastbare herinneringen krijgt door de geschreven verhalen van die mensen die hem of haar zo goed gekend hebben.

En eigenlijk voel ik nu pas hoe trots ik erop ben dat ik 4 jaar geleden deze flits volledig gevolgd heb. 🙏

In ieders leven gebeurt veel. Er komt veel binnen, vaak zijn we gaan dragen voor anderen en langzaam maar zeker lopen we vol als we niet op tijd naar binnen keren en inventariseren wat we op mogen ruimen of los mogen laten. Het kan ons verstikken, opslokken. Het drijft ons bij onszelf vandaan.

Wat is eigenlijk echt van ons en wat is van de ander? Waar staan we echt voor, wat is onze waarheid en is die waarheid wel echt de onze? Of spreken we namens of voor iemand in ons systeem? In mijn aankomende boek staat deze vraag centraal.

Tijdens mijn onderzoek kwam ik dit mooie verhaal van Bert Hellinger tegen:

De ruiming

Iemand woont in een klein huis. Hij verzamelt in de loop van de jaren steeds meer rommel in zijn kamers. Veel gasten brachten hun spullen mee en toen ze verder gingen lieten zij menig koffer achter. Het is alsof ze hier nog steeds zijn, hoewel ze al lang weg zijn, voor altijd.

Ook wat de eigenaar zelf heeft verzameld, blijft in het huis. Niets mag voorbij zijn en verloren gaan. Ook aan de kapotte dingen hangen herinneringen en dus blijven ze en nemen ze de plaats in beslag van het betere.

Pas als de gastheer bijna stikt begint hij op te ruimen. Hij begint met zijn boeken. Wil hij de oude afbeeldingen nog steeds bekijken en vreemde inzichten en verhalen nog steeds begrijpen? Wat al lang geleden is afgedaan, verwijdert hij uit zijn huis. Het wordt licht en helder in de kamers.

Dan opent hij de achtergelaten koffers en kijkt om te zien of er nog iets is dat hij gebruiken kan. Hij ontdekt een aantal kostbaarheden en legt ze aan de kant. De rest brengt hij naar buiten. Hij gooit het oude spul in een diepe kuil, bedekt deze netjes met aarde en zaait er gras overheen.

Mijn leven Mijn werk, Bert Hellinger

Mijn hoofd is ongeveer net zo’n chaos als mijn tafel maar de vorm begint steeds meer te ontstaan en als ik alles er maar laat zijn en zie dat de chaos me juist helderheid gaat brengen dan ontstaat er rust. Het verdragen van het niet-weten brengt mij terug naar mijn plek en mijn waarheid en laat dat nou net de essentie zijn van mijn boek in wording…

Een van de mooiste herinneringen die ik her-ontdekte over mijzelf (en helemaal vergeten was), was hoe heerlijk ik het vroeger vond om in mijn eentje in het gras te zitten en armbandjes te maken van deze bloemetjes. Het ophalen van deze herinnering liet mij inzien hoe belangrijk me-time voor mij is. En oef, wat is mijn leven sindsdien ten positieve veranderd. Nu zijn deze bloemetjes elke keer een lieve reminder. Neem ik genoeg tijd voor mezelf? Of cijfer ik mezelf weg voor de ander? Wat deed jij graag als kind en wat leert je dat over de versie van jou, vandaag?

Je ouder opnieuw ontmoeten
Wanneer je je vader of moeder verliest merk je meteen wat je allemaal NIET met elkaar hebt besproken. Allerlei vragen po**en op waarvan je altijd dacht dat je nog tijd genoeg had voor een gesprek hierover. En wat als je nog te jong of het verlies te plotseling was om deze vragen überhaupt te bedenken?

Wellicht heeft iemand anders de antwoorden waar jij zo naar zoekt. Die ene vriendin die zoveel met je moeder heeft meegemaakt. De oom die de meest gekke avonturen met je vader heeft beleefd. Die collega die zoveel tijd met hem of haar heeft doorgebracht.

Soms leer je iemand pas echt kennen door de ogen van een ander.
De humor waar je nooit bij was.
De avonturen vóór jouw tijd.
De wijsheid die ze deelden met vrienden.
En door die informatie zie jij: Ik lijk op jou. Jij leeft in mij.

Ben jij zo’n vriend(in), oom/tante of collega? Weet dan dat jouw verhaal enorm waardevol kan zijn voor die zoon of dochter die op zoek is naar antwoorden.

Spreek met elkaar of schrijf je verhaal in een Memento. Die verhalen zijn het waard om in het hart te worden gesloten.

Moederdag en Vaderdag komt er weer aan. Hoe waardevol zou het zijn als diegene, voor wie dit een dag is die snel voorbij mag gaan, een verhaal krijgt die mama of papa weer even heel dichtbij brengt?

Wil je een exemplaar bestellen of heb je vragen? Stuur me maar een pb. Ik vertel je graag meer.

Het zwarte schaap
Het kan zo pijnlijk zijn wanneer het niet lukt om een gezonde band op te bouwen. Zeker als iemand in de familie onbewust de rol van het “zwarte schaap” krijgt.

In (familie) systemen vervullen zwarte schapen vaak een hele belangrijke taak: ze maken zichtbaar wat anderen in het systeem (nog) niet kunnen dragen of erkennen.

Hun gedrag kan bijvoorbeeld een uiting zijn van iets of iemand dat buitengesloten is. Het zwarte schaap draagt dat uit, zodat het geheel weer in balans kan komen.

De vraag: “Wie of wat mag/mocht er niet zijn?” kan veel openen op de diepe laag.
Die of datgene erkennen en plek geven kan het systeem weer rust geven waardoor er weer ruimte ontstaat.