12/03/2026
Gisteren kreeg ik van een coachee een lente-bakje met de woorden:
"Omdat je wel wat liefs kan gebruiken."
En ja, een beetje liefs kan ik nu goed gebruiken.
Ik maak mijn agenda flink leger, op nadrukkelijk advies van de huisarts. De TIA, half januari, heeft tijd nodig voor herstel.
Ik dacht: “Geen restschade, dan is het er niet geweest,” en ging door met werken en sporten. Maar mijn lichaam koos een ander tempo.
Rust inbouwen, stress zoveel mogelijk vermijden en toegeven aan vermoeidheid. Dat is op zich al een uitdaging voor mij.
Ik werd boos: mijn lijf lijkt tegen me te werken terwijl ik zo mijn best doe gezond te blijven.
Ik fiets toch elke morgen, hang 2x per week aan de gewichten bij Crossfit om sterk te blijven, ga 2x per week s avonds naar yoga voor de rust en ontspanning, let op wat ik drink en eet, alles voor mijn gezondheid.
En dan komt een TIA zomaar onverwacht om de hoek kijken.
En heb ik niets anders te doen dan daar naar te luisteren.
Maar goed… de bloemen en de hartjessnoepjes zijn lief en ontroeren me dan wel weer.
Ik doe mijn best om wat rustiger aan te doen en meer kan ik niet doen.
