25/04/2026
Vandaag attendeerde mijn schoonmoeder mij op een artikel in de over de trage schildklier.
Allereerst: ik vind het heel goed dat er aandacht voor dit onderwerp is.
Maar wat mij raakt, is wat er 𝗻𝗶𝗲𝘁 wordt gezegd.
We blijven hangen in medicatie als dé oplossing. Voor een aantal mensen klopt dat. Maar voor een groot deel ook niet.
Ja, medicatie is nodig. Alleen is dat niet het enige. Ik zie dat als stap één.
Wat ik dagelijks zie, zijn vrouwen die alles ‘goed’ doen. Medicatie ingesteld, bloedwaarden op orde… en tóch blijven de klachten.
Extreme vermoeidheid, niet helder kunnen denken (brainfog), niet kunnen afvallen, stemmingsklachten, hormonale disbalans, haaruitval en meer.
En dan volgt vaak dezelfde boodschap:
“Je medicatie is goed ingesteld, je bloedwaarden zijn goed. Leer er maar mee leven.”
Dat vind ik schrijnend.
Want we hebben het hier niet over “een beetje moe zijn”. We hebben het over vrouwen die uitvallen, in de ziektewet belanden of zelfs worden afgekeurd.
Vrouwen die hun werk niet meer kunnen doen, die na een werkdag alleen nog het bed halen, en die het gevoel hebben hun rol als moeder of partner niet meer te kunnen vervullen.
En dan zeggen we: je waarden zijn goed. Punt.
Bij maar liefst 90% van de mensen die een trage schildklier hebben is de ziekte van Hashimoto de oorzaak. Een auto-immuunproces waarbij het immuunsysteem overactief is en het lichaam continu in een staat van ontsteking verkeert.
Als je dat stuk niet meeneemt, blijven klachten bestaan.
Deze visie staat niet op zichzelf. Ik heb mij onder andere verdiept in opleidingen in Amerika bij dr. Kharrazian, die al meer dan twintig jaar onderzoek doet naar auto-immuniteit en laat zien dat medicatie slechts één stukje van de puzzel is.
Daarom kijk ik altijd verder. Naar voeding, stress, slaap, darmen, hormonen en andere triggers die het systeem blijven aanzetten. Ieder lichaam is anders, dus de aanpak moet persoonlijk zijn.
En dan zie je klachten afnemen en vrouwen weer opleven.
Van vrouwen die niets meer konden… naar vrouwen die er weer voor hun gezin kunnen zijn, weer kunnen werken en weer vol in het leven staan.