19/09/2026
Sportvrienden,
Onlangs hebben wij afscheid moeten nemen van Gerard.
Komende zondag 20 september, tijdens de 1e thuiswedstrijd (aanvang 14.00), zullen wij Gerard op een gepaste wijze eren. Voorafgaande aan de wedstrijd zal er een minuut stilte zijn.
De familie zal aanwezig zijn.
Namens de familie Martens delen wij graag onderstaande met jullie.
Lieve allemaal,
Wat hebben we veel warmte en steun van jullie mogen ontvangen. Daar zijn we als familie ontzettend dankbaar voor.
We willen iedereen bedanken die voor ons klaarstond en heeft geholpen. Mede dankzij jullie konden wij samen, in alle rust, een borrel op Gerard drinken, herinneringen ophalen en stilstaan bij wie hij voor ons was. ❤️
Ook willen we iedereen bedanken die er is geweest en voor alle lieve kaartjes, bloemen, berichtjes en andere blijken van medeleven. Het doet ons ontzettend goed om te merken hoeveel mensen aan Gerard en aan ons hebben gedacht.
Liefs de familie Martens
Ode aan Gerard Martens
Een held met dat blauwe hart💙
Sommige mensen lopen een tijdje met je mee.
Anderen worden onderdeel van wie je bent.
Gerard was zo iemand.
Een man die veel te vroeg van ons is heengegaan.
Net geen 70 jaar…
Een leeftijd waarop je eigenlijk nog volop van het leven hoort te genieten.
Nog zoveel zondagen langs de lijn.
Nog zoveel verhalen.
Nog zoveel momenten samen.
Maar Gerard heeft in die jaren een onuitwisbare plek achtergelaten.
Ooit stond hij zelf op het veld. Als speler.
Als keeper.
De man die ballen tegenhield, duels aanging en zijn club verdedigde.
Later veranderde zijn rol, maar nooit zijn liefde voor VV Buinerveen. Begeleider.
Barman. En vooral: het technische hart van de vrijdagmorgenploeg. Als er iets gemaakt, bedacht, gerepareerd of opgelost moest worden, dan was Gerard er. Vindingrijk.
Technisch.
Praktisch.
En altijd met die typische Gerard-humor. Want Gerard hoefde niet altijd veel te zeggen om duidelijk te maken wat hij dacht.
Een blik, een glimlach, een opmerking…
en iedereen wist genoeg.
Hij was loyaal.
Trouw.
Trouw aan zijn mensen.
Trouw aan zijn club.
VV Buinerveen zat niet alleen in zijn agenda. Het zat in zijn hart.
Dat Blauwe Hart.
Gerard was bovendien een echte levensgenieter. Een sigaartje op z'n tijd.
Een goed potje bier.
Een mooi verhaal.
Samen lachen.
Genieten van de kleine dingen die het leven groot maken.
Maar boven alles was hij Vader. Een vader die altijd klaarstond.
Voor zijn gezin.
Voor zijn kinderen.
Een vader op wie je kon rekenen.
En later kwam daar een nieuwe prachtige rol bij: Opa. Een trotse opa.
Met ongetwijfeld diezelfde twinkeling in zijn ogen als hij over zijn kleinkinderen sprak.
En dan waren er de zondagen. Gerard langs de lijn. Een vertrouwd gezicht.
Een gezicht dat erbij hoorde.
Zoals de blauwe shirts.
Zoals de koffie in de kantine.
Zoals het geluid van een bal op het veld.
Je wist gewoon:
Gerard is er!
Maar als we nu rondkijken…dan is daar een lege plek. Een plek die niet zomaar wordt gevuld.
Op de zondagochtend, wanneer de velden nog stil zijn en de dauwdruppels als kleine diamanten door het eerste zonlicht worden gestreeld…dan missen we één van onze diamanten.
Gerard.
En misschien is dat wel het mooiste beeld om hem te herinneren. Niet als iemand die verdwenen is, maar als iemand die onderdeel is geworden van alles wat hier blijft. In iedere lach.
In ieder verhaal.
In ieder biertje na afloop.
In iedere klus die weer eens op wonderbaarlijke wijze wordt opgelost.
In iedere zondag langs de lijn.
En daarom gaan we verder. Niet zonder Gerard. Maar met Gerard in onze gedachten. We nemen zijn humor mee.
Zijn vindingrijkheid.
Zijn trots.
Zijn loyaliteit.
Zijn liefde voor zijn gezin.
En vooral zijn liefde voor zijn club.
We zorgen ervoor dat zijn blauwe hart blijft kloppen binnen VV Buinerveen.
En wie weet…op een dag, over vele jaren, wanneer VV Buinerveen zich opmaakt voor zijn 100-jarig jubileum,
zullen we terugdenken aan de mensen die de club groot hebben gemaakt. De spelers.
De vrijwilligers.
De begeleiders.
De barmannen.
De mannen en vrouwen die nooit vroegen:
“Wat levert het mij op?"
Maar gewoon vroegen:
"Wat kan ik doen?"
En ergens, daarboven,
staat Gerard waarschijnlijk met een sigaartje in zijn hand, een goed glas bier binnen bereik en een glimlach op zijn gezicht. En als we hem dan zouden vragen:
“Gerard… denk je dat VV Buinerveen zijn 100-jarige jubileum gaat vieren?”
Dan weten we precies wat hij zou zeggen.
“Joa Man!”
En daarmee is eigenlijk alles gezegd.
Gerard Martens.
Te vroeg gegaan.
Nooit vergeten.
Een vader.
Een opa.
Een clubman.
Een levensgenieter.
Een technisch wonder.
Een man met humor.
Een trouwe vriend.
Maar bovenal…
Een held met dat blauwe hart.
Voor altijd langs de lijn.
Voor altijd verbonden aan VV Buinerveen.
Voor altijd in onze herinneringen.
En voor altijd in ons hart.
