Unique in je kracht

𝐖𝐢𝐬𝐭 𝐣𝐞 𝐝𝐚𝐭 𝐣𝐞 𝐚𝐥 𝐤𝐮𝐧𝐭 𝐫𝐨𝐮𝐰𝐞𝐧, 𝐚𝐥𝐬 𝐣𝐞 𝐝𝐢𝐞𝐫𝐛𝐚𝐫𝐞 𝐞𝐫 𝐧𝐨𝐠 𝐢𝐬?

We denken bij rouw al snel aan een uitvaart.
Maar voor veel naasten begint het verdriet al veel eerder.

Bij het moment dat je de diagnose hoort.
Bij het merken dat iemand achteruitgaat.
Bij het zien van gedrag dat je niet meer herkent.
Bij dromen die je moet loslaten.

Er is een woord voor: levend verlies.
Rouw om iemand die er nog is, maar niet meer hetzelfde is.
Verdriet om wat er niet meer is of nooit zal komen, terwijl het gewone leven gewoon doorgaat. Er is geen uitvaart, geen kaartje, geen "gecondoleerd en heel veel sterkte". Alleen jij, die het dag na dag een beetje meedraagt.

Ik spreek veel naasten die dit gevoel maar al te goed kennen, maar er nooit woorden voor hadden.

Herken jij dit?
Sla deze post op, of stuur hem door naar iemand die dit vandaag nodig heeft.

Je draagt zoveel. Ook het verdriet dat niemand ziet.

𝐃𝐚𝐠 𝟏. 𝐉𝐞 𝐛𝐞𝐧𝐭 𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐭𝐡𝐮𝐢𝐬. 𝐉𝐞 𝐯𝐚𝐤𝐚𝐧𝐭𝐢𝐞𝐠𝐞𝐯𝐨𝐞𝐥? 𝐀𝐥𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐯𝐞𝐫𝐝𝐚𝐦𝐩𝐭.

De koffers zijn nog niet eens uitgepakt en het zorgritme is weer volop terug.

De was, de afspraken, het eerste telefoontje.
Je zit er weer helemaal in.
Alsof je nooit weg bent geweest.

Je lijf voelt die spanning vaak eerder dan jij het doorhebt.
Spanning in je nek, schouders en kaak.
Eerst licht aanwezig op de achtergrond, later als een stoorzender.

Goed nieuws
𝔼𝕣 𝕚𝕤 𝕖𝕖𝕟 𝕠𝕖𝕗𝕖𝕟𝕚𝕟𝕘 𝕧𝕒𝕟 𝟛 𝕞𝕚𝕟𝕦𝕥𝕖𝕟 𝕖𝕟 𝟙𝟜 𝕤𝕖𝕔𝕠𝕟𝕕𝕖𝕟 𝕕𝕚𝕖 𝕕𝕒𝕥 𝕕𝕚𝕣𝕖𝕔𝕥 𝕜𝕒𝕟 𝕧𝕖𝕣𝕞𝕚𝕟𝕕𝕖𝕣𝕖𝕟

Reageer met het woord 𝐨𝐧𝐭𝐬𝐩𝐚𝐧 en ik stuur je de oefening toe.

Een simpele spierontspanningsoefening die je overal kunt doen: tussen het uitpakken van de koffers, zittend in de auto voor je weer "aan" staat of gewoon op de bank.

Tag ook gerust iemand anders die dit nu kan gebruiken.

Je doet zoveel. Gun je lijf die paar minuten

𝗠𝗶𝗷𝗻 𝗱𝗼𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿 𝘄𝗲𝗲𝘁 𝗽𝗿𝗲𝗰𝗶𝗲𝘀 𝘄𝗮𝘁 𝘇𝗲 𝘄𝗶𝗹.
𝗜𝗸 𝘇𝗼𝘂 𝗱𝗮𝗮𝗿 𝘄𝗮𝘁 𝘃𝗮𝗸𝗲𝗿 𝗲𝗲𝗻 𝘃𝗼𝗼𝗿𝗯𝗲𝗲𝗹𝗱 𝗮𝗮𝗻 𝗺𝗼𝗲𝘁𝗲𝗻 𝗻𝗲𝗺𝗲𝗻.

De jaarlijkse ᒍᗩ-ᗪᗩG met mijn dochter is inmiddels een ritueel.
Eén dag per jaar waarin zij bepaalt.

Dit jaar begon ze met het opentrekken van de diepvries.

“Mag ik een Cornetto?”
Als ontbijt.
Ja-dag hè. 😄

Daarna was het programma helder.

Shoppen in Utrecht.
Eerst langs de Jumbo voor iets lekkers. Ik fiets, zij achterop.

Op dat ene terras onderaan de gracht wat drinken.
Niet een ander terras.
Dat terras.

Dat ene topje kopen.
Niet iets wat erop lijkt.
Niet verder kijken.
𝗗𝗮𝘁 𝘁𝗼𝗽𝗷𝗲.

En sushi eten.
Ik probeerde nog: “Zullen we ergens anders eten?”
“Nee. Ik wil sushi.”

En ik dacht:
𝗪𝗮𝘁 𝗵𝗲𝗲𝗿𝗹𝗶𝗷𝗸 𝗮𝗹𝘀 𝗷𝗲 𝘇𝗼 𝗴𝗼𝗲𝗱 𝘄𝗲𝗲𝘁 𝘄𝗮𝘁 𝗷𝗲 𝘄𝗶𝗹𝘁.

Want ik ben zelf nogal goed in:

“Ach, alles is leuk.”
“Dit kan ook.”
“Maakt mij niet uit.”

Flexibiliteit is natuurlijk een mooie eigenschap.

Maar soms wordt flexibiliteit ook:
𝗷𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳 𝘀𝘁𝗲𝗲𝗱𝘀 𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗲𝗲𝘁𝗷𝗲 𝗮𝗮𝗻𝗽𝗮𝘀𝘀𝗲𝗻.

Omdat het voor de ander makkelijker is.
Omdat alles toch wel prima is.
Omdat je niet lastig wilt zijn.

Terwijl er misschien wél iets is wat je het allerliefst wilt.

Bij het afscheid van groep 8 zei haar meester iets wat me bijbleef:

“𝙕𝙚 𝙜𝙖𝙖𝙩 𝙝𝙖𝙖𝙧 𝙚𝙞𝙜𝙚𝙣 𝙬𝙚𝙜 𝙚𝙣 𝙗𝙡𝙞𝙟𝙛𝙩 𝙯𝙞𝙘𝙝𝙯𝙚𝙡𝙛.”

Mooi om als moeder te horen.

Maar tijdens onze Ja-dag dacht ik:

𝕄𝕚𝕤𝕤𝕔𝕙𝕚𝕖𝕟 𝕞𝕒𝕘 𝕚𝕜 𝕕𝕒𝕒𝕣 𝕨𝕖𝕝 𝕨𝕒𝘁 𝕧𝕒𝕟 𝕙𝕒𝕒𝕣 𝕝𝕦𝕤𝕥𝕖𝕣𝕖𝕟.

Weten wat ik wil.
Het uitspreken.
Ervoor kiezen.

En niet automatisch zeggen: “Ach ja, dit is ook prima.”

Misschien begint jezelf trouw blijven wel met één simpele vraag:

𝗪𝗮𝘁 𝘇𝗼𝘂 𝗶𝗸 𝗸𝗶𝗲𝘇𝗲𝗻 𝗮𝗹𝘀 𝗶𝗸 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗵𝗼𝗲𝗳𝗱𝗲 𝘁𝗲 𝗸𝗶𝗲𝘇𝗲𝗻 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝘄𝗮𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗺𝗮𝗸𝗸𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸𝘀𝘁 𝗶𝘀?

𝗪aar 𝘇𝗼𝘂 𝗷𝗶𝗷 𝘃𝗮𝗻𝗱𝗮𝗮𝗴 𝗵𝗲𝗲𝗹 𝘀𝗶𝗺𝗽𝗲𝗹 “𝗱𝗶𝘁 𝘄𝗶𝗹 𝗶𝗸” 𝘁𝗲𝗴𝗲𝗻 𝘇𝗲𝗴𝗴𝗲𝗻?

Hoe open ben jij over jouw situatie?

Veel mantelzorgers dragen meer dan hun omgeving ziet. Ze regelen, zorgen, plannen en passen zich aan. Maar naar de buitenwereld lijkt alles vaak "gewoon" door te gaan.

Toch kan open zijn over jouw situatie een wereld van verschil maken.

Door te vertellen wat er speelt, geef je anderen de kans om rekening met je te houden, begrip te tonen of een helpende hand te bieden. Je hoeft het niet allemaal alleen te dragen.

Openheid is geen teken van zwakte. Het is een manier om ruimte te creëren voor jezelf én om de mensen om je heen de kans te geven er voor jou te zijn.

Soms is het lastig om woorden te geven aan wat er echt speelt. Of weet je niet goed waar je moet beginnen. Juist dan kan het helpend zijn als iemand met je meedenkt.

🍀 In mijn 1:1 coaching help ik mantelzorgers om weer ruimte te ervaren, beter hun grenzen aan te geven en met meer vertrouwen te communiceren over wat ze nodig hebben.

𝐇𝐨𝐞 𝐨𝐩𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐧 𝐣𝐢𝐣 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐣𝐨𝐮𝐰 𝐦𝐚𝐧𝐭𝐞𝐥𝐳𝐨𝐫𝐠𝐬𝐢𝐭𝐮𝐚𝐭𝐢𝐞? 𝐃𝐞𝐞𝐥 𝐣𝐞 𝐡𝐞𝐭 𝐦𝐚𝐤𝐤𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐦𝐞𝐭 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐨𝐟 𝐡𝐨𝐮𝐝 𝐣𝐞 𝐡𝐞𝐭 𝐥𝐢𝐞𝐯𝐞𝐫 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐣𝐞𝐳𝐞𝐥𝐟?

Laat het me weten in de reacties of stuur me een bericht als je wilt ontdekken wat 1:1 coaching voor jou kan betekenen.

𝐊𝐰𝐞𝐭𝐬𝐛𝐚𝐚𝐫𝐡𝐞𝐢𝐝… 𝐣𝐚𝐫𝐞𝐧𝐥𝐚𝐧𝐠 𝐰𝐢𝐥𝐝𝐞 𝐢𝐤 𝐞𝐫 𝐧𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐯𝐚𝐧 𝐰𝐞𝐭𝐞𝐧

Serieus. Ik zag mijn kwetsbare kant liever niet. Ik wilde sterk zijn, geen fouten maken en vooral niet laten zien dat ik soms twijfelde of het even niet wist.

Als ik een fout maakte, kon ik enorm streng voor mezelf zijn.

Maar inmiddels kijk ik daar anders naar.

Ik ben trots op wie ik ben. Met alles wat daarbij hoort. Mijn kwetsbaarheid is niet iets wat ik hoef te verstoppen, maar juist een kracht geworden. Een kracht die zorgt voor echte verbinding met anderen.

In mijn trainingen vertel ik met liefde over de momenten waarop ik het anders had kunnen aanpakken en wat ik daarvan heb geleerd. En als ervaringsdeskundig mantelzorger deel ik ook mijn eigen verhaal: het gedrag waarvan ik nu weet dat het mij niet hielp.

Juist door eerlijk te zijn over mijn eigen zoektocht, nodig ik anderen uit om ook open te zijn.

Want kwetsbaarheid vraagt moed. Maar zonder kwetsbaarheid is er geen echte verbinding. Geen diepgang. Geen ruimte om te groeien.

Natuurlijk brengt jezelf openstellen risico’s met zich mee. Iets nieuws proberen kan misgaan. Je kunt teleurgesteld raken. Maar… wat als het wél lukt?

Wat als je die stap zet en ontdekt hoeveel kracht er eigenlijk in jou zit?

Start datgene waar je al zo lang van droomt. Maak die keuze die je steeds uitstelt. Ga dat gesprek aan. Probeer iets nieuws. Stap uit je comfortzone.

En ja, soms gaat het mis. Ook bij mij.

Het leven is één groot experiment. En een experiment kan nooit mislukken. Alleen al door het anders te bekijken, verandert hoe je ermee omgaat.

De grootste groei ontstaat vaak op het moment dat je durft te zeggen: dit ben ik, inclusief mijn kwetsbaarheid.

Want wanneer jij jouw kracht en kwetsbaarheid samenbrengt, ontstaat er iets bijzonders:

Een authentiek mens.
JIJ

Veel mantelzorgers vinden het moeilijk om hun grenzen aan te geven.
Ze willen niemand teleurstellen, niet tot last zijn en blijven doorgaan, ook als hun eigen batterij allang leeg is.

𝐌𝐚𝐚𝐫 𝐰𝐢𝐬𝐭 𝐣𝐞 𝐝𝐚𝐭 𝐣𝐨𝐮𝐰 𝐠𝐫𝐞𝐧𝐳𝐞𝐧 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐠𝐨𝐞𝐝 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐣𝐨𝐮?

Ze maken je relaties ook eerlijker en gelijkwaardiger.

Wanneer jij je ruimte inneemt:
✨ kun je duidelijker aangeven wat je wel en niet aankunt.
✨ laat je zien dat jouw behoeften óók belangrijk zijn.
✨ geef je anderen eindelijk de kans om jou te ondersteunen, in plaats van dat jij alles alleen draagt.

Grenzen zijn geen muur die je optrekt.
Ze zijn een duidelijk signaal dat laat zien waar jouw verantwoordelijkheid eindigt en waar de ander begint. Juist daardoor kun je met meer rust, liefde en aandacht blijven zorgen.

💜 Dit is één van de onderwerpen uit het online programma Balans voor Mantelzorgers. In het programma leer je hoe je grenzen kunt stellen zonder schuldgevoel, zodat je goed voor een ander kunt blijven zorgen én jezelf niet uit het oog verliest.

Herken jij dit?
𝐖𝐚𝐭 𝐯𝐢𝐧𝐝 𝐣𝐢𝐣 𝐡𝐞𝐭 𝐥𝐚𝐬𝐭𝐢𝐠𝐬𝐭 𝐚𝐚𝐧 𝐠𝐫𝐞𝐧𝐳𝐞𝐧 𝐚𝐚𝐧𝐠𝐞𝐯𝐞𝐧?
Laat het me weten in de reacties.

𝐖𝐢𝐬𝐭 𝐣𝐞 𝐝𝐚𝐭 𝐮𝐢𝐭𝐬𝐭𝐞𝐥𝐠𝐞𝐝𝐫𝐚𝐠 𝐯𝐚𝐚𝐤 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐠𝐚𝐚𝐭 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐥𝐮𝐢𝐡𝐞𝐢𝐝, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐰𝐚𝐭 𝐬𝐩𝐚𝐧𝐧𝐞𝐧𝐝, 𝐦𝐨𝐞𝐢𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐨𝐟 𝐜𝐨𝐧𝐟𝐫𝐨𝐧𝐭𝐞𝐫𝐞𝐧𝐝 𝐯𝐨𝐞𝐥𝐭?

We stellen keuzes uit omdat we bang zijn voor de gevolgen, anderen niet willen teleurstellen of omdat we hopen dat het probleem vanzelf minder wordt.

Ook veel mantelzorgers herkennen dit.

Nog even volhouden. Gewoon doorgaan. Ik kan dit. Nog even wachten tot het rustiger wordt.....

Maar ondertussen stel je misschien een belangrijke keuze uit.

De keuze om beter voor jezelf te zorgen.
De keuze om je grenzen serieus te nemen.
De keuze om niet langer alleen maar vol te houden, maar ook te kijken naar wat jij nodig hebt.

Want wachten tot de situatie vanzelf verandert, betekent vaak dat er niets verandert.

De eerste stap begint bij jezelf. Bij het erkennen dat jouw welzijn er óók toe doet.

🧠 Welke keuze stel jij al een tijdje uit?

𝐈𝐧 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝟏:𝟏 𝐜𝐨𝐚𝐜𝐡𝐭𝐫𝐚𝐣𝐞𝐜𝐭 𝐡𝐞𝐥𝐩 𝐢𝐤 𝐣𝐨𝐮 𝐨𝐦 𝐨𝐩𝐧𝐢𝐞𝐮𝐰 𝐛𝐚𝐥𝐚𝐧𝐬 𝐭𝐞 𝐯𝐢𝐧𝐝𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐤𝐞𝐮𝐳𝐞𝐬 𝐭𝐞 𝐦𝐚𝐤𝐞𝐧 𝐝𝐢𝐞 𝐛𝐢𝐣 𝐣𝐨𝐮 𝐩𝐚𝐬𝐬𝐞𝐧.

Waar wacht je nog op?

𝐕𝐞𝐞𝐥 𝐦𝐚𝐧𝐭𝐞𝐥𝐳𝐨𝐫𝐠𝐞𝐫𝐬 𝐝𝐫𝐚𝐠𝐞𝐧 𝐨𝐧𝐛𝐞𝐰𝐮𝐬𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐫𝐞𝐝𝐝𝐢𝐧𝐠𝐬𝐛𝐨𝐞𝐢 𝐛𝐢𝐣 𝐳𝐢𝐜𝐡.
Ze springen meteen in als het met een naaste niet goed gaat, vanuit liefde en de beste bedoelingen.

Maar helpen is niet hetzelfde als redden.

Redden is nodig wanneer er acuut gevaar is en iemand het echt niet zelf kan. In alle andere situaties is het vaak waardevoller om naast de ander te blijven staan, zonder alles over te nemen.

Want als jij steeds de reddingsboei bent voor een ander, is de kans groot dat je jezelf langzaam uit het oog verliest. Echte steun betekent niet dat jij alles draagt. Het betekent dat je er bent, terwijl je ook goed voor jezelf blijft zorgen.

𝐃𝐢𝐭 𝐢𝐬 éé𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐰𝐞𝐫𝐩𝐞𝐧 𝐮𝐢𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐨𝐧𝐥𝐢𝐧𝐞 𝐩𝐫𝐨𝐠𝐫𝐚𝐦𝐦𝐚 𝐁𝐚𝐥𝐚𝐧𝐬 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐌𝐚𝐧𝐭𝐞𝐥𝐳𝐨𝐫𝐠𝐞𝐫𝐬. In dit programma ontdek je hoe je kunt blijven zorgen vanuit verbinding, zonder jezelf uit te putten of de rol van redder aan te nemen.

👉 Herken jij jezelf hierin?
Zie link in de bio of stuur me een bericht, dan vertel ik je meer hierover

Nog even volhouden…”

Een zin die veel mantelzorgers zichzelf vaak vertellen.

Nog even doorgaan. Nog even wachten tot het rustiger wordt…

Maar alleen volhouden verandert meestal niets. De situatie blijft hetzelfde en ondertussen raak jij misschien steeds verder verwijderd van jezelf.

𝐖𝐚𝐧𝐧𝐞𝐞𝐫 𝐯𝐞𝐫𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫𝐭 𝐞𝐫 𝐝𝐚𝐧 𝐰𝐞𝐥 𝐢𝐞𝐭𝐬?

Wanneer jij verantwoordelijkheid neemt voor je eigen welzijn. Wanneer je niet langer wacht tot er vanzelf meer ruimte ontstaat, maar besluit dat jouw behoeften er óók mogen zijn.

De mensen die ik 1:1 begeleid zetten hierin 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐥𝐚𝐧𝐠𝐫𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐬𝐭𝐚𝐩:
𝘻𝘦 𝘯𝘦𝘮𝘦𝘯 𝘷𝘦𝘳𝘢𝘯𝘵𝘸𝘰𝘰𝘳𝘥𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬𝘩𝘦𝘪𝘥 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘩𝘶𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘭𝘻𝘪𝘫𝘯.

Ze ontdekken hoe ze beter voor zichzelf kunnen zorgen, grenzen kunnen stellen en met meer balans kunnen blijven zorgen voor een ander.

✔Ben jij daar ook aan toe?

Neem dan de eerste stap en neem contact met me op. Ik denk graag met je mee.