Puur in Zicht met Debbie

1 JAAR PUUR INZICHT MET DEBBIE 💚

Een jaar geleden schreef ik mijn praktijk in bij de Kamer van Koophandel.

Wat voelde dat spannend en wie had dat gedacht?

Een droom, een verlangen, maar ook veel onzekerheid. Want hoe bouw je iets op vanuit je hart? Hoe vind je je weg als startende ondernemer?

Nu, een jaar later, kijk ik terug met trots.

Trots op de cliënten die ik heb mogen begeleiden.
Mensen die dichter bij zichzelf zijn gekomen.
Die meer inzicht hebben gekregen in hun patronen.
Die hulp durfden vragen.
Die stappen hebben gezet die eerder spannend voelden.

Maar ik ben ook trots op mezelf.

Dit jaar heeft me niet alleen geleerd hoe ik een praktijk opbouw, maar vooral ook veel inzicht gegeven in mezelf.

Ik ben mezelf tegengekomen.
Ik heb getwijfeld.
Ik heb ongeduld gevoeld.
Ik heb soms gedacht dat ik al verder had moeten zijn.

En dat is eigenlijk best bijzonder.

Want in het onderwijs vertel ik starters regelmatig dat zij mogen groeien en ontwikkelen. Dat ze niet vandaag hoeven te zijn waar iemand anders na twintig jaar ervaring staat.

Toch verwachtte ik dat van mezelf soms wel.

Dat ik direct een volle praktijk moest hebben.
Dat succes er meteen moest zijn.

Maar gaandeweg ontdekte ik iets anders.

Ik doe er ook toe als er in een week maar twee sessies gepland staan.

Want het gaat mij niet om aantallen.

Het gaat om de gesprekken.
Om de inzichten.
Om de beweging die ontstaat wanneer iemand zichzelf weer een beetje beter leert begrijpen.

En misschien wel het mooiste van alles: mijn cliënten hebben mij ook veel geleerd.

Daar ben ik dankbaar voor.

Dit eerste jaar voelt niet als een eindpunt, maar als een begin.

Ik blijf leren.
Ik blijf ontwikkelen.
En ik blijf bouwen aan een praktijk die steeds meer aansluit bij wie ik ben en wat ik te bieden heb.

Dankjewel aan iedereen die het afgelopen jaar onderdeel is geweest van deze reis. 💚

Op naar jaar twee! Ik kijk er naar uit!

De regenboog kunnen zien?

Vorige week schreef ik over hoe overspoeld ik me kon voelen. Over hoe ik geraakt werd.
Over even uit het veld geslagen zijn.
Over de neiging om sterk te moeten zijn.

Sindsdien heb ik gedaan wat ik anderen ook vaak aanraad. Ik ben gaan luisteren.

Niet naar de stem die zei dat ik door moest gaan.
Niet naar de stem die zei dat ik me niet zo moest aanstellen. Maar naar mijn lijf.

Ik heb uitgesproken wat er in mij leefde.
Ik heb me kwetsbaar opgesteld.
Ik heb mensen laten meekijken.

En eerlijk? Dat vond ik best spannend.

Mijn 'wees sterk' deel werd behoorlijk uitgedaagd.
Want hoe graag ik ook onafhankelijk ben, soms heb ik ook steun nodig.

Wat ik heb ontdekt, is dat gevoelens niet verdwijnen door ze weg te stoppen.
Ze willen gevoeld worden.

En juist door ruimte te maken voor wat er was, ontstond er langzaam weer rust.
Helderheid. Vertrouwen in mezelf.

Ik kwam een quote tegen die bleef hangen:

"Als je de regenboog wilt zien, moet je ook de regen verdragen."

Dat is precies hoe het voelt.

We willen vaak zo snel mogelijk van pijn, verdriet, onzekerheid of spanning af.
Maar soms zit de weg erdoorheen.

En misschien is dat wel de grootste les:
dat jij het waard bent om in jezelf te investeren.
Dat jij het waard bent om stil te staan bij wat je voelt.
Dat jij het waard bent om steun te ontvangen.

Niet omdat er iets mis met je is.

Maar omdat je mens bent.

Herken jij dat je soms liever doorloopt dan echt voelt wat er speelt?

❤️ Je bent niet de enige.

En je hoeft het niet alleen te doen.
Je bent welkom!

OVERSPOELD

Soms gebeurt er iets in in mijn omgeving dat me raakt.
Niet een beetje, maar echt. Het komt binnen en voor ik het weet voel ik me even uit het veld geslagen.

En ja… ook als coach heb ik dat.
Ik ben mens. Ik voel. Ik word geraakt.

Vroeger vond ik dat lastig.
Ik dacht dat ik sterk moest blijven, moest doorgaan, niet mocht wankelen.

Maar inmiddels weet ik dat het oké is.
Dat het normaal is.
Dat het juist belangrijk is om te erkennen wat er in mij gebeurt.

Soms betekent dat: even stil worden.
Even verwerken.
Even terug naar mezelf.

En wat mij helpt, is weten dat ik dit niet alleen hoef te doen.
Dat er mensen zijn die meekijken, meedenken, luisteren.
Dat ik niet alles zelf hoef te dragen.

Misschien herken jij dat ook dat je soms overspoeld raakt en niet goed weet hoe je weer bij jezelf komt.

Weet dan: je hoeft het niet alleen te doen.
Het is oké om steun te vragen.
Het is oké om even stil te vallen.
Het is oké om mens te zijn.

En pas daarna ontstaat er weer ruimte.
Rust.
Helderheid.

Als jij dit herkent, weet dan dat je niet alleen bent.
En dat er manieren zijn om hiermee om te gaan, zonder jezelf kwijt te raken.

Je bent welkom.

Een Moederdagcadeau, een klein beetje later… maar des te waardevoller.

Met zoveel trots werd deze mok aan mij overhandigd door mijn kinderen.
Zo’n klein gebaar, maar zó groots in gevoel.

Het raakt precies waar mijn praktijk voor staat: vertragen, voelen, groeien en helder worden in wat écht belangrijk is.
Want geluk zit vaak niet in de grote momenten, maar juist in de kleine dingen. In aandacht, liefde en het gevoel gezien te worden.

En eigenlijk zijn het precies die momenten die alles zeggen.

Wat was jouw hartverwarmende moment deze week?

Vandaag trok ik deze kaart…

“Hoe ziet jouw ideale leven eruit?”

Zo’n vraag die me niet losliet.
Niet dwingend.
Maar stil en precies raak.

Want hoe vaak sta je hier écht bij stil?
Niet vanuit wat logisch is…
maar vanuit wat klopt echt voor jóu?

Ik merk telkens weer: de antwoorden zijn er al.

Alleen zitten ze soms verstopt
onder ruis, verwachtingen
en alles wat “hoort” of vooral wat anderen van je denken!

Vertragen helpt.
Zacht kijken helpt.
Zicht krijgen… brengt rust.

Vanaf vandaag kan ik deze kaarten ook mee in mijn coaching.
Niet om richting te geven,
maar om ruimte te openen.

Voor dat wat gezien wil worden.

Ben je benieuwd wat zo’n vraag bij jou kan openen?
Je mag me altijd een berichtje sturen 🤍

Vandaag rondde ik een coachingstraject af met een mooie afsluiting 💚

Mijn cliënt koos ervoor om haar proces te vertalen naar een moodboard.
Geen woorden, maar beelden die laten zien wat er vanbinnen is veranderd.

Wat je hier ziet is niet haar originele bord, maar een look a like in dezelfde sfeer. Dit om haar privacy te respecteren.

Dit moodboard krijgt een plekje thuis om steeds weer even terug te kunnen kijken:
dit is waar ik voor kies.

Zicht geeft rust.
Want als het van binnen helder wordt, wordt het van buiten vaak rustiger.

Voel jij dat er vanbinnen iets speelt waar je meer zicht op wilt krijgen?
Je mag me altijd een berichtje sturen

Liefs Debbie

Een volle week met coachingsessies! (En maandag viel al weg vanwege 2e paasdag🐣)
We gaan ons nu opmaken voor sessie 5!

En ja ! Dat voel ik.
Het vraagt iets van mijn energie en aanwezigheid.

Maar tegelijkertijd… dit is precies waarom ik doe wat ik doe!💚

Mensen begeleiden, inzicht creëren, samen door blokkades heen bewegen.

En deze foto?
Puur ik. Zonder bezig te zijn met wat een ander ervan vindt. Dat voelt echt nog steeds zo bevrijdend.

Volgende week zit de coachingagenda vol en daarna neem ik bewust eventjes rust. Om weer op te laden zodat ik daarna weer met volle aandacht en energie kan geven wat ik te geven heb!

Puur Inzicht met Debbie

Deze week viel me iets op tijdens verschillende sessies.

Bij meerdere cliënten kwam hetzelfde thema terug:
onzekerheid in hun werk.

Twijfelen aan hun eigen kunnen.
Zich afvragen: “Ben ik wel goed genoeg?”
En ondertussen maar steeds excuses vinden om niet door te pakken.

En terwijl ik met hen meekijk, vanuit afgestemd, helder en puur contact…
herken ik het ook.

Want ik ben daar ook geweest.
Denken dat anderen beter zijn.
Twijfelen of ik het wel waard ben.

Totdat ik zelf gecoacht werd op mijn eigen onzekerheid.
En ik ineens zag: ik was degene die mezelf klein hield.
Niet de ander. Ik!!

En ja! Verandering is spannend!!
Het schuurt. Het voelt soms zelfs een beetje eng.

Maar de trots die je voelt wanneer je er tóch doorheen beweegt…
die is onbetaalbaar.

Misschien herken je jezelf hierin?
Weet dan: je hoeft het niet alleen te doen. Als ik het kan! Kun jij het ook!

Liefs,
Debbie