Reade Amsterdam

🧠 𝐉𝐞 𝐡𝐨𝐞𝐟𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐭𝐞 𝐟𝐢𝐤𝐬𝐞𝐧
Het leven kan van het één op het andere moment volledig op z'n kop staan. Marc werkt als psycholoog bij Reade dagelijks met cliënten na bijvoorbeeld een herseninfarct of hartaandoening. In deze Week van de Mentale Gezondheid deelt hij zijn belangrijkste inzichten over veerkracht, rouw en de kracht van samen. 👇

✨ 𝐋𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭, 𝐝𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐰𝐚𝐭 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐬 𝐝𝐚𝐧 𝐚𝐜𝐜𝐞𝐩𝐭𝐚𝐭𝐢𝐞
"Een ingrijpende diagnose brengt pure rouw met zich mee. Vaak heeft men het over 'acceptatie', maar cliënten associëren dat soms met opgeven. In de therapie hebben we het daarom liever over verwerking en léren leven met. Dat is nooit zwart-wit en vraagt om maatwerk en tijd."

👥 𝐃𝐞 𝐤𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐯𝐚𝐧 '𝐩𝐞𝐞𝐫𝐬'
"Als je overweldigende emoties voelt, denk je snel dat je het mentaal niet aankan. Maar die gevoelens zijn volkomen logisch na zo'n heftige gebeurtenis. Wat cliënten écht helpt, is contact met elkaar. Merken dat je niet alleen bent en dat de ander in exact hetzelfde schuitje zit, geeft enorm veel steun."

👨‍👩‍👧‍👦 𝐑𝐞𝐯𝐚𝐥𝐢𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐝𝐨𝐞 𝐣𝐞 𝐬𝐚𝐦𝐞𝐧
"Een diagnose raakt niet alleen de cliënt, het hele systeem revalideert mee. Naasten worden plotseling mantelzorger en dragen hun eigen trauma. Bij Reade betrekken we de familie daarom intensief. Mentale gezondheid is een gedeelde verantwoordelijkheid."

🌱 𝐖𝐚𝐭 𝐝𝐢𝐭 𝐰𝐞𝐫𝐤 𝐌𝐚𝐫𝐜 𝐥𝐞𝐞𝐫𝐭:
"Mijn cliënten herinneren me eraan dat je eigenlijk alleen het 'hier en nu' hebt. Je weet nooit wat morgen brengt. Probeer vandaag de dingen te doen waar je blij van wordt en wees mild voor jezelf."

💚 𝐙𝐢𝐣𝐧 𝐰𝐞𝐧𝐬 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐝𝐞 𝐦𝐚𝐚𝐭𝐬𝐜𝐡𝐚𝐩𝐩𝐢𝐣?
"Minder individualisme en meer laagdrempelige plekken om gewoon even te praten, zónder dat er eerst een officiële diagnose nodig is. Want mentale gezondheid, dat dragen we samen."

𝑂𝑝 𝐿𝑖𝑛𝑘𝑒𝑑𝐼𝑛 𝑙𝑒𝑒𝑠 𝑗𝑒 𝑑𝑒 𝑢𝑖𝑡𝑔𝑒𝑏𝑟𝑒𝑖𝑑𝑒 𝑣𝑒𝑟𝑠𝑖𝑒 𝑣𝑎𝑛 ℎ𝑒𝑡 𝑔𝑒𝑠𝑝𝑟𝑒𝑘 𝑚𝑒𝑡 𝑀𝑎𝑟𝑐!

Bekijk het leuke item van AT5 over de laatste training van Handbiketeam Capital voor de grote klim in Oostenrijk op 25 juni. Wij zijn - nu al - ontzettend trots op het team!

HandbikeBattle

Brune liep dwarslaesie op bij motorongeluk en traint nu voor handbikewedstrijd in Oostenrijk Brune liep dwarslaesie op bij motorongeluk en traint nu voor handbikewedstrijd in Oostenrijk

Wanneer jij of je naaste revalideert, staat de wereld op zijn kop. Er komt in korte tijd ontzettend veel op jullie af. In de Week van de Mentale Gezondheid lichten we daarom graag een onmisbaar onderdeel van de zorg uit: de psychosociale ondersteuning. Eveline is al 28 jaar maatschappelijk werker bij Reade en deelt hoe zij revalidanten en hun families helpt om te gaan met deze ingrijpende levensverandering.

Een revalidatietraject vraagt niet alleen veel van je lichaam, maar ook van je geest. Volgens Eveline draait maatschappelijk werk om de begeleiding bij deze overgang. Een ingrijpende verandering, zoals een dwarslaesie, raakt immers elk onderdeel van je bestaan: van je werk en rol als ouder tot je mobiliteit en seksualiteit.

𝗡𝗶𝗲𝘁 𝗺𝗼𝗼𝗶𝗲𝗿 𝗺𝗮𝗸𝗲𝗻
Eveline biedt binnen Reade de ruimte voor alles wat je voelt: “Als jij nooit meer kan fietsen, dan kan ik dat niet mooier maken,” vertelt ze eerlijk. “Je kan op zoek gaan naar een aangepaste vorm, maar feit blijft dat je niet meer onbezorgd zomaar op je fiets kan stappen. Maatschappelijk werk biedt de noodzakelijke ruimte voor rouw en emotie, juist omdat de focus in de revalidatie vaak op het fysieke kunnen ligt.” Eveline kijkt samen met de revalidant naar vragen zoals: “Hoe ga je straks je leven weer vormgeven? Wat voelt zinvol en hoe doe je mee in de maatschappij?”

𝗦𝗮𝗺𝗲𝗻 𝗽𝗿𝗮𝘁𝗲𝗻, 𝘀𝗮𝗺𝗲𝗻 𝘃𝗲𝗿𝘄𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻
Waar is Eveline het meest trots op? “Momenten van verbinding. Als bijvoorbeeld binnen een familie dingen op tafel zijn gekomen die eigenlijk niet met elkaar gedeeld worden. Partners die iets hebben kunnen uitspreken naar elkaar of dat een revalidant ervaart dat praten over emoties toch wat ruimte kan geven of spanning kan verminderen. Dat vind ik mooie resultaten.” Dit sluit mooi aan bij het thema van de week van de mentale gezondheid: overbruggen. Zoek de verbinding tussen hoofd en hart en verbinding met elkaar.

🌍💛 Onlangs reisde het kinderteam van af naar Bloempoort, Zuid-Afrika, om training te geven volgens het train-de-trainer principe aan de ergotherapeut en health care workers van het Disabilitycentre Centre van Ndlovu.

"Wat begon als kennis delen, groeide opnieuw uit tot een bijzondere uitwisseling vol verbinding, warmte en hoop. Samen werkten we aan betere revalidatiezorg voor kinderen met onder andere Cerebrale Parese en verstandelijke beperkingen — kinderen die vaak buitengesloten worden van onderwijs en sociale participatie."

Tijdens de trainingen stonden niet alleen praktische vaardigheden centraal, zoals positioneren, veilig eten geven en het opstellen van haalbare doelen, maar ook onderwijs, ontwikkeling en vooral: plezier. Want ieder kind verdient het om te leren, mee te doen en kind te kunnen zijn. 💫

"Het was prachtig om te zien hoe leerlingen elkaar gingen helpen, met respect, geduld en aandacht voor elkaar. Hoe kinderen groeiden in zelfstandigheid, zelfvertrouwen én plezier tijdens gezamenlijke activiteiten. Kleine momenten die een enorme impact hebben — niet alleen voor de kinderen zelf, maar ook voor hun families en de hele gemeenschap."

Een prachtige waardevolle samenwerking tussen , en . Welke overigens wordt vervolgd, in 2027 volgt er een nieuw werkbezoek. Samen maken we meer mogelijk! 🤝🇿🇦💛



Short English Summary:
The Reade Abroad pediatric team recently visited Bloempoort, South Africa, to deliver training at the Ndlovu Care Group’s Disability Centre. In close collaboration with local therapists and care workers, we focused on improving rehabilitation care for children with cerebral palsy and intellectual disabilities through practical, hands-on training based on the train-the-trainer model and ICF principles.

This collaboration between Reade Abroad, Ndlovu Care Group, and Detra Care continues to build sustainable knowledge exchange, aiming to strengthen rehabilitation care for children, families, and communities. 🤝🇿🇦💛

Wat geweldig dat we met steun van twee fondsen (Auxilium & Caritas Foundation en Vaillantfonds), donateurs en Reade Foundation een prachtige Tovertafel hebben kunnen aanschaffen. Hier worden we heel blij van!

Dit interactieve projectiesysteem tovert de peutergroep om tot een plek waar kinderen spelenderwijs gestimuleerd worden om te bewegen. Voor onze jonge cliënten kan een bezoek aan Reade best een beetje spannend zijn. Deze Tovertafel vermindert die spanning en vergroot het plezier zichtbaar.

Hartverwarmend om de kinderen er enthousiast mee bezig te zien – en de therapeuten trouwens ook! Kinderen kunnen zelfstandig of samen spelen, op hun eigen niveau. Wat we nu al zien, is dat het systeem echt een verrijking is voor de Therapeutische PeuterGroep.

Zoals Gijs Oosterveld, Manager Pijnrevalidatie & Kinderteams, het mooi verwoordt: “De therapeuten hebben de Tovertafel in korte tijd helemaal omarmd en gebruiken hem volop. Alleen de kinderen zijn nog enthousiaster. Heel leuk om te zien en te weten dat we hier nog heel veel plezier aan gaan hebben.”

We zijn de fondsen enorm dankbaar dat zij dit mogelijk hebben gemaakt en Reade Foundation voor het regelen. Dankzij hun steun maken we de zorgbeleving voor onze jongste cliënten een beetje fijner.

Op vrijdag 18 april mochten wij rouwexpert prof. dr. Manu Keirse ontvangen voor zijn masterclass ‘Rouw om het leven zelf’. Collega’s Jessica, Patrick, Anne, Richard en Mohamed maakten deze inspirerende en waardevolle dag mogelijk.

In een wereld waarin we vaak zoeken naar oplossingen, liet hij ons juist iets anders zien: rouw is geen probleem dat je kunt oplossen, maar een natuurlijke reactie op verlies. Iets wat tijd, ruimte en vooral menselijkheid vraagt.

Met herkenbare verhalen en heldere inzichten maakte hij duidelijk hoe belangrijk het is om niet weg te kijken, maar aanwezig te blijven. Om het gesprek aan te gaan, herinneringen te delen en iemand niet alleen te laten in verdriet.

“Verdriet is niet iets wat voorbij moet gaan, maar iets wat je leert dragen,” was een van de boodschappen die bleef hangen.

Een waardevolle dag vol inzichten, herkenning en vooral: echte aandacht voor wat rouw met mensen doet. 🤍

𝗗𝗲 𝘀𝗽𝗶𝗹 𝘃𝗮𝗻 𝗮𝗳𝗱𝗲𝗹𝗶𝗻𝗴 𝘁𝘄𝗲𝗲
Als je afdeling twee van Reade oploopt, kun je niet om haar heen. Al bijna achttien jaar is secretaresse Corrie het vertrouwde gezicht en de vrouw die alles geregeld krijgt. Nu haar pensioen in zicht komt, blikt ze terug op haar tijd in de kliniek waarin de menselijke maat altijd op één staat: "Ik ben altijd even vriendelijk, tegen wie dan ook."

𝗜𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝗺𝗶𝗱𝗱𝗲𝗻
Corrie kwam in 2008 bij Reade terecht nadat ze de bierbranche verruilde voor de zorg. Hoewel de overstap groot leek, bleek haar organisatietalent universeel. Als secretaresse zit ze letterlijk en figuurlijk in het midden van de afdeling. “Artsen, verpleegkundigen, behandelaren én revalidanten weten me te vinden. Eigenlijk komt alles bij mij samen," vertelt ze nuchter. "Ik weet precies wat er op de afdeling gebeurt."

Van het regelen van complex taxivervoer en ziekenhuisafspraken tot het opvragen van medische dossiers; Corrie schakelt moeiteloos. Haar kracht? Het oplossen van ad-hoc problemen: "Als iets op het laatste moment geregeld moet worden en het lukt, dan geeft dat voldoening. Even dat stapje extra zetten, meedenken met de fysio en zorgen dat een cliënt toch op tijd op zijn bestemming komt. Dat zijn de dingen waar ik trots op ben."

𝗟𝘂𝗶𝘀𝘁𝗲𝗿𝗲𝗻𝗱 𝗼𝗼𝗿
Voor cliënten is Corrie meer dan een administratieve kracht. Ze is een vast gezicht in een vaak onzekere periode. Haar geheim is simpel: oprechte vriendelijkheid. "Je moet geduld hebben, zeker op afdeling 2 waar mensen verblijven met niet-aangeboren hersenletsel. Voor mij is dit mijn werk, maar voor de revalidanten is dit hun leven op dat moment. Je krijgt allerlei soorten vragen en verhalen te horen, dat maakt mijn werk ook leuk en afwisselend."

Dat haar aanwezigheid gewaardeerd wordt, blijkt wel uit de kleine gebaren. Zo is er een oud-revalidant die al jaren weg is, maar nog steeds op Corrie’s verjaardag langskomt om haar persoonlijk te feliciteren. "Dat is toch prachtig?"

𝗘𝗲𝗻 𝗲𝗲𝗻𝗵𝗲𝗶𝗱
Hoewel ze uitkijkt naar de rust van haar pensioen, zal ze het team het meeste missen. Vooral de band met haar naaste collega’s maken haar werk bijzonder: "We zijn echt een eenheid. Ik ben altijd met plezier naar mijn werk gegaan; ik heb werkelijk nooit een dag gehad dat ik er tegenop zag."

Hoewel Corrie zelf bescheiden blijft - “Ik doe gewoon mijn werk.” - is haar bijdrage voor collega’s en revalidanten onmiskenbaar. Een mooi voorbeeld van hoe we samen meer mogelijk maken.