Frou Frou Begeleiding

Ze zeggen dat je moeder wordt op het moment dat je kind geboren wordt.

Maar ik denk dat je daarna nog jarenlang bezig bent om jezelf opnieuw geboren te laten worden.

Je leert zorgen voor iemand anders…
terwijl je soms compleet vergeet hoe je voor jezelf moet zorgen.

Je leert geduldig zijn…
terwijl je jezelf de hardste kritiek geeft.

Je leert je kinderen dat ze goed zijn zoals ze zijn…
maar staat zelf voor de spiegel en ziet alleen wat beter, mooier of slanker zou kunnen.

Dat vind ik misschien wel de grootste paradox van het moederschap.

We geven onze kinderen onvoorwaardelijke liefde.
Maar diezelfde onvoorwaardelijkheid gunnen we onszelf vaak niet.

Alsof wij die eerst moeten verdienen.

Door harder te werken.
Door een leukere moeder te zijn.
Door meer geduld te hebben.
Door minder fouten te maken.

Maar misschien is dát juist de les die onze kinderen ons komen leren.

Dat liefde niet iets is wat je verdient.

Dat liefde iets is wat je jezelf geeft.

Misschien kijken onze kinderen helemaal niet naar de moeder die alles perfect doet.
Misschien kijken ze naar de vrouw die zichzelf durft te omarmen.
Met haar littekens.
Haar twijfels.
Haar vermoeidheid.
Haar kracht.

Want als wij onszelf alleen accepteren op onze beste dagen…
wat leren we onze kinderen dan over hun eigen waarde op hun slechtste?

Misschien is de mooiste erfenis die we onze kinderen kunnen nalaten geen perfect huis, perfecte carrière of perfect lichaam.

Maar een moeder die zichzelf eindelijk net zo lief behandelt als haar kinderen.

Want een kind dat opgroeit met een moeder die van zichzelf houdt…
leert dat liefde nooit iets is waar je eerst hard voor hoeft te werken.

Niemand vertelt je dat het moederschap uit duizenden kleine afscheidjes bestaat.

De eerste keer dat je ze loslaat op de opvang.
De eerste schooldag.
De laatste keer dat ze je hand pakken zonder erbij na te denken.

En dan ineens… de laatste dag van de basisschool.

Ik weet nog dat ik dacht: voor je het weet, zitten ze op de middelbare school. Zo’n zin die volwassenen altijd zeggen. Zo’n cliché waarvan je denkt: ja hoor, zal wel.

Tot je zelf degene bent die met tranen in haar ogen naar een kind kijkt dat ineens bijna net zo lang is als jij.

Wanneer is dat gebeurd?

Wanneer veranderde dat kleine meisje dat mijn hand stevig vasthield in iemand die haar eigen weg gaat vinden?

Het moederschap heeft me geleerd dat tijd een vreemd concept is.

De dagen kunnen eindeloos voelen.
Nog één beker drinken.
Nog één verhaaltje.
Nog één keer uit bed.

Maar de jaren…

Die vliegen.

En opeens besef je dat je niet alleen je kind hebt zien opgroeien. Jij bent zelf ook gegroeid.

Van een moeder die overal controle over wilde houden, naar iemand die langzaam leert dat liefde ook loslaten is.

Dat je kinderen niet opvoedt om je altijd nodig te hebben.

Je voedt ze op zodat ze je uiteindelijk steeds iets minder nodig hebben.

En misschien is dat wel het mooiste én het pijnlijkste tegelijk.

Dus vandaag sta ik even stil.

Bij alle broodtrommels.
Alle schoolpleinknuffels.
Alle kinderfeestjes.
Alle keren dat ik dacht: geniet er maar van.

Ze hadden gelijk.

Alle clichés over het ouderschap blijken waar te zijn.

Het gaat zó ongelooflijk snel.

En als ik één ding heb geleerd, is het dit:

Je kunt de tijd niet vasthouden.

Maar je kunt wel proberen hem echt te beleven, terwijl hij er is. ❤️