Marielle van Veen Praktijk de Zielswijze

Je geeft altijd iets door.

Sinds ik oma ben, kijk ik nog bewuster naar de verschillende generaties.

Als ik mijn kleindochter vasthoud, voel ik niet alleen hoeveel liefde er voor zo'n klein mensje kan zijn.
Ik voel ook sterker dat we allemaal ergens een plek hebben binnen het familiesysteem.

We zijn kind van onze ouders.
Kleinkind van onze grootouders.
En misschien mag je je net als ik ouder noemen.
En op een dag misschien grootouder.

We ontvangen en we geven door.

En bij dat doorgeven denken we binnen het systemisch werk vaak aan de patronen en overtuigingen die van generatie op generatie mee kunnen reizen.
Aan verantwoordelijkheden die niet van ons waren.
Aan pijn, verlies of datgene waar binnen een familie niet over gesproken werd.

Deze foto herinnert mij ook aan de andere kant.

Want we geven zoveel méér door:

Liefde, kracht, humor., zachtheid.
Geborgenheid en veerkracht.

Alles wat er óók was.

En misschien geven we zelfs iets door wat er vóór ons nog niet voldoende kon zijn.
Omdat wij onderweg dingen hebben aangekeken, andere keuzes zijn gaan maken.

Soms besloten: dit wil ik niet op dezelfde manier voortzetten.
Dat vind ik misschien wel een van de mooiste kanten van systemisch werk.

Je kunt niet veranderen waar je vandaan komt.
En je hoeft ook niet af te wijzen wat er vóór jou was.
Je kunt wel onderzoeken wat je nog met je meedraagt.
Wat daarvan van jou is en wat niet. Wat je wilt behouden en wat bij jou mag stoppen.
Zodat je niet alleen doorgeeft wat je hebt gekregen, maar ook wat je zelf hebt toegevoegd.

Misschien is dát wel wat we achterlaten in de generaties na ons.
Niet een perfect verhaal, maar een verhaal waarin iets mocht veranderen.

.

Op mijn eigen vierkante meter

Er is iets wat mij steeds vaker bezighoudt.

Als ik naar het nieuws kijk en om mij heen zie wat er gebeurt, heb ik de indruk dat het geweld en de verharding toenemen. Wanneer ik dat uitspreek, wordt er regelmatig gezegd dat dit van alle tijden is. Dat we er door de media en sociale media alleen meer van meekrijgen.

Misschien is dat voor een deel waar.
En toch ervaar ik het anders.

Ik zie een samenleving waarin mensen steeds meer op zichzelf gericht lijken te zijn. Waarin haast soms belangrijker is dan rekening houden met elkaar.

Als ik in de stad bij een zebrapad wil oversteken, kijk ik eerst goed of een automobilist werkelijk gaat stoppen. Een paar keer bleek dat namelijk niet zo te zijn. Ook op de fiets merk ik dat de verkeersregels die ik ooit leerde, niet altijd meer vanzelfsprekend lijken. En wanneer ik daar volgens een ander iets verkeerd in doe, krijg ik soms de nodige scheldwoorden naar mijn hoofd.

Het zijn misschien kleine voorbeelden. Maar voor mij zeggen ze iets over hoe we met elkaar omgaan.

Ik word er verdrietig van. Soms ook machteloos. Want ik kan niet bepalen hoe een ander zich gedraagt en ik kan de wereld niet in mijn eentje veranderen.

Wat ik wél kan doen, is verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen vierkante meter.

Dat is ook waar het in mijn werk vaak over gaat: helder krijgen wat van jou is en wat niet. Erkennen waar je geen invloed op hebt, zonder weg te kijken. En vervolgens bewust kiezen hoe jij je wilt verhouden tot wat er gebeurt.

Voor mij betekent dat dat ik het gesprek wil blijven aangaan. Dat ik rekening wil blijven houden met de ander. Dat ik grenzen wil stellen zonder zelf te verharden. En dat ik wil blijven kijken naar de mens achter het gedrag, ook als ik dat gedrag niet begrijp of goedkeur.

Niet omdat ik denk dat ik daarmee alles kan veranderen.
Wel omdat ik geloof dat verandering ergens moet beginnen.

En misschien begint die wel heel dichtbij.
Op mijn vierkante meter en op die van jou.

Hoe wil jij aanwezig zijn in de wereld die je om je heen ziet?

Er staat nog één stoel vrij…

Op 20 september is er nog één plek beschikbaar tijdens de systemische opstellingendag.

Misschien is die plek voor iemand die al een tijdje voelt dat er iets schuurt. Iemand die merkt dat een bepaald patroon zich blijft herhalen, maar nog niet precies weet waar het over gaat.

Je hoeft niet met een volledig uitgewerkte vraag te komen.
Je hoeft ook niet vooraf te weten of je een eigen opstelling wilt doen of als representant aanwezig zult zijn.

Tijdens mijn opstellingendagen werken we niet met vaste vraagstellers en representanten. We kijken naar wat zich op dat moment aandient. Soms brengt een eigen opstelling iets in beweging. Soms sta je in de opstelling van een ander en wordt juist daar iets van jezelf zichtbaar. En soms is het een kleine verschuiving, een zin of een moment van stilte waardoor je ineens anders kunt kijken.

Dat blijft mij iedere keer weer verwonderen.

Deelnemers omschrijven de sfeer tijdens deze dagen als veilig, zacht en verdiepend. Voor mij betekent veiligheid niet dat we wegblijven bij wat pijnlijk of confronterend is. Het is juist de basis van waaruit zichtbaar mag worden wat je misschien liever ontwijkt.

Zonder iets te forceren.
Met ruimte voor alles wat zich laat zien.

Voel je dat het tijd is om niet nóg langer over iets na te denken, maar werkelijk te kijken naar wat jou tegenhoudt?

Misschien staat deze stoel dan voor jou klaar.

📅 Zondag 20 september
📍 De Bloeiende Lotus in Groningen
👥 Kleine groep van maximaal zes deelnemers
✨ Nog één plek beschikbaar

Voel je een ja of wil je eerst iets vragen of kennismaken? Stuur me gerust een persoonlijk bericht.

Ik zie je graag.

Wat de zomervakantie zichtbaar kan maken

Na de zomervakantie krijg ik vaak weer nieuwe aanmeldingen. Niet zo vreemd denk ik.

Vakantietijd is vrije tijd. Lummeltijd.
Tijd waarin het gewone ritme even wegvalt en er ruimte ontstaat om de balans op te maken.

Hoe gaat het eigenlijk met mij?
Past mijn werk nog bij me?
Hoe staat het ervoor in mijn relatie?
Waar verlang ik naar?
En misschien wel de lastigste vraag: wat wil ík?

Ook relaties kunnen tijdens een vakantie onder druk komen te staan.
Meer tijd samen doorbrengen kan heel fijn zijn, maar maakt soms ook zichtbaar wat in de drukte van alledag gemakkelijker naar de achtergrond verdwijnt.

Dezelfde irritaties.
Steeds weer die discussie.
De één die zich terugtrekt, terwijl de ander juist contact probeert te krijgen.
Niet gehoord of gezien worden.
Je aanpassen om de sfeer goed te houden.
Of juist harder gaan praten en overtuigen.

Vaak zijn dit geen bewuste keuzes. Het zijn patronen die ooit zijn ontstaan om jezelf te beschermen of om de verbinding te behouden. Maar wat ooit helpend was, kan je later juist in de weg gaan zitten.

Ik vind de mensen die aan de bel trekken altijd ontzettend stoer en dapper. Want het vraagt moed om niet alleen naar de ander te wijzen, maar ook bereid te zijn naar jezelf en je eigen gedrag te kijken.

Niet om jezelf de schuld te geven.
Wel om verantwoordelijkheid te nemen voor jouw aandeel.

Daar begint beweging.

Wanneer je gaat zien wat jij doet, waar dit vandaan komt en wat je eigenlijk probeert te beschermen, ontstaat er ruimte. Ruimte om het anders te doen. Om niet automatisch opnieuw in hetzelfde patroon terecht te komen, maar bewust een andere keuze te maken.

De bereidheid om te kijken naar wat er werkelijk gebeurt, is vaak al de eerste beweging.

Wat mij na al die jaren nog steeds verwondert is: 

Dat er soms zo weinig er nodig is om iets wezenlijks zichtbaar te maken.

Een blok dat wordt verschoven, een stap naar achteren.
Een ademhaling die ineens dieper wordt.
Of één zin die binnenkomt op een plek waar eerdere woorden niet werden gevonden.

Tijdens een sessie wordt er natuurlijk gesproken.
Woorden helpen om betekenis te geven en te begrijpen wat er speelt.
Maar soms merk ik dat woorden niet meer aankomen.
Dat iemand heel goed kan vertellen waar een patroon vandaan komt, maar dat dit weten nog niets verandert.

Ik nodig iemand uit om uit het hoofd en in beweging te komen.

Door letterlijk een andere plek in te nemen.
Zichtbaar te maken waar iemand staat ten opzichte van de ander.
Of door te voelen wat er in het lichaam gebeurt wanneer er iets verschuift.

En dan kan er ineens iets veranderen.

Niet altijd groot of meeslepend.
Soms is het nauwelijks zichtbaar.

Een blik die zachter wordt, schouders die zakken.
Een stilte waarin gevoeld wordt wat eerder vooral werd uitgelegd.

Juist die momenten blijven mij verwonderen.

Omdat er iets wordt geraakt wat allang aanwezig was, maar nog geen woorden had.
Niet doordat ik het antwoord geef, maar doordat zichtbaar en voelbaar wordt wat iemand diep van binnen vaak al wist.

Daar ontstaat de ruimte.

Ruimte om anders te kijken.
Om een andere keuze te maken.
Of om eerst maar eens te verdragen wat er werkelijk gevoeld wordt.

Ook na al die jaren blijft dat voor mij bijzonder.

Sommige veranderingen zijn al voelbaar voordat ze zichtbaar zijn.

De afgelopen tijd is er veel veranderd.

In mijn persoonlijke leven, in mijzelf en ook in mijn praktijk.
Sommige veranderingen kwamen onverwacht, andere ontstonden langzaam.
Eerst als een gevoel dat iets niet meer helemaal paste. Zonder nog precies te weten wat er mocht veranderen of wat ervoor in de plaats mocht komen.

Misschien herken je dat wel.

Dat je voelt dat iets anders mag, maar nog niet weet hoe.
Je voelt dat het oude niet meer klopt, terwijl het nieuwe zich nog niet helemaal laat zien.

Juist de vraag hoe het dan anders moet, zit vaak in het hoofd. Het hoofd dat meteen duidelijkheid en een oplossing wil.

Dat kan onrustig maken.
We zijn vaak geneigd om snel een besluit te nemen of een volgende stap te zetten.

Maar soms vraagt verandering juist om tijd.

Om stil te staan bij wat je voelt.
Om te luisteren naar wat zich vanbinnen aandient.
En om te verdragen dat je het antwoord nog niet hebt.

Ook binnen mijn praktijk is er iets nieuws ontstaan. Iets waar ik de afgelopen tijd met veel aandacht aan heb gewerkt en wat steeds meer vorm heeft gekregen.

Binnenkort mag het zichtbaar worden.

Tot die tijd… houd ik het nog even voor mezelf.

Liefs,
Mariëlle

Je hoeft niet altijd een eigen vraag in te brengen om iets over jezelf te ontdekken.

Dat blijft één van de dingen die mij verwonderen tijdens een systemische opstellingendag.

Je kunt gevraagd worden als representant in de opstelling van iemand anders. Je staat daar voor die ander, in zijn of haar verhaal.
En toch kan juist die plek ook iets in jou raken of zichtbaar maken.

Een deelnemer aan de opstellingendag voor stellen verwoordde het achteraf heel mooi:

“Hoewel je daar voor een ander staat, kan het je vaak ook iets over jezelf laten zien. Dat werd deze dag opnieuw bevestigd"

En precies dat is één van de redenen waarom ik tijdens mijn opstellingendagen niet werk met vaste vraagstellers en representanten.

Je hoeft vooraf niet te bepalen welke rol je die dag hebt. Je hoeft ook niet te weten wat er voor jou zichtbaar moet worden. Dat geeft ruimte en vrijheid.

We beginnen met de energie van de mensen die aanwezig zijn en ervaren van daaruit wat zich aandient.

Misschien wordt jouw vraag opgesteld, sta je meerdere keren als representant of kijk je een opstelling vanaf de zijlijn mee.

De positie die je inneemt, zegt niet zoveel over wat een dag jou kan brengen.

Ook daarin ervaar ik steeds opnieuw: alles is energie.

Door open te blijven voor wat er komt, ontstaat er ruimte om te ervaren wat jou raakt, waar je iets herkent of waar ineens iets zichtbaar wordt wat je misschien helemaal niet had verwacht.

Dat is voor mij ook de kracht van opstellingenwerk.

Niet vooraf bedenken waar je uit moet komen.

Nieuwsgierig durven zijn naar wat er zichtbaar wordt.

“Wat ik zo waardeer aan jouw begeleiding is de combinatie van veiligheid, zachtheid en diepgang.”

Deze woorden uit een recensie over de Opstellingendag voor stellen raken mij. Omdat ze precies benoemen wat ik tijdens zo’n dag probeer te creëren.

Een plek waar zichtbaar en voelbaar mag worden wat er tussen twee mensen speelt. Waar niet gezocht wordt naar wie er gelijk heeft en niets naar een bepaalde uitkomst gestuurd hoeft te worden.

Wel kijken we samen naar jullie dynamiek. Naar wat jullie verlangen, waar jullie elkaar misschien zijn kwijtgeraakt en wat het moeilijk maakt om elkaar werkelijk te bereiken.

Dat vraagt om veiligheid. Om vertraging. En soms ook om de moed om aan te kijken wat je liever uit de weg gaat.

Ik werk zacht waar dat kan en confronterend waar dat nodig is. Zonder iets te forceren. Met ruimte voor alles wat zich aandient en met respect voor het tempo van beide partners.

Juist vanuit die bedding kan er iets zichtbaar worden wat met woorden alleen soms moeilijk te bereiken is.

Niet om jullie relatie te vertellen welke kant ze op moet.
Wel om met andere ogen naar jezelf, je partner en jullie dynamiek te kunnen kijken.

En van daaruit te voelen welke beweging er mogelijk is.



📸Sanne van Veen

Binnen het systemisch werk kunnen beide dynamieken zichtbaar worden: jezelf groter maken of jezelf juist kleiner maken.

Wanneer je jezelf groter maakt, ben je als kind als het ware op de plek van een ouder gaan staan. Misschien omdat een ouder niet beschikbaar was, je je verantwoordelijk voelde of omdat het thuis niet veilig genoeg was om gewoon kind te kunnen zijn.

Je leerde sterk te zijn, de controle te houden en vooral niet afhankelijk te worden. Later kan dat zichtbaar worden in strijd, jezelf verharden of de ander proberen te overtuigen. Je bouwt een harnas of een muur om je heen, zodat je niet opnieuw geraakt of pijn gedaan kunt worden.

Een andere beweging is jezelf juist kleiner maken.

Je leerde stil te zijn, niets te vragen en zo min mogelijk ruimte in te nemen. Onzichtbaar zijn voelde veiliger. Want als je niet opviel, niet lastig was en geen behoeften liet zien, was de kans misschien kleiner dat je werd afgewezen of pijn gedaan.

De één maakt zich groter.
De ander maakt zich kleiner.

Aan de buitenkant lijken het tegenovergestelde bewegingen. Toch ligt er vaak hetzelfde onder: een kind dat een manier heeft gevonden om zichzelf te beschermen.

Een manier die toen nodig was en die je misschien nog steeds gebruikt, ook al ben je allang geen kind meer.

In mijn begeleiding kijken we eerst naar wat er nu gebeurt.

Wat doe jij wanneer je je geraakt, afgewezen of onveilig voelt? Ga je erboven staan, strijden of overtuigen? Of trek je je terug, word je stil en maak je jezelf kleiner?

We maken een klein uitstapje naar waar deze beweging vandaan komt. Niet om lang in het verleden te blijven, maar om te begrijpen waarom je doet wat je doet.

Daarna keren we terug naar het nu.

Want wat ooit nodig was om jezelf te beschermen, hoeft niet altijd de manier te blijven waarop je vandaag met moeilijke situaties omgaat.

Wil je het anders?

Dan kijken we samen wat je nodig hebt en welke tools je kunnen helpen om het anders te gaan doen. Niet in één keer, maar stap voor stap en op een manier die bij jou past.

Je kunt blijven doen wat je altijd hebt gedaan en je kunt onderzoeken of je nu een andere beweging kunt gaan maken.

Ik weet vooraf nooit wat er zichtbaar gaat worden.

Een systemische sessie.

Natuurlijk luister ik naar de vraag waarmee iemand bij mij komt.
En tijdens een sessie neem ik meer waar dan alleen de woorden. Ik kijk naar hoe iemand de poppetjes neerzet, waar de aandacht naartoe gaat en wat er gebeurt wanneer ik er één verplaats.

Soms valt er ineens een stilte.
Verandert een gezichtsuitdrukking.
Of zegt iemand: “Nu ik het zo zie…”

Dat zijn de momenten waarop ik voel: hier gebeurt iets.

Wat iemand diep vanbinnen al wist of voelde, maar nog niet onder woorden kon brengen, wordt ineens zichtbaar op tafel.

Een afstand die groter blijkt dan gedacht.
Een kind dat op een plek is gaan staan die niet van hem of haar is. Iemand die ontbreekt. Of een verlangen waar tot dan toe steeds aan voorbij werd gegaan.

Het blijft mij verwonderen hoeveel een paar poppetjes of blokken kunnen laten zien.

Ik volg wat zich aandient, stel vragen en voel waar beweging mogelijk is. Niet om iemand een bepaalde kant op te sturen, want ik weet niet wat voor de ander de juiste uitkomst is. Wel om samen te onderzoeken wat gezien wil worden.

Ook na al die jaren raakt het mij nog steeds wanneer iemand zichzelf ineens herkent in wat daar op tafel staat.

Omdat zichtbaar wordt wat lange tijd onbewust invloed heeft gehad.
En er vanuit die helderheid iets nieuws kan ontstaan.

En het blijft moeilijk uit te leggen hoe het werkt en wat het oplevert, het is écht een kwestie van ervaren.

En ik weet zeker dat het je zal verbazen en verrassen wat de uitkomst is.