Barbara van Brug - Leiderschapscoach voor vrouwen

'...𝐝𝐚𝐧 𝐡𝐨𝐞𝐟 𝐣𝐞 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐫 𝐢𝐞𝐦𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐞 𝐰𝐨𝐫𝐝𝐞𝐧, 𝐝𝐢𝐞 𝐣𝐞 𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐦𝐞𝐞𝐫 𝐤𝐨𝐬𝐭 𝐝𝐚𝐧 𝐣𝐞 𝐨𝐩𝐥𝐞𝐯𝐞𝐫𝐭...'

Alles wat je voelt, ook de zooi, is er niet voor niets. Het wil je iets zeggen.
Maar als we steeds bezig zijn met de gevoelens te willen verklaren, of nog verdovender, willen oplossen, dan missen we het.

Ten eerste mis je het besef dat het echte leven dat plaatsvindt in dat gevoel. Rauw, pijnlijk maar ook zo prachtig!
En ten tweede mis je de boodschap. Het signaal dat je stuurt in de richting van wie je wordt.

In mijn coachpraktijk spreek ik met vrouwen, en ook nog steeds regelmatig mannen, over de verschillende uitdagingen die in hun leven passeren.

Vaak lijkt deze uitdaging een oproep.
Om het anders te gaan doen en anders te gaan zien.

Met mijn klanten ga ik veel langzamer. We nemen de tijd en kijken rustig naar wat er op de bodem ligt. En voelen bewuster waar we normaliter omheen gaan.

Zo veranker je de plek van jeZelf en groeit je zelfvertrouwen en zelfliefde.

Dan hoef je geen ‘skills’ of strategieën aan te leren, die niet bij je passen.

Dan hoef je niet meer iemand te worden, die je eigenlijk meer kost dan je oplevert.

Dan ontstaat je echte en unieke leiderschap.

Dit is jouw plek!

Ik ben Barbara. Coach voor vrouwelijke professionals en leiders die zichzelf op een dieper niveau willen leren kennen.

Beeld: Miguel Restituyo

Neem de zomer, vertaal je data.
Geef het aan de bomen.
En ontdek wat er vertaalt mag.

Haar ritme integreren in de dagelijkse praktijk.

Ja, dit is lastig.

En ja, dit vraagt om vragen en misschien wel scheve gezichten vanuit de omgeving. Maar meer is het vaak niet.

Het geeft wrijving, het schuurt, het is anders. De omgeving is het niet gewend.

Maar als ze zichzelf daarin vrij denkt en beseft dat ze niet de toestemming nodig heeft, is er zoveel meer mogelijk.

Dit gaat niet om langzamer, dit gaat niet om sneller.

Dit gaat om het horen en voelen van haar tempo en de moed ernaar te luisteren.

Lees het hele Archetype verhaal via de link in de comments.

Liefs Barbara

Ons prachtige huis is vanaf nu te koop!

Appartement te koop: Helper Brink 31-A 9722 EG Groningen | Funda Deze karakteristieke bovenwoning in het altijd gezellige Helpman combineert sfeer, ruimte en comfort op een heerlijke locatie! De woning beschikt onder andere over een sfeervolle woon-/ eetkamer, unieke open keuken, vijf slaapkamers, een fijn balkon, HR++ glas, energielabel B en een actieve VvE met....

“Ik trek het me allemaal veel te veel aan”.

Ik hoor het vaak van vrouwen. ‘Ik ben te gevoelig’, ‘Het raakt me teveel’, ‘Ik ben veel te onzeker over’, ‘Het irriteert me veel te veel’

En als strategie proberen ze van dit gevoel af te komen. Want dat leren ze je.

Het gevoel is het probleem. Ook al leer je dit eigenlijk al van kinds af aan.

Het probleem is dat je niet jouw positie inneemt als een wijze heks die alles wat ze voelt vanuit nieuwsgierigheid ontcijfert.

Want het feit dat jij zoveel voelt, is je grootste troef als vrouw in leiderschap.
Voelen is contact met het water en diep in het water ligt zoveel wijsheid.

Je hebt het alleen nog niet leren decoderen vanuit de juiste plek.

Neem de tijd.
Creëer er ruimte voor.
Leer het te ontcijferen.
En bouw aan wat er nodig is.

Voor jezelf én voor je team.

Dit is jouw PLEK - neem haar maar in.

—---------------------------------------

Over PLEK - Door meer dan duizend gesprekken met honderden vrouwen kan ik zeggen dat er iets essentieels ontbreekt in hoe we met elkaar naar vrouwelijk leiderschap kijken.
We hebben het over empowerment, zichtbaarheid, leiderschapsvaardigheden en carrièreontwikkeling. Maar zelden hebben we het over positie innemen. De positie die ze werkelijk is.

Waarom goede vrouwen niet altijd gezien worden.

We doen er veel aan. Vanuit beide kanten. En misschien wel te veel. Vrouwen werken aan hun zichtbaarheid, zelfvertrouwen en leiderschap. Organisaties investeren in inclusie, veiligheid en gelijke kansen. Met de beste intenties. En toch lijkt er iets te ontbreken.

Link in bio voor het hele artikel.

“Als je niet doorzet, dan heb je ook niets”.

Het was haar mantra. En niet alleen die van haar, ook die van haar omgeving; waar je kan moet je verbeteren, tegen leuke dingen zeg je altijd ja, en een dag niet gegrepen is een dag niet geleefd.

En ik onderzocht met haar hoe dit doorzettingspatroon haar hielp. Mits de motor goed liep, bracht het haar veel voldoening, resultaat, oplossingen en strijdbaarheid.

Maar al een tijdje was de motor haperig.

Iets zat in de weg.

Het bekende ritme van; probleem zien, oplossing zoeken en de taak uitrollen, werkte niet meer.

Iets in haar had geen zin meer.

Iets in haar vond alles gedoe.

Niets in haarzelf leek meer te weten wat ze moest.

Ze had zelfs geen zin meer in de leuke dingen van het leven; vrienden, uitgaan, dagjes weg.

En het voelde vervelend om zo’n deel op te merken.

Ze vroeg zich af wat er mis was.

De Doorzetter in haar bleef zoeken naar oplossingen.

Liet haar van alles voornemen, liet haar van alles denken en bedenken.

Want…

‘Als je resultaat wil, moet je doorzetten’.

‘Als je wil genieten, moet je er wat voor doen’.

De wereld en de uitdagingen die ze daarin zag, bekeek ze enkel en alleen door de ogen van De Doorzetter. En logisch, want De Doorzetter is een belangrijk deel van wie ze is en hoe ze zich oriënteert.

Daar was en is niets mee.

Alleen De Doorzetter had hulp nodig

En die hulproep werd luider en luider. Nergens meer zin in hebben was een uniek signaal uit haar binnenwereld. Een mechanisme dat ervoor zorgde dat er balans kwam. Geen leuke manier omdat het zo onverwachts komt, maar het werd geregeld.

Hoe vervelend die signalen ook zijn, het is fantastisch dat ze er zijn.

Dat betekent dat je voelt, dat iets in jou beter weet en dat je navigatie in de basis goed werkt.

In haar leiderschap was het niet nodig om de Doorzetter te verbeteren maar om De Luie, haar schaduw, te integreren in haar werk en leven.

Er waren aanvullende stappen nodig in haar creatieve en productieve processen; pauzes, aanrommelen, vervelen, luiheid. Net zo nodig en nuttig als wat ze gewend was.

En noodzakelijk om haar kracht bewuster te kunnen inzetten.

Lees meer via link in bio.

Ze vroeg “Wanneer zeg ik er wat van?”

Het korte antwoord?

Meteen.

Niet later, niet uitleggen, je gevoel klopt altijd, dus deel het maar.
Wat het werkelijk betekent? En wat een ander daarmee moet. Dat is een ander verhaal.

Maar eerst serieus nemen.

Vrouwen die ik spreek, vragen vaak naar hun grenzen.
Maar 9 van de 10 keer kennen ze hun grenzen maar al te goed.

Hun gevoel geeft namelijk al heel snel aan waar hun grens zit.
Maar er naar handelen, daar zit de uitdaging.

Het is een van de moeilijkste dingen om te erkennen wat je voelt en daar voor te gaan staan.

Want vragen komen op:
- Kan ik dit maken?
- Hoe komt het over?
- Is dit wel eerlijk naar de ander?
- Gaan ze dit begrijpen?
- Wanneer zeg ik er wat van?

Het gevoel is aanwezig maar….is dit genoeg bewijs?
Klopt dit wel echt?

De grens aanvoelen is niet het probleem. Het is de angst voor de verkeerde opvatting, op afwijzing, niet goed genoeg zijn, mensen teleurstellen.

Dat je er wat van zegt, betekent niet dat de ander hier wat mee moet of mee kan. Dat is van hem of haar.

Dit is van jou.
En dus jouw verantwoordelijkheid.

Je bent het altijd eerst aan jezelf verschuldigd om je grens serieus te gaan nemen. Deel het maar.

Als je gehoord wil worden, dan dien je eerst jezelf te horen.

Dus met een uitzondering hier en daar (want iedere uitdaging is complex en uniek zoals alles in het leven) het korte antwoord op de vraag; “wanneer zeg ik er wat van?”

Meteen.

In ieder geval naar jezelf.
En dan kan je uitzoeken wat het precies is wat je nodig hebt.

Grote kans dat de ander je daar ook bij wil helpen.

Dit is jouw plek!
En jouw verantwoordelijkheid.

Liefs Barbara