Pieter Wijtenburg - Burn-out Coach

Mijn hele leven lang heb ik altijd (bijna trots) geroepen dat ik niet wist wat ik leuk vond. En dat was een heerlijke easy way out om me nergens echt 100% toe te commiten en lastige keuzes uit de weg te gaan.

In 2014 heb ik roer omgegooid en tegen mezelf gezegd:

"Ik kan de rest van m'n leven blijven roepen dat ik niet weet wat ik wil. Maar er is niemand op deze planeet die er voor gaat zorgen dat ik er wél achter kom. Niemand behalve ik."

In de maanden daarna heb ik alles gedaan wat er in me opkwam wat ik mogelijk leuk zou kunnen vinden: Ik ben seminars gaan bezoeken en boeken gaan lezen over investeren, ondernemen, marketing, voeding/sport/fitness en persoonlijke ontwikkeling.

Ik startte met yoga, meditatie en vrijwilligerswerk.

90% van wat ik toen heb gedaan is NIET blijven plakken en zo paradoxaal heeft ALLES in die zoektocht me uiteindelijk gebracht waar ik nu ben.

Maar het is begonnen met te stoppen te ze**en, van m'n r**t af te komen en op onderzoek te gaan.

Niemand gaat het voor jou regelen. Niemand kan jou uitvinden. Niemand weet waar jij naartoe wilt.

Vind uit waar je blij van wordt. En ga daar meer van doen!

Eens?

Vraag jij je wel eens af hoe jouw huidige sociale omgeving van invloed is op hoe je de wereld bekijkt?

We leven in 'echokamers'.
We omringen onszelf met mensen die hetzelfde denken.
We spreken mensen die op ons lijken.

Hoe vaak komt het voor dat je gaat zitten om met iemand te praten die een volledig tegenovergesteld standpunt heeft?

In het engels heet dit confirmation bias. We worden graag bevestigd dat wat we denken het juiste is. En daarvoor verzamelen we mensen om ons heen die dit kunnen bevestigen.

Jim Rohn die zei treffend: 'we're the avarage of the five people we spend the most time with'.

Wanneer we ons openstellen voor nieuwe mensen en nieuwe ervaringen, krijgen we een nieuwe glimp van de realiteit buiten onze echokamer.

Het is een van de snelste manieren om je leven te veranderen.

Eens?

De manier hoe we naar problemen kijken in ons leven of in het leven van anderen, wordt bijna altijd gedaan op een manier waardoor we er vervolgens nog meer last van krijgen.

We zeggen dat de situatie het probleem is.

Maar dat 'probleem' is nooit het probleem. De manier waarop we met problemen omgaan; daar zit het echte knelpunt en daar maak je ook het verschil.

Onze reactie op gebeurtenissen is namelijk veel belangrijker dan de gebeurtenis op zichzelf.

Niet alleen geef je bestaanrechts aan het feit dat we allemaal verschillende reacties hebben,

maar je neemt ook de controle terug zodat je aan de verandering kan werken.

Eens?

Een dikke 90% van de mensen die ik heb gesproken ervaart weinig ‘rust’ nadat ze thuis zijn komen te zitten. Voor sommigen kan het zelfs zorgen voor extra onrust. De rust die de arts heeft voorgeschreven: chillen en vooral niet werken, is heel erg vaak helemaal niet wat mensen daadwerkelijk willen of waarbij ze echt rust ervaren.

De rust die ze echt willen is ‘rust in mijn hoofd en lichaam’.

De hulpverlener schrijft ‘externe rust’ voor (werk en inspanning wegnemen) en de cliënt is op zoek naar ‘innerlijke rust’ (ongewenste gedachten en emoties verminderen).

Maar dan hebben we een probleem. Want dit zorgt voor een heel andere aanpak en heeft niet per se te maken met alles laten vallen. Lichamelijke rust is belangrijk, maar hoe goed chill je thuis op het moment dat je alsnog die rust in je hoofd niet ervaart? Voor velen wordt het probleem verplaatst van de werkvloer naar thuis.

In dit artikel ga ik hier verder op in:
https://buff.ly/2HlMTWt

Harder en meer werken omdat de werkdruk hoog is, is als het meer en harder dweilen omdat er meer water uit kraan komt. Leuk tot op zekere hoogte, totdat je er letterlijk lichamelijk last van begint te krijgen.

Wij denken dat - door harder te dweilen - we de hoeveelheid water kunnen controleren, omdat we alles meteen opdrogen. Maar deze illusie van controle kent een gigantische keerzijde wanneer de kraan verder wordt opengezet en we dus nog steeds in de veronderstelling zijn dat ook nog steeds te kunnen controleren.

Het enige waar we controle op hebben is onszelf. We hebben controle op het dweilen, niet op de kraan of de hoeveelheid water op de grond.

En dan wordt de vraag: willen we blijven dweilen? Of mensen bij elkaar roepen om te kijken wat er met de kraan moet gebeuren?

En juist bij dat laatste raken we ons eigen ongemak; vinden we dat we zwak zijn omdat ons dweiltempo te laag ligt of dat we het water onder controle zouden moeten kunnen houden.

Als je merkt dat je echt daadwerkelijk last krijgt van het werk; ga niet harder dweilen ten koste van jezelf, maar maak de kraan bespreekbaar.

Als we willen dat schaamte ons leven gaat beheersen, moeten we drie dingen doen:

- verdringen,
- verzwijgen en
- veroordelen.

Wanneer er iets beschamends gebeurt en we houden het binnen, dan gaat het groeien en woekeren. Het gaat aan ons vreten.

Daarom moeten we onze ervaring met anderen delen. Schaamte ontstaat tussen mensen en verdwijnt ook tussen mensen.

In 2015 veranderde het leven van Paula Smit drastisch toen ze de diagnose MS kreeg. Ze raakte haar baan als docent kwijt, verloor haar status en voelde zich schuldig naar alles en iedereen en wist niet meer hoe ze verder moest. Vanaf dat moment kon ze niet anders dan zichzelf en haar gezondheid op de eerste plaats te zetten, andere keuzes te maken en te breken met oude patronen.

Door haar voedingspatroon en overtuigingen aan te pakken heeft ze veel van haar energie weten terug te winnen.

Ik ging met haar hierover in gesprek.

We hebben het o.a. over:
- welke transformatie Paula heeft doorgemaakt vanaf dat ze haar diagnose kreeg,
- welke rol spiritualiteit hier in heeft gespeeld,
- pleasegedrag en acceptatie en hoe je daarmee omgaat,
- waarom de betekenis die je ergens aan geeft bepalend is voor de uitwerking.

Een super inspirerend gesprek met een ontzettend lieve vrouw!

Paula, dankjewel :)

Spotify: https://spoti.fi/2XsKjq6
Apple podcast: https://apple.co/3eL8rKk
Google podcast: https://bit.ly/2z27YV1
Soundcloud: https://bit.ly/307e9C8
YouTube: https://bit.ly/305FmFn

Je leeft je eigen waarheid met Paula Smit | Een Gezonde Dosis #010 In 2015 veranderde het leven van Paula Smit drastisch toen ze de diagnose MS kreeg. Ze raakte haar baan als docent kwijt, verloor haar status en voelde zich ...

Vorig jaar schreef ik in een artikel over burn-out: 'wanneer we de verantwoordelijkheid nemen, pakken we de controle terug en kunnen we ons richten op waar we naartoe willen.'

Iemand reageerde daarop: "iemand zit al in zo'n kwetsbare situatie, als je dan ook nog vertelt dat het zijn eigen verantwoordelijkheid is, druk je iemand nog verder de ellende in."

Het grote probleem is dat we onszelf dan klein en in de slachtoffer positie houden. We gaan ervan uit dat we niet zelfredzaam zijn of niet die potentie hebben.

Vanaf moment één de verantwoordelijkheid nemen, betekent niet dat we onszelf de schuld geven voor de situatie.

Verantwoordelijkheid nemen betekent dat je gaat kijken wat jouw keuzes zijn (geweest). Want die zijn er altijd.

En dat we daarover de volledige verantwoordelijkheid nemen.

Want pas wanneer we eerlijk kunnen zijn naar onszelf waar we steken hebben laten vallen, pas dan zijn we in staat om daaraan te werken.

Misschien is je manager een enorme ***, maar jij hebt gekozen om 2 jaar voor hem te blijven werken.

Dat klinkt misschien hard, maar jouw manager ga je niet veranderen.

Jouw keuzes wel.

Eens?

"Als ik voor mezelf kies dan ben ik egoïstisch. En dat is precies wat ik niet wil."

Het is een understatement als ik zeg dat ik dit regelmatig terug hoor in de praktijk.

Veel mensen zijn gewend om altijd klaar te staan voor anderen. In good times and in bad times. Maar op het moment dat we dit ook doen in onze eigen 'bad times', dan begint vanaf dat moment vaak de emmer over te lopen.

Het belang van klaar staan voor anderen wordt op een voetstuk geplaatst.
Het belang van klaar staan voor onszelf wordt gedemoniseerd.

Het probleem is dat we denken dat voor onszelf kiezen gelijk staat aan egoïsme.

Terwijl enige gezonde vorm van kiezen voor onszelf essentieel is om vervolgens klaar te kunnen staan voor anderen.

We weten allemaal wat ze zeggen in het vliegtuig: "zet eerst je eigen zuurstof masker op en daarna die van de ander."

In het leven is het niet anders.

Probeer nog maar eens voor een ander klaar te staan met een burn-out. Succes daarmee.

Eerst kiezen voor jezelf OM VANUIT DAAR klaar te staan voor een ander is wat mij betreft the way to go.

Eens?

Rust nemen als oplossing voor burn-out, maakt dat je iemand uit de omgeving haalt waar angst wordt getriggerd en daardoor weer ‘op kan laden’ (lees: een periode minder bang is). Probleem is dat de oorzaak van de angst niet echt is verdwenen, maar er simpelweg alleen geen confrontatie meer mee is.

Her-introduceer de oorzaak of omgeving en: bam, daar gaan we weer.

Het wordt echt tijd dat we op grotere schaal gaan praten over onze emoties, de dingen waar we tegenaan lopen en waar we mee worstelen.

De drang om alleen maar het perfecte plaatje naar de buitenwereld te willen projecteren is slechts een uiting van een dieper geworteld probleem.

Daar moeten we het eens over gaan hebben...

Als het gaat om burn-out dan hoor je vaak dat mensen moeten leren hun grenzen aan te geven. De reden dat dat een probleem is en dat ze dat niet doen, terwijl ze het misschien wel weten, is omdat ze bang zijn dan iemand te worden die ze niet willen zijn.

Leren om je grenzen aan te geven bestaat dus niet alleen uit het daadwerkelijke leerproces in de praktijk...

.. maar misschien nog meer uit het veranderen van de overtuiging wie ze denken te worden als ze dit doen.

Zodra je gelooft dat je niet egoïstisch bent, maar dat het de juiste reactie is voor het moment, dan wordt je grenzen aangeven ineens een veel makkelijker.