Steady Coaching - Beatrix Willemsen

Ik dacht dat grenzen kunnen aangeven magisch was.
Dat al je problemen zouden verdwijnen. Als jij je grens goed aangaf. Dan moest het wel stoppen. Dan moest het duidelijk zijn!

Maar toen stopte het niet! Het ging door. Het zu**en, het prikken, het porren, soms zelfs zielig, soms schuldbewust. Maar stoppen deed het niet.

En wat doe je dan? Wat doe je dan behalve alsmaar proberen je grens aan te geven en duidelijk maken dat het niet okee is. Hoe lang blijf je proberen? Hoe lang steek je er al je energie in?

Je mag jezelf beschermen. Het is okee om weg te stappen. Om te zeggen, dit is niet goed voor mij. Hierin ga ik mezelf beschermen en neem ik afstand. En nee dat is niet vluchten of vermijden. Dat is doelbewust een besluit nemen voor jouw eigen welzijn.

Geen christelijke lifecoach voor vrouwen meer

𝐌𝐚𝐚𝐫 (𝐢𝐧𝐧𝐞𝐫𝐥𝐢𝐣𝐤) 𝐥𝐞𝐢𝐝𝐞𝐫𝐬𝐜𝐡𝐚𝐩𝐬𝐜𝐨𝐚𝐜𝐡

Waarom? Omdat ik het belangrijk vind dat mijn cliënten de regie pakken over hun leven. Dat ze eigenaarschap nemen over alles wat er is en niet is! Dat ze voor zichzelf leren zorgen en kiezen! En ja dat houd ook in dat men in emotioneel opzicht mag groeien en onderscheid maken. Dat het hart en hoofd beide dezelfde boodschap uitzenden.

De afgelopen jaren heb ik veel geleerd! Over mezelf. Over wat ik wel en niet wil (in mijn werk) Over mijn eigen patronen van dragen en hard werken

En daar hoort bij dat ik stappen zet. Die stappen zetten is eng. Want wat als... wat als dit betekend dat mensen afscheid van mij nemen. Of ik van hen. Omdat het niet (meer) past.

Ik dacht dat ik daarvoor een stevige (financiële) basis zou moeten hebben. Maar vandaag kwam ik erachter dat als ik de stappen niet zet. Het mij persoonlijk te veel gaat kosten! Namelijk mijn kostbare energie. En mijn plezier in mijn werk.

In de komende maanden ga ik mijn website, aanbod, doelgroep en logo aanpassen!
Ik houd jullie op de hoogte! En als er vragen zijn, stel ze gerust.

Ik ben een echte doe-hetzelver

Ik heb vanaf dat ik afgekeurd zou worden keihard gewerkt om te blijven kunnen werken, te voldoen, niet lastig te zijn en financieel voor mezelf te zorgen!

Momenteel zit ik in een situatie waar ik dingen doe die niet bij me passen, of niet werkbaar zijn voor mij.

Hierin heb ik zelf al diverse hengeltjes uit staan

Vandaag moest ik op gesprek bij het uwv. En ik was me een partijtje zenuwachtig. Ik heb een aantal niet zulke fijne ervaringen gehad. En met die ervaring in mijn lijf ging ik op pad.

Ik werd blij verrast. De betreffende dame zag me, zag wat ik allemaal deed. En begreep dat indien nodig een steun in de rug fijn aan voelt

Afgelopen tijd ben ik meerdere mensen tegen gekomen die me echt zagen. Zien wat ik in me heb. Mijn harde werken zien en me daarin ook behulpzaam in willen zijn! Daar ben ik enorm dankbaar voor.

Je kunt een heel netwerk hebben
en je toch alleen voelen.

Familie. Vrienden. Collega’s.
Mensen genoeg.

Maar als jij altijd degene bent die appt,
die afspreekt,
die vraagt hoe het gaat
wat blijft er over als jij dat niet doet?

Eenzaamheid zit niet in het aantal mensen om je heen,
maar in wie er opstaat als jij het even niet meer trekt.

Wie belt jou?
Wie ziet jou zonder dat je iets hoeft uit te leggen?
Wie blijft, zonder dat jij eraan hoeft te trekken?

Je kunt een familie hebben
en je toch geen thuis voelen.

Je kunt vrienden hebben
en je toch niet gedragen voelen.

Je kunt sterk zijn geworden
omdat er simpelweg geen andere optie was.

En ergens onderweg
ben je gaan geloven
dat je het zelf moet doen.

Maar eerlijk?

Dat is geen kracht.
Dat is gemis.

Verwerking en echte verandering beginnen niet bij harder je best doen.
Niet bij nóg beter begrijpen wat er gebeurd is.
En ook niet bij jezelf streng toespreken dat je “nu toch echt verder moet”.

Ze beginnen bij een open hart.♥️

Een hart dat durft te voelen wat er is.
Verdriet. Pijn. Teleurstelling. Angst.
Zonder het meteen weg te willen maken.

Zolang je hart gesloten blijft, blijft alles vastzitten.
Dan ga je vooral nadenken, verklaren, analyseren…🤯
maar verandert er van binnen weinig.

Pas wanneer je hart een beetje open mag,
wanneer je jezelf toestaat om echt te voelen,
komt er beweging.

Dan kan iets verzachten.
Dan kan iets door je heen bewegen.
Dan kan er ruimte ontstaan voor iets nieuws.

Zoals knoppen die openbarsten in het voorjaar.
Niet omdat ze hun best doen,
maar omdat de tijd rijp is.

Verwerking vraagt geen perfectie.
Het vraagt moed.

De moed om je hart open te houden,
juist op de plekken waar het pijn doet. ❤️

Herken je dit?

🎼Alles ziet er anders uit als de zon☀️schijnt!

Ken je dat liedje? Vanmorgen in de auto moest ik daar aan denken! Wat heerlijk dat de zon schijnt, dat het niet meer zo koud is. Dat het langer licht is! Ik ga daar goed op!

En jij? Ben jij team lente? Of hou je meer van een van de andere seizoenen?

Door teleurstellingen.
Door gebeurtenissen die ik niet begreep.

Ben ik stil geworden.
Heb ik me teruggetrokken.

Het plezier in mijn werk raakte ik kwijt.
Ik ging twijfelen.
Wat wil ik eigenlijk?
Wat kan ik nog?

En toen liep ik in januari mijn solo Camino.
Daar wist ik het ineens weer.
Wat ik wíl.
Wat klopt.

Maar dan komt de volgende vraag:
Durf ik alles overhoop te gooien?
Durf ik opnieuw te kiezen?

Het antwoord is: ja.

De komende tijd ga ik bewegen.
Schuiven.
Loslaten wat niet meer past.

Geen lifecoach voor christelijke vrouwen meer.
Maar werken in de richting van leiderschap.
Eigenaarschap.
Innerlijke stevigheid.

Spannend? Absoluut.
Maar stil blijven is geen optie meer

De leegte

Leegte
Ik heb je ontmoet
Mijn lijf reageert op je
Maar je was niet van mij

Leegte
Zo leeg, je kan er in verdwalen
Er was niets, maar dan ook niets te halen
Niet voor mij

Leegte
Ik ging er door heen
En wist iets op te halen
Leegte, je bent niet van mij

Beatrix 7 feb 26

𝐉𝐞 𝐦𝐨𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐝𝐨𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐰𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐭𝐞𝐠𝐞𝐧𝐤𝐨𝐦𝐭

Ik hoorde mezelf vanmorgen deze wijsheid tegen iemand uitspreken
en dacht: ja, dat is precies wat coaching is.

Ga op zoek naar dat wat er is, dat wat je tegenkomt.
Niet naar dat wat je wil tegenkomen.
Of het verborgen houden van wat je niet tegen wilt komen.

Maar ga kijken naar dat wat je tegenkomt.
Waar komt het vandaan?
Wat levert het je op?
Wat kost het je?
En dient het je nog, in het nu?

Wees nieuwsgierig. Doe het met wat je tegenkomt.
En verwacht niet dat met een coachingtraject alles wat je is overkomen
wordt weggepoetst en dat je het nooit meer hoeft tegen te komen.

Nee, je leert omgaan met dat wat er is.
Je kunt voor jezelf zorgen.
En je bent in staat om je emoties te uiten en te doorleven.

Vooral dat laatste woordje: leven.

Ik miste de kick!

Sinds anderhalve week ben ik een dieet aan het volgen (Vitaal Leven) En eerlijk gezegd, dat gaat best goed. Het Dieeet is simpel (mager vlees) bepaalde groente en 2 stuks Fruit en water/thee (2 koffie).

Geen boter om in de bakken, geen suiker, geen brood, pasta enz.

En in die anderhalve week ben ik al behoorlijk wat kwijt geraakt. Geen moeite met de structuur van geen ontbijt, alleen een sapje en maar 2 keer eten.

Tot gister. Ik had een training over het leven met je hele hart, ging over patronen, waarde en overtuigen. En toen miste ik de kick van sterke smaken. Even chocola, een colaatje.

Wist nooit zo goed hoe ik mijn eten met mijn emoties had te maken. Maar na gisteren weer ik het!

Vandaag ga ik weer aan het werk na een aantal weken vrij geweest te zijn.

Als ik terug kijk vond ik het een fijne periode.
Al vond ik die eerste week tot rust komen enorm moeilijk. En had ik in de laatste week eigenlijk al weer te veel werk dingen gepland.
Misschien in de toekomst nog maar eens proberen 😉

Vandaag weer aan de slag, vergezeld door nieuwe inzichten en voornemens!