Sterken sterkt, coaching

Zwijgende meerderheid
Daar behoor ik toe, de zwijgende meerderheid. Waarom ik mijn mond houd? Omdat ik verdrietig word van de polarisatie en de ruzie en de discussies. En omdat mijn ervaring is dat als ik een ander geluid laat horen ‘men’ toch al van eigen gelijk zeker is en dus niet meer hoeft te luisteren.
Maar nu kan en wil ik niet meer zwijgen!
De rellen in Den Haag hebben me diep getroffen. Wat een haat en agressie… maar wat me nóg meer geraakt heeft is een jongeman die afstand neemt van de rellen maar aangeeft dat hij gekomen was om zijn stem te laten horen. Hij krijgt het podium voor de camera en geeft aan dat hij het oneens is met het asielbeleid in Nederland want…. (En daar komt ie weer: ) IK WIL OOK EEN HUIS.
Hoe stom, dom en verschrikkelijk onnozel kun je zijn om de retoriek van sommige politici te geloven die één ding centraal zetten: door de asielzoekers hebben we geen huizen, zijn we onveilig en ‘ze’ zijn alleen gelukszoekers.
HET IS NIET WAAR!!! Dat is niet de hoofdoorzaak. Ik ga dit niet met cijfers staven want je kunt het zelf opzoeken áls je tenminste écht goed geïnformeerd wilt zijn en niet op je onderbuik en roepende tegenstanders af gaat.
Zestig jaar heb ik me veilig gevoeld in Nederland. Sinds twee jaar is dat anders. Dit kwam door een demonstratie op een plein vlak achter mijn achtertuin. Daar werd gedemonstreerd tégen het beleid van de Israëlische overheid. Allemaal Palestijnse vlaggen en gescandeer dat Israël de zee in moet.
Ben je niet vóór de Gaza demonstranten? Dan ben je voor Israël en dus niet meer een gesprekspartner. Afgelopen tijd zie ik allemaal Nederlandse vlaggen in mijn stad, stickers op de meest onmogelijke plekken tegen een AZC en woede bij stadgenoten over de komst van twee AZC locaties. Maar ook woede bij mede christenen hierover. Én dat maakt dat ik me niet meer veilig voel. Waar kan ik nog schuilen tegen dit (verbale) geweld? Welke normen en waarden worden er nog aangehangen?
In het klein laat ik mijn geluid wel horen. En dat geeft troost. Zo was er een Jood die ik tegenkwam in de winkel met keppeltje en gebedskwastjes. Ik twijfelde heel lang… er iets positiefs van zeggen of toch maar niet? Ik besloot van wel en zei dat ik het tov vond dat hij zijn Joods zijn niet verstopt had. Dat hij vast veel commentaar daarop krijgt maar dat ik hem wilde bemoedigen. Hij : ‘Je bent een licht in de duisternis’. En de tekening hierboven? Van een Syrisch meisje dat vandaag zomaar met vader en broertje de kerk in kwam. Ik zat naast hen. Sprak ze vriendelijk aan en kreeg toen deze tekening van haar. En nee, het zijn geen moslims (en wat dan nog?) maar christenen die blij waren dat de kerk open was zodat ze zich tot God konden richten.
Laten we niet meer de zwijgende meerderheid zijn maar lichten in de duisternis door wel onze stem te laten horen en ons hart te laten zien.

God op de foto
Onze kleinzoon van ruim drie jaar ging afgelopen week voor een MRI-scan naar het ziekenhuis. Nu was dit niet de eerste keer voor hem dus hij kent de procedure. Na afloop zat hij vol verhalen! En het heerlijke is dat hij alles beleeft én conclusies trekt op zijn kinderlijke manier.
We hadden er samen een gezellig gesprekje over tijdens onze oppasdag. Zo waren de twee (!!) ijsjes die hij zomaar mocht eten een heerlijk feest. Net als de hond in het ziekenhuis waar hij spelletjes mee mocht doen en de poppenspeler die een voorstelling gaf. Maar ook dat de machine waar hij in moest treinrails had en hij ging dromen over het filmpje wat hij vooraf gezien had.
Hij vertelde zo levendig dat ik, die er niet bij was, me helemaal kon voorstellen hoe het gegaan is. Voor hém was het echter nieuw dat er allemaal foto’s van de inhoud van zijn hoofdje gemaakt waren. Ik begon hem uit te leggen dat door die machine de binnenkant van zijn koppie gezien kan worden. Ik: ‘Je hersenen, jouw ogen, de binnenkant van je neus en zo nog veel meer’.
Hij: ‘én GOD! Want God zit in mij’.
Hier werd ik even stil van. Een rotsvast vertrouwen in God en een logische redenering van een drie jarige dat God dan ook op de foto staat. Het blijft iedere keer weer spannend wat de uitslag is maar hoe dan ook: God is erbij.

Voor meer columns: www.sterken.info/column

It’s a wonderful life!
Hoe zou de wereld eruit zien als jij er nooit geweest was? Interessante overdenking nietwaar.
Ik daag je uit dit eens serieus te overdenken. Deze vraag kwam bij me op door de film: It’s a wonderful life, een Amerikaanse film uit 1946:
George Bailey staat op kerstavond 1945 op het punt een einde aan zijn leven te maken. De gebeden van zijn familie en vrienden bereiken de hemel, waar beschermengel tweede klas Clarence de opdracht krijgt om George te redden.
Clarence krijgt flashbacks te zien van het leven van George. Zijn leven loopt anders dan gepland en telkens als er ruimte voor hem of zijn gezin lijkt gebeurt er weer wat dat opoffering vraagt. Als op die bewuste kerstavond zijn warrige oom geld zoek maakt en een bankonderzoeker bedrijfsgegevens komt onderzoeken, heeft George een hekel aan de offers die hij heeft gebracht. Hij doet een beroep op zijn concurrent voor een lening en biedt zijn schamele levensverzekering als onderpand aan. Deze spot dat George dood meer waard is dan levend en weigert te helpen.
Voordat George echter kan springen, duikt Clarence op. Wanneer George wenst dat hij nooit geboren was, laat Clarence George een alternatieve tijdlijn zien waarin hij nooit heeft bestaan.

Om te weten hoe die tijdlijn eruit ziet én hoe de film eindigt raad ik je aan de film te gaan bekijken.
Bij de vraag wat jij aan de wereld bijgedragen hebt denk je al snel aan (klein)kinderen en relaties die er niet geweest zouden zijn zonder jou. Zoals IK er niet geweest zou zijn als mijn ouders in het jaar dat deze film uitkwam niet in het huwelijksbootje waren gestapt. Ik vraag je echter eens na te gaan waar jij in je omgeving invloed op hebt gehad. Soms weten we dat niet eens bewust. Zo ook in deze film: Clarence laat George alle levens zien die hij heeft aangeraakt en hoe de wereld eruit zou zien als hij niet had bestaan.
Meestal gebeurt dit bij een overdenking over het leven bij een begrafenis. Ik geef in mijn praktijk regelmatig de opdracht om je eigen grafrede te schrijven. Op die manier heb je scherp hoe je graag herinnert wilt worden en is dat voor het hier-en-nu een richtlijn om je leven in te richten. Dan nu een ‘opdracht’ erbij: bedenk eens hoe jij nu al een positief stempel op je omgeving hebt gedrukt. Toen ik er bewust bij stil ging staan werd ik blij. En voor allen die denken dat ik opeens aan grootheidswaan lijd lees dan Efeziërs 2:10. We hebben een geweldig voorbeeld en zijn geschapen naar Zijn beeld.

Ik wens je een gezegend 2025 waarbij jij tot zegen mag zijn voor velen om je heen.
Meer columns: www.sterken.info/column

Een streep trekken
De reden dat ik gebruik maak van sociale media is in eerste instantie om zo contact te blijven onderhouden met mensen die ik niet zo vaak zie of spreek. Ik vind het leuk om grote of kleine life events van mensen te volgen.
Een andere reden is om te lezen wat er allemaal in de wereld gebeurt en wat anderen daar dan weer van vinden of wat ze dat doet. En, eerlijk is eerlijk, ik zit ook op sociale media om mezelf als coach te profileren.
Toch heb ik nog altijd een haat-liefde verhouding met sociale media. De voordelen zoals hierboven beschreven vallen onder de categorie ‘liefde’ . De nadelen wogen tot voor kort niet op tegen de voordelen. Nadelen als: jezelf vergelijken, FOMO gevoelens, beïnvloeding en jalousie. Zelf ben ik (denk- en hoop ik) daar niet zo gevoelig voor. Maar goed ik wéét dat dit met name bij jongeren en jongvolwassenen wél speelt. En ben ik dan niet mede verantwoordelijk door gebruik te blijven maken van deze platforms? Toch heb ik pas geleden een besluit genomen in mijn sociale media gedrag: Ik heb X verlaten want dat vind ik absoluut onder de categorie ‘haat’ vallen. Wat mensen over elkaar twitteren (of is het nu x-en?) en de wereld in sturen is vaak zo giftig dat het onze samenleving aantast. Ik heb besloten hier een groot kruis door te zetten en heb dit medium verlaten.
Voor het kenbaar maken van dit besluit gebruik ik sociale media… dat dan weer wel. Maar goed, dit gaat dan ook allen om mijn besluit en ik maak hier niemand tot zondebok of wens er niemand mee het land uit.
Sterker nog want dit is een uitnodiging aan een ieder die onzeker, FOMO of misschien zelfs faalangstig door sociale media wordt. Want dat ik jou daar goed in kan coachen weet ik zeker. En dat noem je dan weer profileren en daarom zit ik oa ook op sociale media.
Voor meer columns zie: https://www.sterken.info/column

Werk jij bij het MBO? Dan kun je subsidie krijgen voor een coachtraject! En laat ik nu net ook bij de NOBCO aangesloten te zijn dus.... grijp je kans en vraag subsidie aan: https://www.sommbo.nl/gezondheidsbeleid/voor-jezelf/aandacht-voor-jezelf-dat-verdien-je/

Na 4 mei
Het herdenken van de WOII is weer achter de rug. Op TV in de krant en op sociale media was er weer volop aandacht voor. In dat kader had de Stichting Vrienden van synagoge Amersfoort Bart Wallet, hoogleraar Joodse studies UvA, uitgenodigd voor een lezing. Zijn verhaal over de geschiedenis van ons herdenken op 4 mei en het dagboek van de joodse onderduikster Carry Ulreich was indrukwekkend, leerzaam en helder. Maar het verhaal ná zijn lezing heeft me gegrepen! Dat was het verhaal van een joodse man hier-en-nu. Die vertelde dat hij uitgescholden en lastig gevallen wordt in déze tijd in onze stad. De (Amersfoortse) joodse gemeenschap lijdt onder toegenomen antisemitisme. Ik voelde zijn angst en zorgen.
In 1990 heb ik een liefdesbrief in ons huis gevonden. Daar is een documentaire van gemaakt. Vandaag heb ik die documentaire aan onze kleindochter laten zien. De briefschrijver was de toenmalig rabbijn, Jakob van Dam, van Amersfoort. Hij en zijn vrouw werden verraden in de onderduik en vervolgens vermoord in Auschwitz. Hun dochter overleeft de oorlog en in de documentaire vertelt ze haar verhaal. Ze eindigt met de zin: ‘Ik bid elke dag dat mijn kinderen en hun kinderen nooit hoeven mee te maken wat ik meegemaakt heb’. En dan die joodse man afgelopen woensdag. Wat ben ik blij dat de dochter uit de documentaire dit niet hoeft mee te maken. Maar haar (achter-klein)kinderen dus wel. Niet meer veilig over straat kunnen! Uitgescholden worden. Bespuugd worden. Ik schrijf bewust géén politieke column en blijf weg van oordeel. Ik schrijf dit omdat we, als we boeken lezen en films kijken over '40-'45, maar anno 2024 het ons onverschillig laat dat joden in onze winkels lastig worden gevallen en met angst over straat gaan we er niets van geleerd hebben!
Ik roep jullie op: laat dat niet (weer) gebeuren! Op de vraag wat wij kunnen doen aan de joodse aanwezige woensdag was zijn antwoord: 'Neem het voor ons op als je ziet dat we in de winkel of op straat lastig gevallen worden en vraag hoe het met ons gaat'.
Laten we dat doen!
Voor meer colums: www.sterken.info/column

‘Avondmaal’ in het park
Vanmorgen liet ik onze hond uit en kwam een bekende tegen. Een bijzondere man die zich aan weinig sociale regels gelegen laat liggen. Daardoor komt hij regelmatig in conflict met zijn omgeving. We verdragen elkaar want ik kan soms jaloers zijn op zijn totaal-zijn-eigen-gang- gaan en soms verdragen we elkaar niet omdat hij mijn grenzen niet erkent. Het maakt hem wel ‘puur’ want als je je totaal ontdoet van (bijna) alle sociale regels zie je de mens zoals deze is. Tijdens deze ontmoeting sloot zich nog een bekende aan.
We hadden het over de zondag. Beiden waren de dag ervoor naar de kerk geweest. Ik niet vanwege een griepje. Toen greep de bijzondere man naar zijn portemonnee, deed het ritsje open en viste er een ouweltje uit. ‘We hadden gisteren brood in de kerk’. Zijn Nederlands is te ontoereikend om te zeggen dat er in die dienst avondmaal in zijn kerk was maar wij beiden begrepen hem direct. Hij brak het ouweltje en gaf ons beiden een stukje. ‘Het lichaam van Christus’ sprak een van ons en we namen alle drie een stukje van het gebroken ouweltje. Een avondmaal op maandagmorgen in het park. Drie gelovigen die elkaar ontmoeten en door Christus verbonden werden.
Dit zou in een kerkelijke gemeente totaal ondenkbaar zijn. In menig protestantse kerk is er maar vier keer per jaar avondmaal en er is soms zelfs een ‘week van voorbereiding’ en tafelwachters aan de tafel die er voor moeten zorgen dat alles ordentelijk verloopt. En binnen de Rooms Katholieke kerk is een hostie niet iets om op straat uit te delen. Nou ‘ordentelijk’ verliep het vanmorgen dus niet echt en er was geen voorbereiding. Behalve dan dat we op elk moment voorbereid moeten zijn om onze Heer te ontmoeten! En vanuit dat verlangen leef ik, mijn Heer ontmoeten. Eens zal ik dat doen van aangezicht tot Aangezicht. En in dit leven geeft Hij mij ontmoetingen zoals vanmorgen waarbij ik ervaar dat Hij mensen aan elkaar verbindt die samen een hemels moment mogen beleven om zo Zijn dood te herdenken.
In mijn praktijk werk ik met het herkennen van scrips. Scrips zijn aangeleerde overtuigingen die je dingen laat doen of juist niet laat doen zodat we ons sociaal geaccepteerd voelen. En geloof me, hier zijn we de hele dag mee bezig!
Behalve dus die bekende die ik vanmorgen tegenkwam. Door niet de hele dag na te denken wat anderen van ons vinden kunnen we zomaar ineens Christus ontmoeten. We namen afscheid van elkaar door elkaar een gezegende dag toe te wensen.
Ook ik wens jou een gezegende dag toe!
Meer columns lezen? https://www.sterken.info/column

kerstlichtje
Huilend en intens verdrietig liep ze naast me. Mijn kleindochter van 4 jaar.
Er stond een enorme rij voor de Onze Lieve Vrouwetoren waar een levende kerststal te zien was. De rij was tot aan het andere eind van het plein en we hadden er al een hele wandeling opzitten. We kwamen langs herders met schapen, waarvan er één verloren was en vroeg of we wilden helpen zoeken. We kwamen langs herauten die aankondigden dat er een volkstelling gaande was. Dat verklaarde de drukte in het mooiste stadje van Europa! We werden gesommeerd door te lopen bij een hotel waar een bord aan de deur hing met de tekst ‘vol’. Hier en daar werd warme drank aangeboden, maar ook daar was de rij te lang.
Haar broer wilde ondanks zijn oorontsteking persé mee wandelen al deed de muziek pijn aan zijn oren. We besloten richting huis te gaan en toen kwamen we langs die kerststal met die enorme rij. Toen ze hoorde dat we Jezus over gingen slaan brak haar gejammer uit: ‘Ik wil na-a-ar Je-he-zus! Ik wil naar baby Jezus toe!!’
Is dit een meisje van vier dat haar zin niet krijgt? Of is dit een verlangen van een kleuter die écht geloofd dat Jezus daar onder die toren in een kribbe ligt. Dat raakte me. Wie ben ik om haar Jezus te ontzeggen?
Op de foto’s zag van de kerstlichtjestocht in Amersfoort, want daar schrijf ik over, zag ik wie baby Jezus was. Het was een gezin uit onze kerk met hun zoontje. Mijn kleindochter had de ouders beslist herkent dus misschien maar goed dat we niet in de rij waren gaan staan? Dat ze dan zag dat deze baby Jezus net als Sinterklaas niet echt is?
Dat zal ik nooit weten maar wat ik wél weet is dat Jezus heel boos werd toen de kinderen bij Hem weggehouden werden. Ik deed in stilte een schietgebedje voor al die kinderen en ouders in die pleinlange rij. Een gebed dat dit evenement ze naar de echte Jezus zal leiden.
Daarom wens ik je toe dat je in deze donkere dagen een kerstlicht voor je naaste kan zijn of dat jij een kerslichtje mag ontmoeten. In de naam van baby Jezus!
Ik wens je een gezegend kerstfeest toe en een goed 2024.
Meer columns lezen: www.sterken.info/column