Startmoment

Denk je nog steeds dat je eerst wat fitter moet worden vóór je begint met trainen?

Nee joh; je wordt fitter door te beginnen.

Meer kracht. Meer vertrouwen in je lijf. En merken dat je ineens dingen kunt waarvan je dacht: 'dat is niks voor mij of dat gaat mij nooit lukken'.

In oktober heb ik weer ruimte voor Personal Training in mijn mini-gym in Apeldoorn.

Geen massa sportschoolgedoe. Wel lekker trainen, op jouw niveau en met aandacht voor wat jij nodig hebt.

Wil je weten of het bij je past? Stuur me gerust een berichtje.

Even eruit! ☀️

Van 6 t/m 27 september verruil ik Startmoment even voor vakantie, zon en vooral: niks moeten.

De komende twee weken verschijnen hier nog gewoon wat berichten, maar zelf ben ik wat minder aanwezig.

Een berichtje sturen mag natuurlijk altijd. Houd er alleen rekening mee dat mijn antwoord iets langer op zich kan laten wachten.

Vanaf 28 september ben ik er weer!

En daarna? Dan gaan we richting oktober en is er weer ruimte om te trainen, wandelen én werken aan jezelf.

Tot snel!
Miranda

Misschien is dit niet de fijnste vraag om jezelf te stellen:
Waar klaag ik over… en wat doe ik zelf waardoor het zo blijft?

Niet alles ligt in jouw handen. Maar vaak ligt er wel méér bij jou dan je denkt.

Dus: wat heb je inmiddels zelf gedaan om het anders te maken?
En als dat niet lukt: wat houdt je tegen?

Of wacht je stiekem nog steeds tot iets vanzelf, of door iemand anders verandert?

Ik kan natuurlijk nog een heel verhaal houden over Rust, (H)erkenning, Duidelijkheid, Inspiratie en Actie. Maar uiteindelijk is er maar één vraag interessant: **wat heb je eraan als het bij jou gewoon even niet lekker loopt?**

Annelies kwam bij mij omdat ze meer zelfvertrouwen wilde, beter haar grenzen wilde aangeven en minder bezig wilde zijn met wat anderen van haar vonden. Dat klinkt behoorlijk duidelijk. Alleen bleek al snel dat beginnen met ‘grenzen stellen’ niet zoveel zin had. Want als je gewend bent om je bijna automatisch aan een ander aan te passen, is de vraag waar jouw grens überhaupt ligt nog niet zo makkelijk te beantwoorden.

Dus begonnen we ergens anders. Eerst moest er wat rust komen. Niet omdat rust het antwoord op alles is, maar omdat haar hoofd zo vol zat dat ze nauwelijks nog kon voelen wat zij zelf wilde. Gaandeweg werd steeds zichtbaarder hoe snel ze rekening hield met anderen en hoe vanzelfsprekend het voor haar was geworden om zichzelf daarin opzij te zetten.

Vanaf daar konden we veel concreter worden. Wat wil ík? Waar ligt mijn grens? Wat gebeurt er op het moment dat ik mezelf weer aanpas? En wat kan ik op zo’n moment anders doen? Dat betekende niet dat ze vervolgens nooit meer in dat gedrag schoot. Wel dat ze het eerder in de gaten kreeg. En dat maakt nogal verschil: je kunt pas iets veranderen als je doorhebt dat het gebeurt.

Bij Annelies lag de ingang dus vooral bij rust, (h)erkenning en duidelijkheid. Daarna kwam er ruimte om dingen uit te proberen, andere keuzes te maken en te ervaren wat er gebeurde als ze zichzelf niet automatisch op de tweede plaats zette.

Maar R(h)edia is breder dan dit ene verhaal. Het helpt bepalen **waar iemand op dat moment zit, wat er nodig is en welke beweging passend is**. Soms gaat dat over een oud patroon, soms over verlies of overbelasting. Soms over een grens. Soms juist over fysiek weer vertrouwen krijgen.

En soms is er helemaal niks te analyseren en moet je gewoon gaan dóén.

De afgelopen weken ging het over mentale veerkracht, emotionele stabiliteit en fysieke gezondheid.

Drie gebieden die elkaar voortdurend beïnvloeden.

R(h)edia brengt daar voor mij structuur in.
Het helpt je om te zien waar het vastloopt, wat je nodig hebt en wat een passende volgende stap is.

Rust. (H)erkenning. Duidelijkheid. Inspiratie. Actie.

Niet als strak stappenplan, wel als houvast om weer richting te krijgen.

Je fysieke gezondheid gaat over veel meer dan conditie, spierkracht of een getal op de weegschaal.

Als je slecht slaapt, veel stress hebt, pijn ervaart of nauwelijks herstelt, merk je dat niet alleen in je lichaam. Het werkt ook door in je stemming, je energie, je zelfvertrouwen en de keuzes die je maakt.

En andersom werkt het net zo.

Daarom kijk ik niet alleen naar wat iemand denkt of voelt, maar ook naar wat er lichamelijk gebeurt.

Want je hoofd en lijf zijn geen losse onderdelen. Juist omdat ze elkaar voortdurend beïnvloeden.

Je ontploft meestal niet uit het niets. Vaak waren er al eerdere signalen.

Je voelde onrust in je lijf.
Je werd sneller geïrriteerd.
Je had behoefte aan rust, maar ging toch door.
Je wilde eigenlijk nee zeggen, maar zei opnieuw ja.

Misschien merkte je het wel, maar vond je dat je je niet zo moest aanstellen. Of dacht je: nog even volhouden, dan wordt het vanzelf rustiger.

En dan is die ene opmerking ineens de druppel.

We kijken vaak alleen naar het moment waarop het misgaat. Naar het snauwen, emotie eten, huilen of jezelf terugtrekken. Maar dat gedrag komt meestal niet zomaar uit de lucht vallen. Er is vaak al langer iets aan het opstapelen: spanning, vermoeidheid, teleurstelling, te weinig herstel of te vaak over je eigen grens gaan.

Emotionele stabiliteit begint eerder.
▪Bij herkennen dat de spanning oploopt.
▪Bij serieus nemen wat je voelt.
▪En bij niet wachten tot je grens allang voorbij is.

Niet om ieder moeilijk gevoel of emotie te voorkomen. Wel om te voorkomen dat het zich pas laat zien wanneer je eigenlijk al te lang bent doorgegaan.

Welke signalen merk jij bij jezelf als de spanning oploopt?

Ouder worden is niet alleen maar accepteren dat het leven verandert.

Soms betekent het ook afscheid nemen.

▪Van een lichaam dat vanzelf meewerkte.
▪Van de energie die je vroeger had.
▪Van kinderen die je minder nodig hebben.
▪Van ouders op wie je steeds minder kunt leunen.
▪Of van het beeld dat je ooit had van hoe je leven zou lopen.
Daar mag verdriet, boosheid of onzekerheid bij horen.

Emotionele stabiliteit betekent niet dat die gevoelens er niet mogen zijn. Wel dat je ze kunt verdragen, zonder jezelf erin kwijt te raken.

Soms past een moeilijk gevoel gewoon bij wat je verliest, terwijl je langzaam je weg vindt in wat er nu is.