Goodbyestress Marija

Ik liet een bordje vallen.

Niet letterlijk. Gewoon, ik vergat iets. De afspraak. Het formulier. De verjaardag van zijn moeder.

En ik dacht: wat is er mis met me?

Want ik was degene die alles bijhield. Altijd. De koelkast die mijn hoofd bewoonde. De was. De mail. Het kind dat morgen iets nodig heeft. De status van de hypotheek en de afspraken die niemand anders onthoudt, omdat niemand anders ze ooit hoéfde te onthouden.

Dát is de mental load. En die weegt zwaarder dan alles wat op je to-do lijst staat.

Ergens in je veertigste daalt je oestrogeen. Het hormoon dat je al die jaren door die zorgmodus trok. Dat je bordjes hooghield, ook als je er zelf bij omviel.
Dat valt weg. Ik was er moe van. Niet van het werk, maar van het alles bijhouden.

Ineens had ik er geen zin meer in. Die eindeloze lijst. Die verwachtingen. Dat altijd maar beschikbaar zijn.

We hadden het erover in de workshop 'Master your Menopause'. De vrouwen kregen als huiswerk mee om hun mental load in kaart te brengen. Online krioelt het van die testjes.

En weet je, je wéét het wel, maar de uitslag van zo'n test kan toch ff hard aankomen.

Het maakte indruk. Voor een aantal voelde het zelfs als falen, om niet alles meer onder controle te hebben. Maar heyyy meid relax...jouw havermouthoofd? Dat is biochemie!

Het lijf zegt: GENOEG. Jij bent aan de b***t.

💬 Hoeveel bordjes hou jij op dit moment hoog?

Maar ik ben toch LEUK??
Dat dácht je.

Je dacht dat alles gewoon door zou gaan zoals het al jaren gaat. Moeiteloos alle bordjes hoog. Energie voor tien. En 's avonds de hakken aan, en hop op pad. Altijd in voor een feestje. Altijd de diva.

De diva? Jaaahaa — dat was oestrogeen.

Je vindt jezelf terug op het toilet van een club. Tussen allemaal bloedmooie jonge meiden. Je kijkt in de spiegel en ziet een vrouwelijke versie van een verlopen Pipo de Clown. Eén glas wijn. Rechtstreeks naar je gezicht. Rode konen. Rode neus. Sliertjes haar die aan je gezicht plakken. Zweet.

Je voeten doen pijn. Echt pijn. Al na een uur. Vroeger danste je de zolen van je schoenen… HOE DAN? Nu heb je blarenpleisters in je tas en verlang je naar slippers.

En dan is er nog iets anders. Iets wat moeilijker te benoemen is.
Je voelt je de rare tante.

Niet oud. Niet lelijk. Niet zielig. Gewoon... niet meer thuis hier.

Die meiden om je heen kunnen je dochter zijn. Of je nichtje. Ze lachen om dingen die jij niet snapt. Jij lacht om dingen die zij niet snappen. En je danst nog steeds, maar het is niet meer hetzelfde.

Heyyy...Je bent hartstikke leuk. Dat is echt zo.
Maar dit is niet meer jouw feestje.

Eén avond vroeg naar huis? Dat is niet het probleem. Het moeilijke is: afscheid nemen. Van de vrouw die altijd kon. Die altijd ging. Die dwarrelde en dartelde en er nooit genoeg van had. Die vrouw is er niet meer.

Afnemend oestrogeen nam haar mee.

Niet helemaal, maar wel een stukje van jou. Want de energie die jij had, die nonchalance, die vanzelfsprekendheid? Die vraagt nu om een andere invulling. Andere brandstof. Andere keuzes. Andere manifestatie.

Want jij bent wel degelijk nog leuk.

Je staat alleen op het verkeerde feestje.

💬 Herken jij dit moment? Dat je ineens voelde: ik hoor hier niet meer?

Als ik op mijn veertigste had geweten wat ik nu weet...

Ik had mezelf drie dingen geleerd.

Dingen die alles hadden veranderd.

Eén. Hoe je jezelf in drie minuten uit de stress haalt. Niet door harder te werken, meer te plannen of een glas wijn te nemen. Maar door je adem. Die directe lijn naar je zenuwstelsel die je altijd bij je hebt.

Twee. Hoe je emoties kunt kalmeren zonder ze weg te drukken. Want wat je niet voelt, stapelt op. En in de peri-menopauze komt het er alsnog uit — alleen heftiger en op het verkeerde moment.

Drie. Hoe je weer verbinding maakt met jezelf. Niet met wie je moet zijn. Maar met wie je bent, onder al die lagen van zorg, verwachtingen en MOETEN.

Het antwoord op alle drie?

Je adem.

Wist je trouwens dat ademen door je linkerneusgat kalmerend werkt, en door je rechter activerend? Links vrouwelijk, rechts mannelijk. Je hebt de keuze altijd bij je.

Ik heb een ademmeditatie gemaakt van drie minuten. Mijn stem. Jouw lichaam. Speciaal voor vrouwen die zichzelf even kwijt zijn.

😊 🎞️ Reageer met ADEM en ik stuur hem naar je toe.

Onder vrouwen

Als vrouwen langere tijd bij elkaar zijn, geb***t er iets magisch. Iets wat alleen kan gebeuren in het gezelschap van volwassen vrouwen.

Ze groeien als een malle.

Veel vrouwen — guilty, ik ben er één van — zijn een beetje vergeten hoe ze vrouw mogen zijn.

De vrouwelijke energie is creërend. Dragend. Verzorgend. Koesterend. Maar ook wild, ongetemd, wervelend, verleidelijk en verzengend.

Maar de vrouwen die ik ken zijn dat vergeten. Ze zijn mannelijk geworden. Doelgericht. Effectief. Functioneel. Doelen halen, zaken regelen, geld verdienen. Leunen doe je maar in de vakantie of bij een fles wijn.

(Bijna krijg ik medelijden met mannen. Voorbijgestreefd door vrouwen in strakke jurken als maatpakken, hooggehakt op de ladder van ambitie.)

Terwijl de vrouwelijke energie — de shakti, de creërende, dragende en wervelende kracht — het leven Zelf is. Ze IS er al. Ze is genoeg, hoeft niks te bewijzen.

Vrouwen in elkaars gezelschap, ontdaan van competitie en bewijsdrift, halen het beste in elkaar naar boven. We mogen ontspannen. Zákken. En daarin onstaan hele mooie dingen.

Kracht. Lichtheid. Samenwerking. Steun. Plezier.

Arme mannen.

Na deze week had ik zin om met de héle groep tegelijk te trouwen.

Het leven zou makkelijk en zoet zijn. We zouden elkaar dragen. Het huishouden zou zich moeiteloos regelen. We zouden in dezelfde flow voor elkaars kinderen zorgen. Voor de moestuin. Voor de zielenrust. We zouden elkaars kleding lenen en elkaars groei stimuleren. De gesprekken zouden nooit stoppen — moeiteloos van onderwerp naar onderwerp, als vlinders van bloem naar bloem.

We zouden bloeien, ongeacht onze leeftijden.

We zouden.
We zouden.
We zouden.
❤️

Prachtig van Lauren Akal **ra

Op mijn 62e ben ik eindelijk hier.
Glastonbury. Ik wilde al zo lang.

De Chalice Well. De Abbey. Stonehenge. Het trok me al jaren — en het kwam er nooit van. Tot nu.

Ik ben hier met een kleine groep vrouwen op een Yatra. Een spirituele pelgrimstocht. Een godinnenretreat.

En dat is niet toevallig, want deze plek is doordesemt van vrouwelijke energie. Je voelt het zodra je er bent. In de grond. In het water. In de lucht.

We onderzoeken onze vrouwelijkheid. De moederlijn. De vrouwelijke lijnen die vóór ons kwamen. Het collectief. We ademen, zingen, mediteren en delen. We schrobben onszelf energetisch schoon.

We baden in de bronnen. Mediteren in de tuinen. Ploeteren in 30 graden naar boven — naar de Tor van Glastonbury, die mythische heuvel die al eeuwenlang pelgrims trekt.

Wat een trip. Wat een joy. Wat een bevrijding.
Op mijn 62e begrijp ik eindelijk waarom het er steeds niet van kwam.

Het moest nu zijn. Heel dankbaar hier. En meteen de les eruit: wacht niet. Doe het.

Met geweldige teacher Lauren Akal 🙏

**ra

Je lichaam staat aan. En wil maar niet uit.

Dat is geen zwakte. Dat is je zenuwstelsel.

In de peri-menopauze raakt je stresssysteem ontregeld.

Oestrogeen hield de rem op je HPA-as — het systeem dat cortisol aanmaakt. Zonder die rem reageert je lichaam sneller, heftiger en langer op stress.

Gevolg: een racende mind om drie uur 's nachts. Gespannen schouders die niet meer loslaten. Een lijf dat op st***je aan blijft staan, ook als jij allang op de bank zit.

Ontspannen is dan geen kwestie van even rustig aan doen. Want je weet niet HOE je rustig aan moet doen. Dus ga je weer aan de afwas. En komen alle geluiden van tv, een jengelend kind, een motor op straat of de Ipad van je oudste kneiterhard binnen. Je zenuwstelsel is belast.

En dat stelsel heeft een seintje nodig. Een fysiek seintje. Adem. Zachte stem. Stilte.

Ik heb een begeleide ontspanning gemaakt van negen minuten. Mijn stem. Jouw lichaam. Geen app, geen abonnement.

Negen minuten helemaal en alleen voor jou; tussendoor als rust, of in de avond voordat je gaat slapen. Zodat je helemaal even kunt zakken.

Wil je hem?
Reageer met RUST en ik stuur hem naar je toe. 🎧

Op je veertigste ga je naar de huisarts. Met vage klachten.
En niemand stelt de juiste vraag.

Kort lontje. Huilbuien. Angst. Slecht slapen. Gewrichten die pijn doen. Haar dat dunner wordt. Een hoofd vol watten.

Vaag. Diffuus. Moeilijk uit te leggen.

De huisarts kijkt je aan.

Vraagt naar je werk. Je relatie. Je slaappatroon.

Vraagt NIET: hoe is je menstruatie?

En dus ga je naar huis met een verwijzing voor therapie. Of een pil.

Of het advies om het rustiger aan te doen.

Terwijl er één vraag alles had kunnen veranderen.

Zou je misschien in de peri-menopauze kunnen zitten?

Want al die "vage" klachten? Die staan gewoon in de medische literatuur. Officieel erkend. Hormonaal verklaarbaar.

Niemand stelde die vraag. Aan haar niet. Aan mij niet.

Nu stel ik hem aan jou. 💛

Oestrogeen. De DIVA onder de hormonen.

Ik zat op Bali. Met mijn toenmalige man. En ik was zwanger — alleen wist ik dat zelf nog niet.

Reisde in een noodtempo, zat in hobbelende bussen. Beklom lagunes. Maakte lange strandwandelingen. At alles wat los en vast zat. En zag er nog stralend uit ook.

Nog nooit zoveel haar gehad. Zulke sterke nagels. Zo'n stabiel humeur. Nog nooit zoveel tegelijk aangekund.

Danku, hele makkelijke zwangerschap. Daar had ik mooi mazzel mee.

En danku, oestrogeen.

Want dat is wat oestrogeen doet. Het piekt tijdens de zwangerschap — hoger dan ooit in je leven. Niet voor niks. Het is het zorghormoon. Het zorgt ervoor dat jij die baby ter wereld brengt, voedt, draagt, beschermt. Dat je wakker blijft. Dat je doorgaat. Dat je de bordjes hooghoudt, ook als je er zelf aan onderdoor gaat.

Dankzij oestrogeen draag je het leven.

Fantastisch hormoon. Totdat het stopt.

Vanaf je veertigste daalt de productie. Stilletjes eerst. Dan sneller. Oestrogeen is eindig.

En ineens heb je helemaal geen zin meer om ALLES te kunnen en te doen.
- Al die zorgtaken.
- Altijd die nice lady zijn.
- Altijd beschikbaar, de oplosser, altijd degene die alles bijhoudt.

Dat ging makkelijker toen de hormonen meewerkten.

Kleine rekensom: Jong gebaard? Als jij de peri ingaat, vliegt je kind de deur uit. De zorg neemt af op het moment dat je hormonen dat ook doen. Timing klopt.

Laat gebaard? Jouw oestrogeen daalt terwijl jij nog midden in de volle zorgmodus zit. Kind thuis, agenda vol, bordjes in de lucht. En de biologische drive om dat vol te houden? Die trekt zich terug.

Dat is geen aanstellerij. Dat is biochemie.

De overgang is een O V E R G A N G. Naar een fase waarin jij wat meer aan de b***t bent.

Maar eerst maar eens veilig aan de overkant zien te komen.

💬 Herken jij dit? Late moeder, vroege moeder — maakt het uit?

Dat buikvet gaat nergens heen. Hoe hard je ook je best doet.

Frustrerend.

Er is een reden. En die heeft alles te maken met wat er 's nachts om drie uur in jouw lijf geb***t.

Cortisol is op zich prima spul. Een hormoon dat je bijnieren aanmaken als er gevaar is. Handig als je moet vluchten.

Minder handig als je lijf denkt dat een opvlieger om drie uur 's nachts een levensbedreigende situatie is.

Maar dat doet het wel.

In de peri-menopauze daalt je oestrogeen. En oestrogeen hield tot nu toe de rem op je stresssysteem. Zonder die rem reageert je lichaam sneller en heftiger — en blijft het cortisol aanmaken. Dag en nacht.

Gevolg: je staat veel te veel AAN. Je slaapt slecht. Je piekert om drie uur. En dat vet op je buik? Dat gaat nergens heen, want cortisol slaat het daar precies op.

Wat helpt is rustig bewegen.
Fietsen, wandelen, zwemmen. Vooral geen competitie sporten, hell no, geen stress! En natuurlijk yoga, meditatie, adem…en voeding. Yep, lifestyle.

Moet je dan álles tegelijk aanpakken?

Nee. Begin met iets kleins. Iets haalbaars. En herhaal dat een tijdje om te zien hoe het werkt.

Ik maak elke ochtend een smoothie. Vijf minuten werk. Propvol met de goede spullen.

Mijn cortisol zegt dank je wel.
Wil je de recepten?

Reageer met RECEPT en ik stuur ze naar je toe. 🍓