EHV Dames 4

Gisteren stond de laatste wedstrijd van het seizoen op het programma. Ditmaal tegen de laatste plek, maar we wisten één ding zeker: onderschat je tegenstander nooit.

We begonnen wat slapjes en lieten ons iets te veel meeslepen in het spel. Uiteindelijk kwamen we wel redelijk snel op voorsprong, maar zoals jullie de afgelopen weken hebben kunnen lezen, weten wij niet altijd even goed wat we met een voorsprong moeten doen. Dus werd het al snel weer gelijk.

Gelukkig kregen we genoeg aanwijzingen vanaf de zijlijn en begonnen we de ruimtes beter te vinden. Na een “positief” opbouwend woordje van captain Maartje (goed voor de biertrofee) besloten we de voorsprong gewoon weer terug te pakken. 2-1, 3-1 en jawel: ook nog de 4-1.

De laatste werd binnengeprikt door Fleur. En dat was meteen haar laatste doelpunt voor ons team, want volgend seizoen gaat ze ons verlaten. Fleur, bedankt voor de gezellige tijd samen (en voor de keren dat je er daadwerkelijk was 😉)

Daarnaast hebben we gisteren alvast afscheid genomen van trainster Rianne, ondanks dat we vrijdag nog één laatste training hebben. Bedankt voor het leuke jaar samen!

En aan alle trouwe supporters: tot volgend seizoen! Geniet van de zomer en dan zien we jullie volgend jaar weer langs de lijn.

Gisteren mochten we het opnemen tegen de nummer drie van de competitie. Dat het zwaar zou worden, wisten we vooraf al. Niet alleen vanwege de tegenstander, maar vooral door de hitte. Goed insmeren en gaan.

De wedstrijd was spannend en ging lange tijd gelijk op. Nadat een tegendoelpunt gelukkig werd afgekeurd, kwam er wat meer leven in de brouwerij. Niet veel later viel alsnog de 0-1, maar gelukkig waren wij niet van plan om ons daarbij neer te leggen. We kwamen terug en draaiden het zelfs om naar een 2-1 voorsprong.

Tot een paar minuten voor tijd leek dat genoeg. Maar zoals inmiddels traditie begint te worden, wist de tegenstander in de slotfase toch nog de gelijkmaker binnen te werken. Eindstand: 2-2.

Helemaal ontevreden waren we niet, maar vooral opgelucht dat we de warmte hadden overleefd.

Daarna verruilden we het hockeyveld voor het atelier van om ons hockeytalent plaats te laten maken voor keramiektalent. Bij de één bleek dat talent iets beter verstopt dan bij de ander, maar uiteindelijk kwamen er verrassend mooie creaties op tafel.

Tot volgende week bij onze laatste wedstrijd van dit seizoen 🤩

Vanochtend vroeg uit de veren en richting Twello. Helaas iets té vroeg, want we mochten eerst nog een kwartier voor een dicht hek staan. Kennelijk is een kwartiertje warming up in Twello wel voldoende.

We begonnen sterk en al snel viel de 0-1. Helaas wist Twello steeds weer aan te haken. 1-1, daarna 1-2 en natuurlijk ook weer 2-2.

In het laatste kwart begonnen we alleen langzaam op te raken. De ballen vlogen namelijk niet alleen om onze oren, maar ook tegen benen, armen en schouders aan.

In de slotfase viel helaas ook nog de 3-2 en daar kwamen we niet meer van terug. Lotte speelde achterin wel een sterke wedstrijd en pakt daarmee verdiend de biertrofee.

Na afloop hebben we het verdriet gelukkig kunnen wegdrinken met een paar glaasjes ranja. Bedankt aan de twee invallers van deze week. Tot over twee weken!

Gisteren mochten we het met een ietwat krappe bezetting opnemen tegen Zutphen. Zij stonden twee plekken boven ons, dus het kon nog wel eens een spannende pot worden. En spannend werd het… al begon dat voor ons nét iets te snel.

Binnen de eerste paar minuten kregen we een strafcorner tegen. Blijkbaar had Zutphen die situatie deze week niet alleen besproken, maar ook daadwerkelijk geoefend. Gevolg: 0-1 voordat iedereen überhaupt goed warm was.

Daarna kon de toeschouwer kijken naar een wedstrijd waarin wij hard en goed samenwerkten. Er werd geknokt en de 1-1 hing af en toe in de lucht, maar deze viel niet.

In het laatste kwart kwam er gelukkig onverwachte versterking vanuit D5, zodat we eindelijk weer eens konden wisselen. Helaas leverde ook die frisse energie geen doelpunt meer op.

Maar hé: we bekijken het positief. Na dit vroege tegengoal hebben we de boel volledig dichtgehouden. En dat was mede te danken aan Meike, die simpelweg niet te passeren was. De biertrofee gaat dan ook meer dan verdiend naar haar.

Alle invallers bedankt voor het meedoen! Op naar volgende week.

Afgelopen weekend was het weer zover: het teamweekend! Om 14:00 uur zouden we richting Maastricht vertrekken, maar iedereen die ons een beetje kent, weet dat “planning” bij ons meer een richtlijn is dan een afspraak. Dit jaar zorgde Sanne B nog even voor wat extra spanning door op het laatste moment hechtingen nodig te hebben. Maar goed, echte doorzetter als ze is, ging ze gewoon mee, al hinkend op krukken door Maastricht.

Na een lange autorit kwamen we aan bij het hostel. Kamers verdeeld, spullen gedropt en hup, op naar het eten. We kwamen we nét iets te laat aan bij de Italiaan, maar dat mocht de pret niet drukken. De drankjes vloeiden rijkelijk en na een rondje ijsjes ploften we neer op een terras. Korte samenvatting: rechtsback. Na het terras splitste de groep zich: een paar dames naar huis, de rest nog even de kroeg in. Wat volgde waren dansjes, shotjes en een bril die opeens een lepel werd.

De volgende ochtend was iedereen natuurlijk fris en fruitig en zat iedereen zelfs al vóór de afgesproken tijd op het terras. Waarschijnlijk door het heerlijke weer. Tijd voor lunch; heerlijke broodjes, al zullen sommige meiden voorlopig even geen bruinbrood meer bestellen…

Daarna: de foto-speurtocht! Na een korte uitleg gingen de groepjes fanatiek op pad, ieder met hun eigen tactiek. De winnende strategie? Blijkbaar gewoon alle opdrachten uitvoeren vanaf het terras. Zie foto 7,8,9 voor de winnende spreekwoorden. Vervolgens haasten, want douchen (masten?) en door naar het eten! Net op tijd voor de regen kwam (bijna) iedereen aan bij een bloedheet restaurant. Heerlijk gegeten, maar de alcohol werd er ook direct weer uitgezweet.

En toen… hét moment: de pubgolf. Teams samengesteld, kaartjes om de nek en gaan! (ookal moest dit door de regen) Het niveau lag hoog, zelfs de Guinness ging er bij iedereen in één keer in. Na 12 holes kwam er een winnaar uit de bus: team Tiet! Daarna verspreidde iedereen zich weer uit over de stad en gingen we ieder onze eigen, inmiddels bekende, kant op. Tot slot sloten we vanochtend af met een gezamenlijke lunch en vertrokken we weer naar Enschede. Waar we gewoon weer een Albert Heijn hebben. Organisatie bedankt! Het was weer fantastisch!

Zondag speelden we in Haaksbergen tegen de koploper. Kans op winst? Die hadden we vooraf al vriendelijk afgeschreven. Overleven en weer door, was het idee.

In het eerste kwart vloog dan ook meteen de eerste om onze oren. Daar gingen we… of toch niet? Misschien werkt onderschatting toch in ons voordeel, want verrassend genoeg speelden we een keurige pot. We knokten ons terug en tot de laatste minuut stond het gewoon 2-2. Sanne Hobbelink slalomde weer als vanouds door de verdediging en liep iedereen er moeiteloos uit. Wederom biertrofee dus, al was die deze keer in een iets andere vorm (zie foto).

In de laatste minuut kreeg Haackey nog een strafcorner en onze zwangere coach Lot (icl baby djizus) trok het niet meer. Met de sjaal voor haar ogen ging hij er toch nog in. Zuur, maar eerlijk is eerlijk: een keurige uitslag tegen de koploper.

3-2 en met licht geknakte koppies weer richting Enschede. Nu een weekend vol feestjes, vanavond 2016-party. Tot over twee we ken, want volgende wee gaan wij weer op teamweekend!

Vandaag stond dé derby van het seizoen op het programma: D4 vs D5. Viel dat samen met de marathon? Zeker. Was iedereen op tijd? Bijna, al bedoelen we met “iedereen” vooral het kleine groepje dat überhaupt kon spelen, want we hadden weer eens maar één wissel.

Na een korte wachttijd op de keeper konden we beginnen. Met opnieuw een kleine aanpassing in de opstelling speelden we een keurige pot. Myr had de achterhoede ingeruild voor het middenveld en stond daar alsof ze nooit anders had gedaan.

De wedstrijd was spannend, we waren duidelijk aan elkaar gewaagd, maar wij wisten wél te scoren. Ier legde ‘m netjes tussen de p***n. Daarna bleef het nagelbijten, want meer doelpunten vielen er niet.

Lieke speelde voorin een sterke wedstrijd en pakt daarmee verdiend de biertrofee. Drie punten in de tas. Scheids en toeschouwers bedankt en tot volgende week!

Vandaag mochten we het opnemen tegen avanti. Helaas zonder wissel en met een paar meiden die toch wel last hadden van het uurtje minder slaap. De verwachtingen waren… bescheiden. Maar goed, onderschatting is ook een strategie.

Gelukkig kregen we net voor het fluitsignaal nog een invaller zo ver om een halve wedstrijd mee te doen. Gelukkig vond ze het zo gezellig dat ze gewoon de hele wedstrijd bleef. Thanks!

We begonnen sterk. Het plan? Meteen aanvallen en scoren, zodat we dat alvast binnen hadden. En wonder boven wonder: dat lukte! Was het een mooi doelpunt? Nee. Maar dat maakt niet uit. Kort daarna volgde snel de tweede en daarna bleef het stil, gelukkig aan beide kanten.

Wij waren dominant, maar konden er geen meer in prikken. Roos stond voorin te shinen en coachte iedereen naar de juiste plek. De biertrofee is dus dik verdiend. Marieke vond het achterin wat saai worden en sloeg per ongeluk nog wat met haar stick. Misschien toch maar bij het keepen houden in plaats van vriendelijk de bal ophalen.

Kortom: topwedstrijd en al helemaal een topuitslag. Fijne Pasen en tot over twee weken! 🐣

Vanochtend reisden we af naar Deventer voor een spannende pot, zij stonden nét boven ons, dus dat beloofde wat. En spannend werd het zeker! Met maar één wissel speelden we verrassend sterk: goed op elkaar ingespeeld en echt als team.

Lange tijd bleef het 0-0… tot Deventer in de laatste 4 minuten wist te scoren. B***n! Maar hé, nog tijd genoeg. In de slotfase sleepten we er een strafcorner uit en laat die nou nét vrijdag geoefend zijn… de Zorro! En jawel de 1-1! Keurig door Hobbelink en Ier uitgespeeld. Hierdoor wint Iris de biertrofee.

Dit gelijkspel voelt als een overwinning. Onze mascotte, had er al een wild weekend op zitten, maar sleepte ons er weer doorheen. Op naar volgende week! 🐥

Vandaag stond Twello D2 op het programma. We begonnen met goede moed en wilden er meteen vol pit in gaan. Dat lukte… al werden we in minuut één wel direct op scherp gezet. Het eerste tegendoelpunt vloog namelijk meteen om onze oren. Scherp bleven we daarna niet per se en de doelpunten vielen helaas ook niet echt aan onze kant. Fleur besloot tussendoor nog even een sprintje te trekken, maar dat eindigde helaas in een blessure. Met pijntjes en vermoeidheid moesten we het met steeds minder wissels doen en werden de vaste posities langzaam losgelaten. Zo belandde Hobbelink ineens als voorstopper. Nou ja, voorstopper? Die meid was overal te vinden, niet te stoppen! De terechte winnaar van de biertrofee dus.

Geen punten voor ons vandaag, maar gelukkig wél een lekker zonnetje na afloop.