Wandelcoach-Moniek

Sfeervol huis in een hele gezellige buurt, vlakbij Schuttersbos

Huis te koop: Distelstraat 25 5643 HV Eindhoven | Funda Soms kom je een huis tegen waar je direct een goed gevoel bij krijgt. Zo’n plek waar de tijd nét iets langzamer lijkt te gaan en waar je je meteen thuis voelt. Gelegen in de zeer gewilde woonwijk 'Stratum', aan de Distelstraat 25 in Eindhoven staat zo’n woning.

“Hoe lang is het nou geleden?” Mensen gebruiken deze vraag vaak om tot een gesprek te
komen. Maar het kan onbedoeld bij de rouwende een gevoel oproepen, dat het al zo láng
geleden is. Dat het tijd is om door te gaan.

En dat doet iets met degene die verdriet heeft. Elke keer dat het gebeurt. Hij knikt. Zegt
dat het wel gaat. Het is inderdaad ‘al’ drie jaar terug. Maar van binnen gebeurt er heel wat anders. Voelt iemand zich boos en onbegrepen.

Wat jij bedoelde als uitnodiging tot gesprek, kaatst af. Sterker nog: grote kans dat de
ander besluit om de volgende keer zéker niet meer te delen hoe hij zich voelt.

Rouw volgt geen vast patroon. Je kunt niet zeggen hoe veel tijd ervoor staat. Je gaat je
deels onthechten van de persoon aan wie je gehecht was. En dat is een heel proces.

Na een tijd gaat de scherpste pijn eraf. Komen de moeilijke perioden minder vaak voor.
En zijn de dalen minder diep. Maar het gevoel van pijn en gemis kan elk moment weer
worden aangeraakt.

Ook als het ‘al zo lang geleden is.’

Ken jij iemand in je omgeving, die al wat langer geleden een dierbare is verloren? Bedenk
dat het verlies nog altijd voelbaar is, ook al wordt er niet veel over gepraat.

Stuur dit
bericht eens door. Misschien is dat net wat iemand nodig heeft om zich even minder
alleen te voelen.

Wandelen bij Verlies? Neem gerust contact op voor een kennismaking.

Tijdens het wandelen kwam het gesprek op de laatste keer dat ze elkaar zagen. Een gewoon moment, een gesprek op een feestje. Het ging over vroeger, over iets wat ze samen hadden meegemaakt. Niks bijzonders. Dacht ze toen 💚

Maar nu voelde dat anders. Want nu bleek het hun láátste moment samen te zijn geweest. Wat was er precies bedoeld met haar vraag? Zat er pijn onder? Had ze anders moeten reageren? Het komt steeds terug in haar hoofd, als een film. Omdat dit hele normale moment opeens hun laatste moment samen was geworden 💔

Ook als er minder contact was in de laatste periode dat iemand leefde, kan dat gaan knagen. Alsof je tekort bent geschoten. Dat had ik ook met papa: elk jaar ging ik op nieuwjaarsdag even langs op de Weldam. Die ene keer sloeg ik over en hadden we elkaar enkel aan de telefoon. Het weekend erna? Had ik ook wat anders te doen. Het werd 10 januari, de dag waarop papa onverwacht overleed. Ik had hem sinds Kerst niet meer gezien! Iedereen had hem nog later gezien dan ik. Wat was ik voor dochter? 🙀

Het gaat door je hoofd. Over en over. 

Gek makend. 

En niet helpend. 

Maar ja. Wat dan? 

Als je iemand verliest, zoek je houvast. Er is geen snelle oplossing. En als er al antwoorden zijn, dan zitten ze zéker niet in je hoofd. Bij mij niet tenminste 🙅‍♀️

Wat helpt wel? Tijd nemen, je systeem tot rust laten komen, bijkomen. Goed luisteren naar je behoeften. Zorgzaam zijn voor je lichaam. Ruimte maken voor alleen zijn, voor buiten zijn, voor zijn met de natuur 🌳

Er zijn talloze wetenschappelijke bewijzen voor. Maar je hoeft het alleen maar te ervaren om het te weten. Wandelen doet je goed.

Wandel jij weleens alleen wat rond? Wat brengt het je?