Brabantia Zaterdag 2

𝙃𝙚𝙩 𝙯𝙖𝙩 𝙚𝙧 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙞𝙣 𝙫𝙖𝙣𝙙𝙖𝙖𝙜 😔

𝘾𝙤𝙢𝙚 𝙤𝙣 𝙙'𝙣 𝘽𝙧𝙖𝙗! 🙌🏼

🔴🔵 Het zijn zware tijden: Brabantia 7 komt dit seizoen waarschijnlijk niet meer in actie. Om het leed van onze trouwe fans te verzachten is de redactie uit een diepe slaap ontwaakt. We blikken met onze Strijpse sterren uitgebreid terug op wat een legendarisch seizoen leek te worden! ✨

Het begon op al 25 augustus 2019, toen Nederland aan de vooravond van een hittegolf stond. Brab 7 nam deel aan de Rust Roest Cup, een oefentoernooi. Het vermoeden bestaat dat het gros van de selectie een zonnesteek opliep, inclusief Dirk Cramer. ‘Ik heb geen idee hoe we daar hebben gepresteerd’, laat de trainer weten. Alleen de woede van doelman Bob Broers staat de spelers nog bij. 'Ik dacht een mooi schot nog te pakken met een goede duik. Maar een paar miljoen kunstgraskorrels dachten daar anders over. Ik faalde formidabel in mijn poging en landde op dezelfde plek als dat ik afzette, door die korrels. Het was een doelpunt en ik riep: "Scheids! Kijk naar al die korrels!"', vertelt de hoofdrolspeler.

In de lome voorbereiding viel Bob Gerla in positieve zin op. De afgelopen jaren was hij afgezakt naar het hart van de verdediging, omdat hij flink aan snelheid had ingeboet. Dit seizoen leek het alsof de tijd was teruggedraaid. 'Ik was eind vorig seizoen miraculeus blessurevrij en dit jaar heb ik echt het plezier weer terug gevonden’, aldus Gerrie, die de zomer goed benut had. ‘Meer eten dan je verbrand, letten op de calorieën en je houden aan een vaste cheat-day. Verder alleen water drinken (en af en toe bier uiteraard)’, luidt het advies van de pijlsnelle spits, die zich de eerste trainingen van dit seizoen nog herrinnert. ‘Er waren grote ogen dat ik weer fit was.’ Dankzij zijn explosiviteit scoorde hij in de eerste zeven wedstrijden liefst dertien keer.

De afgetrainde aanvaller had een belangrijk aandeel in de korfbalzeges op seniorenelftal DBS 5 (10-5), waar Ernest Faber helaas afwezig was, en Maarheeze 4 (5-7). Beide duels waren onderdeel van de bekerpoule, waarin Brab 7 zijn meerdere moest erkennen in RPC 4. Op het inmiddels verlaten, betonnen kunstgras in de Roosten werd het 1-0. ‘Toch kon ik er wel om lachen’, laat Pim van der Hulst opmerkelijk genoeg aan uw verslaggever weten. ‘Ik heb nog nooit op zo'n veld gespeeld en heb me de pestpleuris gelopen. In de laatste minuut dacht ik dat het nodig was om bewust hands te maken, zodat een RPC-speler een rebound niet kon benutten. Gelukkig kreeg ik op dat moment kramp en zag mijn val er geloofwaardig uit voor de scheidsrechter. Ik raad Niels Ossel wel aan om het helpen bij andermans kramp nog eens te oefenen, want hier had ik niet veel aan.'

Na de bekeruitschakeling ging Brab 7 voortvarend van start in de competitie. ‘Het hoogtepunt van mijn seizoen’, noemt Mark Schepers zijn doelpunt in het duel met Nieuw Woensel (1-4). Als ijverige rechtsbuiten, à la Park Ji-sung, kreeg hij plots de ruimte om vanaf de middenlijn op te stomen naar binnen te trekken en raak te schieten.

Die wedstrijd bleek het opstapje naar het hoogtepunt van het seizoen voor veel spelers. De 3-2 zege op concurrent Tivoli 4 verdient een reconstructie in boekvorm, maar we houden het voorlopig iets korter. Brab 7 speelde nog cynischer dan Atlético Madrid en maakte na een helft lang verdedigen in de laatste minuut een heel lelijke, winnende treffer. 'Mooi dat de bal zo tergend langzaam over de lijn rolde', zegt doelpuntenmaker Bob Gerla, die de volledig vrijstaande Luc Verhoeven negeerde. In de slotfase was de opgestapte trainer verrassend in het veld verschenen na een afwezigheid van twee jaar als speler. Verhoeven maakte indruk, ook op zichzelf. ‘Ik kwam met nog tien minuten te spelen erin als aanjager en had een sicke aanname met links, dood uit de lucht. Met Gerrie kwam ik op één-op-één met de keeper, maar die fl***er legde hem niet af.’ In de slotseconden zag Stan Doomen zijn kans schoon om de frustratie bij Tivoli 4 uit te buiten, al ziet de beroepsprovocateur dat zelf net iets anders. 'Vier spelers grepen mij bij de keel, omdat iemand mij een elleboog probeerde te geven en ik toen tegen hem schreeuwde dat hij normaal moest doen.' Gelukkig kreeg Doomen steun van Ricardo Paz Belvis, voetbalnaam Pico, ook wel bekend als DJ Necrosis en Brab 7-hooligan van het eerste uur, die ook zomaar ineens voetbalschoenen aan had.

Tijd om bij te komen was er niet, want daarna wachtte de wedstrijd tegen de straatvoetballers van Gestel 3, het meest onsamenhangende team van de Brabantse velden. Hoewel niet elke speler een fantastische dribbelaar was, probeerden ze allen – zelfs de verdedigers – de bal in hun eentje in het doel van Brab 7 te dribbelen. Dat werkte natuurlijk niet, waardoor de ploeg van Dirk Cramer al snel een zeer ruime voorsprong had. Die was ook te danken aan puppyoppasser Joris van Geloven. Hij maakte een wereldredding die een enorme kreet losmaakte. ‘Het begon de avond vantevoren toen Dirk me een ongelooflijk inspirerend filmpje stuurde van een keeper die drie ongelooflijke ballen achter elkaar eruit hield en vervolgens als de Hulk alles bij elkaar ging schreeuwen. Datzelfde oerinstinct kwam toen bij mij ook naar boven. Het leek wel alsof ik onoverwinnelijk was. Dat gevoel duurde totdat we die belachelijke onzinpenalty tegen kregen. Volgens mij gaf Pim of Gerrie een schouderduwtje, er was niks aan de hand. Teringscheids.'

'Langs de kant was de tegenstander ook extreem onder de indruk van Joris. Ze zeiden dat zij geen keeper hadden en die van ons er werkelijk alles uithield’, aldus zijn trotse trainer Dirk Cramer, die na een 1-7 ruststand volop experimenteerde. Hij was vooral op zoek naar een plek voor Niels Ossel, omdat Stefan Pijs een zeer constant seizoen draaide als rechtsback. De strijd om die positie is een populair gespreksonderwerp in de selectie. ‘Ik snap die hele concurrentiestrijd niet, hoezo is die er eigenlijk?’, zegt Pijs daar zelf over. ‘Het is een vriendenteam waar iedereen ongeveer evenveel speelt.’ Zijn trainer speelde in Gestel blijkbaar met dezelfde gedachte, want hij gaf Niels Ossel eenmalig de kans in de spits. 'Ik was uitstekend ongelukkig in de afronding', zegt het kind van de club over zijn afzwaaiers. 'En ik had wel wat assists mogen hebben.'

Na de 3-10 zege brak een gitzwarte periode aan. Brab 7 verloor namelijk liefst vier keer op rij, te beginnen met de 1-2 nederlaag tegen Tongelre 3. Die was wat ongelukkig, al moet gezegd worden dat de tegenstander sterk voor de dag kwam. Later trok dit wisselvallige elftal zich terug uit de competitie wegens een tekort aan spelers.

Vervolgens vond er een mysterieuze wedstrijd plaats. Althans, het is niet duidelijk of deze wel daadwerkelijk gespeeld is. De meeste spelers van Brab 7 kunnen zich niets meer herinneren van het pak op de broek dat ze kregen van RPC 5 (5-0). ‘Een zieke off-day’, aldus León Notenboom, die misschien wel als enige op het veld stond. ‘Ik was er niet bij’, is de meest gehoorde opmerking over deze wedstrijd. ‘Eens te meer bleek dat de vedettes onmisbaar zijn voor Brab 7 , analyseert linksback Bram de Laat. ‘Ik weet alleen dat ik er zelf niet was en Dirk, de trainer, ook niet.’

Het bezoek aan Tongelre 2 – ja, twee teams van dezelfde club in een competitie is mogelijk in de prachtige Vijfde Klasse – is de spelers van Brab 7 het meest bijgebleven. Een wedstrijd vol provoceren, zu**en, schelden, praten, praten en nog eens praten. In de zeventigste minuut, bij een 2-1 achterstand, liep het uit de hand. Er was sprake van totale escalatie. Ja, het liep compleet uit de klauwen. Mandekker Job Lemmens, op dat moment al meermaals bedreigd, ontsnapte na opzichtig shirtje trekken aan een gele kaart en het slachtoffer gooide de bal tegen hem aan. Toen het duel al lang en breed hervat was op de andere helft, deed hij er nog een schepje bovenop door Lemmens uit het niets een trap te verkopen. Rechtsback Mark Scheepers liet dit als rechtvaardige jongen met het hart op de goede plek (of hij is gewoon een ordinaire vechtersbaas) niet over zijn kant gaan. ‘Ik probeerde ze uit elkaar te houden’, was de verklaring na afloop van Schepers, die als enige Brab 7-speler een schorsing kreeg. Binnen een mum van tijd stoven spelers van beide partijen op het opstootje af: zelfs de doorgesnoven keeper van Tongelre 2, die al de hele wedstrijd vanaf zijn doellijn de luidste van het veld was, en Niels Ossel, die na zijn gebruikelijke slapeloze zaterdagnacht de nobele taak op zich had genomen om op doel te staan en onfortuinlijk twee treffers cadeau gaf, waren er als de kippen bij. Nadat de scheidsrechter de wedstrijd stillegde, waardoor beide ploegen uiteindelijk een punt in mindering kregen, liepen de ‘volwassen’ mannen die eigenlijk gewoon een balletje gingen trappen op een zonnige zondag verslagen naar de kleedkamers.

Eenzelfde gevoel overheerste de week erna. ‘Hoe wij zijn genaaid tegen HSE is wel vrij memorabel’, vertelt Jan Cox. Door de onderlinge afspraak dat de Strijpse herders geen commentaar zouden leveren op de scheidsrechter, concentreerden ze zich op hun spel en speelden ze tegen het eerste elftal, een concurrent op de ranglijst, hun beste wedstrijd in tijden. Door een buitenspeldoelpunt en een heel ongelukkige tegengoal in de laatste minuut werd het 4-3. Omdat de heldhaftig verdedigende Cox twijfelde of hij moest uitverdedigen, een klein tikje aan de bal gaf en doelman Bob Broers de bal oppakte, zag de Turkse scheidsrechter (zoals gewoonlijk communicerend met HSE in zijn moedertaal) zijn kans schoon om een indirecte vrije trap op een paar meter van de doellijn te geven. De lage streep viel via het been van Pim van der Hulst binnen.

Dat was het keerpunt. ‘Het ontbrak even aan de basis: plezier hebben’, zegt people-manager Dirk Cramer, die in een speciaal communiqué aan zijn spelers positiviteit predikte. ‘Toen het tegen zat, kwam de ergernis van de competitie naar boven, een beetje het Ajax - Getafe verhaal. Alleen hebben wij er wel van geleerd. (CC: Jan Cox).’ Vanaf dat moment werd Brab 7 een machine. ‘Kantelen!’, riepen de spelers om de haverklap, wanneer de bal bewust aan de tegenstander werd gelaten in anticipatie op een handvol vlijmscherpe counters. Met dat wapen en Bart Keyzer als rots in de branding werden SV Unitas ‘59 8 (een hele mond vol) op Sportpark Strijp en Woenselse Boys (uit) met respectievelijk 4-1 en 1-3 verslagen. Opvallend was ook de topvorm van Tim Vromans, die in aanloop naar carnaval zijn drankgebruik niet beperkte maar wel de meeste minuten maakte en een constante dreiging vormde voor de verdedigers van de tegenstander.

De eerste seizoenshelft werd afgesloten met een 6-2 zege op PSV, dat leest u goed. Het derde team van de amateurtak is de hekkensluiter van onze competitie. Ze verlieten Strijp met knikkende knieën bij de gedachte van het bezoek van Brab 7 aan De Herdgang, dat eigenlijk gepland stond voor deze maand. De thuisploeg liet PSV door een achtbaan van emoties gaan, want in de eerste helft kregen de bezoekers vrij verrassend doortocht en stond het zomaar 0-2. Na rust trok Brab 7 zich ouderwets terug en daar hadden de Boeren geen antwoord op. De beresterke doch logge aanvoerder, die tot groot vermaak van Kars Kruip door zijn ploeggenoten Kalf werd genoemd, moest plotseling met ruimte in zijn rug spelen en Brab 7 denderde in de tegenstoot over de tegenstander heen. ‘Het was de leukste helft van het seizoen’, vindt uitblinker Jordy Zijlstra. ‘Ze waren niet geweldig sterk, maar het is toch PSV en wel lieten wel zien dat we nooit de handdoek gooien’, vult zijn compagnon Job Lemmens aan.

Ondertussen raakte Rafael Vrijdag, de Berberse baltovenaar, langzaam fit. Hij stond zichzelf steeds meer speeltijd toe en liet een glimp van zijn klasse zien tegen PSV, de club waarvoor hij gescout was als hij niet in een jaar tijd drie botten had gebroken (dit trieste verhaal uit zijn jeugd komt mogelijk later nog aan bod). In februari trok Vrijdag die lijn door: in de thuiswedstrijd tegen Nieuw Woensel leverde hij een prachtige assist over de breedte van het veld op Kars Kruip, die fraai afrondde. De puzzelstukjes vielen in elkaar bij Brab 7, dat mede dankzij een hattrick van topscorer Gerrie (in totaal negentien goals) en een doelpunt van Jordy Geilstra met 6-3 won.

De daaropvolgende, dikverdiende overwinning op Tongelre 2, de tegenstander van de eerder gestaakte wedstrijd, was een bevestiging van het feit dat Brabantia 7 aan een niet te stoppen inhaalrace bezig was in de jacht op het kampioenschap. ‘Die met de wind, dat was niet mijn beste wedstrijd’, zegt Daan de Win over die dag. Bescheidenheid siert de mens: de doelman hield ondanks de invloed van Storm Dennis de nul, net zoals hij eerder dat seizoen met een aantal fenomenale reddingen had gedaan. Hoewel Job Lemmens een Turkse fluim in zijn gezicht kreeg en Pim van der Hulst de striemen van noppen nog weken op zijn kuitbeen zag zitten, liet Brab 7 zich ditmaal niet provoceren. Zelfs met extreme wind tegen, waardoor Dani Armani elke uittrap over de zijlijn joeg, liep Brab 7 via een aantal uitbraken op prachtige wijze uit naar 4-0.

Een aanval over vele schijven, waarvan de hangende wingback Niels Ossel trots onderdeel was, leidde tot een weergaloze kopgoal van León Notenboom, die het loopwerk aan Jan Cox liet en de genialiteit in zijn hoofd liet spreken. Het bleek het voorlopig laatste doelpunt van Brab 7 in deze jaargang, waarin de hoop groeide dat een titelfeest met Wim van der Vorst, het vaderfiguur van Brab 7, en natuurlijk Yosee aanstaande was.

Daarvoor zou ook nog het teamweekend op het programma staan, dat erg nice zou worden. De spelers zijn Dirk Cramer, Niels Ossel en Jordy Zeilstra, of ja eigenlijk alleen Jordy Zeilstra, heel dankbaar voor de organisatie en ze hopen op een snelle herkansing. Over dit festijn gesproken: de teamweekend-legend van vorig seizoen, Gijs van Berge Henegouwen, lijkt destijds in Köln door overmatig tequilagebruik lichte hersenschade te hebben opgelopen. De vinnige middenvelder noemde namelijk ‘het vomeren door een tegenstander’ als hoogtepunt van dit seizoen, terwijl dat moment aan het begin van het seizoen hiervoor plaatsvond.

Over teamactiviteiten gesproken: deze terugblik is niet volledig zonder anekdotes over de maandelijkse teamavonden. Bram de Laat en Stan Doomen waren full-time in touw voor de organisatie van onder anderen een zuipavond bij FC Eindhoven, een foute kersttruienfeest dat door de club grootschalig werd opgepakt en een pooltoernooi met twee flessen Sambuca en een door León Notenboom verduisterde trofee voor winnaars Rafael Vrijdag en Pim van der Hulst, die geen bal goed raakte, en lege handen voor finalisten Tim Vromans en Stefan Pijs, die onder grote druk meerdere kansen liet liggen op het binnenslepen van de eindzege. Maar de laatste teamavond, waarvoor het afmeldingen regende, werd juist legendarisch.

Althans, dat stelt Bram de Laat. Met zijn relaas sluiten we deze terugblik af. ‘Na alle afzeggingen bleven Dani Armani, Tim, Jan en ik nog over. Daan zou de laatste trein naar huis pakken, dus niet te lang blijven. Uiteindelijk gingen Leon en Gijs onverwacht ook nog mee op stap. Bij het binnenkomen van de Villa Karaoke begon Tim al direct met radje draaien voordat we onze jas uit hadden. Hij draaide meteen de grootste prijs van het rad: een fles wodka. Overmoedigheid nam de overhand dus we draaiden direct door. Ik besloot mijn geluk te beproeven en won wat shotjes maar bij mijn tweede poging wonnen we tot de verbazing van iedereen weer een fles wodka. Toen hadden we twee flessen wodka in tien minuten. Niemand kon het echt geloven, ook het barpersoneel niet en we werden zelfs gefeliciteerd door verschillende kroeggangers. Het was helemaal compleet toen we na een uur de derde fles wodka wonnen met radje draaien. Dat was het moment dat Daan besloot dat deze avond te legendarisch werd om naar huis te gaan en zijn trein bewust te missen. Daarna werd het vanwege de alcohol steeds waziger. Tim was als eerste kwijt, die was een week ziek geweest en had amper gegeten. Dit bleek zijn tol te eisen. Tim wist niks meer van de avond en vond zichzelf in zeiknatte kleren in bed de volgende ochtend. Hij denkt dat hij in de sloot is gevallen maar dit is nooit bewezen. Goed bezopen heeft de rest nog anderhalf uur in een cafetaria over voetbal gefilosofeerd onder leiding van León, tot we om half vijf werden weggestuurd. Toen zijn we richting huis gegaan, waar Jan en León naar het schijnt nog een uur langer gefilosofeerd over voetbal op straat en Daan besloot bij mij te blijven pitten. Hij had beloofd om mee te helpen verhuizen de volgende dag maar zoals dat hoort bij een echte doorzetter heeft hij dat afgezegd.’

WE ZIJN WEER TERUG!!! De redactie (vooral de FB beheerder) kwam wat langzaam op gang, maar we gaan nu weer echt beginnen, geniet ervan trouwe fans!

Brab 7 opent seizoen met korfbalzege op bejaarden

Brabantia 7 heeft zondag het seizoen geopend met een opmerkelijke overwinning op DBS 5. De bekerwedstrijd tegen de grijze duiven mondde uit in een doelpuntenfestijn: 10-5.

Na een halfbakken voorbereiding, waarin de opkomst op het trainingsveld niet bijster hoog lag, meldden de mannen van Dirk Cramer zich op Sportpark Strijp voor de seizoensouverture. Cramer was vorig seizoen na het tumultueuze vertrek van Luc Verhoeven al interim-trainer van Brab 7 en is dit jaar de vaste eindverantwoordelijke.

Verder zijn er twee wijzigingen te bespeuren in de succesvolle selectie. Hoewel er geen inkomende transfers hebben plaatsgevonden omdat het spaarpotje van Wim van der Vorst leeg was, is Vincent van Zutphen op de vlucht geslagen naar Spanje voor het strikte regime van Cramer en is Joris van Geloven uit gehoorzaamheid aan zijn poedels Loulou en Lily met een klein pilsje ergens op een Noord-Limburgse bank blijven hangen.

Zonder hun participatie vreesde Brab 7 even voor een herhaling van vorig seizoen, toen de bekerwedstrijden tegen DBS aparte taferelen opleverden. In de groepsfase wonnen de Strijpse herders immers met 0-16 van een apatisch katerelftal uit Meerhoven, waarvan een speler tijdens de wedstrijd moest vomeren, en nadien verloren de Brab 7-vedettes in de knock-outfase met 3-5 van een hoger DBS-elftal vol sportschooltypes die hen stuk voor stuk kramp bezorgden.

Laatstgenoemde ploeg dook deze zondag opnieuw op in Strijp, maar bleek niet de tegenstander van Brab 7. DBS stuurde wederom een opmerkelijk team, ditmaal bestaande uit enkele ‘normale’ veteranen’ en enkele stokoude veteranen, met een gemiddelde leeftijd van 43.8 jaar volgens Opta.

Desondanks kende Brab 7 een traditioneel lastige start. De thuisploeg kwam nog wel op voorsprong: Bart Keyzer, die het gemis van de lengte (alleen dat, red.) van Léon Notenboom opving, maakte oorlog in het strafschopgebied en dwong de op Maikel Aerts gelijkende doelman van DBS tot een redding met een kopbal uit de vrije trap van Pim van der Hulst, waarna Jan Cox uit de rebound de eerste treffer van het seizoen binnenprikte. Na de 1-0 ging het snel bergafwaarts. Door een opeenstapeling van fouten, uit het lood geslagen positionering en een experimentele, mislukte buitenspelval van Job Lemmens kreeg keeper Dani Armani in een mum van tijd drie goals van de technische, oude knarren om zijn oren.

Na die wake-up call nam Stan Doomen het roer in handen en zakte de provocateur pur sang een linie terug om het elftal in evenwicht te brengen en dat legde Brab 7 geen windeieren: de thuisploeg draaide de 1-3 achterstand nog voor rust om in een 7-3 voorsprong (dat is geen tikfout, red.). De bezoekende bejaarden speelden met een gedurfde hoge lijn en kregen daardoor keer op keer de deksel op de neus. Dankzij hun trage tred leek Tim Vromans op Kylian Mbappé die naar de Carrefour gaat, Bob Gerla op een vastberaden reiziger die bij de eerste de beste mogelijkheid in Praag zit en Cox op een atletische hunk die alle sporten beheerst behalve schaken.

Door goed voorbereidend werk van Vromans en Gerla in de omschakeling maakte Cox al snel zijn hattrick compleet. Zo trok het onberekenbare kind van de club de stand gelijk, waarna aanvoerder en topmodel ( op Instagram) zijn entree maakte en al snel over de linkerflank denderde om Gerla te bedienen. De topspits van weleer schoot schitterend de 4-3 binnen via onderkant lat. Daarna was het de b***t aan Kruip zelf, die een strakke bal tussen de linies kreeg na een fabuleuze opmars van de inschuivende verdediger Lemmens en koel bleef voor het doel. Dat herhaalde Kruip bij de 6-3, op aangeven van Cox.

Het slotakkoord van de eerste helft was voor Jordy Geilstra, een onbeschrijflijke treffer. De nietsontziende partner van Lemmens in het hart van de defensie liep rustig mee naar voren bij een hoekschop. Rondom Geilstra in het vijandelijke zestienmetergebied bevonden zich logischerwijs enkele spelers van DBS en Brabantia. Terwijl Doomen nadacht hoe hij zijn directe tegenstander een levenslang trauma kon bezorgen met mentale spelletjes en het nodige duw- en trekwerk, liep Geilstra nietsvermoedend een aantal passen na voren toen Van der Hulst de bal in het vijfmetergebied bracht. Als in een hallucinante trip zag Geilstra dat alle spelers als versteend bleven staan en de bal wel angstwekkend recht op hem af kwam. Omdat Jordyo Chiellini de beroerdste niet is, besloot hij de bal dan maar uiteindelijk op zijn hoofd te laten vallen waarna het object tergend langzaam in het doel viel: 7-3.

In de rust keerde een grote speler kortstondig terug op het toneel. Rafaël Vrijdag, de Berberse baltovenaar, verraste vriend en vijand door plots de kleedkamer binnen te treden ondanks zijn afmelding wegens liesklachten wegens werk. Vrijdag hoopte alsnog 45 minuten te maken, maar no-nonsense manager Cramer – die zelf in de tweede helft de keepershandschoenen aantrok – wees hem resoluut de deur en de zehma vedette droop teleurgesteld af.

Zonder Vrijdag besloot Brab 7 in samenwerking met de opponent het massaal toegestroomde publiek nog wat vermaak en doelpunten te gunnen. Lemmens hoekte een tegenstander per ongeluk neer, waarna de (spreekwoordelijke) rapen gaar waren (want er werden natuurlijk niet echt rapen gekookt naast het veld, haha!). Van beide kanten snelden er spelers toe, alsof ze al de hele zomer hadden gewacht op het opstootje. De oude vos van DBS 5 die door zijn ploeggenoten constant ‘schele’ werd genoemd, keek en sprak zelfs alsof hij op het punt stond een moord te plegen.

Ook Kruip had woorden met een man die met enige fantasie zijn vader had kunnen zijn. Tien minuten later probeerde die kale vent, die de bal binnen zijn bereik had, met een doelbewuste, vliegende tackle op de gladgeschoren benen van het topmodel diens fonkelnieuwe carrière voortijdig te beëindigen. Toen waren Kruips rapen overgekookt, maar de scheidsrechter toonde ondanks zijn afkomst geen enkel Spaans temperament en haalde zijn schouders op.

De captain nam wraak door vanaf de rand van het zestienmetergebied met een grote boog om alle stilstaande senioren heen te dribbelen en af te werken in de lange hoek, waarna Keyzer bij een vrije trap volledig vrijstaand moest bukken om de bal binnen te koppen maar ook DBS op onbegrijpelijke wijze nog drie keer tot scoren kwam.

Gelukkig maakte Brab 7 nog op prachtige wijze de tiende treffer: Stefan kreeg met zijn handelsmerk, een pareltje Peis, de handen op elkaar naast de kant. Lil Dani Alves stoomde op, verloor de bal, viel terug op de Gegenpress-principes van de geroyeerde Verhoeven, veroverde de bal terug en bediende Gerla met een steekpass van Iniesta-achtige allure. De spits completeerde zijn hattrick door de bal snoeihard tegen de touwen te rammen, waarmee de vraag rijst of Notenboom na een seizoen in Brab 7 al overbodig is geworden. De boomlange aanvaller werd zaterdag al gespot in het adembenemende onderkomen van de Tsjechische topclub Bohemians 1905.

Na afloop van de korfbalwedstrijd nam de redactie met spoed contact op met de spelers van Brab 7, met het verzoek om in het vervolg iets minder scheutig te zijn met de goals en tegengoals. Ondanks de uitzonderlijke uitslag leidt Brab 7 in de bekerpoule.

Padt , Crowley en wondergoals: Brab 7 is écht goed

Brabantia 7 heeft woensdag een goede voorbereiding voor het teamweekend gedraaid. Bob Broers en Kars Kruip leidden de ploeg naar een spectaculaire 4-3 zege op Wodan 6.

Net als de redactie steekt Brab 7 na de winterstop niet in al te beste vorm. Maar de laatste wedstrijden sprokkelt het team van Dirk Cramer, die na een optimistische start veel interne kritiek te verduren kreeg, behoorlijk wat punten bij elkaar.

De leden van de brede selectie uit Strijp waten ook op woensdagavond in grote getale op komen dagen. Eerder dit seizoen won Brab 7 eenvoudig op bezoek bij Wodan, dat ditmaal met een totaal ander elftal op het veld verscheen.

Het was aftasten in de openingsfase. En eerlijk is eerlijk, het was het aanzien niet bep**ld waard. Veelzeggend was dat het meest opvallende moment was dat de scheidsrechter vier ballen afkeurde voordat het spel hervat kon worden.

Terwijl de zon onderging en de trouwe fans van Brab 7 binnendruppelden, ontbrandde de wedstrijd aan de hand van Kruip. De Strijpse Daniel Crowley, die in tal van opzichten gelijkenis toont met de middenvelder van Willem II, zorgde er met een heerlijke steekpass met buitenkant voet voor dat Jan Cox kon ontsnappen op de vleugel. De speelse Ajacied gaf een puntgave voorzet met links, die vakkundig werd binnengekopt door Mark Schepers met zijn turbo-4 cilinder motor was gearriveerd bij het doel: 0-1.

Gaandeweg ontstond er steeds meer ruimte voor Brab 7 om te combineren op het middenrif, maar Wodan was de meest gevaarlijke ploeg. Het team uit Woensel strafte in de achttiende minuut belabberd uitverdedigen van de Strijpse herders af met een afstandsschot dat onhoudbaar was voor doelman Broers: 1-1.

Een kwartier later vond er een wonder plaats, in meerdere opzichten. Dat wordt steeds normaler voor Niels Ossel, die zichzelf de laatste tijd ook verbaasd met zijn kookkunsten en hoe bescheiden hij daar zelf over blijft. Hoe dan ook, de afgetrainde back ontving de bal van Rafaël ‘de Berberse beunhaas’ Vrijdag en corrigeerde zijn totaal verkeerde houding door de bal net binnen te houden en een strakke dieptepass op Vincent van Zutphen te geven. Laatstgenoemde, die opvallend veel gelijkenissen toont met het Wonder van God Frenkie de Jong, gaf vanuit een onmogelijke hoek een voorzet die zomaar achter de Wodan-keeper in het net plofte: 2-1.

Dat zinde Kruip totaal niet. Het evenbeeld van Crowley was bang om opnieuw afgetroefd te worden en scoorde vlak na de goal van Van Zutphen ook op fantastische wijze. De aanvoerder veroverde zelf de bal en verschalkte de doelman met een fraaie boogbal in de verre hoek: 3-1.

Kruip was niet de enige uitblinker. Vlak voor rust hield Broers zijn elftal al op de been en dat was een voorbode voor de fenomenale tweede helft van het verre neefje van Sergio Padt en Luc Verhoeven (wie?).

Na rust kakte Brab 7 namelijk traditioneel in. Het was duidelijk dat Ossel, die zich wel verdienstelijk herstelde van zijn hilarische optreden tegen RPC, zijn nieuwe mentale steun en toeverlaat langs de kant miste. De 23-jarige verdediger, die ondanks zijn leeftijd nooit te boek stond als talent, werd eenvoudig omspeeld en ook in het centrum stond Brab 7 te slapen. Daardoor kon een Wodan-speler vrijstaand de aansluitingstreffer maken.

Wat volgde, was een penibele fase voor Brab 7. Een corner van Wodan ketste af tegen de p**l en Broers redde op geweldige wijze in een een-tegen-een-situatie. Maar de thuisploeg bleef knokken onder aanvoering van controleur Stefan Peis en Jordy Zijlstra, die zijn Spaanse temperament ditmaal gebruikte om zijn ploegmaats op scherp te zetten.

De beloning kwam tien minuten voor tijd. Cox bediende Kruip à la Ziyech en de aanvoerder toonde nu wel zijn ballen door het koel af te ronden. Brab 7 hield de 4-2 voorsprong niet vast, want uit een klutssituatie bracht Wodan het verschil opnieuw terug tot één doelpunt. Daarom was het vrouwen en kinderen eerst in de slotminuten. Brab 7 overleefde en interim-trainer Ossel slaakte in zijn Moncler-coachoutfit een oerkreet na het eindsignaal. Job Lemmens, die met de week hariger wordt en de uitstraling van een man die alles heeft meegemaakt ontwikkelt, concludeerde na afloop terecht dat ‘Brab 7 écht goed is’.

Door de zege staat Brab 7 stevig op de vierde plaats in de vijfde klasse. Dit weekend gaat het gezelligste elftal van de club het buitenland veilig maken op een plek die door enkele leden van het team geassocieerd wordt met complete chaos. Buiten de organisatoren weet alleen helder licht Verhoeven zeker wat de geheime bestemming is. Dat het een grimmig en educatief weekend wordt, staat in ieder geval vast.

AFSCHEID NEMEN BESTAAT NIET

Een boodschap van onze linksback Jeffrey Schulte aka Scooba Jeff aan onze fans:

Omdat ik een blessure aan mijn bovenbeen kreeg, ben ik gestopt met voetballen. Daar heb ik heel lang over nagedacht, maar deze blessure zal altijd een last blijven. Ik heb veel blessures gehad: zes keer aan mijn enkelbanden, een keer aan mijn nek en tien keer aan mijn bovenbeen. Ik wilde nooit opgeven, maar mijn lichaam helaas wel.

Ik heb meer dan vijftien jaar bij Brabantia gevoetbald. Het mooiste aan de club is de sfeer en de gezelligheid. In de jeugd speelde ik altijd in het eerste elftal, met uitzondering van de A’tjes. Vanaf de F’jes tot en met de B heb ik in hetzelfde team gespeeld. Dat zorgde voor een sterke band en vriendschap binnen het team.

Ik ben altijd linksback geweest. Het is fijn om een linkspoot te zijn, want er waren altijd weinig spelers die links waren waardoor ik in de jeugd altijd op die plek in de basis stond. Mijn grootste kwaliteiten waren mijn snelheid en schotkracht. Als ik een speler moest kiezen om mezelf mee te vergelijken, dan is dat Angeliño van PSV. Hij is ook een snelle speler met dreiging naar voren en een sterke voorzet. Ik gaf altijd 110% procent, het maakt niet hoe we ervoor stonden. En mijn sleepbeweging heb ik geleerd door veel FIFA te spelen en wachten op het juiste moment om te shinen.

In de senioren maakte het niet zoveel uit op welke positie ik stond, als ik maar speelde. Het eerste en het tweede jaar bij de senioren waren k*t omdat we een team met weinig motivatie hadden. In totaal heb ik vier jaar in de senioren gespeeld.

Tweeënhalf jaar geleden ben ik aangesloten bij het gezelligste team van de club. Mijn eerste volledig seizoen met Brab 10 was het leukste. Toen heb ik veel gelachen en plezier gehad, wat de uitslag ook was. Mijn favoriete ploeggenoot was Stefan, daar kon ik vanaf het begin goed mee opschieten. Hij moest altijd met mij meerijden naar wedstrijden en een peukie roken in de auto. Als ik kon roken tijdens de wedstrijd had ik dat ook gedaan, want dat geeft een extra boost. Maar het beste moment voor een peukie is na de s*x, dan is het een extra orgasme.

Vorig jaar heb ik de bijnaam Scooba Jeff gekregen, omdat ik altijd met de scooter van Domino’s rondreed. Ik heb toen ook een keer pizza laten bezorgen in de kantine tijdens stuntweek. Ik had zelf honger en wilde niet als een a*o overkomen die geen eten in de kantine haalt.

Dat was ook het seizoen waarin we op teamweekend gingen naar Praag. Dat was het leukste uitje van de afgelopen jaren. Ik heb er echt genoten, veel kunnen zien en veel kunnen zuipen. Ook heb ik daar vier souvenirs gekocht. De gekste geb***tenis was dat Stan sjans had in de club. Wat er is gebeurd met de piano en het paard, blijft tussen mij en het paard. Ik kan wel bevestigen dat ik van kleding heb gewisseld met Niels Ossel tijdens dat weekend.

Daarna zijn we ook nog kampioen geworden. Ik was aan het vlaggen en veel aan het appen met Nuenen, waar onze concurrent speelde. Het mooiste aan het kampioensfeest was onze rit op de bierwagen en het kampioensshirt draag ik nog steeds, ik doe er zelfs vaak in slapen. In die periode was ook mijn verjaardagsfeest. Degene die zich daar het meest op misdroeg was JANTJE!!!!! Die heeft in de gaybar een andere kant van zich laten zien.

Nu ik dit seizoen niet meer speel, ben ik bij het dartteam gekomen. Bij elke wedstrijd word ik beter. Van het team moet ik voor dubbel 16 gaan, maar ik ga altijd voor dubbel 1. Ook mijn vriendin Romy doet mee, ze heeft dat natuurlijk van mij geleerd. Als je iets wil leren, dan kan je het beste meteen leren van een pro. Romy steunt me in alles wat ik doe en daar ben ik erg dankbaar voor. Ook bij het voetbal heeft ze alles gedaan: mascotte, watermeisje en zelfs een keer coach geweest.

Helaas moet ik op zondag altijd werken, dus ik kan het team nu niet steunen. Als ze in de top 5 komen, dan ben ik al super trots op hun. Wel zal ik altijd meegaan met de teamuitjes, ik hoop dit jaar op Duitsland of Frankrijk. Maar nu focus ik me eerst op werk en het zoeken naar een woning. Misschien ga ik ooit nog voetballen, in de zaal of anders als jeugdtrainer. Tot slot heb ik nog een laatste boodschap aan de fans: drink er altijd één of twee voor mij en steek een peuk op in mijn gedachtenis.