Wandelen in Flevoland

Vandaag vertrokken we voor de woensdag wandelochtend vanaf het buurtcentrum de Draaikolk. Deze ligt in Waterwijk. Een gezellig buurtcentrum waar de koffie slechts 1 euro kost. Maar voordat we aan de koffie gingen, moesten we eerst 10 km afleggen. Begonnen via de 2 eilanden, die in de Leeghwaterplas liggen, waar we keurig door heen gingen. Hier zijn vrijwilligers bezig geweest om een monument van een Woningwet woning weer te herstellen. In 1981 was het ontwerp er al. Het is een plattegrond van de vorm van deze woning, nu gemaakt van heesters en ander soort groen. Door Waterwijk heen, naar de Hoge Ring om de Noorderplassen te bereiken. De 17 experimentele woningen, gebouwd in de jaren 80, kunnen bewonderen. Dit project was toen uitgeschreven als prijs voor de meest fantasierijke huizen. Zij zouden 5 jaar blijven staan. Dat is niet gebeurd, want ze staan er nog steeds. Langs het water, waar een nieuw gebouw onze aandacht trok. Dit wordt een nieuw Mexicaans restaurant genaamd Rositas en opent bijna zijn deuren. Gewoon gaan uitproberen denk ik zo. Via een smal pad naar boven gelopen bij de Hoge ring en daarna met een smal pad weer naar beneden bereikten we de Hoge Vaart. Deze een stuk naast ons gehad en toen de brug over om Weer richting de Leeghwaterplas te gaan. Hier via leuke bospaden en nog meer bruggen de Draaikolk bereikt en konden we onze welverdiende koffie gaan drinken.

Altijd spannend als de foto's van de Maandagochtend Wandeling binnenkomen. Want als jezelf niet meeloopt moet je aan de hand van de foto's een tekstje schrijven. Ik wilde beginnen dat de groep helaas niet zo groot was. Jammer dat het vertrouwen in de weergoden niet iets groter is, want meestal is het gewoon lekker wandelweer op maandagochtend. Zo, ook vandaag. De paden waren goed begaanbaar, het zonnetje deed zijn best en tussen de wolken door zag je de blauwe lucht.
Zo wilde ik beginnen, maar wat zag ik nog meer op de foto's? Hangen de dames nu letters op in het bos? Leuk dacht ik, een speurtocht. Maar verderop tussen de foto's zag ik dat de letters op de grond lagen. Het lijkt er dus meer op dat ze de achtergelaten rommel van iemand anders mee uit het bos hebben genomen. Kijk daar houden we van, wandelaars die het nuttige met het aangename combineren. Meneer Lely nam er zijn hoed voor af.
Verderop langs het pad werden de wandelaars vast voorbereid op de komst van de wolf, aten ze een appeltje en keken ze naar een boomstronk die een kunstje deed. Vanaf de uitkijkheuvel hadden ze een fraai uitzicht op de trein die voorbij reed, verder was er weinig te zien. Qua dieren dan. Want we ontdekten wel een pracht van een zwavelzwam en de eerste walnoten lagen al weer op de grond.
Van zo'n ommetje krijg je toch altijd lekkere trek, gelukkig kwamen ze onderweg langs een braamstruik. Dat was weer smikkelen. De naaktslakken smikkelden ook, maar dan van elkaar.
Ze struinden nog een stukje door het bos achter Franka aan, die de wandeling vandaag begeleide en toen kwam de parkeerplaats alweer in zicht. Het was weer een lekker begin van de week, daar deden de buien die onderweg naar huis vielen niets aan af.

Deze woensdag bij het Kotterbos in Almere Buiten gestart. Het weer was 10 keer beter dan vorige week en daarom kwamen er hoogstwaarschijnlijk vandaag wel 25 man om dit gebied te doorkruisen. Het mountainbike-pad soms toch even gelopen, maar de meeste paden waren in het groen en onverhard. Dat het nog steeds te droog is, is te zien bij de vijvers, waar het water verdwenen is. Ook de mollen hebben het zwaar en sommige hebben het dan ook niet gered. Het knuppelpad daarentegen konden we op ons gemak doen. De vlierbesstruiken groeiden volop. Een uitrust bankje had plaats gemaakt voor 2 hele luie stoelen. We weten niet of de barbecue een succes is geweest, maar er zat niets meer in, zelfs de kolen waren verdwenen. Met een laatste groet van dr. Lely liepen we het Kotterbos uit om bij onze parkeerplaats met de auto's en de fietsen te komen. De koffie werd daarna genuttigd bij het Belevingscentrum Oostvaarders, een rotonde verder, waar ze altijd vriendelijk zijn, zelfs onaangekondigd met een grote groep.

... acht, negen, tien, wie niet weg is is gezien! Ja, ja als je tijdens de Maandagochtend Wandeling over diverse bruggen komt die de namen dragen van oud-hollandsche kinderspelletjes dan komt al snel het kind in je boven. Het was weer ouderwets gezellig tijdens het rondje wat de wandelaars, onder begeleiding van Marga deze keer, door het Beatrixpark maakten.
De regen van de afgelopen week had er voor gezorgd dat het groen weer wat opgefrist was zodat het een heerlijke nazomerwandeling was. En ondanks de strakblauwe lucht en het heerlijke zonnetje kwamen we toch al weer de eerste sporen van de herfst tegen in de bosrand, een klein kabouterdorpje en een grote zadelzwam.
Hier en daar ontdekten we een kunstwerk en langs de waterkant bloeide het harig wilgenroosje. Van de slanke sleutelbloemen die hier in het voorjaar zo uitbundig bloeiden was weinig meer te zien, maar dat mocht de pret niet drukken. Onderweg naar het eindpunt rees de vraag bij de wandelaars op of kinderen nog wel weten wat hinkelen of hoepelen is, of blikspuit... Misschien ligt hier een schone taak voor menig opa of oma. Kun je daarna weer een stukje wandelen om bij te komen haha.

Het werd vandaag de keuze om wel of niet te gaan wandelen. De regen was hier de oorzaak van. Toch besloten 15 man om de regen te trotseren en sommigen waren zelfs op de fiets met poncho aan. De start was bij het NS station Muziekwijk. Vanaf hier liepen we naar het Muzenpark. In dit park staan meer afwijkende boomsoorten dan elders in Almere, omdat hier zand opgespoten is. Over de Hogering, waar we wel even gestopt zijn, om de harde bui regen voorbij te laten gaan. Dat lukte een beetje. Aangekomen in Pampushout waren de paden niet zo modderig als we dachten. De regen viel ook intussen wat minder hard en konden we genieten van het water en andere uitzichten van dit gebied. Ook lag er een nieuwe brug, die we nu konden oversteken. De honden werden hier vanmorgen niet uitgelaten, was te nat voor de baasjes waarschijnlijk. De woningen bij de Noorder Plassen kwamen dichterbij, maar we lieten ze links liggen. Wat wel interessant werd, was de machine die op een andere auto gereden werd. Dit was niet zo maar iets om te bewonderen, maar gewoon een staaltje van echt manoeuvreren. Deze Magni verreiker, neen niet verkeerd geschreven, was bezig geweest om boomtoppen te kappen. Na de 10 km kwamen we weer aan bij het station en hier kun je heerlijk in de NS Wachtkamer koffie drinken. Wij mochten gewoon naar binnen, want het laatste uur was het droog weer geworden en waren onze schoenen niet al te vuil meer.

Zal je net zien, is het wekenlang zo warm dat ieder kledingstuk als teveel voelt en dan beginnen we eens bij het naaktstrand en dan is het afgekoeld... Dus gingen 12 wandelaars onder leiding van Margreet 'keurig' aangekleed op pad voor een rondje Duin.
Na het Zilverstrand trokken we onder de Hollandse Brug door waar donkere wolken zich samenpakten boven Muiderberg. Op het IJmeer dromden de zwanen bij elkaar, niet vanwege de naderende buien maar omdat ze in de rui zijn. En als je daardoor niet zo goed kunt vliegen dan kruip je lekker veilig met z'n allen bij elkaar.
In het Duinlandschap aangekomen viel het ons op dat er nogal veel onkruid tussen het helmgras stond. Maar voordat we even lekker op de gemeente konden mopperen, over dat ze de boel de boel maar laten kwamen we enkele plantsoenmedewerkers tegen. Die met de hand het onkruid te lijf gingen. Wat je zegt 'een berenklus'... Wil je wel een handje helpen? Wij weten nog wel wat berenklauw te staan.
Langs het pad hing als opwarmer een bordje met daarop de vraag of we de waterval al hadden gezien. Waterval, in Almere? Onze nieuwsgierigheid was geprikkeld. Op het terrein van Vis a Vis ontdekten we de waterval, of meer de val want het water was verdampt. De meningen over mooi of lelijk waren verdeeld maar het prikkelde wel en dat moet kunst misschien wel doen. Ben je nieuwsgierig kijk dan eens op: https://jijbentm.art/event/waterval-almere/
Wij wandelden tenslotte nog een stukje door de spiksplinternieuwe wijk om door de duinen weer terug te keren naar de auto's. Het was weer een geslaagde en droge wandeling. Volgende week beginnen we de week door het Beatrixpark.

Voor de woensdag wandelochtend wandeling vertrokken wij vandaag vanaf de Dobbe. Dit keer had iedereen due mee wilde lopen het gevonden. De paden lagen dan weer in de zon en dan weer in de schaduw. Het was goed vertoeven in dit groene gedeelte van Almere. De bedoeling was om de wijk Oosterwold via een onverhard pad binnen te gaan. Helaas de sloot, waar een plank had kunnen liggen was er niet en moest er om gelopen worden. Natuurlijk kwamen we uit in deze vrije gebouwde woningen. Of je het mooi of lelijk vindt, of te chaotisch en te rommelig moet je zelf invullen. De uitspraak een "doorlopend" bouwplaats vond ik in ieder geval goed gevonden. Ook jammer is dat iedere woning een vrij pad moet hebben om langs en er tussendoor te kunnen, niet meer altijd zo is. Dus maar weer anders lopen dan de route aangeeft. Oosterwold weer uit en tien richting de Groene Kathedraal. Elke Almeerder kent dit gebied. Er was gemaaid en we konden de contouren zien. De nieuwe, reeds roestige, fietsbrug staken we over. De lift is er echter niet meer, omdat er veel vandalisme hier had plaatsgevonden. En klein stukje distributie terrein en toen weer gauw het groen met de schaduw in om weer bij onze auto's en fietsen aan te komen. Koffie drinken in Almere Jungle werd dit keer overgeslagen of toch door 2 personen niet. Wel waren de pruimen die onderweg gratis werden aangeboden goedgekeurd

Kun je verdwalen tijdens een Maandagochtend Wandeling? Ja dat kan. In het 'oer'-bos van Almere waar de wilgen scheefgezakt en piepend en krakend tegen elkaar aan leunen, het onkruid welig tiert en de braamstruiken je bij de enkels grijpen kun je je zomaar vergissen in een paadje.
Maar de groep raakte niet in paniek hoor, de honger werd gestild met de bramen die volop aanwezig waren en voor de nacht hadden sommigen hun oog al laten vallen op de campers die een fraai plekje aan het water hadden gevonden.
Maar gelukkig, het Wilgenbos is niet zo groot en toen de groep uit de bosrand tevoorschijn kwam was het juiste pad ook weer zo gevonden. Over het Markermeer waaide een verkoelend briesje wat wel zo lekker was met dit weer. Langs het nog redelijk nieuwe fietspad bloeiden diverse fraaie bloemen. Terug bij de startplek werden nog even de koppen geteld. Gelukkig, iedereen was weer uit het bos gekomen. Tenminste... we ontvingen een foto op de app van een vaste wandelaarster die nog onderweg was. Iets van een bord en een wolf. Of deze wandelaar heeft een primeur in Almere of ze is wel een heel eind van de route afgedwaald, als dat maar goed komt...

Vol verbazing keken we vanmorgen op de parkeerplaats om ons heen. Er lagen plassen en aan de bladeren hingen druppels. Een enkeling wist te vertellen dat dat door regen kwam, iets wat vroeger wel vaker voorkwam. Het was wel lekker eigenlijk. De temperatuur was eindelijk weer eens dragelijk en het rook ook wel lekker opgefrist. Misschien moet er eens vaker een buitje vallen...

Het als het mooi weer is en ook nog vakantie dan moet je toch bijna van de camping vertrekken met de Woensdag Wandeldag. Een flink aantal vaste wandelaars waren vanmorgen al vroeg vertrokken naar Limburg om daar de heuvels onveilig te maken dus de groep was niet heel groot. Maar het gaat om de kwaliteit en niet om de kwantiteit, en het was heel gezellig vandaag dus dat zat wel goed.
De route voerde om de Noorderplassen vandaag, niet zo heel ingewikkeld want zolang je het water aan je rechterhand houd ga je goed. Over het water woei een verkoelend briesje en dat was geen overbodige luxe. Achter de rietkraag hoorden we de eenden een beetje in het water plonsen, zij wel. Wij lieten ons niet kennen en liepen stug door. Zelfs de Schotse hooglanders joegen ons geen schrik aan maar toen waren we ook al bijna rond en we wisten dat er aan het einde het terras van de camping op ons wachtte. Dat was een welverdiende beloning van een warm maar fraai rondje.