Romy Groenewoud Coaching

17/09/2026

DANK jullie wel❤️

Begin deze maand mocht ik mijn 500e cliënt verwelkomen.

Toen ik in 2017 mijn praktijk begon, had ik nooit kunnen bedenken dat zoveel mensen mij hun vertrouwen zouden geven.

Achter dat getal zitten 500 verhalen. Mensen die vastliepen, twijfelden, verdriet hadden, patronen wilden doorbreken, angsten of boosheid kwijt wilden en/of weer meer zichzelf wilden worden.

Dat ik daar een stukje in heb mogen meelopen, blijft iets wat ik nooit vanzelfsprekend zal vinden!

Aan iedereen die mij de afgelopen jaren dat vertrouwen heeft gegeven: dank jullie wel. ❤️

17/09/2026

De perfecte ander

Een cliënte van een jaar of veertig komt voor het eerst naar mijn praktijk. Ze is moe. Moe van zichzelf eigenlijk. Ze voelt zich vaak minder dan een ander en vindt dat het tijd wordt om daaraan te werken.

Op mijn vraag wat haar beeld is van die ander, zegt ze: “andere mensen zijn zelfverzekerd, succesvol, mooi, trekken zich niets aan van de mening van anderen en zijn ontspannen.” Precies dát is wat mijn cliënte niet is. Althans, dat vindt ze zelf.

Ik stel haar een aantal vragen.
“Kun je wat specifieker zijn in wie die anderen zijn? Wie heb je in gedachten als het gaat om alle eigenschappen die je benoemt?”
Mijn cliënte denkt diep na. Een antwoord blijft uit.

Want die mooie buurvrouw? Daarvan weet ze dat zij best veel stress ervaart. En die succesvolle man die mijn cliënte in gedachten heeft? Zijn vrouw is ernstig ziek.

Op het moment dat het besef komt dat zij eigenlijk niemand specifiek kan benoemen, zie ik mijn cliënte ontspannen. “Wat gebeurt er?” vraag ik.

“Ik merk dat ik een soort ideaalplaatje in mijn hoofd heb bedacht waaraan ik zelf wil voldoen. Maar ik heb in mijn leven nog nooit iemand ontmoet die daaraan voldoet”.
Deze bewustwording neemt ze mee, om er eens rustig over na te denken.

Mijn volgende vraag is: “heb je een idee waar dit vandaan komt?”
De druk die ze voelt, komt vooral van vader en vaderskant. Zijn oordeel was hard. Je moest wel wat zijn in het leven. Succes was daarvan het bewijs.

Haar moeder vond vooral dat je er mooi moest uitzien: slank en netjes gekleed. De zin ‘Wat zullen anderen wel niet denken?’ werd in het gezin vaak hardop uitgesproken. Die zin is blijven hangen in het hoofd van mijn cliënte.

Wij zijn in ons leven vaak (onbewust) voortdurend bezig met te doen wat er van ons wordt verwacht. Door onze ouders en voorouders. Door de stemmen uit ons verleden.

Mijn cliënte mag gaan ontdekken wie ze écht wil zijn, wat van háár is en wat de stemmetjes uit het verleden zijn. Het wordt een mooie ontdekkingsreis.

Op zoek naar de perfecte zelf...

16/07/2026

Zucht..

Mijn cliënte is moe. Niet omdat haar dagen zo druk zijn, maar omdat het leven haar zoveel energie kost. Ze vertelt dat ze voortdurend bezig is haar eigen positie te bepalen. Bij de leesclub begint het al zodra ze binnenkomt.

Wie zijn er vandaag? Meneer X heeft een goede baan, dus staat hoger. Mevrouw Y is slanker, dus ook hoger. Mevrouw Z draagt kleding die zij niet mooi vindt, dus lager. Zelfs de boeken die gelezen worden, gebruikt ze als meetlat. In haar hoofd ontstaat een ranglijst.

Daarna volgt steeds dezelfde vraag: waar sta ik vandaag? Sta ik hoog genoeg? Dan mag ik er zijn. Sta ik onderaan? Dan kan ik beter mijn mond houden. Een onzichtbaar proces dat haar enorm veel energie kost. Langzaam komen we bij de overtuiging onder dit patroon: ‘Mijn waarde hangt af van mijn positie’.

Ik vraag haar waar ze bang voor is. “Wat gebeurt er als iemand slimmer, knapper of succesvoller is?” “Dan zakt alle moed me in de schoenen,” zegt ze. “En wat denk je dan over jezelf?” Ze antwoordt: “Dat ik niet meetel. Dat ik niet interessant ben. Dat mensen me afwijzen.”
Even later komt een herinnering boven. Als jong meisje hoorde ze haar juf tegen haar ouders zeggen dat ze moeite had met de lesstof. Ze kreeg extra begeleiding. Als kind trok ze haar eigen conclusie: ‘Ik ben blijkbaar niet slim genoeg’. Dat ene za**je groeide uit tot een dichtbegroeide struik die inmiddels haar hele blik op zichzelf bepaalt. Nu kunnen we gaan snoeien.

Ik geef haar een eenvoudige oefening mee. Als ze een ruimte binnenkomt, hoeft ze niet te beoordelen of vergelijken. Alleen waar te nemen: ‘Ik zie een man met een blauwe stropdas. Ik zie een vrouw met een kort kapsel en roze oorbellen’. Feiten, zonder oordeel, zonder conclusies. Zo leert haar brein dat niet iedereen een plaats op een denkbeeldige ladder hoeft te krijgen. Ze mag de tijd nemen om het patroon te doorbreken. Oude patronen doorbreken kost tijd.

Aan het einde van de sessie zucht ze opnieuw. Deze keer van opluchting. Omdat ze voor het eerst voelt dat haar waarde nooit heeft afgehangen van haar positie.

16/07/2026

24/06/2026

Buiten is het 35 graden. Zelfs de schaduw zoekt schaduw. 🌳🥵

Binnen in de praktijk is het gelukkig aangenaam koel.

Dus heb je een afspraak?

Dan krijg je niet alleen aandacht voor jezelf, maar ook een beetje verkoeling cadeau. ❄️😊

15/06/2026

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand

Een man van rond de vijftig komt naar mijn praktijk. Hij heeft een afspraak gemaakt om eens te sparren en wat zaken helder te krijgen. Hij groeide op met twee jongere zussen en hoorde vaak: “Jij als oudste zou beter moeten weten.” Regelmatig kreeg hij de schuld van dingen die hij niet had gedaan. Zijn zussen lieten speelgoed slingeren, maar hij moest het opruimen. Omdat hij de oudste was, of misschien omdat de meisjes werden ontzien. Zijn vader had zelf een harde opvoeding gehad en vond dat een man niet moest zeuren.

Daardoor heeft mijn cliënt vaak het gevoel dat hij iets fout heeft gedaan. Als er iets misgaat, zelfs wanneer hij er nauwelijks bij betrokken is, denkt hij al snel dat het zijn schuld is. Dat is wat hij heeft geleerd. Hij heeft zijn hele leven veel nagedacht en is uitzonderlijk goed in zelfreflectie. Zo goed zelfs dat hij altijd wel verbeterpunten voor zichzelf weet te vinden. Toch merkt hij dat die zelfreflectie niet altijd tot oplossingen leidt. Daarom stelt hij een interessante vraag: kunnen er blinde vlekken bestaan bij zelfreflectie?

Waar veel mensen moeite hebben om naar zichzelf te kijken, heeft hij juist moeite om anderen een aandeel toe te dichten. Wat ik als coach vooral hoor is: Hoe kan ik het nog beter doen? Hoe kan ik nog beter naar mezelf kijken? Hoe kan ik ervoor zorgen dat communicatie altijd goed verloopt?

Hij geeft veel, gaat regelmatig over zijn eigen grenzen en merkt dat die inspanning niet altijd iets oplevert. Contacten zijn verbroken. Hij had het graag anders gezien. Hij heeft alles en meer gegeven en staat toch soms met lege handen. Wat mij betreft gaan we niet op zoek naar een blinde vlek, maar juist naar een manier om zijn overmatige zelfreflectie te begrenzen. Dat is niet de route die hij had verwacht, maar hij merkt direct dat die gedachte rust geeft.

De eerste tip die ik hem meegeef wanneer hij weer eindeloos dreigt te overdenken:
Reflecteer één keer bewust.
Trek een conclusie.
Stop met zoeken naar nieuwe verklaringen.

Een beetje verbaasd, maar met een goed gevoel, gaat hij naar huis. Op naar de volgende sessie.

13/05/2026

Als er liefde is

Mijn agenda is vooral gevuld met coaching- en EMDR afspraken. Soms komt er een aanvraag voor relatie-coaching. Het is een welkome afwisseling in mijn werk. Tijdens het eerste gesprek wordt al veel duidelijk. Is er nog liefde? Of is er vooral de hoop op een wonder. Een wonder dat ik als coach de liefde terug kan brengen in de relatie. Liefde die er soms al jaren niet meer is.

Relatie-coaching kan in dat geval confronterend zijn, als bijvoorbeeld één van beide partners uitspreekt niet meer verder te willen, terwijl de ander het nog wel een kans zou willen geven. Pijnlijke conclusies waarin beide ten diepste iets anders voor ogen hadden toen ze voor elkaar kozen. Een verwarrende tijd breekt aan. Rust dat er duidelijkheid is, onrust om wat komen gaat.

Want uit elkaar gaan is zelden de makkelijkste weg, de toekomst is onzeker, zorg voor de kinderen, financiën, wat vindt de omgeving. Voor sommigen reden om het besluit nog even uit te stellen.

Als er nog liefde is, gaat relatie-coaching vooral over het uitspreken van ergernissen, wensen en verlangens. Er worden over en weer aannames gedaan zoals: hij snapt toch ook wel dat ik het fijn zou vinden als het eten op tafel staat als ik uit mijn werk kom? Mijn vraag is dan: “heb je het hem gevraagd?” “Nou nee…ik ga ervan uit dat hij dat wel snapt.”

Vaak is de ander zich van geen kwaad bewust en is het een kwestie van naar elkaar uitspreken wat je nodig hebt. Als er liefde is en beide partners gunnen elkaar het allerbeste dan hebben ze er veel voor over om de relatie weer te laten werken.

En eerlijk gezegd is daar vaak echt niet meer voor nodig dan: praten. Geen ingewikkelde diepgaande gesprekken, maar simpelweg uitspreken wat je voelt, wat je wilt en wat je nodig hebt. Daarmee geef je de ander de kans om iets met die bewustwording te doen. Het lijkt eenvoudig en dat is het eigenlijk ook. Laat aannames los: ‘zij zal wel dit, hij zal wel dat’ en ga het gesprek aan. Vraag door. Klopt het wel wat je denkt? Vaak is de relatie dan verrassend snel weer op de rit.

Als er liefde is.

22/04/2026

Zo leuk!

Soms voel je dat het tijd is...

Jaren geleden volgde ik een basisopleiding systemisch werk. De inzichten en kennis die ik daar heb opgedaan, gebruik ik nog elke dag in mijn praktijk.

Het blijft me inspireren hoe krachtig het is om te kijken naar wat er onder de oppervlakte speelt.

En nu… is het tijd om de diepte in te gaan.

In september start ik met een opleiding systeemdynamieken in families. Ik kijk ernaar uit om mijn kennis verder te verdiepen, mezelf te blijven ontwikkelen en dit weer mee te nemen in mijn coachpraktijk!

Wordt vervolgd… 💫

17/04/2026

Wat als vertrouwd niet veilig is?

Een vrouw komt naar mijn praktijk. Ze vertelt dat ze het even niet zo goed meer weet. Ze merkt dat ze steeds meer zelfvertrouwen kwijtraakt en ze zou het graag anders willen. Tijdens haar verhaal valt mij op dat ze steeds haar hand voor de mond houdt. Ik vraag haar: “Wat mag er niet gezegd worden?”
Ze schrikt en tegelijkertijd voelt ze dat het tijd is. Tijd om te vertellen wat nog niet eerder verteld is. “Mijn man mishandelt mij.” Ze huilt en haar lichaam ontspant op hetzelfde moment. Het is eruit!

Ze heeft het nog niet eerder met iemand gedeeld, bang voor het oordeel van mensen. Rationeel kent ze de antwoorden op haar eigen vragen. Ze weet dat weggaan beter zou zijn. Soms staat ze op het punt te vertrekken. En toch blijft ze.

Ik stel de vraag: “Voelt het veilig bij jouw man?” Haar antwoord is: “Nee.” Op de vraag: “Voelt het vertrouwd?” komt een ander antwoord: “Ja, het voelt vertrouwd.” Al meer dan 20 jaar is dit haar werkelijkheid. Diep van binnen weet ze niet hoe een leven zonder mishandeling eruitziet. En juist dat onbekende maakt dat ze blijft. Haar ouders hebben die veiligheid ook niet kunnen geven.

“Ik weet niet eens hoe het voelt als er van mij gehouden wordt,” zegt ze. De enige positieve aandacht die ze krijgt is op haar werk. Daar krijgt ze regelmatig complimenten. Ze vertelt dat ze zich daar zó ongemakkelijk bij voelt dat het bijna pijn doet.

Tijdens coachgesprekken gaan we aan de slag met haar angst voor een wereld die zij (nog) niet kent, een wereld waarbij er echte aandacht voor haar is. Waarin ze mag voelen wat ze waard is. Geen snelle acties, geen overhaaste beslissingen maar juist vanuit de rust en veiligheid wennen aan een nieuw vertrouwd gevoel. Het gevoel wat ieder mens zou mogen ervaren. En van de stem die blijft roepen: ‘Blijf waar je bent!’ mag ze het volume langzaam lager gaan zetten. Zij zit aan de knoppen, op haar tijd, op haar moment.