Marloes Mulder

’s Ochtends zat ik gewoon achter mijn laptop, klaar voor een werkdag, terwijl beneden de kinderen hun eigen ochtend hadden met Sander.

Raam open, beetje gerommel op de achtergrond… en ineens hoor ik Noa: “hmm…”

Dat was zo’n geluid waarvan je denkt: oké, hier gebeurt iets.

Toen ik later naar beneden liep, vroeg ik me af: wat heeft hij nou gegeten?

Ik kijk in de pan… en daar lag het antwoord.

Gehaktballen.
Gewoon. Gehaktballen. Als ontbijt.

En ergens vinden de meeste mensen dat raar.
Want ontbijt “hoort” yoghurt, brood of havermout te zijn, toch?

Maar als je even uitzoomt… is dit eigenlijk een fantastische start van de dag.

Eiwitten. Vetten. Geen suikerpiek. Geen dip om 10 uur. Gewoon stabiele energie.

En dat is precies waar het vaak misgaat.
We eten wat we gewend zijn, niet per se wat ons lichaam nodig heeft.

Dus de vraag is niet: 𝘪𝘴 𝘥𝘪𝘵 𝘯𝘰𝘳𝘮𝘢𝘢𝘭?
Maar: 𝘸𝘦𝘳𝘬𝘵 𝘥𝘪𝘵 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘫𝘦 𝘭𝘪𝘫𝘧?

Voor Noa wel. Die stond er tevreden bij alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Dus ja… misschien is het tijd om iets vaker “raar” te doen. Een beetje out of the box. Een beetje minder volgens het boekje.

En wie weet begin je je dag dan ineens een stuk beter.

Eet smakelijk 😉

Wat zou jij nooit als ontbijt eten… maar misschien toch eens willen proberen?

Veel mensen denken bij gezondheid vooral aan voeding. Logisch ook. Wat je eet heeft een enorme invloed op je energie, hormonen en immuunsysteem.

Maar er zijn ook andere factoren die hierop van invloed zijn. Vandaag wil ik er één uitlichten, namelijk dat wat je dagelijks op je huid smeert.

Je huid is namelijk niet zomaar een omhulsel. Het is een groot orgaan dat stoffen kan opnemen. Denk aan dagcrèmes, make-up, bodylotion, deodorant, shampoo… producten die we vaak jarenlang dagelijks gebruiken.

In veel van die producten zitten chemische en hormoonverstorende stoffen. Zeker voor vrouwen van 40+ (in het algemeen) én zeker ook wanneer je te maken hebt met een trage schildklier / Hashimoto, is het belangrijk om hier kritisch naar te kijken.

Zelf ben ik hier al zo'n 10 jaar mee bezig om de toxische belasting vanuit verzorgingsproducten te verlagen. Ik kan zeggen dat inmiddels alles wat ik op mijn huid, haren, onder mijn oksels smeer, zo goed als "meukvrij" is.

Zelf begon ik met de producten die ik dagelijks gebruik: gezichtsverzorging en deo. Later veranderde ik ook make-up, shampoo’s, etc.

Wil jij hier ook mee aan de slag? Mijn uitnodiging aan jou is om dit stap voor stap aan te passen. Zo houd je het overzichtelijk en (financieel) haalbaar.

Dus nee, je hoeft niet in één keer je hele badkamer leeg te gooien. Begin gewoon eens met kijken: welke producten gebruik ik eigenlijk dagelijks?

Juist daar kun je vaak al een mooie eerste stap zetten door de hoeveelheid “meuk” te verminderen.

Mooie “meukvrije” merken zijn bijvoorbeeld Lois Lee, Jetske Ultee, Dr. Hauschka en La Rhode.

Zelf gebruik ik bijvoorbeeld mijn crèmes en reinigingsproducten van (geen aandelen 😉)

Ik ben benieuwd: kies jij jouw verzorgingsproducten bewust? En zo ja, wat gebruik je? Laat het weten👇

Ik stapte in mijn “nieuwe” tweedehands autootje en draaide de sleutel om. Toen ik wegreed zag ik ineens een lampje branden op mijn dashboard. Een rood uitroep teken.

Oh, ik heb mijn handrem er nog op dacht ik. Maar nee… het bleef maar knipperen.

Zo’n lampje waarvan je denkt: huh… wat betekent dit?

Heel even kun je doen alsof je het niet ziet. Gewoon doorrijden. Misschien gaat het vanzelf uit. Misschien valt het mee. Misschien is het niks.

Maar we weten allemaal: een lampje dat brandt, brandt niet voor niets.

Dus nee, ik plakte er geen sticker overheen. Ik reed naar de monteur. En wat bleek? De remvloeistof was bijna op. Als ik daar te lang mee was doorgereden, had ik niet meer kunnen remmen. Met alle gevolgen van dien.

Dat is precies hoe het ook werkt in je lichaam.

Moe zijn terwijl je goed geslapen hebt.
Niet kunnen afvallen wat je ook probeert.
Slechte concentratie en niet op woorden en namen kunnen komen.
Opgeblazen buik alsof je 6 maanden zwanger bent.
Spier- en gewrichtspijn.

Dat zijn geen “aanstellerige klachten”. Dat zijn lampjes.

Signaleren dat er iets uit balans is. Dat je systeem aandacht nodig heeft.

En toch zie ik zó vaak vrouwen die er figuurlijk een sticker overheen plakken. Nog even doorzetten. Nog even volhouden. Nog even wachten tot het vanzelf beter wordt.

Maar lieve vrouw, je lichaam liegt niet. Het vraagt om onderhoud, niet om ontkenning.

Herken jij deze signalen, bij Hashimoto of een trage schildklier? Blijf er dan niet mee rondlopen.

Je bent welkom voor een gratis gesprek. Plan jezelf in via healinghashimoto.com/gesprek.

Welk lampje brandt er bij jou al te lang? 💛

Lieve mama,

Op 4 december woonden we nog in Zuid-Spanje toen de telefoon ging. Slecht nieuws. Een diagnose die ongeneeslijk was. Exact 2 dagen later zaten we in de auto terug naar Nederland.

We lieten alles achter, zonder twijfel. Alleen de diepe overtuiging dat we dichtbij jou wilden zijn. Die beslissing heeft ons kostbare tijd samen gegeven, en die momenten zal ik voor altijd koesteren.

We organiseerden een familie etentje met al jouw broers en zussen, we gingen naar het casino en we werden regelmatig verwend in het Hospice door de kookvrijwilligers die heerlijke 3-gangen menu's voor ons kookten.

Maar het meest waardevol voor mij waren de momenten dat we echt 1:1 waren.

De momenten dat ik met mijn hoofd op jouw borst lag en ik jouw hart hoorde kloppen. Dat jij met jouw vingers zachtjes door mijn haren ging. Dat we niets zeiden, maar in elkaars armen lagen en onze liefde voluit kon stromen…💛

Na een ziekte van slechts 2,5 maand hebben we je moeten laten gaan. Ik heb ervoor gekozen om veel bij jou te zijn. De laatste dagen van jouw leven heb ik ook bij je geslapen in het Hospice.

Vlak voordat jij in slaap werd gebracht zei je in tranen: “Nu zie ik je nooit meer terug.”
Ik zei: “Mama, we gaan elkaar terugzien zodra het mijn tijd is.”

En dat geloof ik oprecht. Jij bent niet meer fysiek hier, maar je bent er nog steeds. In mijn hart. In wie ik ben. In de kracht en stabiliteit die jij en papa mij hebben gegeven. Dankzij jullie had ik een geweldige jeugd en ben ik geworden wie ik nu ben.

Slechts 2 dagen voordat je in slaap werd gebracht, maakten we samen een vlinder. We spraken af dat als jij je laat zien, ik je terug zie in een blauwe vlinder.

De vlinder die we samen maakten zal ik voor altijd koesteren. 🦋 Dank je wel mama voor alles.

Ook gaat mijn dank in het bijzonder uit naar alle medewerkers van Hospice Borne en de huisartsen dr. Geerink en dr. Davina voor de liefdevolle zorg.

Toen ik Leonie voor het eerst sprak, vertelde ze iets wat me meteen raakte. Haar jongste kind had 4 jaar lang slecht geslapen. Eindelijk na 4 jaar ging hij beter slapen en Leonie dacht: “𝘏𝘦̀ 𝘩𝘦̀, 𝘯𝘶 𝘻𝘢𝘭 𝘪𝘬 𝘻𝘦𝘭𝘧 𝘰𝘰𝘬 𝘸𝘦𝘭 𝘰𝘱𝘬𝘯𝘢𝘱𝘱𝘦𝘯.”

Want ze was altijd moe, haar hoofd voelde mistig, haar gewicht wilde er met geen mogelijkheid af en het voelde alsof haar lijf niet meer meewerkte.

Maar wat gebeurde er toen haar nachten rustiger werden?

Niets.

De klachten bleven. De vermoeidheid bleef. De brainfog bleef. En toen besefte ze: dit gaat niet alleen over slaap, dit gaat over mijn schildklier.

Leonie besloot in mijn coachingstraject te stappen. Niet langer de signalen van haar lichaam negeren, maar deze serieus nemen en kijken naar de onderliggende oorzaken.

Nu, 6 maanden later, is dit haar realiteit:
👉 16 kilo lichter
👉 Energie van een 4 naar een 6/7
👉 Weer helder kunnen nadenken, zonder overal briefjes en reminders nodig te hebben
👉 Betere temperatuurregulatie
👉 Rustige buik en normale ontlasting (geen opgeblazen gevoel of winderigheid meer)
👉 Haaruitval terug naar normaal
👉 Een rustigere huid
👉 En vooral: een positievere stemming en vertrouwen in haar lichaam

Leonie heeft nu na een werkdag nog energie over om er voor haar kinderen te zijn. Even met ze spelen of gezellig een boekje voorlezen.

Dat is wat er gebeurt als je lichaam niet langer alleen hoeft te overleven, maar weer mag herstellen.

Via onderstaande link deelt Leonie zelf haar verhaal met jou. Dank je wel Leonie voor het openhartig delen van jouw verhaal en ervaringen.

Wil jij net als Leonie ook de regie terugpakken over jouw lijf en leven? Plan dan een gratis en vrijblijvende call met me in. 💛

Leonie’s verhaal:
https://youtu.be/w6BK37Oh6X8?si=rowtpY5-OjnENGxZ

Vanmorgen was ik op bezoek in het hospice. Bij iemand van wie ik heel veel hou. Meer dan ooit realiseer ik mij hierdoor dat het leven eindig is.

Op de terugweg naar huis zat ik in de auto en staarde voor me uit. Omdat ik me realiseerde hoe vaak we leven alsof er altijd later is.

Later om te genieten. Later om keuzes te maken. Later om ons écht goed te voelen.

Totdat je met je neus op de feiten wordt gedrukt.

En toen dacht ik aan al die vrouwen met Hashimoto of een trage schildklier. Die horen: “𝘑𝘦 𝘸𝘢𝘢𝘳𝘥𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘨𝘰𝘦𝘥, 𝘫𝘦 𝘣𝘦𝘯𝘵 𝘨𝘰𝘦𝘥 𝘪𝘯𝘨𝘦𝘴𝘵𝘦𝘭𝘥.”

Terwijl ze zich altijd moe voelen. Mist in hun hoofd. Weinig energie. En kilo’s die er niet af willen.

Ze leven niet volledig. Ze denken dat ze al die klachten maar moeten accepteren. Niet gek ook, als je dat al jarenlang te horen krijgt van je arts.

Maar dat is niet waar.

Je klachten zijn geen bijzaak. Er is zóveel meer mogelijk, wanneer je verder kijkt dan alleen ‘goede bloedwaarden’. Dat zie ik keer op keer.

Alleen… je moet wel besluiten dat je niet nog jaren genoegen neemt met middelmatig.

Wat als er ooit een moment komt waarop je terugkijkt en denkt: ik had me beter kunnen voelen. Ik had meer energie kunnen hebben. Meer helderheid. Meer kwaliteit in mijn dagen.

Het leven is eindig. Dat is geen angstboodschap, maar werkelijkheid.

Dit is een uitnodiging.

Als jij diep vanbinnen voelt dat je meer wilt dan overleven, wacht dan niet. Niet tot ooit. Voorkom dat je spijt krijgt.

Misschien is dit jouw moment om jezelf serieus te nemen.

Voel je dat? Stuur me een bericht. 💛