22/12/2025
De socials... wat wil ik er toch mee. Soms is het fijn, soms is het een opdracht... wie leest wat en wat is waar voor wie?
Afgelopen half jaar vond ik het lastig om te schrijven. Ik schrijf graag waarachtig en vanuit waarheid. En in mij was vooral pijn en rouw. Pijn om het verlies van een vriendin en om het verlies van mijn vader die in eigen regie koos om te sterven. Het hield en houdt me bezig. Is dat dan wat je schrijft? Het beïnvloedt leven, liefhebben en werken. Rouw is vermoeiend, rouw is wreed, rouw is de achterkant van liefde.
Rouwen maakt mijn verdriet niet kleiner.
Maar hoe meer ik durf te voelen wat ik verloren heb,
hoe dieper ik de liefde kan ervaren die daarin verscholen ligt.
Ik kan mijn rouw niet ontwijken.
Ze vraagt dat ik vertraag, stilsta bij mijn pijn,
en die soms durf te delen met anderen.
Rouwen is geen eenzaam pad, ook al voelt het soms zo.
Het kost tijd en moed om te erkennen wat niet meer is.
Toch draagt dit proces iets kostbaars in zich:
langzaam vind ik door mijn rouw heen weer verbinding
met wat mijn leven betekenis geeft.
Mijn verdriet wordt zo een stevige grond onder mijn bestaan,
waaruit iets nieuws mag groeien.
Zingeving ontstaat wanneer ik mijn rouw durf te omarmen,
de leegte durf te voelen,
en erken dat samen dragen een voorwaarde is.
Ik reik uit.
Door me te blijven verbinden met mijzelf, hoe moeilijk soms ook, geholpen door dierbaren, mijn tribe, mijn vrouwen(cirkels), 'sisters en brothers', blijf ik. Ik sluit 2025 af in het koesteren van herinneringen.. Sommigen lezen mij live, sommigen via het web. Laat ik dan weer een draadje weven...
De afbeelding is genomen in Frankrijk, waar hij jaren samen met mijn moeder woonde. Hier mijn vader en ik in gesprek, zomaar ergens in de zomer. Wat was ik nog jong, en jij ook, pap. Tot ooit...
Door jou beter te begrijpen, jou verhaal te kennen, heel ik. Je bent onderdeel van mijn leven en werk, familieopstellingen en haar helende kracht in optima forma.
