01/09/2026
Bij een ander team zie je vaak haarfijn wat er misgaat.
Maar zit je er zelf middenin? Dan wordt het ineens een stuk lastiger.
Als ik terugkijk naar de teams waarin ik zelf heb gewerkt, deed ik echt niet altijd wat ik teams nu leer.
Soms hoefde die ene collega maar iets te zeggen en ik schoot al in een oordeel. Daar heb je hem weer…
En vanaf dat moment luisterde ik eigenlijk niet meer écht.
Terwijl ik er op dat moment waarschijnlijk van overtuigd was dat ik dat wél deed.
Dat vind ik misschien wel één van de interessantste dingen aan teams.
We praten over het team alsof het één geheel is. Maar je zet een groep mensen bij elkaar die allemaal iets meenemen.
Eerdere ervaringen.
Successen en teleurstellingen.
Irritaties die zich hebben opgestapeld.
Aannames over elkaar.
Blinde vlekken.
En persoonlijke thema's waarin ze zelf misschien ook nog iets te leren hebben.
En vervolgens zeggen we:
Werk goed samen. Begrijp elkaar. Geef elkaar feedback. Succes daarmee......
Zeker als ondertussen de targets gehaald moeten worden, deadlines naderen en de agenda alweer uitpuilt.
Want hoe vaak nemen we daadwerkelijk de tijd om onszelf af te vragen:
Waarom reageer ik eigenlijk zo op jou?
Luister ik naar wat je zegt, of naar wat ik dénk dat je gaat zeggen?
Probeer ik jou werkelijk te begrijpen, of vooral mijn eigen gelijk bevestigd te krijgen?
Het interessante is: als we naar een ánder team kijken dat hiermee worstelt, zien we vaak binnen vijf minuten waar het misgaat.
Maar zodra we zelf onderdeel zijn van het systeem, wordt dat ineens een stuk moeilijker.
Misschien is dat wel één van de belangrijkste redenen om als team af en toe bewust uit de waan van de dag te stappen.
Niet omdat er iets mis hoeft te zijn.
Maar omdat je sommige dingen simpelweg niet kunt zien als je er zelf
middenin zit.
Herken je dat? Dat je bij een ander team precies ziet wat er gebeurt, terwijl dat in je eigen team veel lastiger is?
Ik ben benieuwd naar jouw ervaring.
