Happy Assistant

30/09/2026

𝙅𝙚 𝙫𝙤𝙚𝙡𝙩 𝙙𝙚 𝙨𝙛𝙚𝙚𝙧. 𝙈𝙖𝙖𝙧 𝙢𝙤𝙚𝙩 𝙟𝙚 𝙝𝙚𝙢 𝙤𝙤𝙠 𝙙𝙧𝙖𝙜𝙚𝙣?
Herken je dit? Je komt binnen en zegt goedemorgen en je krijgt nauwelijks een reactie terug.

Je merkt het meteen. Er is iets. En voor je het weet, ben je ermee bezig. Wat zou er zijn. Waarom doet hij zo kortaf. En je betrekt het gelijk op jezelf. 𝐻𝑒𝑏 𝑖𝑘 𝑖𝑒𝑡𝑠 𝑣𝑒𝑟𝑘𝑒𝑒𝑟𝑑 𝑔𝑒𝑑𝑎𝑎𝑛? Zal ik vragen wat er aan de hand is?

En ondertussen verandert er iets in jou. Je wordt voorzichtiger en gaat meer nadenken over wat je zegt. Je voelt de spanning in de ruimte.

Vooral als je gevoelig bent voor hoe het met de ander gaat, kan dit behoorlijk veel met je doen. Want je voelt de sfeer. En als jij je het prettigst voelt in een omgeving waarin mensen vriendelijk, open en benaderbaar zijn, kan het kortaf reageren van een ander bijna voelen als een onveilige omgeving.

Maar hier zit iets belangrijks, namelijk dat de stemming van de ander niet automatisch jouw verantwoordelijkheid is. Iemand mag chagrijnig zijn. Iemand mag een slechte dag hebben, mag kortaf reageren.

En jij mag daar last van hebben, alleen hoef je het niet over te nemen.

De volgende keer dat je merkt dat de stemming van iemand anders iets met jou doet, probeer dan eens niet meteen te bedenken: 𝑊𝑎𝑡 𝑚𝑜𝑒𝑡 𝑖𝑘 𝑑𝑜𝑒𝑛 𝑜𝑚 𝑑𝑖𝑡 𝑤𝑒𝑒𝑟 𝑔𝑜𝑒𝑑 𝑡𝑒 𝑘𝑟𝑖𝑗𝑔𝑒𝑛?

Maar vraag jezelf: ‘𝘞𝘢𝘵 𝘨𝘦𝘣𝘦𝘶𝘳𝘵 𝘦𝘳 𝘯𝘶 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘮𝘦𝘵 𝘮𝘪́𝘫? 𝘝𝘰𝘦𝘭 𝘪𝘬 𝘴𝘱𝘢𝘯𝘯𝘪𝘯𝘨? 𝘞𝘰𝘳𝘥 𝘪𝘬 𝘰𝘯𝘻𝘦𝘬𝘦𝘳? 𝘉𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘨𝘦𝘯𝘦𝘪𝘨𝘥 𝘰𝘮 𝘵𝘦 𝘨𝘢𝘢𝘯 𝘱𝘭𝘦𝘢𝘴𝘦𝘯 𝘰𝘧 𝘵𝘳𝘦𝘬 𝘪𝘬 𝘮𝘦 𝘵𝘦𝘳𝘶𝘨? 𝘞𝘪𝘭 𝘪𝘬 𝘥𝘦 𝘴𝘧𝘦𝘦𝘳 𝘰𝘯𝘮𝘪𝘥𝘥𝘦𝘭𝘭𝘪𝘫𝘬 𝘩𝘦𝘳𝘴𝘵𝘦𝘭𝘭𝘦𝘯?’

Alleen al die bewustwording kan ervoor zorgen dat je bij jezelf blijft in plaats van bij de ander. Want je kunt de stemming van een ander niet altijd beïnvloeden. Maar je kunt wel leren om jezelf er niet in te verliezen…

09/09/2026

𝙃𝙚𝙩 𝙥𝙧𝙤𝙗𝙡𝙚𝙚𝙢 𝙞𝙨 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙙𝙖𝙩 𝙖𝙣𝙙𝙚𝙧𝙚𝙣 𝙟𝙚 𝙞𝙚𝙩𝙨 𝙫𝙧𝙖𝙜𝙚𝙣
Jaren geleden werkte ik als bestuurssecretaresse en was ik vaak degene bij wie collega's aanklopten. Een vraag, een verzoek, iets wat geregeld moest worden… ‘𝘊𝘰𝘭𝘪𝘯𝘥𝘢, 𝘬𝘶𝘯 𝘫𝘪𝘫 𝘦𝘷𝘦𝘯…?’

En eerlijk gezegd vond ik dit meestal helemaal niet erg. Ik was graag behulpzaam. Ik dacht graag mee en vond het fijn als ik iemand kon helpen.

Totdat ik merkte dat mijn eigen werk er steeds vaker onder begon te lijden. Ik had het druk, maar zei toch ja. Ik was met iets belangrijks bezig, maar onderbrak mezelf. Mijn planning zat vol, maar schoof zonder veel nadenken iets van mezelf op.

En ondertussen dacht ik regelmatig: 𝘞𝘢𝘢𝘳𝘰𝘮 𝘬𝘰𝘮𝘵 𝘪𝘦𝘥𝘦𝘳𝘦𝘦𝘯 𝘵𝘰𝘤𝘩 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘣𝘪𝘫 𝘮𝘪́𝘫?

Totdat ik mezelf een andere vraag stelde: 𝗪𝗲𝗹𝗸𝗲 𝗿𝗼𝗹 𝗻𝗲𝗲𝗺 𝗶́𝗸 𝗵𝗶𝗲𝗿 𝗲𝗶𝗴𝗲𝗻𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗶𝗻? Dat was een confronterende, maar belangrijke ontdekking. Want anderen konden mij iets vragen, maar ík bepaalde vervolgens of ik het meteen oppakte.

Ik hoefde niet minder behulpzaam te worden. Ik moest alleen leren om behulpzaamheid niet automatisch vóór mijn eigen belangen te zetten.

Dus begon ik te oefenen met het niet meteen reageren. Eerst mijn eigen werk afmaken. Vragen wanneer iets nodig was. Niet iedere vraag als mijn verantwoordelijkheid beschouwen.

En soms simpelweg zeggen: ‘𝘐𝘬 𝘬𝘢𝘯 𝘥𝘪𝘵 𝘯𝘶 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘰𝘱𝘱𝘢𝘬𝘬𝘦𝘯. 𝘐𝘬 𝘬𝘢𝘯 𝘦𝘳 𝘷𝘢𝘯𝘮𝘪𝘥𝘥𝘢𝘨 𝘯𝘢𝘢𝘳 𝘬𝘪𝘫𝘬𝘦𝘯.’

Dat voelde in het begin helemaal niet vanzelfsprekend. Want als je gewend bent om vooral rekening te houden met de ander, kan rekening houden met jezelf ineens behoorlijk ongemakkelijk voelen.

Maar ik ontdekte iets belangrijks: 𝗘𝗲𝗻 𝗴𝗿𝗲𝗻𝘀 𝗮𝗮𝗻𝗴𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁 𝗷𝗲 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗺𝗶𝗻𝗱𝗲𝗿 𝗯𝗲𝗵𝘂𝗹𝗽𝘇𝗮𝗮𝗺. 𝗛𝗲𝘁 𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁 𝗷𝗲 𝗱𝘂𝗶𝗱𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲𝗿.

En juist daardoor wordt samenwerken vaak prettiger en gelijkwaardiger. Je weet namelijk wat je aan elkaar hebt. Je weet wanneer iets wel en niet kan. En je houdt ruimte om ook je eigen verantwoordelijkheden goed te doen.

Voor mij begon dat niet met leren ‘nee’ zeggen. Het begon met mezelf serieus nemen.

𝗦𝘁𝗲𝘃𝗶𝗴 𝗻𝗮𝗮𝘀𝘁 𝗱𝗲 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿 𝘀𝘁𝗮𝗮𝗻, 𝗯𝗲𝗴𝗶𝗻𝘁 𝗻𝗮𝗺𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗺𝗲𝘁 𝗲𝗲𝗿𝘀𝘁 𝘇𝗲𝗹𝗳 𝘀𝘁𝗲𝘃𝗶𝗴 𝘁𝗲 𝘀𝘁𝗮𝗮𝗻.

14/08/2026

𝙀𝙚𝙣 𝙤𝙥𝙢𝙚𝙧𝙠𝙞𝙣𝙜 𝙠𝙤𝙢𝙩 𝙗𝙞𝙣𝙣𝙚𝙣. 𝘽𝙖𝙢. 𝙅𝙚 𝙧𝙚𝙖𝙜𝙚𝙚𝙧𝙩 𝙙𝙞𝙧𝙚𝙘𝙩.
Je verdedigt jezelf, wordt boos of klapt juist dicht.

Maar waarom gebeurt dat eigenlijk? En kun je leren om hier anders mee om te gaan?

In mijn nieuwste blog neem ik je hierin mee.

Automatisch reageren is geen fout. Maar wat gebeurt er als je nieuwsgierig wordt naar je eigen reactie?

30/07/2026

𝙂𝙤𝙚𝙙𝙚 𝙨𝙖𝙢𝙚𝙣𝙬𝙚𝙧𝙠𝙞𝙣𝙜 𝙞𝙨 𝙜𝙚𝙚𝙣 𝙚𝙚𝙣𝙧𝙞𝙘𝙝𝙩𝙞𝙣𝙜𝙨𝙫𝙚𝙧𝙠𝙚𝙚𝙧
In iedere relatie of dit nu op het werk is of privé dien je rekening met elkaar te houden. Het is geven én nemen. Als je dit eenmaal door hebt dan wordt samenwerken en ook samenleven zoveel fijner.

Onlangs vertelde een cliënt over een prettige ervaring met haar leidinggevende. Haar leidinggevende had aangegeven dat ze minder uren kon gaan werken als ze dat wilde. Dat was namelijk een wens die ze al langer had, alleen kon dit steeds maar niet vanwege onderbezetting. Nu was er iemand extra aangenomen en kwam haar leidinggevende er zelf op terug. ‘𝑉𝑖𝑛𝑑 𝑗𝑒 ℎ𝑒𝑡 𝑛𝑜𝑔 𝑠𝑡𝑒𝑒𝑑𝑠 𝑓𝑖𝑗𝑛 𝑜𝑚 𝑚𝑖𝑛𝑑𝑒𝑟 𝑡𝑒 𝑔𝑎𝑎𝑛 𝑤𝑒𝑟𝑘𝑒𝑛?’

Mijn cliënt straalde toen ze dit vertelde. ‘𝐼𝑘 𝑏𝑒𝑛 𝑧𝑜́ 𝑏𝑙𝑖𝑗 𝑚𝑒𝑡 𝑑𝑒𝑧𝑒 𝑙𝑒𝑖𝑑𝑖𝑛𝑔𝑔𝑒𝑣𝑒𝑛𝑑𝑒.’ Niet alleen omdat ze minder mocht werken, maar omdat ze zich gezien en gehoord voelde.

𝗧𝗲𝗴𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲𝗿𝘁𝗶𝗷𝗱 𝘃𝗲𝗿𝘁𝗲𝗹𝗱𝗲 𝘇𝗲 𝗼𝗼𝗸 𝗶𝗲𝘁𝘀 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝘀.

Als er onverwacht iemand uitvalt, vraagt haar leidinggevende soms of ze extra kan komen werken. En dan doet ze dat. Niet omdat het moet, maar omdat ze weet dat er ook rekening met háár wordt gehouden.

Natuurlijk weet ik ook dat niet iedereen zo'n leidinggevende heeft. Misschien herken je juist het tegenovergestelde. Afspraken die regelmatig niet worden nagekomen. Jouw wensen die steeds naar de achtergrond verdwijnen. Of dat jij vooral degene bent die zich aanpast.

Is dit bij jou het geval dan is dit mijn tip. 𝐖𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐟 𝐭𝐨𝐭 𝐣𝐞 𝐥𝐞𝐢𝐝𝐢𝐧𝐠𝐠𝐞𝐯𝐞𝐧𝐝𝐞 𝐳𝐢𝐞𝐭 𝐰𝐚𝐭 𝐣𝐢𝐣 𝐧𝐨𝐝𝐢𝐠 𝐡𝐞𝐛𝐭. 𝐌𝐚𝐚𝐤 𝐡𝐞𝐭 𝐛𝐞𝐬𝐩𝐫𝐞𝐞𝐤𝐛𝐚𝐚𝐫 𝐞𝐧 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐯𝐚𝐧𝐮𝐢𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐰𝐢𝐣𝐭, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐯𝐚𝐧𝐮𝐢𝐭 𝐬𝐚𝐦𝐞𝐧𝐰𝐞𝐫𝐤𝐢𝐧𝐠.

Bijvoorbeeld: ‘𝐼𝑘 𝑚𝑒𝑟𝑘 𝑑𝑎𝑡 𝑖𝑘 𝑔𝑟𝑎𝑎𝑔 𝑤𝑖𝑙 𝑚𝑒𝑒𝑑𝑒𝑛𝑘𝑒𝑛 𝑎𝑙𝑠 ℎ𝑒𝑡 𝑑𝑟𝑢𝑘 𝑖𝑠. 𝑇𝑒𝑔𝑒𝑙𝑖𝑗𝑘𝑒𝑟𝑡𝑖𝑗𝑑 ℎ𝑒𝑏 𝑖𝑘 𝑜𝑜𝑘 𝑏𝑒ℎ𝑜𝑒𝑓𝑡𝑒 𝑎𝑎𝑛 𝑑𝑢𝑖𝑑𝑒𝑙𝑖𝑗𝑘ℎ𝑒𝑖𝑑 𝑜𝑣𝑒𝑟 𝑚𝑖𝑗𝑛 𝑒𝑖𝑔𝑒𝑛 𝑝𝑙𝑎𝑛𝑛𝑖𝑛𝑔. 𝐾𝑢𝑛𝑛𝑒𝑛 𝑤𝑒 𝑠𝑎𝑚𝑒𝑛 𝑘𝑖𝑗𝑘𝑒𝑛 ℎ𝑜𝑒 𝑤𝑒 𝑑𝑎𝑎𝑟 𝑔𝑜𝑒𝑑𝑒 𝑎𝑓𝑠𝑝𝑟𝑎𝑘𝑒𝑛 𝑜𝑣𝑒𝑟 𝑚𝑎𝑘𝑒𝑛?’

Stevig naast de ander staan en fijn samenwerken begint namelijk niet met de ander veranderen.

Goede samenwerking is geen eenrichtingsverkeer. Het is geen leidinggevende die alleen maar neemt en een medewerker die alleen maar geeft. Het is een relatie waarin je allebei bereid bent om iets voor de ander te doen.

Dat noem ik stevig naast elkaar staan. En welke functie je ook hebt en welke relatie je ook met een persoon hebt dit is áltijd nodig.

16/07/2026

𝙉𝙤𝙜 𝙚́𝙚́𝙣 𝙙𝙞𝙣𝙜 𝙚𝙣 𝙙𝙖𝙣 𝙠𝙡𝙖𝙥 𝙞𝙠 𝙢𝙞𝙟𝙣 𝙡𝙖𝙥𝙩𝙤𝙥 𝙙𝙞𝙘𝙝𝙩…
Dat is wat je jezelf iedere keer weer voorneemt. Alleen blijft het nooit bij dat ene ding. Er komt nog een mail binnen. Een collega die nog iets vraagt. Een manager die nog ‘heel even’ iets nodig heeft. En voor je het weet is het alweer veel later dan je van plan was.

Thuis wacht het volgende lijstje. Boodschappen doen, eten maken, de kinderen, je partner, je sociale leven.

Je zou het liefst moe op de bank willen neerploffen, maar je moet nog zoveel.

Zelfs leuke dingen kosten energie. 's Nachts word je wakker van de gedachten zoals: ‘Niet vergeten dat rapport af te maken...’ ‘Morgen moet mijn manager nog X terugbellen...’

Herkenbaar? Je bent niet de enige. Op dit moment kampt ongeveer één op de vijf werkenden in Nederland met burn-outklachten.

Wat mij opvalt, is dat veel mensen denken dat de oplossing ligt in nóg beter plannen.

Maar meestal ligt de oorzaak ergens anders. Je vindt het lastig om grenzen aan te geven. Je zegt sneller ja dan nee en wilt niemand teleurstellen. Je neemt verantwoordelijkheid voor dingen die eigenlijk niet allemaal van jou zijn.

Als managementondersteuner ben je geen ondergeschikte. Toch zie ik veel managementondersteuners die zich onbewust wél zo gedragen. Ze passen zich voortdurend aan, wachten af en zetten zichzelf onderaan de prioriteitenlijst.

Terwijl juist een goede samenwerking vraagt om gelijkwaardigheid.

Als je namelijk elkaar als gelijkwaardige professionals ziet, ontstaat er ruimte om het gesprek aan te gaan over werkdruk, prioriteiten en wat haalbaar is.

Want stevig naast je manager staan betekent niet dat je harder wordt. Het betekent dat je jezelf net zo serieus neemt als de ander.

26/06/2026

𝗠𝗶𝗷𝗻 𝗺𝗮𝗻𝗮𝗴𝗲𝗿 𝗵𝗲𝗲𝗳𝘁 𝗴𝗲𝗲𝗻 𝘁𝗶𝗷𝗱 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗺𝗶𝗷...
Een managementassistente vertelde mij onlangs dat ze steeds vastloopt in haar werk. Niet omdat ze haar werk niet goed doet of omdat ze haar taken niet op orde heeft. Maar omdat haar manager voortdurend in overleg zit.

De afspraken die ze maken om zaken af te stemmen worden regelmatig verzet of gaan op het laatste moment niet door. En als ze dan eindelijk een moment in de agenda hebben gevonden, loopt het overleg ervoor uit en vervalt ook dit overleg weer.

‘𝐼𝑘 ℎ𝑒𝑏 𝑎𝑙 𝑚𝑒𝑒𝑟𝑑𝑒𝑟𝑒 𝑘𝑒𝑟𝑒𝑛 𝑎𝑎𝑛𝑔𝑒𝑔𝑒𝑣𝑒𝑛 𝑑𝑎𝑡 𝑖𝑘 𝑑𝑒𝑧𝑒 𝑎𝑓𝑠𝑡𝑒𝑚𝑚𝑖𝑛𝑔 𝑛𝑜𝑑𝑖𝑔 ℎ𝑒𝑏 𝑜𝑚 ℎ𝑒𝑚 𝑔𝑜𝑒𝑑 𝑡𝑒 𝑘𝑢𝑛𝑛𝑒𝑛 𝑜𝑛𝑑𝑒𝑟𝑠𝑡𝑒𝑢𝑛𝑒𝑛’, vertelde ze gefrustreerd.

Laat daar nu precies de uitdaging zitten.

Want veel ondersteuners denken dat het probleem is dat hun manager geen tijd heeft. Maar vaak is de echte vraag: 𝗠𝗮𝗮𝗸 𝗷𝗶𝗷 𝘇𝗶𝗰𝗵𝘁𝗯𝗮𝗮𝗿 𝘄𝗮𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗸𝗼𝘀𝘁 𝗮𝗹𝘀 𝗱𝗶𝗲 𝘁𝗶𝗷𝗱 𝗲𝗿 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗶𝘀?

Want wat gebeurt er als de afstemming uitblijft? Dan blijven besluiten liggen. Werk loopt vertraging op. Prioriteiten worden onduidelijk.

En vaak ga jij dan als ondersteuner vervolgens nóg harder werken om alles op te vangen. Waardoor de manager nauwelijks merkt wat de gevolgen zijn.

Gedrag roept gedrag op. Als jij steeds blijft compenseren, waarom zou de ander dan iets veranderen?

Dat vraagt soms om een ander gesprek.

Niet: ‘Ik heb meer tijd van je nodig.’, maar: ‘𝗗𝗶𝘁 𝘇𝗶𝗷𝗻 𝗱𝗲 𝗴𝗲𝘃𝗼𝗹𝗴𝗲𝗻 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝘄𝗲𝗿𝗸 𝗲́𝗻 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗷𝗼𝘂𝘄 𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿𝘀𝘁𝗲𝘂𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗮𝗹𝘀 𝗼𝗻𝘇𝗲 𝗮𝗳𝘀𝘁𝗲𝗺𝗺𝗶𝗻𝗴 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗱𝗼𝗼𝗿𝗴𝗮𝗮𝘁. 𝗛𝗼𝗲 𝗸𝘂𝗻𝗻𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝗲𝗿𝘃𝗼𝗼𝗿 𝘇𝗼𝗿𝗴𝗲𝗻 𝗱𝗮𝘁 𝗱𝗶𝘁 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝘀 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘁?’

Want goed ondersteunen begint niet alleen bij beschikbaarheid van de ondersteuner. Het vraagt ook om beschikbaarheid van degene die ondersteund wordt.

Herken jij dit?

18/06/2026

𝙎𝙩𝙚𝙫𝙞𝙜 𝙗𝙡𝙞𝙟𝙫𝙚𝙣 𝙨𝙩𝙖𝙖𝙣 𝙯𝙞𝙚𝙩 𝙚𝙧 𝙨𝙤𝙢𝙨 𝙖𝙣𝙙𝙚𝙧𝙨 𝙪𝙞𝙩 𝙙𝙖𝙣 𝙟𝙚 𝙙𝙚𝙣𝙠𝙩
Ik kwam onlangs in een vervelende situatie terecht. Ik werd ineens uit het niets afgesnauwd. De man schreeuwde zo hard naar mij dat ik zag dat mensen stopten met wat ze aan het doen waren en hun gezichten naar ons omdraaiden.

Ik kende de persoon niet eens. Hij had waarschijnlijk zijn dag niet en ik was daar op het verkeerde moment op de verkeerde plaats.

In plaats van terug te reageren, deed ik niets. Ik bleef rustig en reageerde niet. Niet omdat ik niet wilde reageren, maar omdat ik dit niet kon. Zo overdonderd was ik.

Ik besloot om gewoon verder te doen met waar ik mee bezig was en verder geen aandacht aan deze man te schenken. Met andere woorden, ik negeerde hem compleet. Niet veel later vertrok hij, woorden mompelend die ik verder niet kon verstaan.

Later toen ik erover na ging denken kwamen er allerlei zinnen naar boven die ik had kunnen zeggen.

Hoe komt het dat ik niets deed? Waarom werd ik niet boos. Ik hoef me toch niet zo te laten behandelen…

Maar uiteindelijk ben ik toch blij dat ik dichtklapte wanneer hij begon te schreeuwen. Wat ook niet zo vreemd is, als iemand plotseling zijn stem verheft. En zeker als je gevoelig bent voor dominante en bozige mensen, dan reageert je zenuwstelsel vaak sneller dan je hoofd.

Dat is geen gebrek aan assertiviteit, maar een menselijke reactie.

In de vraag ‘hoe voorkom ik dat ik weer dichtklap’ zit misschien wel de grootste winst. Want ik deed eigenlijk (onbewust) al veel goed…

𝐈𝐤 𝐛𝐥𝐞𝐞𝐟 𝐬𝐭𝐚𝐚𝐧
𝐈𝐤 𝐰𝐞𝐫𝐝 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐛𝐨𝐨𝐬 𝐭𝐞𝐫𝐮𝐠
𝐄𝐫 𝐤𝐰𝐚𝐦 𝐢𝐞𝐦𝐚𝐧𝐝 𝐧𝐚𝐚𝐬𝐭 𝐦𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐚𝐧 (𝐝𝐢𝐞 𝐨𝐩 𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐟𝐬𝐭𝐚𝐧𝐝 𝐡𝐚𝐝 𝐠𝐞𝐳𝐢𝐞𝐧 𝐰𝐚𝐭 𝐞𝐫 𝐠𝐞𝐛𝐞𝐮𝐫𝐝𝐞)
𝐄𝐧 𝐮𝐢𝐭𝐞𝐢𝐧𝐝𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐥𝐢𝐞𝐩 𝐡𝐞𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐞𝐫 𝐮𝐢𝐭 𝐝𝐞 𝐡𝐚𝐧𝐝

Dat maakt overigens de reactie van deze persoon niet oké.

Alleen soms is stevig blijven staan simpelweg: 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐠𝐚𝐚𝐧 𝐢𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐠𝐞𝐝𝐫𝐚𝐠 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫. En volgens mij heb ik dat, ondanks de schrik, eigenlijk best goed gedaan.

12/06/2026

𝙒𝙤𝙧𝙙 𝙟𝙚 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙜𝙚𝙝𝙤𝙤𝙧𝙙? 𝙊𝙛 𝙜𝙚𝙚𝙛 𝙟𝙚 𝙩𝙚 𝙨𝙣𝙚𝙡 𝙤𝙥?
Stel je hebt een goed idee voor verbetering (efficiency) op het werk zoals bijvoorbeeld het gebruik van een gezamenlijke mailbox op het secretariaat. Je bent enthousiast hierover en hebt je idee al met enkele collega’s besproken en die zijn hier ook enthousiast over.

Vervolgens maak je dit idee kenbaar bij je leidinggevende en die reageert positief en geeft aan hierover na te zullen denken. Echter weken gaan voorbij en je hoort maar niets en je begint te mopperen tegen je collega’s. Die beamen dat dit typisch jullie leidinggevende is en je bent niet meer gemotiveerd. Laat maar zitten denk je want ik word toch niet gehoord.

In dit geval neem je wel initiatief want je komt met een voorstel, alleen is initiatief nemen niet hetzelfde als eigenaarschap. Laat ik dit uitleggen door middel van ditzelfde voorbeeld.

Stel je hebt een goed idee voor verbetering (efficiency) op het secretariaat, namelijk het gebruik van een gezamenlijke mailbox. Je bent enthousiast hierover en hebt je idee al met enkele collega’s besproken en meld je idee vervolgens vol enthousiasme bij je leidinggevende.

Vooraf heb je eerst een afspraak met je leidinggevende gemaakt omdat je graag de volledige aandacht van je leidinggevende wilt hebben voor jouw idee.

Jouw idee heb je zover als mogelijk was beknopt op één A-4 beschreven. Dat wil zeggen het idee, mogelijke nadelen/consequenties, wat het oplevert, hoe je het wilt gaan aanpakken, etc.

Je leidinggevende heeft geluisterd en je hiervoor bedankt en zegt toe hiernaar te zullen kijken.

Je pakt je agenda en vraagt hoeveel tijd je leidinggevende nodig heeft om het idee te bekijken en prikt een datum om de bevindingen van je leidinggevende te bespreken.

Dit proces blijf je vervolgens herhalen totdat er uiteindelijk een ja of nee om welke reden dan ook uitkomt.

Om te worden gehoord en serieus te worden genomen is eigenaarschap nodig. Dat betekent aandacht opeisen, vervolgafspraken maken en je leidinggevende stimuleren om naar je idee te kijken en een beslissing te nemen.

Accepteer een nee nadat serieus van alle kanten het idee is bekeken en besproken. Besef dat niet alle ideeën uitgevoerd kunnen worden. Dus zie dit niet als falen of tegenwerking. Vaak word je inzet bij een ‘nee’ wel degelijk gewaardeerd.

04/06/2026

𝙒𝙖𝙖𝙧𝙤𝙢 𝙗𝙡𝙞𝙟𝙫𝙚𝙣 𝙬𝙚 𝙚𝙞𝙜𝙚𝙣𝙡𝙞𝙟𝙠 𝙯𝙞𝙩𝙩𝙚𝙣 𝙬𝙖𝙖𝙧 𝙬𝙚 𝙯𝙞𝙩𝙩𝙚𝙣?
Het was onlangs prachtig weer en ik had de luxe om even op een terras te zitten voor een heerlijk koel drankje. Ik observeerde (één van mijn favoriete bezigheden) de bediening en zag een medewerker die kwam aanlopen om haar werkdag te beginnen. Een andere medewerker die al eerder die dag was begonnen begroette haar collega met een warme omhelzing. En ik dacht wat bijzonder om je werkdag zo te beginnen.

Nog geen 5 minuten later kwam er een andere collega en ook deze kreeg een warme omhelzing van beide collega’s.

Zelfs hun leidinggevende zag ik niet veel later een medewerker begroeten met een glimlach en een handdruk waarbij ze haar andere hand even kort op zijn schouder legde.

Ik had eerder al een keer opgevangen dat dit een fijn team was. Op een moment dat het erg druk was had ik namelijk een medewerker van de bediening gevraagd hoe hij zo rustig en vriendelijk kon blijven. Zijn reactie was dat dit goed te doen was vanwege het werken in een fijn team.

Wat we vaak vergeten, is dat we maar één leven hebben. Werk neemt daarin een belangrijke plek in. Daarom vind ik het altijd jammer als mensen jarenlang blijven rondlopen op een plek waar ze zich niet gezien, gewaardeerd of prettig voelen.

Natuurlijk hoeft niet iedere werkdag geweldig te zijn. Maar soms is het goed om jezelf af te vragen: 𝗪𝗮𝗮𝗿𝗼𝗺 𝗯𝗹𝗶𝗷𝗳 𝗶𝗸 𝗲𝗶𝗴𝗲𝗻𝗹𝗶𝗷𝗸 𝘇𝗶𝘁𝘁𝗲𝗻 𝘄𝗮𝗮𝗿 𝗶𝗸 𝘇𝗶𝘁?

Gelukkig kunnen we iedere dag andere keuzes maken…

18/05/2026

𝙊𝙣𝙯𝙚𝙠𝙚𝙧𝙝𝙚𝙙𝙚𝙣… 𝙟𝙚 𝙯𝙤𝙪 𝙬𝙞𝙡𝙡𝙚𝙣 𝙙𝙖𝙩 𝙟𝙚 𝙯𝙚 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙝𝙖𝙙
Onzekerheid is iets waar ik maar al te goed bekend mee ben. Misschien is het daarom ook niet zo vreemd dat ik mensen en gedrag altijd interessant en fascinerend heb gevonden. En dan vooral wat het effect is van jouw gedrag op de ander.

Als ik merk dat mensen in mijn omgeving wat ‘pinnig’ reageren, probeer ik eerst eens naar mijn eigen gedrag te kijken. Want dat is waar ik invloed op heb.

Uiteraard benoem ik het gedrag ook richting mensen waar ik om geef. Ik vraag hoe het met ze gaat en geef terug wat ik zie en hoor.

Maar vaak ontdek ik ook iets anders. Dat ik zelf op dat moment minder stevig in mijn schoenen sta. Gevoeliger ben voor sfeer, opmerkingen of kritiek. En dat het daardoor lijkt alsof ik dit soort reacties juist aantrek...

In plaats van mezelf dan af te sluiten voor de ander, probeer ik juist verbinding te zoeken. Niet door veel te praten, maar vooral door goed te luisteren. Naar de ander, maar ook naar mezelf. En stel mezelf de vraag: ‘Hoe gaat het eigenlijk met mij?’

Zodat ik mijn onzekerheden niet projecteer op anderen en ga pleasen. Of juist in de aanval ga en de ander probeer naar beneden te halen. Onzekerheid laat zich namelijk op verschillende manieren zien.

Hoe ga jij om met je onzekerheden?