09/09/2026
Vandaag krijg je me zoals ik ben.
In bed.
In mijn pyjama.
Rommelige haren.
Geen perfecte setting.
Geen gelikte video.
Want gisteren kreeg ik een reactie onder één van mijn video’s: dat ze een beetje saai waren. Dat er wel wat meer interactie in mocht.
En ja. Dat raakte iets.
Niet omdat iemand geen feedback mag geven. Integendeel.
Het raakte omdat er ergens in mij een stemmetje zit dat precies hetzelfde zegt:
“Zie je wel. Het is nog niet goed genoeg.”
En dát is precies de reden waarom ik deze challenge ben gaan doen.
Niet omdat praten tegen een camera vanzelf gaat.
Niet omdat ik ineens precies weet hoe ik geweldige Reels moet maken.
Maar omdat ik mezelf heb voorgenomen om te stoppen met wachten tot ik ergens goed genoeg in ben voordat ik begin.
Want perfectionisme klinkt soms heel chic.
Alsof je gewoon hoge standaarden hebt.
Maar heel vaak is het gewoon angst in een mooi jasje.
Angst voor kritiek.
Angst om stom over te komen.
Angst dat iemand iets van je vindt.
Angst dat wat jij doet niet goed genoeg is.
En weet je wat ik afgelopen week heb gedaan?
Ik heb tóch op opnemen gedrukt.
De eerste video was niet perfect.
De tweede ook niet.
En waarschijnlijk is nummer twintig dat straks nog steeds niet.
Maar ik leer.
Ik beweeg.
Ik doe iets wat ik hiervoor uitstelde.
En dát telt.
Dus deze video is ook voor jou als jij al weken, maanden of misschien zelfs jaren iets wilt doen, maar blijft wachten op het moment dat je er “klaar” voor bent.
Begin rommelig.
Begin onzeker.
Begin terwijl je nog moet leren.
Want je hoeft niet eerst zelfverzekerd te zijn om in beweging te komen.
Zelfvertrouwen ontstaat juist doordat je jezelf steeds opnieuw laat zien:
Zie je? Ik kan dit aan.
En soms begint dat gewoon vanuit je bed.
In je pyjama.
Met je haar alle kanten op. 😏
Niet perfect.
Wel echt.
En vandaag is dat meer dan genoeg.
