Hilke Systemisch Coach

Hilke Systemisch Coach Contactgegevens, kaart en routebeschrijving, contactformulier, openingstijden, diensten, beoordelingen, foto's, video's en aankondigingen van Hilke Systemisch Coach, Coach, De Bilt.

18/08/2026

Vorig jaar wilde ik vooral dat ze stopte met gillen.

Deze vakantie lag mijn dochter in bed en begon ze ineens heel hard te gillen.

Ze wilde een boekje lezen met de zaklamp. Terwijl we daarvoor al een half uur boekjes hadden gelezen en als ze eenmaal in bed ligt geen boekje meer zelf leest.

Ze was boos. Heel boos.

En ze bleef gillen. Volgens mij wel twintig minuten lang.

Op een camping. In een tent. Met mensen om ons heen die alles konden horen.

Vorig jaar had dit me enorm geraakt.
Dan voelde ik de spanning in mezelf oplopen en wilde ik vooral dat ze stil werd.

Straks horen de mensen om ons heen alles.
Vinden ze me een slechte moeder?
Of vinden ze mijn kind vervelend?
Ze moet nu echt stoppen.

En voor ik het wist, ging ik mee in haar onrust. Werd ik zelf ook boos en gefrustreerd.

Maar deze keer gebeurde er iets anders.

Ik voelde dat ik rustig kon blijven.

Ze mocht boos zijn.
Ze mocht huilen.
Ze mocht zelfs gillen.

Ik hoefde het niet te stoppen.

En wat de mensen om onze tent daarvan zouden vinden, was op dat moment niet belangrijker dan wat mijn dochter nodig had.

Want zij had niet iemand nodig die haar vertelde dat ze rustig moest worden.

Ze had iemand nodig die rustig bij háár kon blijven. Die haar kon reguleren.

En dit keer kon ik dat.

Niet omdat haar gedrag anders was.
Maar omdat er iets in míj veranderd is.

En misschien was dát wel één van mijn mooiste overwinningen van deze vakantie.

Hoe vaak stel jij jezelf nog de vraag:‘Doe ik het wel goed?’Geïnspireerd door De ontembare vrouw van Clarissa Pinkola Es...
13/08/2026

Hoe vaak stel jij jezelf nog de vraag:
‘Doe ik het wel goed?’

Geïnspireerd door De ontembare vrouw van Clarissa Pinkola Estés. 🌿

Loyaliteit is zoveel groter dan we vaak denken.We denken vaak dat loyaliteit zit in grote keuzes of ingrijpende gebeurte...
26/07/2026

Loyaliteit is zoveel groter dan we vaak denken.

We denken vaak dat loyaliteit zit in grote keuzes of ingrijpende gebeurtenissen.

Maar meestal zit het juist in de kleinste dingen.

In iets wel of niet aantrekken. Een mening voor jezelf houden. Een keuze uitstellen. Of iets níét doen, omdat je weet dat een ander het niet mooi of passend vindt.

Voor mij was dat ooit een tatoeage.

Ik wist dat mijn moeder daar niet enthousiast over zou zijn. En eerlijk?

Ik vertelde mezelf dat ik het zonde vond. Dat ik me afvroeg of ik een tatoeage nog steeds mooi zou vinden als mijn huid ouder werd. En dat ik eigenlijk nog nooit een tatoeage had gezien die ik écht mooi vond.

Nu vraag ik me weleens af hoeveel van die gedachten écht van mij waren... en hoeveel daarin onbewust ook de stem van mijn moeder meeklonk.

Pas toen ik steeds dichter bij mezelf kwam, stelde ik mezelf steeds vaker één vraag:

Wat wil ík eigenlijk?

Niet: wat verwacht een ander? Niet: wat vindt een ander ervan? Maar: wat voelt voor mij kloppend?

Uiteindelijk liet ik de tatoeage zetten.

Niet om me af te zetten. Niet om iets te bewijzen.
Maar omdat het een keuze was die écht van mij was.

Elke keer als ik die tatoeage zie, herinnert hij me eraan dat ik mijn eigen keuzes mag maken. Ook als iemand anders daar iets van vindt.

Voor mij is dat waar het loskomen van onbewuste loyaliteit over gaat.

Niet minder van de ander houden.
Maar jezelf steeds iets meer toestemming geven om trouw te zijn aan jezelf.

Herken jij zo'n klein moment waarop je achteraf besefte hoe groot loyaliteit eigenlijk was?

21/07/2026

Vandaag gebeurde er iets heel kleins... maar het liet precies zien hoe diep loyaliteit kan zitten.

Ik was met mijn dochter schoenen aan het uitzoeken.

Ze is gek op felle kleuren, lichtjes en opvallende opdrukken. Alleen die opdrukken... die vind ík eigenlijk niet mooi. En dat weet ze.

Terwijl we schoenen pasten, zag ik haar gezichtje veranderen. Op alles zei ze: "Nee." Maar ik voelde dat er iets niet klopte.

Dus vroeg ik haar wat ze voelde.

" niets." Zei ze. En wat voel je in je lijf?

En daarna kwam het: "Ik heb een beetje buikpijn."

Ik vroeg aan haar:
"Vind jij misschien eigenlijk andere schoenen mooier?"

Toen kwam het eruit.

Ze wilde heel graag de schoenen met lichtjes én een opdruk. Maar ze wist dat ik die niet mooi vond. Dus had ze haar eigen wens opzijgezet.

Niet omdat ik dat van haar vroeg, maar omdat de verbinding met mij voor haar belangrijker voelde.

Ik vertelde haar dat het allerbelangrijkste is dat zíj kiest waar zíj blij van wordt. Ook als mama iets anders mooier vindt.

Ze koos uiteindelijk precies de schoenen die ze het liefste wilde.

En... haar buikpijn verdween.

Dit ging voor mij niet over schoenen.

Het liet zien hoe loyaal kinderen van nature zijn. Hoe snel ze zich aanpassen aan wat ze denken dat een ouder prettig vindt. Niet uit onwil, maar uit liefde en verbondenheid.

Het maakte me opnieuw bewust hoe waardevol het is om echt te kijken naar wat je kind laat zien. Om te luisteren naar wat haar lijf vertelt en haar de ruimte te geven om te kiezen wat zíj zelf graag wilt.

15/07/2026

Je overlevingsmechanismen zijn niet zomaar ontstaan.

Ze hebben je ooit geholpen om je aan te passen, erbij te horen of je veilig te voelen. Maar wat je vroeger beschermde, kan je nu juist in de weg zitten.

Met familieopstellingen onderzoeken we waar die patronen vandaan komen, zodat er ruimte ontstaat om steeds meer jezelf te zijn.

De meeste vrouwen die ik begeleid weten allang dát er iets mag veranderen.Ze weten alleen niet waarom het steeds niet lu...
05/07/2026

De meeste vrouwen die ik begeleid weten allang dát er iets mag veranderen.

Ze weten alleen niet waarom het steeds niet lukt.
Want harder je best doen doorbreekt zelden een patroon.

Een patroon écht begrijpen, ervaren én leren doorvoelen in je dagelijks leven... dát brengt beweging.

Voel je dat het tijd is om jezelf weer op de eerste plaats te zetten? Weet je niet welke stap nu bij je past? Stuur me gerust een bericht. Ik denk graag met je mee.

28/06/2026

In mijn tienerjaren voelde ik eigenlijk al dat niemand mij écht kende.

Dat mensen een versie van mij zagen die ik hen liet zien. Ik heb dat eigenlijk nooit als een probleem ervaren. Je hebt op je werk, bij vrienden of binnen je relatie toch verschillende rollen. Voor mijn gevoel hoorde daar ook een andere versie van mezelf bij.

Tot een paar jaar geleden.

Want hoe leeg voelt het eigenlijk als niemand je écht kent? Hoe alleen is dat?

Dus ben ik me steeds meer gaan uitspreken. Naar vriendinnen, binnen mijn werk en in mijn relatie.

En langzaam voel ik daarin een verschuiving. Alsof er steeds een laagje af gaat. Maar dat is niet eenvoudig.

Want nog altijd is het het makkelijkst om mezelf veilig te houden en me niet uit te spreken. Want jezelf uitspreken maakt ook kwetsbaar.

Het blijft een proces.

En hoe mooi is het als je ontdekt dat wat er in jouw binnenwereld leeft, misschien ook wel leeft in de binnenwereld van je vriendinnen, partner of collega's?

Misschien brengt jezelf laten zien niet alleen meer verbinding met de ander, maar ook met jezelf.

Liefs,
Hilke

🌿 Jouw input kan het verschil makenOp dit moment ben ik mijn aanbod en begeleidingstrajecten verder aan het ontwikkelen....
24/06/2026

🌿 Jouw input kan het verschil maken

Op dit moment ben ik mijn aanbod en begeleidingstrajecten verder aan het ontwikkelen.

Mijn missie is om vrouwen te helpen steeds meer hun eigen plek in te nemen. Minder leven vanuit aanpassen, onzekerheid of oude patronen en meer vanuit verbinding met zichzelf, vertrouwen en kracht.

Daarbij wil ik niet invullen wat jullie nodig hebben, maar juist luisteren naar wat er écht speelt.

✨ Waar loop jij op dit moment tegenaan?
✨ Waar verlang je naar?
✨ En wat heb je misschien al over jezelf ontdekt, maar lukt het nog niet om echt te veranderen?

Om daar meer inzicht in te krijgen, heb ik een korte reflectievragenlijst gemaakt.
Het invullen kost ongeveer 5 tot 10 minuten.

De vragenlijst is niet alleen waardevol voor mij, maar kan ook voor jou een moment van reflectie zijn. Om stil te staan bij waar je nu staat, wat je tegenhoudt en wat je graag anders zou willen ervaren.

🎁 Als dank voor je deelname verloot ik onder alle deelnemers één plek in mijn 3 maanden traject Basis.
Een persoonlijk traject waarin we samen onderzoeken wat je tegenhoudt, welke patronen steeds terugkeren en hoe je meer rust, vertrouwen en verbinding met jezelf kunt ervaren (t.w.v. €245).

Voel je dat je mee wilt denken?

💌 reageer onder dit bericht met REFLECTIE en ik stuur je de vragenlijst toe.

Alvast ontzettend bedankt voor je tijd en openheid. 🤍

Jezelf uitspreken lijkt soms iets kleins.Gewoon zeggen wat je denkt. Een grens aangeven. Een andere mening hebben. Uitsp...
21/06/2026

Jezelf uitspreken lijkt soms iets kleins.

Gewoon zeggen wat je denkt. Een grens aangeven. Een andere mening hebben. Uitspreken wat je nodig hebt.

Maar voor veel vrouwen voelt dat allesbehalve klein.

Omdat er ergens het gevoel kan zijn ontstaan dat wat jij voelt of nodig hebt minder belangrijk is. Dat je niet te veel moet zijn. Dat aanpassen veiliger is.

En dus houd je je in.

Niet omdat je zwak bent. Niet omdat je niets te zeggen hebt.

Maar omdat het ooit ergens logisch was.

Herken je dit?

❤️ Ben je nieuwsgierig waar dit patroon vandaan komt? Stuur me gerust een bericht.

17/06/2026

Ik ben een alleen geboren tweeling.

Zo. Dat is eruit!

En eerlijk? Dit vind ik rete spannend om te zeggen.

Het voelt kwetsbaar. Voor veel mensen is het onbekend en ongrijpbaar. Misschien geloven sommige mensen het niet. Dat is oké.

Voor mij voelt het heel sterk dat ik een zusje heb. Een tweelingzus.

Het is moeilijk onder woorden te brengen wat dat met me doet.

Het besef dat je ooit samen was. Dat je allereerste relatie met een ander mens er al was voordat je geboren werd. En dat die ander er niet meer is.

Nooit samen spelen. Nooit geheimen delen. Nooit gek doen. Nooit vriendjes beoordelen.

Soms voelt dat rauw.

Tegelijkertijd heeft dit inzicht mij ook veel gebracht.

Ik begon te zien hoe onbewust loyaal ik me naar haar had opgesteld.

Dat het mij niet beter mocht gaan. Dat ik niemand wil verliezen, maar me tegelijkertijd moeilijk verbind. Dat gevoel van alleen zijn, tot in je cellen.

Dat kan zwaar voelen.

Maar steeds meer leer ik mijn eigen plek in te nemen. Niet door haar los te laten, maar door haar óók een plek te geven.

En wat zit daar veel kracht in. 🤍

Ik deel dit omdat het onderdeel is van wie ik ben.

En ook omdat er misschien mensen zijn die dit herkennen. Of die zelf weten dat zij een alleen geboren tweeling zijn.

Je bent niet alleen.
Volg me op

Adres

De Bilt

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Hilke Systemisch Coach nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar Hilke Systemisch Coach:

Snelkoppelingen

Delen

Type