Ndsm Fightclub

Gezichten van de club 💙

Naast zijn drukbezochte bokslessen verzorgt onze ook krachttrainingen op zaterdag, een aanrader! Bedankt voor de mooie foto’s!

Nog 3 dagen. 🔥
We zijn supertrots op wat er staat. Maar eerlijk: we zijn er nog niet helemaal.. Het budget is overschreden en er moeten nog belangrijke laatste klussen gebeuren om de club echt af te maken zoals we ‘m voor ogen hadden.
Daarom doen we nog één keer een beroep op jullie. Halen we het doelbedrag niet vóór donderdagavond 00:00, dan gaat alles terug naar de huidige investeerders.
Twee manieren om mee te doen:
✦ Voorverkoop — koop vooruit met extra waarde
✦ Lening — terugbetaling in termijnen met 3,5% rente
We zoeken nog 15 mensen die meedoen met €1000,- (meer of minder mag natuurlijk ook).
Link in bio 👆 of stuur me een DM als je vragen hebt.
https://crowdaboutnow.nl/campagnes/2920

Knokken in Noord

Nee, ik heb geen Ferrari, Porsche of dikke Mercedes gekocht. Nee, ik heb mijn vrouw niet ingeruild voor een veel jonger exemplaar, en die glimmende speedboot blijft gewoon lekker in de haven liggen. Laat staan dat mijn rechterarm is volgetatoeëerd met een hip mouwtje. Nee, deze papa met buikje heeft de weg naar de sportschool gevonden. En dan niet hangend aan een gewicht, spartelend op een hometrainer of linedancend in een aerobicsklasje. Nee, ik sta op blote voeten, zwachtel mijn handen en polsen in, trek klossen van handschoenen aan en ben ergens in Noord aan het kickboksen geslagen.

Dertig zware zwarte zakken hangen vervaarlijk aan kettingen boven een kunststof, zacht met matten bedekte vloer. Ik sta tussen stoere mannen en nog veel stoerdere vrouwen in een omgebouwde garage, met een op volle toeren draaiend ventilatortje, allemaal onder het toeziend oog van grote Ruud en zijn knappe vrouw, die als hoeders van de boksfamilie achter een glazen scheidingswand staan.

Mijn Hello Kitty-T-shirt detoneert een beetje tussen al die Thaise glimmende broekjes en shirts met Fight Club als opdruk. Ik ben de enige man die roze zwachtels om zijn handen bindt, maar wellicht beschermt dat tegen een volleerd bokser die mij graag als ideale sparringpartner ziet.

Geen tijd voor piepen. “Hakken-billen, één minuut!” “Crunches, één minuut!”

Langlaufen, opdrukken, planken — alles één minuut of dertig keer, en dat drie rondes achter elkaar. Het snot komt inmiddels als heldere vloeistof uit mijn neus.

“Onno, jij tellen!”

Ik was ondertussen mijn naam al vergeten, vandaar dat mijn reactie wat traag was.

“Hé, Rembrandt, opdrukken!”

We zijn pas vijftien minuten onderweg en het snot komt nu ook mijn oren uit.

“Neem even een slok water.”

Probeer maar eens het dopje van je waterflesje los te peuteren met bokshandschoenen aan.

“Mama, ik wil naar huis!”

Dan volgt er een halfuur zaktraining.

“Stap linksvoor en boks met links op de zak. Terug, draai je voet uit en stoot met rechts. Dekking hoog houden, draai terug en maak een lowkick met rechts. Vergeet ondertussen niet je linkerarm in dezelfde beweging voor je gezicht te houden. Eén minuut achter elkaar!”

Achter mij hoor ik Joost: “Ziet er goed uit, Onno. Denk aan je dekking.”

Ik denk dat hij een geintje maakt, maar het klinkt lekker en er gaat nog een schepje bovenop.

Hello Kitty is inmiddels een verzopen kat geworden en de kleuren lopen door elkaar heen. Ik voel het snot inmiddels met een straaltje mijn broek inlopen. Dichter bij de dood dan dit ben ik nooit geweest.

Joost heeft mij hierin geluld met zijn bekakte, keurige stemmetje. “Wat zijn je doelen? Je motivatie? Wat eet je? Drink je?”

Wat mijn doelen en motivatie zijn, wordt mij ineens pijnlijk duidelijk als ik dat tevreden smoeltje van hem op de mat zie staan en denk aan een harde linkse, gevolgd door rechts eroverheen. Maar nu even niet, want ik krijg mijn armen echt niet meer omhoog.

Nog een kwartier uitrekken en strekken en het uur zit erop. En verdomd, ik leef nog.

“Nee,” zei ik nog, “aan mijn voeding ga ik niets doen en mijn wijntje laat ik niet staan.”

We zijn inmiddels in de derde week. Drinken is gestopt. Fruit ligt in de schaal. Het broekje is inmiddels eentje van Nike. En Hello Kitty is ingeruild voor een mouwloos hemdje.

Het zakje chips is een kiwi of banaan geworden en ’s avonds pak ik nu een flesje water. De endorfine spuit mijn oren uit en ik voel mij goed.

Waar zijn die twee kilo gebleven?

Afgelopen zondag werd ik nog door mijn boksmaatje met zak en al door de zaal heen geslagen en geschopt, maar ik mocht ruiken aan de techniek van het kickboksen en zag mijn doel ineens helder voor me.

Ik fiets nu fluitend naar de pont en heb mezelf ingeschreven voor drie keer in de week. Want zeg nou zelf: waar leer je beter knokken dan in Noord?

— Onno