Scherp op Teamgedrag

08/09/2026

"Hij werkt gewoon tegen."

Dat is een interessante opmerking. Want wat als weerstand geen probleem is dat je zo snel mogelijk moet oplossen?
Wat als het juist hele waardevolle informatie is?

Tijdens een teamsessie kan iemand behoorlijk duidelijk laten merken dat hij ergens niet aan mee wil doen.
Armen over elkaar. Korte antwoorden. Zuchten. Afhaken. Of gewoon door te zeggen: "Ik zie het nut hier echt niet van."

Mijn eerste reactie is dan niet: hoe krijg ik hem alsnog mee?

Mijn eerste reactie is: waarom is hier weerstand? Waar zit het precies? Wat wordt geraakt? Wat probeert iemand duidelijk te maken? En wat doet die weerstand met de rest van de groep?

Weerstand staat zelden op zichzelf. De een haakt af. De ander gaat harder trekken. Een derde probeert de boel te sussen. En voor je het weet heeft één persoon het gedrag van de hele groep beïnvloed.

Dat is groepsdynamiek.

Daarom vind ik eigenlijk weerstand best interessante informatie. Niet comfortabel. Wel interessant.

Als je weerstand alleen probeert weg te krijgen, mis je misschien precies datgene wat je nodig hebt om te begrijpen wat er in het team speelt.

De volgende keer dat iemand zegt: "Ik wil hier niet aan meedoen." Moet je misschien niet meteen beginnen meteen overtuigen. Ga eerst eens kijken. En vraag jezelf eens af waar deze weerstand eigenlijk iets over zegt.

Daar kan weleens meer informatie in zitten dan in tien keurig nette teamgesprekken.

07/09/2026

Soms vertelt een paard je in vijf minuten wat een team al maanden probeert te verbergen.

Tijdens een teamsessie stond het team in een cirkel.
Het paard liep eromheen. Tot het bij twee teamleden kwam.

Daar stopte het. Keerde om. Liep weer weg van de groep.

Opvallend? Zeker. Toeval? Misschien.

Maar toen ik naar het team keek, was het ineens helemaal niet zo toevallig meer. Deze twee teamleden stonden letterlijk buiten de verbinding met de rest.

Ze deden niet mee. Communiceerden nauwelijks met collega's. En waren in de dagelijkse praktijk eigenlijk ook vooral met hun eigen stukje bezig.
Precies wat er op de werkvloer al speelde werd ineens pijnlijk zichtbaar.

Een eilandjescultuur. Iedereen kent zijn eigen taken. Iedereen doet zijn eigen ding. En ondertussen raakt het gezamenlijke doel steeds verder uit beeld.

Het bijzondere is dat niemand daar bewust voor kiest. Het ontstaat vaak langzaam.

Een taak die belangrijker wordt dan het geheel. Een collega die je steeds minder opzoekt. Informatie die je niet meer deelt omdat "zij daar toch niets mee doet."
En voor je het weet werk je niet meer met elkaar, maar vooral naast elkaar.

Het paard hoefde daar geen analyse van te maken. Het liet gewoon zien wat er op dat moment gebeurde.

Dat is de reden waarom ik zo graag met paarden werk. Geen lange vragenlijst, geen theoretisch model, geen eindeloze discussie over hoe goed jullie eigenlijk samenwerken.

Gewoon kijken. Wat gebeurt hier? Wie staat waar? Wie beweegt me? En wie staat er inmiddels volledig buiten de kudde?

Een team is pas een team als mensen niet alleen hun eigen stukje goed doen, maar ook verbonden blijven met het geheel.

31/08/2026

Terug naar kantoor lost geen cultuurprobleem op.

Vanmorgen in het nieuws: de Belastingdienst gaat op ‘kamelenjacht’.

Dinsdag en donderdag puilen de kantoren uit, terwijl het de andere dagen veel rustiger is. Dus wordt gezocht naar manieren om medewerkers hun kantoordagen beter over de week te laten spreiden.

Logisch. Want elkaar fysiek ontmoeten doet ertoe.

Maar aanwezigheid is nog geen samenwerking.

Als vertrouwen ontbreekt, leidinggevenden onduidelijk zijn of collega’s elkaar niet aanspreken, verdwijnt dat niet zodra iedereen weer op kantoor zit.

Het probleem verhuist gewoon mee.

De sterkste teams die ik tegenkom, zijn niet per definitie iedere dag fysiek bij elkaar.

Ze weten wat ze van elkaar verwachten.
Ze spreken elkaar aan.
Ze durven verschil van inzicht uit te spreken.
En ze nemen samen verantwoordelijkheid voor het resultaat.

Andersom kun je vijf dagen naast elkaar zitten en tóch langs elkaar heen werken.

De afstand in een team wordt niet bepaald door het aantal meters tussen de bureaus, maar door de ruimte om eerlijk te zijn.

Dus laten we minder discussiëren over waar mensen werken.

En scherper kijken naar hoe ze samenwerken.

Want uiteindelijk bepaalt niet het kantoor de cultuur.

Dat doet het gedrag van de mensen die er werken.

14/08/2026

16/07/2026

Vorige week zag ik hoeveel mensen bereid zijn om een onbekende op weg te helpen.

Vandaag ga ik dat opnieuw zien, maar op een andere manier.

Ik ontvang een groep ondernemers vanuit ene sociale coöperatie.
Mensen die vanuit de gemeente begeleiding krijgen bij het opstarten of doorbouwen van hun eigen onderneming.

De gemene deler is eigenlijk hetzelfde als bij de post van vorige week:

Iedereen heeft weleens iemand nodig die in je gelooft.
Die met je meedenkt.
Die je een spiegel voorhoudt.
Of die je net dát zetje geeft waardoor je weer verder kunt.

Dat is waarom ik zo graag met groepen werk.

Niet omdat ik alle antwoorden weet.

Maar omdat de beste inzichten vaak ontstaan wanneer mensen uit de dagelijkse routine stappen en met een frisse (scherpe 😉) blik naar zichzelf en elkaar kijken.

Ik ben benieuwd naar de inzichten die de groepsleden vandaag op doen!