Doorleven met verlies

Vanmorgen hoog bezoek in mijn tuin 💖

Maurits, 💙💫11 februari 1992 💫💙
Dinsdag 11 februari 1992 begon als een gewone dag. Het begin van een nieuwe werkweek voor mij, want op maandag was ik altijd vrij. Ik was inmiddels 26 weken zwanger van ons tweede kindje. Die ochtend werd ik wakker met een onbestemd gevoel in mijn buik. De avond ervoor hadden we de 65ste verjaardag van mijn vader gevierd. ‘Misschien heb je iets teveel gegeten’, dacht ik. Ik moest gaan werken en Jan, net thuis gekomen uit de nachtdienst, lag al te slapen. Ik wilde hem niet belasten en daarom zei ik niets. Ik vertrok naar mijn werk, 45 kilometer verderop. Daar zette ik alles klaar voor de koffieochtend. Toen hield ik het niet meer uit. Ik was al meerdere keren naar het toilet geweest, maar het vreemde gevoel in mijn lichaam bleef. Ik gaf aan dat ik me niet goed voelde en vertrok naar huis. Daar maakte ik Jan wakker en belde de verloskundige. We konden meteen komen. Het hartje van ons kindje klopte, en meer voor de zekerheid stuurde de verloskundige ons door naar het ziekenhuis. Daar werd vastgesteld dat de placenta aan het loslaten was. Er werd gevraagd wat ik wilde: ‘het kindje laten sterven of redden wat er te redden was’. Uiteraard koos ik voor het laatste. We moesten immers ook ons eerste kindje al missen.
Ik werd naar een operatiekamer gereden en onder narcose gebracht. Maurits werd via een spoed keizersnede geboren. Een arts maakte mij even wakker uit de narcose en zei: ‘je kindje heeft de bevalling niet overleefd’. De woorden van de arts drongen niet meteen tot mij door. Ik gleed weer onder zeil.
Het verhaal van Maurits (en Vincent) verschijnt in het twaalfde boek van de Stichting Nooit Voorbij. Om de Stichting te steunen kun je een kaarsje te branden voor Maurits en Vincent op de sponsorpagina van de stichting: https://share.weglow.world/o/nvb?lang=NL

Vandaag 66 jaar geleden werd ik geboren om 18.19 uur. In 1960 lag er ook sneeuw, veel sneeuw, veel meer dan vandaag. De vroedvrouw bereikte met veel moeite het huis waar mijn moeder lag te bevallen van mij. Ze was gelukkig op tijd.
Mijn verjaardagsfeestje vandaag stelde ik vanwege de weersomstandigheden uit. Net als in 2010, toen ik 50 jaar werd.
Iedereen hartelijk bedankt voor de felicitaties.

Wie ben ik?
Vanaf 1983 (ik was toen 23) werk ik in het welzijnswerk. In 2002 werd ik ouderenadviseur. En nog altijd vind ik dit mijn mooiste baan ooit. De levensverhalen die ik mocht aanhoren, de dankbaarheid en de levenskunst van de ouderen staan nog in mijn geheugen gegrift. Toen in 2010 het sociaal domein veranderde en ik weer een brede functie kreeg, moest ik mezelf bij elkaar rapen om met enthousiasme door te gaan. Ergens in die jaren zei een stemmetje tegen mij: wordt rouwtherapeut. Ik verdiepte me in een opleiding, maar zag het niet zitten om zo’n opleiding naast mijn baan te doen. Het idee verdween op de achtergrond, maar popte regelmatig weer op. En toen, in september 2015, verloor ik na 28 jaar mijn baan. Ik ging niet bij de pakken neerzitten. Ging een opleiding doen tot voetreflextherapeut en meldde mij aan bij het Land van Rouw. Ik had een intakegesprek en mocht in februari 2017 beginnen aan de opleiding ‘Omgaan met Verlies’. In december 2018 nam ik mijn diploma in ontvangst. Het waren twee heftige jaren, waarin ik leerde over verlies en rouw, maar vooral ook mezelf beter heb leren kennen.
Inmiddels heb ik mijn eigen praktijk aan huis: Doorleven met Verlies.
Heb jij ook een verlies meegemaakt? En wil je erover praten met een deskundige? Dan ben je welkom bij mij. Als geen ander weet ik hoe het is om door te leven met verlies. Met mijn levenservaring en de kennis opgedaan in de opleiding ‘Omgaan met verlies’ bij Het Land van Rouw geef ik ondersteuning bij verlies en rouw.
Zie www.doorlevenmetverlies.nl of bel of whatsapp: 06 – 23557816.
Mijn praktijk is in Hoogkerk / Groningen.