Frou Frou Begeleiding

Hey leuke nieuwe volgers! ☀️

De afgelopen dagen zijn er ontzettend veel nieuwe mensen bijgekomen en ik realiseerde me dat veel van jullie mij eigenlijk nog helemaal niet kennen.

Dus hierbij een kleine introductie.

Ik ben Tilda.

Moeder, auteur, therapeut, spreker, chocoladeliefhebber, vintage-schattenjager, plantenverzamelaar en iemand die zich al jaren inzet voor moeders die zich niet gehoord, gezien of begrepen voelen.

Hier zul je eerlijke verhalen vinden over moederschap, mentale gezondheid, herstel, veerkracht, liefde, verlies, groeien, vallen en weer opstaan.

Geen perfecte plaatjes.

Wel echte gesprekken.

Ik ben blij dat je er bent. ❤️

Vertel eens…

Via welke post of video ben jij hier terechtgekomen?

Soms kijk ik naar mijn kinderen terwijl ze iets totaal willekeurigs doen, zoals discussiëren met een banaan of huilen omdat de verkeerde kleur beker “gemeen kijkt”…

en denk ik:

Ik zou letterlijk een auto optillen voor jullie.

Maar ook: waarom zegt niemand dat moederschap voor een groot deel bestaat uit zoeken naar schoenen die ALTIJD kwijt zijn terwijl iemand “mamaaaaa” roept alsof het een noodsituatie betreft.

En dat je soms zó overprikkeld bent dat iemand die op je kauwt tijdens het eten al genoeg is om innerlijk even naar een hutje op de Veluwe te willen vertrekken.

Dat je tegelijkertijd compleet overstroomt van liefde…

en droomt van vijf minuten alleen op de wc zonder onderhandeling, gejank of kleine vingertjes onder de deur.

Moederschap is echt een bizarre combinatie van:

“ik trek dit niet meer”

en

“Kijk nou hoe lief ze slapen, ik ga even huilen omdat ik zoveel van ze hou.”

Het is koud geworden koffie.
Altijd iets vergeten zijn.
Je eigen naam drie keer moeten herhalen voordat iemand reageert.
Je kind missen terwijl het eindelijk slaapt.

En ergens onderweg jezelf ook een beetje opnieuw leren kennen.

Niet als perfecte moeder.
Maar, als een moeder die haar best doet, als mens, als moeder.

Een vermoeide, grappige, liefdevolle, soms overprikkelde vrouw…
die ondanks alles elke dag weer opstaat en denkt:

Oké, vooruit dan.
Nog één snackmoment 😭😂

Soms kijk ik naar mijn kinderen terwijl ze voor de 84e keer “mamaaaa” roepen terwijl ik letterlijk nét ben gaan zitten en denk ik:

Wat is dit eigenlijk voor absurde fulltime baan zonder lunchpauze, functioneringsgesprek of HR-afdeling?

Het moederschap is tegelijkertijd met één hand een boterham smeren, met de andere hand een driftbui reguleren, mentaal onthouden dat er morgen studiedag is en ondertussen proberen te herinneren wie jij zelf ook alweer was vóór iemand “MAMAAAA IK HEB OP DE MUUR GETEKEND” schreeuwde vanuit de woonkamer.

En toch.

Toch zit er soms ineens zo’n klein moment tussen.
Een handje in je gezicht.
Een slaperig stemmetje dat zegt:
“Jij bent mijn liefste mama.”

En dan breekt er iets open in je waarvan je niet eens wist dat het moe was.

Want, het moederschap is niet alleen liefde.
Het is ook overleven op koude koffie, mentale overprikkeling, schuldgevoel, duizend tabbladen tegelijk in je hoofd en jezelf soms compleet kwijtraken tussen alle rollen die je draagt.

Maar ( en ook dit mag gezegd worden):

Je hoeft niet áltijd dankbaar, zen en gelukkig te zijn om een goede moeder te zijn.

Soms ben je gewoon een vrouw
die probeert niemand emotioneel te beschadigen
terwijl ze zelf al drie jaar niet normaal heeft geslapen.

En even heel eerlijk?
Dat je er überhaupt nog staat…
is eigenlijk al een prestatie van wereld formaat.

Welke keuze een vrouw ook maakt…
er lijkt altijd iets mis mee te zijn.

Te dik.
Te dun.
Te ambitieus.
Te emotioneel.
Te sexy.
Te preuts.
Te oud.
Te fake.
Te veel moeder.
Te weinig moeder.

En ergens onderweg zijn vrouwen elkaar gaan beoordelen door de ogen van een systeem dat vrouwen nooit volledig laat winnen.

Want het doel verschuift steeds opnieuw.

Dus misschien zit vrouwelijke empowerment niet in perfect zijn.

Maar in stoppen met elkaar afbreken.
In zachter worden naar andere vrouwen.
En misschien ook een beetje naar onszelf. 🤍