Coachiling

11/09/2026

🏳️‍⚧️😂 𝐇𝐨𝐞 𝐠𝐨𝐞𝐝 𝐤𝐞𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐣𝐮𝐥𝐥𝐢𝐞 𝐞𝐥𝐤𝐚𝐚𝐫 𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧𝐥𝐢𝐣𝐤? 𝐁𝐈𝐍𝐆𝐎!
Even iets luchtigs tussendoor.
Trans personen: hoeveel herken jij bij je ouders?
Ouders: hoeveel kun jij bij jezelf afstrepen? 😇

☐ Per ongeluk de oude naam gebruikt en daarna ongeveer 14 keer sorry gezegd.
☐ Een nieuw woord uitgelegd gekregen en ondertussen gedacht: Waar hééft mijn kind het over? 😵‍💫
☐ Stiekem gegoogeld en daarna gedaan alsof je dit natuurlijk allang wist.
☐ Als ouder iets uitgebreid uitgelegd over gender, waarna je kind zei: “Mam/pap… ik weet het.” 😂
☐ Je kind tegenover iemand anders verdedigd. ❤️
☐ Ontdekt dat oma het allemaal verrassend snel snapt.
☐ Je als ouder enorme zorgen gemaakt over iets waarvan je kind dacht: Dit komt echt wel goed.
☐ Je laten verbeteren door je kind. En nog een keer. En vooruit… nóg een keer. 😉
☐ Bang geweest om iets verkeerd te zeggen.
☐ Ontdekt dat je als ouder niet alles hoeft te weten of begrijpen om naast je kind te kunnen staan. ❤️

BINGO? 😂

Doe hem eens samen.
Misschien liggen jullie dubbel om dezelfde dingen. Misschien kruist je kind bij jou veel meer vakjes aan dan jijzelf. 😜
Maar misschien ontstaat er ook een heel ander gesprek.
“Was jij daar toen echt zo bang voor?”
“Heb jij dat zo ervaren?”
“Weet je nog hoe onhandig we hiermee waren?”
Soms begint een goed gesprek gewoon met een beetje lol.

En nu ben ik benieuwd: welk vakje ontbreekt absoluut nog op deze kaart? 👇

07/09/2026

“𝐈𝐤 𝐛𝐞𝐧 𝐬𝐨𝐦𝐬 𝐳𝐨 𝐛𝐚𝐧𝐠 𝐝𝐚𝐭 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐤𝐢𝐧𝐝 𝐳𝐢𝐜𝐡𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐚𝐚𝐧𝐝𝐨𝐞𝐭.”

Die angst hoor ik van ouders van transgender jongeren.
En die komt niet uit het niets. Trans jongeren denken vaker aan suïcide en doen vaker een suïcidepoging.

Niet omdat ze trans zijn.

Maar je puberteit doormaken in een lichaam dat niet goed voelt, bang zijn voor afwijzing, gepest worden of steeds moeten uitleggen wie je bent, kan zwaar zijn. En dan zijn er ook nog de lange wachtlijsten voor transgenderzorg. Weten welke hulp je nodig hebt, maar daar soms heel lang op moeten wachten.

Als ouder zie je je kind worstelen.

Je wilt helpen. Beschermen. De pijn wegnemen.
En ondertussen ben je misschien voortdurend alert. Gaat het wel goed? Moet ik doorvragen? Kan ik mijn kind alleen laten? Wat als ik iets mis?

Suïcidaliteit van je kind raakt ook jou.

Daarom wil ik deze week tijdens Suïcidepreventieweek niet alleen aandacht vragen voor trans jongeren die het moeilijk hebben.

Maar óók voor de ouders die naast hen staan. 💛

Want om een veilige plek voor je kind te kunnen zijn, moet er ook ruimte zijn voor jouw angst, machteloosheid en verdriet.

Call now to connect with business.

31/08/2026

Herinneringen veranderen mee 🎶

Gisteren was ik bij Bon Jovi in Croke Park, Dublin, Ierland.

Bijna veertig jaar fan zijn kwam daar even samen in één avond. Hun muziek heeft me door moeilijke periodes heen geholpen. Sommige liedjes leken vroeger precies over mijn leven te gaan. Ze gaven woorden aan verdriet, boosheid, verlangen en hoop.

Nu luister ik anders.

De liedjes gaan niet meer over mijn leven van vandaag. Ze brengen me terug naar wie ik toen was, wat ik heb meegemaakt en hoe ver ik inmiddels ben gekomen. De pijn is veranderd in een herinnering.

Dat herken ik ook bij ouders van een trans kind. Je mag dierbare herinneringen hebben aan vroeger: aan een naam, aan hoe je je kind toen zag of aan verwachtingen die ooit vanzelfsprekend leken. Die herinneringen hoeven niet weg om je kind van nu volledig te zien en lief te hebben.

Je wist toen wat je toen wist. Nu leer je je kind opnieuw kennen en komen er nieuwe herinneringen bij.

Je hoeft het verleden niet uit te wissen om ruimte te maken voor het heden. 💛

En terwijl ik gisteren meezong met de liedjes die mij ooit overeind hielden, voelde ik vooral dankbaarheid.

“I’ll be there till the stars don’t shine.
And I will love you, always.”

29/07/2026

𝐅𝐫𝐞𝐞 𝐌𝐨𝐦 𝐇𝐮𝐠𝐬 🏳️‍⚧️🏳️‍🌈
Vandaag ga ik voor het eerst naar de Pride en loop ik door Amsterdam in mijn Free Mom Hugs T-shirt.

Geen grote actie. Geen toespraak.
Gewoon zichtbaar zijn. En beschikbaar voor een knuffel, een glimlach of een gesprek.

Na de aanslag tijdens de Pride in Berlijn voelt dat voor mij extra betekenisvol. Juist nu wil ik laten zien dat liefde, verbondenheid en veiligheid sterker zijn dan haat en angst.

Mijn T-shirt is eigenlijk een stille boodschap.

Aan iedereen die zich welkom voelt: fijn dat je er bent.
Aan iedereen die zich soms alleen voelt: je bent niet alleen.

En aan alle ouders: de belangrijkste Free Mom Hug is misschien wel die van jou. Gewoon thuis. Op het moment dat je kind even wil voelen: jij blijft naast mij staan.

Ik wens iedereen een veilige, liefdevolle en verbindende WorldPride. 🏳️‍🌈💜

22/07/2026

𝐄é𝐧 𝐤𝐥𝐢𝐤 𝐞𝐧 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐡𝐞𝐥𝐞 𝐘𝐨𝐮𝐓𝐮𝐛𝐞-𝐟𝐞𝐞𝐝 𝐯𝐞𝐫𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐝𝐞
Gisteren keek ik op YouTube een filmpje van Pointer over transgender personen. Maar wat er daarna gebeurde....vond ik schokkend...

Daarna kreeg ik allerlei suggesties van YouTube, waaronder een filmpje over transitiespijt. Uit nieuwsgierigheid klikte ik erop.

En toen gebeurde er iets waar ik echt van schrok.

Binnen no-time stond mijn hele YouTube-feed vol met filmpjes over transitiespijt, vol met transfobe meningen en desinformatie. Alsof dat ene onderwerp ineens de hele werkelijkheid rond transgender personen vertegenwoordigde.

Natuurlijk weet ik dat algoritmes werken op basis van kijkgedrag. Maar om het zo direct en zo snel te ervaren, vond ik confronterend.
Eén klik uit nieuwsgierigheid en je belandt zomaar in een stroom van steeds dezelfde boodschap. Niet omdat je bewust naar meerdere kanten zoekt, maar omdat het algoritme denkt: blijkbaar wil je hier méér van.

En als je onzeker bent, vragen hebt of bezorgd bent om je trans kind, kan zo’n stroom behoorlijk veel invloed hebben op hoe je naar een transitie gaat kijken.

𝐌𝐢𝐣𝐧 𝐭𝐢𝐩: 𝐛𝐥𝐢𝐣𝐟 𝐛𝐞𝐰𝐮𝐬𝐭 𝐳𝐨𝐞𝐤𝐞𝐧, 𝐤𝐢𝐣𝐤 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐯𝐞𝐫𝐬𝐜𝐡𝐢𝐥𝐥𝐞𝐧𝐝𝐞 𝐛𝐫𝐨𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐯𝐫𝐚𝐚𝐠 𝐣𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐚𝐟 𝐨𝐟 𝐣𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐤𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐫𝐞𝐞𝐝 𝐛𝐞𝐞𝐥𝐝 𝐤𝐫𝐢𝐣𝐠𝐭 - 𝐨𝐟 𝐯𝐨𝐨𝐫𝐚𝐥 𝐦𝐞𝐞𝐫 𝐯𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭𝐳𝐞𝐥𝐟𝐝𝐞.

En het filmpje van Pointer (KRO-NCRV)? Dat is absoluut het kijken waard. Laten we deze massaal bekijken zodat het algoritme weet dat dit een belangrijke is!

Online circuleren allerlei beweringen over transgender mensen. Zo w...

15/07/2026

📊 Hoe is het om transgender te zijn in Europa? Cijfers zeggen meer dan meningen.

De afgelopen dagen heb ik me verdiept in het rapport 'Trans Human Rights, Realities and Resilience in Europe'. Het grootste Europese onderzoek ooit naar de ervaringen van trans mensen, gebaseerd op de antwoorden van 30.627 trans respondenten uit dertig Europese landen.

Ik begon uit professionele interesse. Als coach voor ouders van trans kinderen én als iemand die zich dagelijks bezighoudt met duurzame inzetbaarheid en inclusie op de werkvloer, wilde ik weten: wat laten de cijfers nu echt zien?

Maar tijdens het lezen gebeurde er iets anders.

Ik zag niet alleen statistieken. Ik zag de verhalen van duizenden mensen terug. Verhalen over ouders, scholen, werkgevers, zorgverleners en de impact die zij – positief én negatief – kunnen hebben.

Wat me misschien nog wel het meest raakte, is dat de grootste uitdagingen niet voortkomen uit het trans zijn zelf, maar uit de reactie van de omgeving.

Enkele cijfers:
* Word je gesteund door je familie?
Slechts 47% van de trans respondenten is open over hun identiteit tegenover alle of de meeste familieleden. Onder trans jongeren is die openheid nog veel l***r.

* Voel je je veilig op je werk?
30,3% ervoer in het voorafgaande jaar discriminatie op de werkvloer. Slechts 34,7% heeft een voltijdbaan, tegenover 49,4% van cis LGBIQ respondenten.

* Kun je jezelf zijn op school?
30,7% ervoer discriminatie door medewerkers van een school of universiteit. Bijna 28% van de trans leerlingen had vaak of altijd problemen met toiletten of kleedkamers.

* Word je met respect behandeld in de zorg?
Bijna één op de drie trans respondenten vermijdt zorg uit angst voor discriminatie, bedreiging of intimidatie.

Dat zijn de factoren die volgens dit onderzoek een enorme invloed hebben op welzijn, gezondheid en maatschappelijke participatie.

Verontrustend om te lezen is dat als gevolg daarvan bijna één op de vier trans respondenten dacht in het voorafgaande jaar vaak of altijd aan suïcide. Onder trans jongeren van 15 tot 17 jaar was dat bijna de helft.

Wat ik vooral hoop, is dat dit onderzoek helpt om het gesprek over trans mensen minder te laten draaien om aannames, angst en meningen.

De cijfers laten zien hoe groot de invloed van de omgeving is. Van ouders, scholen, werkgevers, zorgverleners en iedereen die kan bijdragen aan veiligheid, erkenning en vertrouwen.

Daar ligt ook onze verantwoordelijkheid. Niet om alles meteen te begrijpen, maar wel om bereid te zijn te luisteren, vragen te stellen en iemand serieus te nemen.

💙 Verandering begint niet met een grote discussie, maar met de keuze om naast iemand te blijven staan.

----
Bron: Transgender Europe (TGEU). (2025). Trans Human Rights, Realities and Resilience in Europe. Gebaseerd op de EU LGBTIQ Survey III (2023) van het European Union Agency for Fundamental Rights (FRA).

07/07/2026

𝐖𝐚𝐭 𝐚𝐥𝐬 𝐣𝐞 𝐤𝐢𝐧𝐝 𝐳𝐢𝐜𝐡 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐢𝐥𝐢𝐠 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐭 𝐨𝐦 𝐳𝐢𝐜𝐡𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐭𝐞 𝐳𝐢𝐣𝐧?
Ik liep vanochtend langs een kleuterklas.
Acht kinderen liepen hand in hand in een rij.

En toen was daar die ene.
Die zong.
Die huppelde.
Die draaide rondjes.

Ik moest glimlachen.
En tegelijk dacht ik aan de verhalen van ouders die ik spreek.
Niet omdat ieder transgender kind zo uitbundig is.
Maar omdat veel trans kinderen juist het tegenovergestelde doen.

Ze houden zich in.
Ze passen zich aan.
Ze kijken eerst om zich heen.

Is het hier veilig?
Pas als het antwoord "ja" is, durven ze een stukje van zichzelf te laten zien.

Soms zie je dat pas achteraf.
Als ouder denk je ineens: "Nu begrijp ik waarom mijn kind vroeger zo stil was. Of waarom die zich juist zo anders gedroeg. Wat heeft die al die jaren hard gewerkt om erbij te horen."

Daarom is jouw steun zo belangrijk.
Niet omdat je alles perfect doet.
Maar omdat een kind dat zich thuis veilig voelt, langzaam mag ontdekken dat het nergens anders iemand hoeft te zijn dan zichzelf.

Waaraan merkt jouw kind dat het bij jou veilig is om helemaal zichzelf te zijn? 🩷 🩵 🤍

foto: AI gegeneerd

02/07/2026

𝐉𝐞 𝐛𝐞𝐧𝐭 𝐰𝐞𝐥𝐤𝐨𝐦 𝐳𝐨𝐚𝐥𝐬 𝐣𝐞 𝐛𝐞𝐧𝐭
Soms besef je pas achteraf hoe groot kleine gebaren waren.

Toen mijn kind vertelde dat die transgender is, stond mijn wereld even stil. Niet omdat mijn liefde veranderde. Die was er. Altijd. Maar omdat er ineens zoveel vragen door me heen schoten.

Doe ik het goed?
Zeg ik de juiste dingen?
Wat als de buitenwereld hard is?
En hoe blijf ik zelf overeind, terwijl ik mijn kind zo graag wil steunen?

In het begin ging het niet vlekkeloos. Ik gebruikte soms nog per ongeluk de oude naam. Ik moest wennen aan andere voornaamwoorden. Ik was bang om fouten te maken.

Maar ik bleef dichtbij.
Ik bleef luisteren.
Ik bleef vragen stellen.
Ik bleef terugkomen als ik iets verkeerd deed.
En ik bleef vooral zeggen: ik hou van jou. Onvoorwaardelijk.

Later las ik onderzoek van The Trevor Project waaruit bleek dat trans jongeren die steun krijgen van hun ouders veel minder kans hebben op depressie of suïcidale gedachten.

Dat raakte me diep.
Want wat ik als moeder ergens al voelde, zag ik daar zwart op wit terug: steun is geen bijzaak. Steun kan bescherming zijn. Houvast. Soms zelfs levensreddend.

Je hoeft als ouder, vriend, docent, buur of familielid niet alles meteen te begrijpen. Je hoeft het niet perfect te doen.

Maar je kunt wel een veilige plek zijn.

Iemand die zegt: “Je bent welkom zoals je bent.”
En soms is precies dát het verschil. 🌈

29/06/2026

📚 𝐁𝐨𝐞𝐤𝐫𝐞𝐜𝐞𝐧𝐬𝐢𝐞: 𝐃𝐞 𝐰𝐞𝐠 𝐧𝐚𝐚𝐫 𝐦𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟 – 𝐍𝐨𝐫𝐚 𝐌𝐨𝐧𝐬𝐞𝐜𝐨𝐮𝐫 ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

Nadat ik de film 'Girl' had gezien, wilde ik ook het verhaal achter de film leren kennen. Daarom las ik 'De weg naar mezelf' van Nora Monsecour.

En ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Wat ik zelf sterk vind aan dit boek is dat Nora nergens probeert te overtuigen. Ze vertelt haar verhaal. Juist daardoor komt het binnen.

Waar de film vooral aan de buitenkant laat zien wat Nora meemaakt, neemt het boek je mee in haar gedachten, gevoelens en worstelingen. Je leest over haar jeugd, haar passie voor dans, haar zoektocht naar zichzelf en de moeilijke weg die zij heeft afgelegd om als meisje en later als vrouw door het leven te kunnen gaan.

Soms is het confronterend.
Soms ontroerend.
En soms ook pijnlijk om te lezen hoeveel eenzaamheid, onzekerheid en verdriet achter een transitieproces kunnen schuilgaan.

Wat ik bijzonder vond, is dat Nora niet alleen haar eigen verhaal vertelt. Ze kijkt ook terug op haar ouders en haar tweelingbroer. Niet om hun verhaal centraal te zetten, maar wel om te laten zien dat een transitie impact heeft op het hele gezin.

Als moeder van een trans dochter raakten juist die stukken mij.
De liefde van haar ouders.
De worstelingen van haar vader.
De steun van haar broer.

En vooral de ruimte die Nora geeft aan verschillende ervaringen en gevoelens binnen één gezin.

Dat maakt dit boek voor mij meer dan een verhaal over genderidentiteit.
Het is een verhaal over jezelf durven zijn.
Over familie.
Over liefde.
Over veerkracht.
En over de mensen die naast je blijven staan als het leven ingewikkeld wordt.

Een aanrader voor iedereen die transgender personen beter wil begrijpen. En misschien nog wel meer voor ouders, familieleden en professionals die willen begrijpen wat er achter het woord "transitie" schuilgaat.

Heb jij het boek of de film Girl gezien? Ik ben benieuwd wat jou het meest is bijgebleven.